“เฟยเฟย แต่จริงๆแล้ว ข้าชอบฤดูใบไม้ร่วงนั่นนะ! เพราะทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น ข้าก็จะได้เห็นและพบเจอเจ้าเสมอ ฤดูใบไม้ร่วงของเราสองคน แท้จริงแล้วมันไม่ได้เป็นแค่คำสาป แต่มันคือความงดงามแห่งโชคชะตา เพราะถึงแม้กระจกบานที่สิบจะดับสูญไปจากโลกนี้แล้ว แต่ “สุสาส์นราคะ” ที่พันผูกจิตวิญญาณเราทั้งสองคนไว้ด้วยกันนั้นจะยังคงอยู่เป็นปัจจุบันขณะเสมอ ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง เป็นดั่งสัจจะนิจนิรันดร์” เจ้าวั่งซูเอ่ยพร้อมยิ้มอ่อนโยนให้คนรัก
ชาย-ชาย,รัก,ผจญภัย,แฟนตาซี,นิยายรักจีนโบราณ,นิยายรัก,นิยายจีนโบราณ,นิยายวาย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“เฟยเฟย แต่จริงๆแล้ว ข้าชอบฤดูใบไม้ร่วงนั่นนะ! เพราะทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น ข้าก็จะได้เห็นและพบเจอเจ้าเสมอ ฤดูใบไม้ร่วงของเราสองคน แท้จริงแล้วมันไม่ได้เป็นแค่คำสาป แต่มันคือความงดงามแห่งโชคชะตา เพราะถึงแม้กระจกบานที่สิบจะดับสูญไปจากโลกนี้แล้ว แต่ “สุสาส์นราคะ” ที่พันผูกจิตวิญญาณเราทั้งสองคนไว้ด้วยกันนั้นจะยังคงอยู่เป็นปัจจุบันขณะเสมอ ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง เป็นดั่งสัจจะนิจนิรันดร์” เจ้าวั่งซูเอ่ยพร้อมยิ้มอ่อนโยนให้คนรัก
ผู้แต่ง
สุสาส์นราคะ
เรื่องย่อ
นิยายเล่มนี้คือคัมภีร์แห่ง การค้นหาตัวตนผ่านโชคชะตาที่วนซ้ำ ความสนุกและมหัศจรรย์แห่งการเวียนว่ายของดวงจิตในภพภูมิทั้ง 9 และ มหากาพย์แห่งรักชั่วนิจนิรันดร์
“เจ้าวั่งซู และ ฮวาเฟยฟา (วั่งเฟย) สองดวงจิตที่พันผูกกันหลายแสนชาติ ถูกลิขิตให้หวนคืนเพื่อเล่นชะตาที่วนซ้ำ ผ่านการเดินทางทั้ง 9 ภพภูมิ: ภพมนุษย์ ภพอมนุษย์ ภพพืชพันธุ์ ภพฝันแห่งความเงียบงัน ภพเดรัจฉาน ภพจิตภูติ ภพสวรรค์ ภพปรภพ ภพปีศาจ
เพื่อค้นหาคำตอบในการหยุดวังวนแห่งโชคชะตา สู่การเริ่มต้นครั้งใหม่ เพื่อก้าวสู่ความเป็นนิจนิรันดร์”
..สุสาส์นราคะ..
