“เฟยเฟย แต่จริงๆแล้ว ข้าชอบฤดูใบไม้ร่วงนั่นนะ! เพราะทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น ข้าก็จะได้เห็นและพบเจอเจ้าเสมอ ฤดูใบไม้ร่วงของเราสองคน แท้จริงแล้วมันไม่ได้เป็นแค่คำสาป แต่มันคือความงดงามแห่งโชคชะตา เพราะถึงแม้กระจกบานที่สิบจะดับสูญไปจากโลกนี้แล้ว แต่ “สุสาส์นราคะ” ที่พันผูกจิตวิญญาณเราทั้งสองคนไว้ด้วยกันนั้นจะยังคงอยู่เป็นปัจจุบันขณะเสมอ ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง เป็นดั่งสัจจะนิจนิรันดร์” เจ้าวั่งซูเอ่ยพร้อมยิ้มอ่อนโยนให้คนรัก
ชาย-ชาย,รัก,ผจญภัย,แฟนตาซี,นิยายรักจีนโบราณ,นิยายรัก,นิยายจีนโบราณ,นิยายวาย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“โลกนี้ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ และถึงแม้ได้มาก็ใช่ว่าจะอยู่ยงคงกระพันหรอก พวกเจ้าสำนักมือปราบมาร คิดว่าพวกเจ้าวิเศษ เป็นผู้ปกป้อง และกักทุกสิ่งไว้ มุดหัวอยู่แต่ในนี้โลกของเจ้าจะปลอดภัยหรอ ฮิฮิฮิฮิ!” เสียงน่าขยะแขยงจากในกระจกพูดออกมา
“ปีศาจน่าขยะแขยง ข้าในฐานะเจ้าภพมนุษย์ เจ้าผู้บุกรุกที่น่ารังเกียจ จงแสดงตัวซะ!” เจ้าวั่งซูตะโกนสั่ง
“ได้สิถ้าเจ้าอยากเห็นข้านัก แต่ว่าถ้าข้าก้าวออกมายังโลกพวกเจ้า ข้าไม่ใจดีเหมือนที่ผ่านมานะ ฮ่าๆๆ!” เสียงอันน่าขยะแขยงของปีศาจดังก้องไปทั่วบริเวณ พร้อมการคืบคลานก้าวย่างของมันออกมาจากกระจก ลักษณะตัวเป็นข้อๆ ต่อกันคล้ายตุ๊กตาตัวสูงลิบลิ่ว บริเวณหัวหน้าตาเหมือนตัวตลกปากฉีกตาเบิกกว้างน่าสยองขวัญ ตามร่างกายมีเส้นสายโยงใยมากมายคล้ายรากพืชไว้ชักใยเหยื่อ มีมือยาวเป็นข้อๆ เหมือนตุ๊กตายาวออกมามากมาย และที่จุดเด่นอีกอย่างคือใบหน้า มันมีใบหน้าเต็มไปหมดหลายด้าน “ตุ๊กตาหุ่นกระบอก”
“อมนุษย์ตุ๊กตาหุ่นกระบอก” กงซุนต้าเฉียนพูดขึ้น
