“เฟยเฟย แต่จริงๆแล้ว ข้าชอบฤดูใบไม้ร่วงนั่นนะ! เพราะทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น ข้าก็จะได้เห็นและพบเจอเจ้าเสมอ ฤดูใบไม้ร่วงของเราสองคน แท้จริงแล้วมันไม่ได้เป็นแค่คำสาป แต่มันคือความงดงามแห่งโชคชะตา เพราะถึงแม้กระจกบานที่สิบจะดับสูญไปจากโลกนี้แล้ว แต่ “สุสาส์นราคะ” ที่พันผูกจิตวิญญาณเราทั้งสองคนไว้ด้วยกันนั้นจะยังคงอยู่เป็นปัจจุบันขณะเสมอ ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง เป็นดั่งสัจจะนิจนิรันดร์” เจ้าวั่งซูเอ่ยพร้อมยิ้มอ่อนโยนให้คนรัก
ชาย-ชาย,รัก,ผจญภัย,แฟนตาซี,นิยายรักจีนโบราณ,นิยายรัก,นิยายจีนโบราณ,นิยายวาย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"เพื่อตอบความสงสัยของท่านองค์ชายมังกร และเพื่อพาพวกท่านไปสุ่เจตสิคและขุมพลังที่พวกท่านตามหา แรกเริ่มเดิมที ภพเดรัจฉาน และภพจิตภูตินั้นคือสิ่งเดียวกัน เป็นที่อยู่ของสรรพชีวิตทั้งที่มีร่างกาย ไร้ร่างกาย สัตว์ และวิญญาณธาตุ ที่ล้วนมีพลังเวทย์และพลังจักรามาแต่กำเนิด ทุกสิ่งอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข จริงๆ การถือกำเนิดภูติและเดรัจฉานนั้นคือเป็นสิ่งที่มาพร้อมกัน นั่นหมายถึงเมื่อมีการกำเนิดของเดรัจฉานพลังแห่งภูติก็จะปรากฏในกายนั้น เฉกเช่นพวกผู้ปกป้องแห่งภพที่พวกท่านเจอ ร่างเหล่านั้นคือการถือกำเนิดโดยรวมร่างภูติเข้าเป็นส่วนหนึ่ง แต่มีบางประเภทจะเป็นเดรัจฉานที่แยกออกจากร่างภูติเฉกเช่นพวกท่าน ที่เป็นเอกเทศต่อกัน อย่างท่านองค์ชายมังกรตอนถือกำเนิดท่านก็เกิดเป็นมังกรสองหัว แต่ด้วยชะตาที่ต้องแบกรับภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของท่านทำให้ยังมีร่างกำเนิดในอีกสองภพ ท่านกับไป่ชิงหลงจึงแยกออกจากกัน
ที่แห่งนี้ เมื่อหมื่นปีมาแล้ว เกิดสงครามใหญ่ระหว่างภพ แม้นไม่สร้างความเสียหายยิ่งใหญ่เท่าสมัยจัตุรัสเฟิงสุ่ยแต่เมื่อสงครามสิ้นสุด ความไม่สมดุลระหว่างร่างกาย และจิตวิญญาณของเดรัจฉาน และภูติเกิดขึ้น ทำให้ต้องแยกภพออกเป็นสอง เพื่อป้องกันการล่มสลายของทั้งมวลชีวิต แต่ตอนนี้มันถึงเวลาแล้วที่ทั้งสองภพต้องรวมเป็นหนึ่งเพื่อความสมดุลแห่งภพ และชะตาที่ชี้ชัดว่ามันถึงเวลาแล้วก็คือ ความจำเป็นที่ต้องดับสลายดวงตาสวรรค์บรรพกาลที่บรรจุภวังคจิตของเจ้าภพปีศาจ และ การมาของพวกท่านทั้งสองผู้มีพลังและชะตาสามารถเชื่อมสองภพนี้กลับเข้าหากัน" ฉีเทียนลู่กล่าว