สิ้นเสียงผู้เฒ่า ทุกคนก็หันหน้าพร้อมกันไปทางต้นไม้แห่งชีวิต โคนต้นที่มีรากมากมาย มีร่างหนึ่งโปร่งแสงผุดขึ้น พระแม่แห่งชีวิตปรากฏตัวขึ้น จากร่างครึ่งกาย ดวงหน้าใจดีมีเมตตา ดั่งในนิมิตที่หลานหลี่เซ่อ สร้างให้ดูก่อนหน้า พระแม่สร้างดวงจิตจากฝ่ามือและปลดปล่อยสู่ผีเสื้อราตรี ดวงแล้วดวงเล่า ตัวแล้วตัวเล่า
“ไปเราไปเฝ้าพระแม่แห่งจิตวิญญาณกัน” หลานหลี่เซ่อ และ เหล่าหมู่ซู่บรรพกาลพากันเดินเท้าเข้าไป ทุกคนสามารถเหยียบลงบนทะเลเมฆนั่น และ สารเมือกขาวมุกระยิบระยับนั่นก็ทำให้พวกเค้าลอยตัวอยู่ได้ เจ้าวั่งซูมีหลิ่งกวางนั่งบนบ่า ฮวาเฟยฟามีไป่ชิงหลงอยู่บนบ่า เดินนำหน้า และขึ้นบันไดไปสู่ด้านบนหน้าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์และพระแม่แห่งจิตวิญญาณ
“เฟยเฟยดูสิ ยิ่งเข้าใกล้ต้นไม้แห่งชีวิต ก็ยิ่งขาวสว่างไสวและยิ่งใหญ่มาก ดอกใบกิ่งก้านลำต้นล้วนเป็นสีขาวบริสุทธิ์ และ ใกล้ขนาดนี้ พระแม่แห่งจิตวิญญาณก็ใหญ่และงดงามมาก ผมยาวสยายดวงตาคู่งามที่ปิดลงเหมือนเทพธิดาเม่งเซี๊ยะ” เจ้าวั่งซูพูดกับฮวาเฟยฟา ฮวาเฟยฟาพยักหน้าเห็นด้วย “ช่างยิ่งใหญ่ สว่าง และงดงามบริสุทธิ์”
“เจ้าวั่งซู หนุ่มน้อยผู้เกิดซ้ำแล้วซ้ำอีก และแบกชะตาที่ยิ่งใหญ่ของดวงจิตมากมายเอาไว้ อุปสรรคมากมายยังรอเจ้าอยู่ แต่อย่ากังวลด้วยจิตใจที่ดีงาม และมันสมองอันปราดเปรื่องนั้นจะช่วยเจ้าให้ผ่านพ้นไปด้วยดี อีกทั้งสหายคู่ใจที่มีวาสนาเคียงข้างกันมา เจ้าจะไม่เป็นไร” เจ้าวั่งซูและฮวาเฟยฟาหันมองหน้ากันมือจับหู เสียงนี่ที่ดังอยู่ในหัวพวกเราคือเสียงของ......
“เสียงพระแม่แห่งจิตวิญญาณ ท่าทางแบบนี้ท่านคงกำลังพูดอะไรกับพวกท่านอยู่เป็นแน่” หลานหลี่เซ่อกล่าว
“ข้าจะต้องเจออุปสรรคมากมายหรอพระแม่แห่งจิตวิญญาณมันคืออะไร แล้วข้า เจ้าวั่งซู ยังต้องเกิดซ้ำไปอีกกี่ชีวิต โปรดบอกข้า” เจ้าวั่งซูกล่าวถาม
“อนาคตไม่ใกล้ไม่ไกล ดวงชะตาของเจ้ายิ่งใหญ่นัก เจ้าจะรู้เอง คนหนึ่งคือไฟอีกคนคือน้ำช่วยกันผลักช่วยกันเสริม ท้ายสุดแล้วเจ้าจะไม่เป็นไร เพราะการสิ้นสุดแห่งเดินทางมาถึง” เสียงตอบกลับจากพระแม่
“ชาติกำเนิดที่ไร้คนเทียมของเจ้าชายแห่งมังกร เจ้าจะเป็นคำตอบสุดท้ายให้กับทุกสิ่ง จงเชื่อในสัญชาตญาณตัวเอง ถ้าเผ่าพันธุ์มังกรผู้ถือกำเนิดพร้อมภพสวรรค์ที่เปี่ยมไปด้วยบุญบารมียังไม่แน่ใจในเส้นทาง ก็หามีผู้ใดในหล้าจะแน่ใจในสิ่งใดได้อีก จงสงบและเยือกเย็นดั่งที่เจ้าเป็น คำตอบทุกสิ่งจะเรียงรายดั่งดวงประทีปส่องสว่าง” เสียงอมยิ้มในลำคอของพระแม่ก่อนจะพูดต่อ “สหายเจ้าเค้าจะไม่เป็นไรอย่ากังวล เมื่อมีคนหนึ่งก็มีอีกคนหนึ่งถ้าไม่มีคนหนึ่งก็ไม่มีอีกคนหนึ่ง เจ้าทั้งสองคือสัจจะนิรันดร์แก่กันและกัน”