“หึหึ! ใช่! ข้าเอง! ข้าคือตุ๊กตาที่ถูกทอดทิ้งจากมือมนุษย์ ด้วยความโกรธเกลียดชังในใจทำให้ข้าสร้างภพจากความดำมืด และเสริมสร้างพลังจักราจากมัน ภพอมนุษย์คือข้า และข้าก็คือภพอมนุษย์ แต่มันไม่มากพียงพอที่ทำให้ข้าพอใจ ข้าก็มาพบวิธีสร้างพลังเวทย์และพลังจักราทางลัดคือ ข้าต้องกินดวงจิต และผนวกร่างนั่นเข้ากับข้า ข้าถึงมีร่างที่ไร้เทียมทานขนาดนี้ ฮ่าๆๆ!” เจ้าตุ๊กตานรกเล่า
“ข้าเคยได้ยินว่าภพอมนุษย์ถือกำเนิดจากเศษเสี้ยวมนุษย์ผนวกเข้ากับหลายสิ่ง ทำให้ดวงจิตที่นั่น กำเนิดกายหยาบที่รูปร่างประหลาด หน้าหัวเป็นผู้หญิงมนุษย์แต่ลำตัวเลื้อยยาวสูงชะลูด หรือ ร่างกายเป็นมนุษย์แต่หัวเป็นสัตว์ประหลาด ภพอมนุษย์จึงถูกจัดให้เป็นหนึ่งในภพที่อันตรายที่สุด เพราะสามารถดูดกลืนกินทุกดวงวิญญาณเข้าไปผสมร่างตน” ฮวาเฟยฟาเล่า
“หึหึ! รู้เยอะดีหนิ! องค์ชายมังกร! และเจ้ารู้ไม๊ว่าเศษเสี้ยวของเจ้าข้าก็เก็บมันมา ยามเมื่อเจ้าเข้านิทราเมื่อหลายร้อยปีก่อน ฮ่าๆๆๆ!” อมนุษย์หุ่นกระบอกพูดไปหัวเราะสะใจไป
“นี่เจ้าแอบข้ามมาโลกมนุษย์ตั้งแต่เมื่อไหร่ และทำไมเจ้าถึงข้ามไปมาได้” ฮวาเฟยฟาเอ่ยถามสงสัย
“ลองถามสหายเจ้าดูไม๊ เมื่อกี้ข้าก็เห็นพวกเจ้าเรียกหาเค้าอยู่หนิ ฮิฮิฮิฮิ!” เสียงหัวเราะอันน่าขยะแขงของอมนุษย์หุ่นกระบอกพร้อมสแยะยิ้มปากฉีด และน้ำลายผสมเลือดกลิ่นคาวคละคลุ้งไหลย้อยเต็มไปหมด พร้อมกับหนึ่งในบรรดามือที่ควักเข้าไปในตัวสูงชะลูดและดึงหัวหนึ่งออกมา “ศีรษะมนุษย์”!?
“นั่นมัน! ซ่านตงตงปรมาจารย์กระจกภพอมนุษย์!” ผู้คนต่างส่งเสียงเซ็งแซ่พร้อมกัน
“นี่เจ้าฆ่าเค้าไปแล้วหรือนี่! ทำไม!?” กงซุนต้าเฉียนถามเสียงสั่นถึงหนึ่งในปรมาจารย์คนสำคัญที่ดูแลกระจกมาช้านาน
“ฮ่าาาาาา! ซ่านตงตงก็ยังอยู่ตรงนี้ ข้าไม่ได้หายไปไหนท่านเจ้าสำนัก” เสียงและรอยยิ้มแสยะออกพร้อมน้ำเลือดน้ำลายหยด
“ฮะ! หมายความว่าเจ้าคือซ่านตงตง หรอ” เจ้าวั่งซูถามตกใจ
“ข้าเข้าร่วมศึกจัตุรัสเฟิงสุ่ย และได้รับเศษเสี้ยวจากตุ๊กตาหุ่นกระบอกเข้าผสมในร่างกาย และ นานเข้าดวงจิตนั้นก็เติบโตและแข็งแกร่งขึ้น ในร่างของซ่านตงตง และข้าก็ใช้ร่างซ่านตงตงในการเหยียบอยู่ภพมนุษย์ มาตลอดในฐานะปรมาจารย์ ฮิฮิฮิ!!”
