“เฟยเฟย แต่จริงๆแล้ว ข้าชอบฤดูใบไม้ร่วงนั่นนะ! เพราะทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น ข้าก็จะได้เห็นและพบเจอเจ้าเสมอ ฤดูใบไม้ร่วงของเราสองคน แท้จริงแล้วมันไม่ได้เป็นแค่คำสาป แต่มันคือความงดงามแห่งโชคชะตา เพราะถึงแม้กระจกบานที่สิบจะดับสูญไปจากโลกนี้แล้ว แต่ “สุสาส์นราคะ” ที่พันผูกจิตวิญญาณเราทั้งสองคนไว้ด้วยกันนั้นจะยังคงอยู่เป็นปัจจุบันขณะเสมอ ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง เป็นดั่งสัจจะนิจนิรันดร์” เจ้าวั่งซูเอ่ยพร้อมยิ้มอ่อนโยนให้คนรัก
ชาย-ชาย,รัก,ผจญภัย,แฟนตาซี,นิยายรักจีนโบราณ,นิยายรัก,นิยายจีนโบราณ,นิยายวาย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“เฟยเฟย แต่จริงๆแล้ว ข้าชอบฤดูใบไม้ร่วงนั่นนะ! เพราะทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น ข้าก็จะได้เห็นและพบเจอเจ้าเสมอ ฤดูใบไม้ร่วงของเราสองคน แท้จริงแล้วมันไม่ได้เป็นแค่คำสาป แต่มันคือความงดงามแห่งโชคชะตา เพราะถึงแม้กระจกบานที่สิบจะดับสูญไปจากโลกนี้แล้ว แต่ “สุสาส์นราคะ” ที่พันผูกจิตวิญญาณเราทั้งสองคนไว้ด้วยกันนั้นจะยังคงอยู่เป็นปัจจุบันขณะเสมอ ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง เป็นดั่งสัจจะนิจนิรันดร์” เจ้าวั่งซูเอ่ยพร้อมยิ้มอ่อนโยนให้คนรัก
ผู้แต่ง
สุสาส์นราคะ
เรื่องย่อ
นิยายเล่มนี้คือคัมภีร์แห่ง การค้นหาตัวตนผ่านโชคชะตาที่วนซ้ำ ความสนุกและมหัศจรรย์แห่งการเวียนว่ายของดวงจิตในภพภูมิทั้ง 9 และ มหากาพย์แห่งรักชั่วนิจนิรันดร์
“เจ้าวั่งซู และ ฮวาเฟยฟา (วั่งเฟย) สองดวงจิตที่พันผูกกันหลายแสนชาติ ถูกลิขิตให้หวนคืนเพื่อเล่นชะตาที่วนซ้ำ ผ่านการเดินทางทั้ง 9 ภพภูมิ: ภพมนุษย์ ภพอมนุษย์ ภพพืชพันธุ์ ภพฝันแห่งความเงียบงัน ภพเดรัจฉาน ภพจิตภูติ ภพสวรรค์ ภพปรภพ ภพปีศาจ
เพื่อค้นหาคำตอบในการหยุดวังวนแห่งโชคชะตา สู่การเริ่มต้นครั้งใหม่ เพื่อก้าวสู่ความเป็นนิจนิรันดร์”
..สุสาส์นราคะ..
ทั้งสี่ปรากฏตัวที่คฤหาสน์จันทร์มืด ที่นั่นงดงามและสุขสงบเฉกเช่นเดิม
“บ้านแห่งข้า ในที่สุดก็ได้กลับมา ข้าอยากนอนยาวๆ แต่พวกเราควรไปพบท่านกงซุนต้าเฉียน และกระจกเก้าบานนั่นก่อนไหมเฟยเฟย” ฮวาวั่งซูเอ่ย
“อื้อ เรื่องราวมันซับซ้อนเกินไปต้องเร่งอธิบาย ทั้งความจำเป็นในการดับสูญของเก้ากระจก และทางเข้าสู่ภพปีศาจ แต่ข้าคิดว่าท่านปินลู่ซีเฉินน่าจะรับรู้ได้อยู่แล้วถึงพลังดำมืดจากกระจกทั้งเก้า ว่าจริงๆ แล้วมันไม่ใช่เครื่องป้องกัน แต่มันคือสิ่งที่ดึงดูดพลังชั่วร้ายสู่ภพมนุษย์มาตลอด” ฮวาเฟยฟาเอ่ย หลิ่งกวางและชิงหลงขยายร่างขึ้นกระโดดเข้ามาช้อนรับทั้งสองและพาเหาะยังหุบเขาเก้ากระจก
หมู่บ้านชุนเทียนที่อยู่ด้านล่างปรากฏแสงไฟสีส้มวิบวับตระการจากโคมจะสาดส่องสว่างทั่วหุบเขา เสียงระฆังตีดังก้องกังวานดั่งเสียงปี่จากสวรรค์ ผู้คนพากันไม่หลับไม่นอนเปิดไฟฉลองรื่นเริง
“เอ๊ะ! นี่มันถึง เดือนสิบเอ็ด ฤดูชุนเทียนแล้วหรอเนี๊ยะ ถ้าอย่างนั้นโคลงเจี๋ยหยี่ก็จะถูกสวดขึ้นในคืนนี้สิ” เจ้าวั่งซูเอ่ย
“ถ้าเป็นแบบนั้น ที่สำนักคงวุ่นวายน่าดู” ฮวาเฟยฟาเอ่ย