“แล้วภพจิตภูตินั้นอยู่ที่แห่งใด ภพทั้งสองใหญ่และมีพลังปกปักรักษาที่ยิ่ง พวกข้ายังไม่เข้าใจว่าจะทำให้ทั้งสองกลับคืนได้” เจ้าวั่งซูเอ่ย
“มาสิข้าจะพาพวกท่านไป ภพคู่ขนานของที่นี่ “ภพจิตภูติ” พวกท่านจะได้เข้าใจทั้งหมด” สิ้นเสียงฉีเทียนลู่แสงสว่างวาบจากเขาที่แตกกิ่งก้านมากมายก็สว่างขึ้น เปิดทางไปภพจิตภูติ
ตรงข้ามกับภพเดรัจฉาน ภพจิตภูติปรากฏเป็นดินแดนที่ราวกับภาพฝัน น้ำตกสีรุ้งไหลย้อนขึ้นไปบนท้องฟ้า บรรยากาศเต็มไปด้วยความลึกลับ หมอกบางเบาสีฟ้าอ่อนลอยอยู่ทั่วไป เสียงเพลงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากที่ไกลๆ ภพภูติที่งดงามเหมือนดั่งภาพวาดในความฝัน ภพภูติค่อนข้างมีลักษณะพิเศษที่ไม่เหมือนภพอื่นๆ ท้องฟ้าของที่นี่มีสีม่วงอมฟ้าตลอดเวลา มีดวงจันทร์ขนาดใหญ่สามดวงลอยอยู่บนฟ้า แสงจันทร์และแสงดาวส่องสว่างตลอดเวลาแม้ในยามกลางวัน แต่ละดวงมีสีแตกต่างกัน - สีขาวเงิน สีเขียวหยก และสีทองอำพัน ทำให้แสงจันทร์ที่ส่องลงมามีสีสันแปลกตา และเปลี่ยนไปตามตำแหน่งของดวงจันทร์ทั้งสาม
พื้นดินที่เดินไปล้วนปรากฏเป็นระลอกคลื่นราวกับน้ำ ทุกสิ่งเรืองรองด้วยแสงสว่างจากภายใน เป็นผลึกกึ่งโปร่งใสที่เรียกว่า "แร่จิตคริสตัล" มีสีขาวอมเขียวอ่อน เมื่อมีวิญญาณหรือภูติเดินผ่าน จะเกิดแสงเรืองตามรอยเท้า ต้นไม้ในภพนี้มีลักษณะคล้ายต้นหลิว แต่มีใบสีเงินที่เรืองแสงในยามค่ำคืน โปร่งแสงเปลี่ยนสีไปตามอารมณ์ของผู้พบเห็น กิ่งก้านเคลื่อนไหวได้เองแม้ไม่มีลม และส่งเสียงคล้ายระฆังลมเมื่อมีวิญญาณผ่านไปใกล้ๆ
แม่น้ำในภพจิตภูติไหลสวนทิศทางโลกธรรมชาติ บางสายไหลจากล่างขึ้นบน บางสายไหลวนเป็นวงกลม น้ำมีสีฟ้าใสเหมือนคริสตัลและเรืองแสงยามค่ำคืน ผู้ที่ดื่มน้ำจากแม่น้ำเหล่านี้จะสามารถมองเห็นนิมิตของอดีตหรืออนาคต แต่เพียงชั่วครู่เท่านั้น
ทั่วทั้งภพมี "หอคอยความทรงจำ" ตั้งตระหง่านอยู่ หอคอยเหล่านี้สร้างจากคริสตัลใสและหินสีดำสลับกัน ภายในบรรจุความทรงจำของวิญญาณที่ผ่านเข้ามาในภพนี้ ผู้ที่มีพลังจิตแก่กล้าสามารถเข้าไปในหอคอยและสัมผัสกับความทรงจำเหล่านั้นได้