“ซ่านตงตง แล้วเจ้าจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร ในเมื่อถ้าเจ้าเป็นครึ่งคนครึ่งหุ่นระบอกก็ควรไปอยู่ที่ท่านควรไป ภพอมนุษย์” ฮวาเฟยฟาเอ่ยถาม
“เพราะว่าอย่างที่ข้าบอกไง ว่าร่างกายและดวงวิญญาณของมนุษย์สำคัญกับข้ามากมาย ดังนั้นข้าจึงต้องรักษาร่างมนุษย์ไว้เพื่อข้ามไปมา และ เอาดวงวิญญาณและร่างจากที่นี่ไปกลืนกิน ฮ่าๆๆๆ”
“หา! นี่แสดงว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่เจ้าเป็นปรมาจารย์ที่นี่ เจ้าแค่ต้องการจับมนุษย์กลับไปภพเจ้างั้นสิ” กงซุนต้าเฉียนถามเสียงสั่น พร้อมกับสีหน้าที่ตกใจและหวั่นพรึงของเหล่าปรมาจารย์ด้วยกัน
“ใช่สิ ข้าไมได้เป็นตัวของข้าเองมานานแล้ว แต่เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า ข้าคือเจ้าแห่งภพอมนุษย์ “อมนุษย์หุ่นกระบอก” ฮิฮิฮ่าาา!”
“นี่เจ้าคร่าไปแล้วทั้งหมดกี่ดวงจิตวิญญาณ เจ้านี่มันตัวชั่วช้าที่แท้จริง ข้าว่าพวกเราเลิกถามมันได้ละ เปลี่ยนมาส่งมันกลับไปโลกของมันดีกว่า” เจ้าวั่งซูกอดอกพูดเยือกเย็น
“ฮ่าๆๆๆ! แล้วพวกเจ้าจะทำอะไรข้าได้ ในเมื่อม่านดักวิญญาณจากภพอมนุษย์ กำลังกระจายครอบสำนักคุ้มภัยนี้หมด ทุก วิญญาณในนี้จะต้องเป็นของข้า และเมื่อในนี้ปราศจากคนต่อกร โลกภายนอกที่เหลือก็จะตกเป็นของข้าทั้งหมด ฮ่าๆๆ!” อมนุษย์หุ่นกระบอกพูดแสยะยิ้มน่ารังเกียจ
“ข้าว่าเจ้าเลิกพล่ามได้ละ ข้าทนฟังเจ้ามานานละ เจ้าคร่าชีวิตผู้คนมากมายอย่าหวังจะรอดจากนี่ไป
“มนต์เพลิงปรภพ” ” วั่งซูเรียกมนต์เพลิงสีดำเปลวแดงขึ้นและยิงตรงเข้าแผดเผาตุ๊กตาผีตรงหน้า น่าแปลก เสียงกรีดร้องจากการโดนเผาร้องดังระงมเจ็บปวดไปหมด แต่ตุ๊กตานรกนั่นกลับแสยะยิ้มในกองเพลิง
“หึหึ! เจ้าคิดว่าเพลิงนี่มันกำลังเผาข้าหรือเผาใคร” พูดไม่ทันจบ อมนุษย์หุ่นกระบอกก็นำสองมือเล็บยาวแทงสวบเข้าไปในกลางอกตัวเอง และแหวกออก ทำให้เห็นสิ่งที่สยดสยองด้านใน ดวงวิญญาณมากมายที่ถูกตรึงอยู่กับผนังร่างด้านในเป็นหมื่นเป็นแสนกำลังกรีดร้องเพราะโดนเพลิงปรภพเผา
“ฮะ! วั่งซู เจ้าหยุดก่อน! นั่นมัน!” ฮวาเฟยฟาพูด เจ้าวั่งซูรีบเรียกเพลิงปรภพกลับ พร้อมกับความตกใจและอ้าปากค้างของทุกคนบริเวณนั้นกับสิ่งที่เห็น
“นี่เจ้ากินกายหยาบพวกเค้า และยังกักขังดวงวิญญาณทุกดวงไว้ในนรกในตัวเจ้าไม่ให้พวกเค้าไปเกิด” ซ่านตงตงทำไมเจ้าถึงทำเรื่องชั่วช้าขนาดนี้ ช่างน่าเสียดายนักที่สำนักเก้าจักยุตกราเคยรับคนอย่างเจ้าเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง” กงซุนต้าเฉียดพูดเสียงเศร้าใจ
“ฮ่าๆๆ ท่านเจ้าสำนัก ข้าก็ไม่ได้ทำอะไรนะ อย่างที่พวกท่านเห็น ว่าข้าก็เก็บทุกคนไว้ทุกคนน่าจะมีความสุขดีที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของร่างที่ทรงพลังขนาดนี้ ฮิฮิ!” อมนุษย์หุ่นกระบอกพูดแสยะยิ้มน้ำลายไหลย้อยไม่มีท่าทีสำนึก พร้อมกับเร่งพลังไอมืดขึ้น “หมดเวลาตอบคำถามละ ฮิฮิ!”
