“เฟยเฟย แต่จริงๆแล้ว ข้าชอบฤดูใบไม้ร่วงนั่นนะ! เพราะทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น ข้าก็จะได้เห็นและพบเจอเจ้าเสมอ ฤดูใบไม้ร่วงของเราสองคน แท้จริงแล้วมันไม่ได้เป็นแค่คำสาป แต่มันคือความงดงามแห่งโชคชะตา เพราะถึงแม้กระจกบานที่สิบจะดับสูญไปจากโลกนี้แล้ว แต่ “สุสาส์นราคะ” ที่พันผูกจิตวิญญาณเราทั้งสองคนไว้ด้วยกันนั้นจะยังคงอยู่เป็นปัจจุบันขณะเสมอ ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง เป็นดั่งสัจจะนิจนิรันดร์” เจ้าวั่งซูเอ่ยพร้อมยิ้มอ่อนโยนให้คนรัก
ชาย-ชาย,รัก,ผจญภัย,แฟนตาซี,นิยายรักจีนโบราณ,นิยายรัก,นิยายจีนโบราณ,นิยายวาย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“เฟยเฟย แต่จริงๆแล้ว ข้าชอบฤดูใบไม้ร่วงนั่นนะ! เพราะทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น ข้าก็จะได้เห็นและพบเจอเจ้าเสมอ ฤดูใบไม้ร่วงของเราสองคน แท้จริงแล้วมันไม่ได้เป็นแค่คำสาป แต่มันคือความงดงามแห่งโชคชะตา เพราะถึงแม้กระจกบานที่สิบจะดับสูญไปจากโลกนี้แล้ว แต่ “สุสาส์นราคะ” ที่พันผูกจิตวิญญาณเราทั้งสองคนไว้ด้วยกันนั้นจะยังคงอยู่เป็นปัจจุบันขณะเสมอ ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง เป็นดั่งสัจจะนิจนิรันดร์” เจ้าวั่งซูเอ่ยพร้อมยิ้มอ่อนโยนให้คนรัก
ผู้แต่ง
สุสาส์นราคะ
เรื่องย่อ
นิยายเล่มนี้คือคัมภีร์แห่ง การค้นหาตัวตนผ่านโชคชะตาที่วนซ้ำ ความสนุกและมหัศจรรย์แห่งการเวียนว่ายของดวงจิตในภพภูมิทั้ง 9 และ มหากาพย์แห่งรักชั่วนิจนิรันดร์
“เจ้าวั่งซู และ ฮวาเฟยฟา (วั่งเฟย) สองดวงจิตที่พันผูกกันหลายแสนชาติ ถูกลิขิตให้หวนคืนเพื่อเล่นชะตาที่วนซ้ำ ผ่านการเดินทางทั้ง 9 ภพภูมิ: ภพมนุษย์ ภพอมนุษย์ ภพพืชพันธุ์ ภพฝันแห่งความเงียบงัน ภพเดรัจฉาน ภพจิตภูติ ภพสวรรค์ ภพปรภพ ภพปีศาจ
เพื่อค้นหาคำตอบในการหยุดวังวนแห่งโชคชะตา สู่การเริ่มต้นครั้งใหม่ เพื่อก้าวสู่ความเป็นนิจนิรันดร์”
..สุสาส์นราคะ..
“พวกท่านต้องไปที่แห่งใดต่อหลังจากนี้”
“ภพพืชพันธุ์ ภวังคจิตซ่อนอยู่ในลำธารแห่งชีวิตที่คอยกัดกินเหล่าหมู่ซู่ที่นั่น เหล่าหมู่ซู่และต้นไม้ที่นั่นโดนกัดกินจากภายในมาหลายหมื่นปี มีหลายพันธุ์ที่สูญสิ้น และ โดนครอบงำจากวิญญาณร้าย ลำธารแห่งชีวิตจริงๆ แล้วไม่ได้อยู่ในภพพืชพันธุ์ แต่เป็นอีกภพที่ซ่อนอยู่ พวกข้าคิดว่าพระแม่แห่งจิตวิญญาณน่าจะรู้ถึงการมีอยู่ของภวังคจิตแต่ก็ไม่สามารถกำจัดวิญญาณร้ายนั่นออกไปได้ เพราะในโลกนี้มีเพียง เคียวปรภพเคี้ยวมังกร และตัวราชันย์กะโหลกที่ถอดภวังคจิตคืนกลับไป พวกเราต้องไปที่นั่น” ฮวาเฟยฟาเอ่ย