“ข้าจะไม่ต้องสูญเสียเค้าไปอีกแล้วใช่ไม๊” ฮวาเฟยฟาเน้นย้ำ น้ำตารื้นเล็กๆ และคำนับพระแม่แห่งจิตวิญญาณ
เจ้าวั่งซูหันมองคิดในใจ “ใครกัน เฟยเฟยเคยสูญเสียใครไปหรือว่าเค้าเคยมีคนรักมาก่อน หรือพ่อแม่ ไม่สิพวกนั้นยังอยู่บนสวรรค์ ใครกัน ใครกันนะ” ภาพตัดกลับสู่อดีตแว่บหนึ่ง เหมือนฮวาเฟยฟากำลังกอดร่างใครคนหนึ่ง และร้องไห้ใจสลาย และดูเหมือนคนในอ้อมอกฮวาเฟยเฟยจะใส่ชุดสีดำ คนๆ นั้นคือใคร ทำไมช่างคุ้นเคยยิ่งนัก
“ไป! ถึงเวลาที่ข้าจะพาพวกท่านกลับสู่ภพภูมิมนุษย์ และข้าก็มีของขวัญจากภพพืชพันธุ์แด่พวกท่าน” หลานหลี่เซ่อกล่าว ผู้เฒ่ามู่ซู่เอื้อมกิ่งตนขึ้นเด็ดดอกชงโคทองสวรรค์ที่สว่างระยิบระยับส่งให้ เจ้าวั่งซูและฮวาเฟยฟา ทั้งสองรับมา
“ให้สิ่งนี้กับพวกข้าทำไม” ทั้งสองเอ่ยถามพร้อมกัน
“ดอกชงโคทองสวรรค์เป็นหนึ่งในดอกไม้ที่สูญไปจากภพสวรรค์ช้านานแล้ว ตอนนี้คงถึงเวลากำเนิดใหม่ในภพภูมิที่ต่างไป ภพมนุษย์! พวกเราอยากเห็นว่ามันจะเติบโตงดงามเพียงใด มากกว่าที่เคยเติบโตในสวรรคภูมิหรือไม่ในมือมนุษย์อย่างพวกท่าน ฮ่าๆ” หลานหลี่เซ่อกล่าว หัวเราะ ทั้งสองโค้งคำนับ ผู้เฒ่าชงโคทองสวรรค์ และ หลานหลี่เซ่อกับของขวัญล้ำค่านี้
“ข้าจะดูแลอย่างดี ไว้ที่ เรือนข้า ในหมู่บ้านชุนเทียนหวังว่าพวกท่านจะตามติดดูการเจริญเติบโตของมันโดยที่ข้าไม่ต้องแจ้ง” เจ้าวั่งซูรับปากแอบแซวๆ พวกต้นไม้รุ้เยอะพวกนี้
“ฮ่าๆๆๆๆ!” ทุกคนต่างหัวเราะร่าพร้อมรวมกันเสียงดัง ต่อหน้าพระแม่แห่งจิตวิญญาณ
“พายุแห่งความชั่วร้ายกำลังคืบคลานเข้ามา ข้าไม่คิดว่ามันจะเบาบางและเป็นข่าวดี ด้านล่างไม่สงบ รอสุมพลัง และนำพาความเปลี่ยนแปลง สู่ทุกภพ” พระแม่แห่งจิตวิญญาณกล่าวบอกทุกคน ขณะที่กำลังสร้าง และปลดปล่อยดวงวิญญาณสุดท้ายจากฝ่ามือสู่ผีเสื้อราตรี เทวทูตผู้นำทางมาตลอดหมื่นแสนปี ผีเสื้อราตรีสยายปีกงามสว่างไสวนำทางทุกดวงจิตลอยไกลสู่ท้องฟ้าที่มีจันทร์เต็มดวงส่องสว่างกลางนภา เจ้าผีเสื้อแห่งจิตวิญญาณที่สยายปีกที่กว้างงดงาม เจ้าจะนำเหล่าดวงวิญญาณนั้นไปที่แห่งใด ไปที่แห่งใด ได้โปรดบอกข้าที .........
แสงวิบวับแห่งผีเสื้อราตรีค่อยๆ ไกลห่างออกไป ในดวงตาของทุกคนต่างค่อยๆ พล่าลง พร้อมแสงที่เริ่มดับลง ทั้งสี่หมดสติไปในนิทราเหมือนเป็นการสิ้นสุดของการเดินทางที่ยาวนาน และได้พักผ่อนอย่างสงบ แม้เป็นเพียงแค่เวลาสั้นเพียงนิดเดียว