เมื่อสิ้นเสียงปีศาจนั่น มันก็อ้าปากทำเสียงประหลาดเหมือนร้องเรียกบางสิ่ง เกิดก้อนพลังเปิดทางตรงกระจกขนาดใหญ่พร้อมกับไอชั่วร้ายที่แผ่ซ่านออกมา สักพักก็มีสิ่งมีชีวิตประหลาดสูงหลายโยชน์ บ้างก็หน้าตาเป็นมนุษย์แต่ตัวเป็นสัตว์ประหลาด บ้างก็หน้าเป็นสัตว์ตัวร่างกายเปลือยเปล่าเหมือนมนุษย์ บ้างก็มีรูปร่างน่าตาประหลาดเกินคาดเดา พวกอมนุษย์นี่ลักษณะการผสมคล้ายผู้คนจากหมู่บ้านต้องสาปแต่ลักษณะความเป็นมนุษย์น้อยสูงโยชเหมือนเปรตประหลาดแท้ และหน้าตาปากฉีกตาถลนน่าเกลียดน่ากลัวเหมือนกันหมด มีจำนวนมากมายเริ่มออกจากประตูพลังนั่นและเริ่มเข้าโจมตี คว้าจับ กัดเข้าปากฉีกกิน บ้างก็ดูดไอวิญญาณออกคนที่อยู่ใกล้เคียง
ตุ๊กตาหุ่นกระบอกกรีดร้องและหัวเราะน่าขยะแขยงพร้อมกับขยายขนาดตัวเองขึ้นหลายเท่า จนครอบปากทางพลังที่เปิดให้อมนุษย์ข้ามมา และตัวมันที่ใหญ่ขึ้นก็เพิ่มจำนวนเส้นสายรากไม้นั้นที่ทำหน้าที่เหมือนเส้นด้ายชักใยบงการมนุษย์ให้เดินเข้าหามัน และมือหุ่นกระบอกมากมายยื่นโจมตีและจับ เหล่ามือปราบมาร ปรมาจารย์ กงซุนต้าเฉียน เหล่าเทพเซียน แขกจากต่างภพ รวมถึง ชาวบ้านที่มาร่วมดูการแข่งขัน เจ้าวั่งซู และ ฮวาเฟยฟา แต่ด้วยพลังจักราที่ดำมืดและกล้าแกร่งที่ดูดมาจากสิ่งที่ตุ๊กตาหุ่นกระบอกนั่นกินเข้า พลังเวทย์และการโจมตีที่มหาศาลขนาดนั้น อีกทั้งอมนุษย์มากมายที่กำลังหลั่งไหลข้ามมาภพมนุษย์ นี่มันหายนะเหมือนที่พระแม่แห่งจิตวิญญาณเคยบอกเตือนไว้สำหรับภัยที่กำลังข้ามมา แต่ตอนนี้ทุกคนต่างทำได้แค่ตั้งรับ บ้างก็พลาดท่าเสียทีโดนจับเข้ากระจก บ้างก็ตายจมกองเลือดอยู่นั้น ในขณะที่ผู้คนล้มตายมากมาย หมอกปีศาจนั่นก็ขยายวงกว้างกินอาณาบริเวณกว้างเกินสำนักมือปราบมารออกไปที่ หมู่บ้านชุนเทียน