ขณะที่ทั้งสี่กำลังเพลิดเพลินกับบรรยากาศรอบด้านฉีเทียนลู่ก็นำพาทุกคนมาหยุดต้นไม้ใหญ่กลางป่าที่ยืนต้นใต้ฐานมีกลีบคล้ายดอกบัวซ้อนทับกันสลับเปล่งแสงสว่าง และภายในแสงสว่างจ้านั้นปรากฏร่างหนึ่งด้านใน “อี้เฟิงเหวินเจ้าแห่งภพจิตภูติ” ร่างของเธอเป็นสตรีงดงามสูงสง่า ผมสีเงินยาวปลิวไสว หูยาวแหลม ตาโตยาวดั่งตากวางของฉีเทียนลู่ มีเขาขนาดพองามคล้ายเขากวางยื่นแตกระแหงอยู่บนศีรษะ ลอยอยู่เหนือพื้น ร่างกายกึ่งโปร่งใส เปล่งประกายแสงสีฟ้าอ่อน ๆ ในดวงตาสีม่วงลึกล้ำราวกับท้องฟ้ายามราตรี มือถือคทาไม้พันเกลียว
"พวกเจ้ามาถึงแล้วสินะ" อี้เฟิงเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังคล้ายเสียงกระซิบของสายลมและเย็นใสดั่งเสียงระฆังแก้ว "ข้ารอคอยวันนี้มานานแสนนาน ฉีเทียนลู่ ท่านสบายดีใช่ไหม ไม่ได้พบกันนาน" เสียงกระซิบของสายลงนั้นดูปนเศร้าสร้อยขึ้นหนึ่งระดับเมื่อเอ่ยทักทายฉีเทียนลุ่
“ข้าสบายดี แล้วท่านหล่ะเฟิงเหวิน” เสียงเรียกชื่อที่ฟังดูสนิทสนมคุ้นเคย
“ไม่ทุกข์ไม่ร้อนมากจนเกินไป และทำหน้าเจ้าภพอย่างสม่ำเสมอ” อี้เฟิงเหวินตอบด้วยเสียงระฆังแก้วสดใสดังเดิม
“นี่คือ อี้เฟิงเหวิน เจ้าภพจิตภูติ และนี่ท่านน่าจะทราบอยู่แล้ว เจ้าวั่งซู ฮวาเฟยฟา หลิ่งกวาง ไป่ชิงหลง”
เจ้าจิ้งจอกน้อย มังกรขาว พวกเจ้าเล็ก บอบบาง และบริสุทธิ์เมื่อข้าใส่จิตวิญญาณภูติและส่งเจ้าไปกำเนิด แต่บัดนี้พวกเจ้าเติบใหญ่ และมีหน้าที่อารักขาสองบุคคลที่สำคัญกับโลกนี้ เจ้าทั้งสองจงทำหน้าที่ให้ดี มีเมตตา กล้าหาญ และภักดี” พูดเสร็จ อี้เฟิงเหวินก็จรดไม้เท้า ละอองพลังจักรามากมายหุ้มตัว หลิ่งกวางและชิงหลง พลังปกปักของทั้งสองวิ่งพลุ่นพล่านขึ้นมากมาย
“ขอบคุณท่านอี้เฟิงเหวิน” หลิ่งกวางและชิงหลงโค้งคำนับ ก่อนจะเห็นสิ่งหนึ่งเป็นเหมือนวิญญาณสีขาวสูงปรากฏขึ้นข้างๆ อี้เฟิงเหวิน
“ข้าขอแนะนำนี่คือมันสมองของภพจิตภูติ ที่ปรึกษาแห่งข้า ท่านกุนซือเหยียนเหินหลง (ราชาภูติแห่งดินแดนเมฆาสีเงิน) ”
เหยียนเหินหลงเป็นภูติโบราณที่มีอายุกว่าหมื่นปี เขามีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่สูงเกือบสามเมตร ผิวสีขาวซีดจนเกือบโปร่งใส มองเห็นเส้นพลังจิตสีฟ้าไหลเวียนอยู่ภายใน เขามีผมสีเงินยาวถึงพื้น เมื่อเคลื่อนไหวจะมีเกล็ดสีเงินปรากฏตามผิวหนังคล้ายกับมังกร ดวงตาของเขาไม่มีม่านตา มีเพียงแสงสีฟ้าสว่างจ้าที่เปล่งออกมา