“ถ้าภวังคจิตมันแทรกซึมขนาดนั้น ฟังดูเหมือนภพพืชพันธุ์จะได้ความเสียหายใหญ่หลวง และขนาดพระแม่แห่งจิตวิญญาณยังไม่สามารถขจัดพลังมืดนั้นไปได้ ข้าคิดว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ต้องรีบจัดการ ขอให้พวกท่านโชคดี สหายรัก ถ้ามีอะไรที่พวกเราสามารถทำให้ได้ก็ขอให้คิดถึงพวกเราและเรียกหาพวกเราได้ตลอดเวลา” ถูหลันกล่าว
“ไว้อาจจะต้องเชิญพวกท่านไปภพมนุษย์ ไว้พวกเราค่อยคุยเรื่องนี้กันอีกที ตอนนี้พวกเราขอลา” เจ้าวั่งซูเอ่ย
“รักษาตัวด้วย สหายรัก” เม่งเซี๊ยะ วาดมือในอากาศเกิดกลุ่มหมอกละอองแห่งฝันเปิดทางสู่ภพพืชพันธุ์ ทั้งสี่เดินผ่านเข้าม่านหมอกแห่งฝัน พร้อมรอยยิ้มจากเม่งเซี๊ยะและถูหลันส่งท้ายจนพ้นเข้าแนวละอองฝันไป
ในห้วงป่าลึกของ "ภพพืชพันธุ์" มีดินแดนเร้นลับซึ่งอยู่ในขอบเขตของภพพืชพันธุ์แต่เป็นดินแดนที่ซ่อนอยู่ภายใต้แต่สมัยบรรพกาลที่อยู่ระหว่างภพพืชพันธุ์และภพสวรรค์ ณ ที่แห่งนี้ลำธารหนึ่งไหลเอื่อยราวไม่มีวันเหือดแห้ง สายน้ำใสราวกระจกสะท้อนแสงสีเขียวเรืองรองจากใบไม้รอบข้างที่แห่งนี้คือ "ลำธารแห่งชีวิต" แหล่งต้นกำเนิดพลังจักราที่หล่อเลี้ยงต้นไม้ หมู่ซู่ วงศ์วานแห่งพืช และเผ่าพันธุ์วิญญาณพืชไม้ให้คงอยู่ได้ "ภพซู่อวี้ (ภพแห่งการฟื้นฟูชีพ) ”
“ภพแห่งการฟื้นฟูชีพ” นี้คือภพย่อยโบราณลี้ลับซ่อนอยู่ใน "รากแก้วโลกา" ของ” หมู่ซู่จื่อหรง” ที่อยู่ก้นสุดของภพพืชพันธุ์ ไม่มีใครเคยเข้ามาที่แห่งนี้ พวกพืชพันธุ์และหมู่ซู่เรียกดินแดนต้องห้ามนี้ว่า “ดินแดนแห่งชีพนิรันดร์” ด้วยรากของหมู่ซู่จื่อหลงซึมซับพลังจักราและขับเคลื่อนสายน้ำผ่านผืนโลก เมื่อกาลเวลาผ่านไปสิ่งมีชีวิตแรกเริ่ม หมู่ซู่ พืชพันธุ์ วิญญาณไม้ สัตว์ไร้เสียง จึงถือกำเนิดในภพใหม่ภพแรกของโลกที่ภายหลังถูกเรียกว่า “ภพพืชพันธุ์”
ภายในภพซู่อวี้มี “แก่นสระกำเนิด – ตาน้ำแห่งจิตวิญญาณ” สระน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้เป็นต้นกำเนิดแท้จริงของลำธารแห่งชีวิต ตาน้ำแห่งจิตวิญญาณซึมผ่านรากของต้นจื่อหรง กระจายเป็นเส้นใยพลังบางเบา กลายเป็นลำธารแห่งชีวิตที่ไหลผ่านภพพืชพันธุ์ ลำธารแห่งชีวิตหาใช่เพียงแหล่งพลังงานของต้นไม้ แต่เป็นเศษเสี้ยวของพระแม่แห่งจิตวิญญาณผู้ให้กำเนิดจิตวิญญาณทั้งปวง เป็นเส้นเลือดของจักรวาลที่เชื่อมต่อโลกกับจิตวิญญาณของสรรพสิ่งในทุกภพ
“ดูต้นไม้ที่นี่สิ ใบไม้เป็นสีน้ำเงินเรืองแสง และเหมือนข้าจะได้เสียงเพลงจากดอกไม้” เจ้าวั่งซูกับหลิ่งกวางเดินพากันไปมองดงดอกไม้ที่กำลังขยับร่าง และส่งเสียงฮัมดนตรีเบาๆ