“เรากำลังเสียหายมากไป มันกำลังกลืนกินหมู่บ้านนี้ เราจะหยุดมันยังไงดี เฟยเฟย” เจ้าวั่งซูถาม ขณะมือก็ใช้พัดดำปัดป้องกันและตัดบรรดาแขนหุ่นกระบอกมากมายที่ยื่นมาไม่หมด
“อมนุษย์คือร่างที่เป็นมนุษย์กึ่งหนึ่งและสิ่งแปลกปลอมอีกกึ่งหนึ่ง โดยปกติเราสามารถใช้ “มนต์แยกร่าง” เพื่อแยกสิ่งที่เข้าสวมร่างนั้นๆ ออก ถ้าทำสำเร็จก็ยังอาจจะสามารถช่วยหนึ่งดวงวิญญาณที่โดนกลืนกินได้ แต่ตุ๊กตาหุ่นกระบอกนี่ประหลาดมันรวมดวงวิญญาณมากมายเข้ากับตัวมัน ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน และการแยกดวงวิญญาณมากมายขนาดนั้น ออกจากกัน มันเป็นการยากที่จะช่วงทุกดวง และสักครู่การโจมตีของเจ้าก็ตรงเข้าทำร้ายดวงวิญญาณที่เป็นเหมือนเกาะด้านนอก แต่ข้าเคยได้ยินว่าอมนุษย์นั้นคล้ายมนุษย์ ดังนั้นจะมีกึ่งหนึ่งของความเป็นมนุษย์นั่นหมายถึงว่า พวกมันจะต้องมีอวัยวะที่สำคัญเหมือนอย่างมนุษย์” ฮวาเฟยฟาเล่า
“หัวใจ หรอ ท่านหมายถึงมันมีหัวใจ” เจ้าวั่งซูเอ่ย
“ใช่ แต่หัวใจมักถูกถอดออกไว้ที่อื่นเพื่อความปลอดภัย เราต้องหามัน” ฮวาเฟยฟาตอบ
“ข้าคิดว่าปีศาจจัญไรที่หอบดวงวิญญาณมากมายไว้กับตัวแบบนี้ มันไม่มีหัวใจติดไว้กับตัวมันหรอก งั้นอาจจะต้องเป็นที่ “ภพอมนุษย์” เจ้าวั่งซู และเฟยฟาหันหน้ามอง และพูดพร้อมกัน
“อืม! ข้าก็คิดเช่นนั้น มันจะต้องซ่อนเอาไว้ที่นั่น แต่ที่นั่นคงกว้างใหญ่มาก และถ้าพวกเราไปจากที่นี่ตอนนี้ ที่นี่จะต้องพังทั้งหมดผู้คนจะต้องโดนมันจับกินทั้งหมดแน่นอน” ฮวาเฟยฟาเอ่ย
“ไปเถอะ! พวกเจ้ารีบไปหาหัวใจและกำจัดมัน! ข้า เหล่าศิษย์สำนัก และคณาจารย์ รวมทั้งสหายที่มาจากต่างภพที่นี่จะช่วยกันพยายามหางทางต้านมันให้ได้นานที่สุด” กงซุนต้าเฉียนบอกคนทั้งสอง
“งั้นที่นี่ต้องรบกวนพวกท่าน” ฮวาเฟยฟาเอ่ย และหันมาพยักหน้าให้เจ้าวั่งซู ทั้งสองเตรียมมุ่งสู่ภพอมนุษย์เพื่อหาหัวใจของเจ้าภพหุ่นกระบอก
แล้วเราจะเข้าไปภพอมนุษย์กันทางไหน?