เหยียนเหินหลงสวมอาภรณ์สีขาวที่ทำจากเส้นใยอสูรแมงมุมคริสตัล มีลวดลายคล้ายเมฆาปักด้วยด้ายเงิน เขาถือไม้เท้าที่ทำจากกิ่งของ "ต้นจิตรากเดิม" อันเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่มีอยู่เพียงต้นเดียวในภพภูติ
เหยียนเหินหลงเป็นผู้ครอบครองชิ้นส่วน "หลิงซื่อ" แห่งความรู้แจ้ง ทำให้เขามีปัญญาเฉียบแหลมและมองเห็นอดีตอนาคตได้บ้าง เขาคือที่ปรึกษาคนสำคัญของอี้เฟิงเหวินเจ้าภพ และปกครองดินแดนเมฆาสีเงินด้วยปรัชญาแห่งการไม่แทรกแซง ปล่อยให้ทุกสรรพสิ่งดำเนินไปตามวิถีธรรมชาติ เขามีพลังในการควบคุมความคิดและความทรงจำของผู้อื่น
"ภพทั้งปวงล้วนเป็นเพียงภาพลวงตาของจิต สิ่งเดียวที่จริงแท้คือจิตที่รับรู้ความลวงนั้น" เหยียนเหินหลงกล่าว ทำความเคารพทุกคน และเริ่มพาทุกคนเข้าสู่นิมิตเพื่อเล่าประวัติความเป็นมาของภพจิตภูติ
“ภพจิตภูตินี้คือ “ดินแดนแห่งวิญญาณและพลังจิต” นั่นก็หมายถึงความสามารถพวกนี้ที่ปรากฏอยู่ในตัวของพวกท่านล้วนเป็นเพราะมีจิตแห่งภูติตั้งแต่กำเนิด
“ภพจิตภูติเป็นมิติที่อยู่ระหว่างภพปรภพและภพสวรรค์ เป็นดินแดนที่ไม่ใช่ทั้งความเป็นและไม่ใช่ความตาย อยู่ในสถานะกึ่งกลางของการมีตัวตนและความว่างเปล่า ภพจิตภูติถือกำเนิดขึ้นเมื่อหมื่นปีที่แล้วครั้งที่เกิดสงครามใหญ่ในภพสวรรค์ครั้งแรก พลังอันมหาศาลที่ปะทะกันระหว่างเทพฝ่ายสว่าง และฝ่ายมืดได้ฉีกผ้าม่านแห่งมิติ สร้างช่องว่างแห่งใหม่ระหว่างภพทั้งหลาย
สารัตถะแหล่งพลังงานบริสุทธิ์จากการปะทะกันนั้นได้หลอมรวมกลายเป็น "คริสตัลจิตเดิม" หรือที่เรียกว่า "หลิงซื่อ" อันเป็นแก่นแท้ของภพจิตภูติ คริสตัลนี้แตกแขนงออกเป็นเส้นพลังงานนับพันนับหมื่นสาย แทรกซึมไปทั่วทั้งภพ กลายเป็นเครือข่ายพลังจิตที่เชื่อมต่อทุกวิญญาณที่เข้ามาในภพนี้”
อี้เฟิงเหวินเล่าต่อ “ยุคแรกของภพจิตภูติ เป็นช่วงที่ภพนี้ยังไร้รูปร่าง มีเพียงข้าเจ้าภพ และเหล่าวิญญาณบริสุทธิ์ที่เรียกว่า "จู่หลิง" หรือ "ภูติดั้งเดิม" อาศัยอยู่ พวกมันไม่มีร่างกาย มีเพียงพลังจิตที่สื่อสารถึงกันผ่านความรู้สึก และภาพในใจ เป็นช่วงที่ภพภูติมีความสงบและเรียบง่ายที่สุด