ระหว่างทางจนถึงเนินบันไดขึ้นหุบเขาจินลู่ซีเต็มไปด้วยร้านค้าและผู้คน ทั้งสี่มาลง ณ สำนักเก้าจักยุตกรา บรรยากาศที่นั่นเริ่มครึกครื้น มีเหล่าเทพเซียนมากมายเริ่มปรากฏตัวเพื่อพิธีในค่ำคืนนี้
“ท่านกงซุนต้าเฉียน”
“คุณชายเจ้า องค์ชายมังกร ท่านกลับมาถึงเมื่อไหร่กัน ข้าคอยเฝ้าดูและฟังข่าวเกี่ยกับพวกท่านเสมอ ปัญหาและอุปสรรคที่เกิดช่างดูหนักหนานัก การเดินทางไปไหนหลายภพ และกำจัดดวงจิตเหย้าหลูกู่ ลำบากพวกท่านแล้ว! คืนนี้เป็นพิธีเดือนสิบเอ็ดพอดี ข้ากำลังปรึกษากับเหล่าเทพ เซียน และเหล่าปรมาจารย์ ถึงพิธีการสวดในคืนนี้” กงซุนต้าเฉียนยิ้มแย้มละคารวะทั้งสอง
“พวกข้าอยากคุยกับท่านเรื่องกระจกเก้าบานที่คุ้มครองหมู่บ้านชุนเทียนแห่งนี้มาพันกว่าปี” เจ้าวั่งซูเอ่ย
“ภวังคจิตใช่ไหม” กงซุนต้าเฉียนเอ่ย
“ข้าก็คิดว่าท่านต้องรู้สึกถึงมัน ตอนที่ หัวใจดำมืดแห่งอมนุษย์ ปู้จื๋อเต๋อ ข้ามภพมา กระจกอมนุษย์นั้นแตกทำลาย และการข้ามมาของพวกอมนุษย์นั้นมีแต่พลังความชั่วร้ายปกคลุม ทำให้พวกเราทุกคนเลยไม่มีท่าทีสงสัยว่าพลังความชั่วร้ายนั้นส่วนหนึ่งมาจากภวังคจิต เหมือนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเทพเจ้าโคมวิญญาณที่ถูกครอบงำให้ปลุกชีพภรรยาที่หมู่บ้านโลงศพ และการที่เจ้าตุ๊กตาหุ่นกระบอกคลุ้มคลั่งได้ขนาดนั้นก็เป็นเพราะภวังคจิตนั้นอยู่ในหัวใจดำมืดแห่งอมนุษย์ดวงนั้น นั่นเป็นเหตุที่ว่าทำไมกระจกบานที่สี่แตกสลายไปก็เหมือนกระจกบานหนึ่ง”ฮวาเฟยฟาเอ่ย
“ข้ารู้สึกถึงมันมาตลอดพันปีที่ผ่านมา แต่ข้าก็ยังไม่อยากยอมรับ ข้าในฐานะเจ้าสำนักเก้าจักยุตกรา อยู่กับกระจกเก้าบานนี้มาแต่กำเนิด พวกมันเหมือนลูกของข้า เหมือนหัวใจแห่งหมู่บ้านชุนเทียนแห่งนี้ที่เป็นด่านปากประตูกันสิ่งชั่วร้ายหลุดออกสู่ภพมนุษย์ กระจกทั้งเก้าบานตั้งเด่นคนละมุมหักเหของแสงส่งพลังถึงกันบนหุบเขาจินลู่ซีแห่งนี้มายาวนานเหลือเกิน และเป็นประตตูสู่ภพต่างๆ ข้าไม่คิดว่าจะมาถึงวันที่มันต้องดับสูญ” กงซุนต้าเฉียนกล่าว
“ข้าคิดว่า ถ้าข้าพูด เจ้าภพทุกคน พวกเค้าจะสามารถและเต็มใจสร้างสิ่งนี้ที่เป็นเหมือนประตูสู่ภพให้พวกเราใหม่ได้แน่นอน ท่านอย่ากังวล แต่กระจกเก้าบานนี้มีพลังจักรามากมายและตอนนี้ภวังคจิตก็ครอบครองและกลืนกินมันทั้งหมด อย่างไรก็ตามมันจะต้องถูกทำลาย” เจ้าวั่งซูเอ่ยหนักแน่น
“ว่าแต่วันนี้เป็นวันเริ่มพิธีโคลงเจี๋ยหยี่ผู้คนมากมายวุ่นวายกันหมดอยู่กับพิธี การทำลายภวังคจิตที่มากถึงเก้าดวง ต้องเกิดแรงระเบิด ที่สามารถเป่ากระจุยได้ทั้งภพ เราจะทำยังไงกันดี” ฮวาเฟยฟาเอ่ย
ด้านนอกเสียงสวดเริ่มดังขึ้น โคลงเจี๋ยหยี่ ทำนองที่ไพเราะดั่งพิณสววรค์ที่ช่วยชำระล้างความทรมานของผู้คนในหมู่บ้านชุนเทียนมากว่าพันปี
“นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้เห็นรอยยิ้มของชาวหมู่บ้านชุนเทียน รอหน่อยนะทุกคน พวกเราจะกลับมาล้างคำสาบทั้งหมดของหมู่บ้านต้องสาบแห่งนี้” เจ้าวั่งซูพูดพร้อมมองออกไปทางหมู่บ้าน ที่มีแสงจากโคมไฟสว่างไสวทั่วทั่งหุบเขา และเสียงเฮฮาเฉลิมฉลองของผู้คนในหมู่บ้านต้องสาบ ผสมกับทำนองเจี๋ยหยี่ที่ลอยผสมผสานไปตามสายลม หมุ่บ้านชุนเทียนมีชีวิตอย่างแท้จริง