” ภพแห่งนี้มีบันทึกอยู่ในหอมนตราสวรรค์ ภพที่หายไป-ดินแดนแห่งชีพนิรันดร์ เป็นภพที่ไร้เวลา พืชพันธุ์ไม้เหี่ยวเฉา บรรยากาศเหมือนในภพฝันแห่งความเงียบงัน เชื่อว่าที่แห่งนี้เป็นต้นกำเนิดของภพพืชพันธุ์ แต่ไม่เคยมีใครเข้ามาถึง และไม่ยืนยันการมีอยู่จริง เพราะแม้แต่ภพพืชพันธุ์เองก็ยังเร้นลับ และน้อยคนที่จะทราบถึงการมีอยู่ของหมู่ซู่ต้นไม้พูดได้” ”
“นั่นไงทางเข้าไปก้นสุดลำธารแห่งชีวิตอยู่ใต้หมู่ซู่จื่อหรง พวกเราไปกันเถอะ” ทั้งสี่มุ่งตรงลงไปยังรากใหญ่ ใต้กิ่งก้านรากไม้ที่พันกันนับหมื่นชั้น มีประตูแห่งแสงสีเงินเรืองรอง รอบๆ มีภูติตัวเล็กลอยไปมาเปล่งแสง “นี่มันภูติจากไหน” “รู้สึกจะเป็น “ภูติเฝ้าเงา” ในหอมนต์ตราสวรรค์เขียนไว้ว่า เป็นภูติที่อยู่คู่กับหมู่ซื่อจื่อหรง คอยพิทักษ์ไม่ให้สิ่งใดมาทำร้าย”
ทั้งสี่โผล่ออกมาอีกด้านแต่ยังไม่พ้นรากไม้มากมาย สักพักพวกเค้ารู้สึกถึงความปั่นป่วนในหัว รุ้สึกเหมือนถูกดึงกลับสู่อดีตและภาพเหตุการณ์ต่างๆ ไม่ว่าจริงหรือลวง ล้วนวิ่งเข้ามามากมาย
“ช้าก่อน ข้าว่านี่มันแปลกๆ” เฟยฟารู้สึกตัวหันมาทางอีกสามคน แต่ดูเหมือนทั้งสามจะดูเลื่อนลอยไร้สติ “นี่คือพืชอสูรกลืนจิตจากเผ่าวิญญาณไม้” แต่ปกติมันน่าจะแค่ทำให้หมุนวนในความทรงจำ และ ลวงตาหลอกความคิด แต่ครานี้รู้สึกถึงพลังดำมืด นั่นคงเพราะพลังของภวังคจิต”
ฮวาเฟยฟาตั้งสติสร้างเกราะป้องกันร่างทั้งสามไว้ และมือตั้งสามเหลี่ยมกลางหน้าอก “มนต์ปลดเปลื้องพัลวันจิตใจ” พวกพืชอสูรนี้มีดอกไม้ทดสอบจิตซึ่งมีรากเป็นเถาวัลย์สีดำเข้าโจมตีรัดร่าง และสร้างภาพหลอน ดึงความกลัวที่อยู่ในใจ เพื่อให้คนผู้นั้นแสดงธาตุแท้และล้วงสิ่งที่อยู่ในใจผู้มาเยือนออกมา เพื่อทดสอบความบริสุทธิ์ของจิตใจก่อนปล่อยให้ผ่านเข้าดินแดนแห่งชีพนิรันดร์ ฮวาเฟยฟาเข้าปกป้องดวงจิต ความคิดของทั้งสี่ ไม่ให้ถูกลวงไปกับภาพลวงตาเหล่านั้น เมื่อสามารถควบคุมสติได้ ดอกไม้เถาวัลย์สีดำนั้นก็เริ่มคลายออกจากร่างทั้งสี่ เมื่อหลุดจากพันธนาการ ฮวาเฟยฟาพาทั้งสี่พุ่งตรงทะลุผ่านดงพืชอสูรออกมา ก็พบลำธารแห่งชีวิตเปล่งประกายระยิบระยับอยู่ด้านหน้า ฮวาเฟยฟานำน้ำจากลำธารมาชะล้างใบหน้า เจ้าวั่งซู ชิงหลง และหลิ่งกวาง “มนต์คืนสัมปชัญญะ” ทั้งสามก็เริ่มได้สติ และ ลุกขึ้น
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น เหมือนตะกี้พวกเรายังเดินอยู่ในป่า เฟยเฟย”
“พวกเราติดกับดักของพืชอสูร ถูกล่อลวงทางจิตใจ และ ความคิด แต่ตอนนี้ข้าพาทุกคนออกมาแล้ว นั่นไงตาน้ำแห่งจิตวิญญาณ พวกเราไปตรงนั้นกันเถอะ ภวังคจิตน่าจะอยู่ตรงนั้น” ฮวาเฟยฟาชวนทั้งสามไป
ด้านหน้าใจกลางลำธารแห่งชีวิต คือ พลังวิญญาณก้อนใหญ่คล้ายเพชร เปล่งแสงสว่าง ระยิบระยับ ลอยกึ่งกลางพ้นน้ำ แต่ใจกลางก็มีเหมือนจุดดำๆ ที่ไม่มีพลังเปล่งออกมามากนัก