ยุคที่สอง เรียกว่า "ยุคการหลอมรวม" เกิดขึ้นเมื่อวิญญาณจากภพเดรัจฉาน เริ่มหลงเข้ามาในภพจิตภูติ นำพาความทรงจำและอารมณ์ต่างๆ เข้ามาด้วย พลังเหล่านี้ได้หลอมรวมกับ "หลิงซื่อ" ทำให้ภพจิตภูติเริ่มมีรูปร่างที่สะท้อนจินตนาการ และความทรงจำของวิญญาณเหล่านั้น เกิดเป็นรูปร่างแปลกตา ที่ผันแปรไปตามอารมณ์และความรู้สึกของเหล่าวิญญาณ ทำให้เดรัจฉานและจิตภูติกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน การกำเนิดและผสมของสองเผ่าพันธุ์ทำให้ให้พวกเราแข็งแกร่งมาก ทั้งร่างกาย และจิตวิญญาณ มีการพัฒนาพลังจิต พลังจักรา และความสามารถพิเศษที่แตกต่างกันไป ทำให้ภพจิตภูติและภพเดรัจฉานมีความหลากหลายและซับซ้อนมากขึ้น
ยุคที่สาม เรียกว่า "ยุคแห่งการแบ่งแยก" เมื่อผู้ครอบครองพลังจิตพิเศษในภพต่างๆ ค้นพบช่องทางเข้าสู่ภพจิตภูติ และพยายามครอบครองพลังของ "หลิงซื่อ" เกิดสงครามระหว่างผู้บุกรุกจากต่างภพและเหล่าภูติและเดรัจฉาน ผลคือ "หลิงซื่อ" แตกออกเป็นเจ็ดชิ้นและกระจายไปทั่วภพ ภพจิตภูติจึงถูกแบ่งออกเป็นเจ็ดดินแดนเจ็ดผู้ถือครองตามชิ้นส่วนของ "หลิงซื่อ" แต่ละชิ้น ผลกระทบจากการแตกออกของหลิงซื่อ และการโดนลดทอนพลังของดวงตาสวรรคบรรพกาลจากพลังมืด ทำให้ความมั่นคงในวิญญาณของเดรัจฉานและภูติก็เกิดความไม่สมดุล และเมื่อนั้นทั้งสองภพก็แยกออกออกจากกัน ภพเดรัจฉานใช้พลังจากดวงตาสวรรค์บรรพกาล และภพจิตภูติมีหลิงซื่อที่กระจายทั้งเจ็ดคอยปกปัก
“ถ้าหลิงซื่อคือหัวใจของภพจิตภูติ อืม..! หรือว่า..!? ถ้าข้าเดาไม่ผิด ภวังคจิตของราชันย์กะโหลกน่าจะถูกถอดไว้ในหลิงซื่อ” ฮวาเฟยฟาเอ่ยถาม
“ไม่ผิด ยามที่เกิดสงคราม หนึ่งในผู้บุกรุกจากต่างภพคือเสี้ยววิญญาณของเย้าหลูกู่ หลังจากที่หลิงซื่อแตกออกเป็นเจ็ด และหลังจากที่ทุกอย่างจบลง ข้าในฐานะเจ้าภพก็เห็นความผิดปกติของชิ้นส่วนที่เจ็ด และข้าก็แน่ใจว่าภวังคจิตของปีศาจร้ายนั้นอยู่ในหลิงซื่อชิ้นส่วนที่เจ็ดอย่างแน่นอน ข้าจึงส่งและใช้พลังแห่งเจ้าภพสกัดมันไว้ที่ดินแดนที่มืดมิด สงัด ที่สุดของภพภูติ เพื่อทำให้ชิ้นส่วนนั้นถูกกักอยู่ในที่ที่จะแสดงพลังไม่ได้ตลอดไป และเหตุนั้นข้าก็ต้องสูญเสียสหายรักไปหนึ่งจากพลังด้านมืดนั้น “เสียงอี้เฟิงเหวินสั่นและหน้าเศร้าลง
“เกิดอะไรขึ้น ท่านอี้เฟิงเหวิน ท่านให้ใครเป็นผู้ดูแลหลิงซื่อที่ถูกครอบงำนั่น” ชิงหลงเอ่ยถาม
“อู่เสวี่ยโจว (จอมภูติมืดแห่งดินแดนซากปรักหักพัง) อู่เสวี่ยโจวเป็นภูติโบราณที่มีรูปลักษณ์น่าเกรงขาม มีร่างสูงใหญ่ เดิมผิวสว่างสีอำพัน เดิมที่เป็นสหายภูติที่มีความแกร่งและจิตใจที่อ่อนโยน แต่หลังจากชิ้นส่วนที่เจ็ดถูกส่งไปที่นั่นพร้อมการสละตนเพื่อควบคุมพลังมืดอยู่ภายใน อู่เสวี๋ยโจ๋วก็ถูกพลังมืดนั้นครอบงำ ลักษณะภายนอกเปลี่ยนผิวสีดำสนิทคล้ายถ่านที่มีรอยแตกให้เห็นแสงสีแดงเพลิงลุกไหม้อยู่ภายใน ใบหน้าดุดันไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีเหลืองอำพันที่มีรูม่านตาเป็นแนวตั้งคล้ายงู ขาเดิมหายไป แต่มีควันสีดำพวยพุ่งออกจากช่วงล่างของร่างกาย ทำให้ลอยได้เหนือพื้น
จากที่อู่เสวี่ยโจวสวมชุดเกราะทองอำพัน เกราะนั้นก็โดนพลังมืดเปลี่ยนป็นเกราะโบราณสีดำสนิทที่ทำจากโลหะและเกราะนั้นยังทำเหมือนเย้าหลูกู่คือ ดูดไอวิญญาณที่ตายแล้วเข้ามาหลอมรวมมากมาย บนเกราะมีสัญลักษณ์โบราณที่เรืองแสงสีแดงยามที่เขาใช้พลัง ศาสตราประจำตัวที่เป็นดาบเงินก็เปลี่ยนเป็นดาบยักษ์ที่มีใบดาบสีดำสนิท แต่ขอบคมเป็นแสงสีแดงเพลิง
อู่เสวี่ยโจวเป็นผู้ครอบครองชิ้นส่วน หลิงซื่อแห่งความสุข เนื่องด้วยพลังจากภวังคจิต หลิ่งซื่อส่วนที่เจ็ดก็เปลี่ยนเป็น หลิงซื่อแห่งความทุกข์ทรมาน ทำให้เขามีพลังในการควบคุมความเจ็บปวดและความหวาดกลัว เขาปกครองดินแดนซากปรักหักพังซึ่งเต็มไปด้วยซากปราสาทและเมืองร้างที่พังทลาย เป็นที่อยู่ของวิญญาณที่ตายอย่างทรมานหรือเต็มไปด้วยความแค้น เขาเป็นผู้ที่มีอำนาจในการกักกันและปลดปล่อยวิญญาณร้าย ข้าเองในฐานะเจ้าภพก็ช่วยอะไรสหายไม่ได้เลยนอกจากใช้พลังแห่งเจ้าภพกักชิ้นส่วนและผู้ถือครองอย่างอู่เสวี่ยโจวไว้ในดินแดนต้องห้ามนั่น
แต่ข้าก็รู้ในญาณว่าวันนี้ต้องมาถึง วันที่หลิงซื่ออัญมณีศักดิ์สิทธิ์แห่งภูติจะต้องถูกทำลายส่วนที่เจ็ด พร้อมสหายข้าไป
ตลอดกาล” อี้เฟิงเหวินเล่าและหยุดชะงักไป ฉีเทียนลู่จึงเล่าต่อ
“แต่ทั้งข้าและอี้เฟิงต่างทราบในจิตวิญญาณพวกเราว่าหกส่วนที่เหลือแม้นไม่เพียงพอต่อการพยุงภพจิตภูติ หรือ แม้แต่เดรัจฉาน แต่ถ้าเราสองภพกลับรวมกัน ตัวภพจะแกร่งมั่นคง ส่วนตัวข้าจิตวิญญาณแห่งสรรพสัตว์ อี้เฟิงเหวินจิตวิญญาณแห่งภูติ ในฐานะเจ้าภพ รวมเข้ากับ อีกหกส่วนที่เหลือของหลิงซื่อ นี่ก็จะเป็นหนึ่งในแหล่งพลังชีวิต พลังจักรา พลังแห่งจิตวิญญาณที่สำคัญ ยิ่งใหญ่ และเพียงพอสำหรับภพเรา”
