“เฟยเฟย แต่จริงๆแล้ว ข้าชอบฤดูใบไม้ร่วงนั่นนะ! เพราะทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น ข้าก็จะได้เห็นและพบเจอเจ้าเสมอ ฤดูใบไม้ร่วงของเราสองคน แท้จริงแล้วมันไม่ได้เป็นแค่คำสาป แต่มันคือความงดงามแห่งโชคชะตา เพราะถึงแม้กระจกบานที่สิบจะดับสูญไปจากโลกนี้แล้ว แต่ “สุสาส์นราคะ” ที่พันผูกจิตวิญญาณเราทั้งสองคนไว้ด้วยกันนั้นจะยังคงอยู่เป็นปัจจุบันขณะเสมอ ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง เป็นดั่งสัจจะนิจนิรันดร์” เจ้าวั่งซูเอ่ยพร้อมยิ้มอ่อนโยนให้คนรัก
ชาย-ชาย,รัก,ผจญภัย,แฟนตาซี,นิยายรักจีนโบราณ,นิยายรัก,นิยายจีนโบราณ,นิยายวาย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“เฟยเฟย แต่จริงๆแล้ว ข้าชอบฤดูใบไม้ร่วงนั่นนะ! เพราะทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น ข้าก็จะได้เห็นและพบเจอเจ้าเสมอ ฤดูใบไม้ร่วงของเราสองคน แท้จริงแล้วมันไม่ได้เป็นแค่คำสาป แต่มันคือความงดงามแห่งโชคชะตา เพราะถึงแม้กระจกบานที่สิบจะดับสูญไปจากโลกนี้แล้ว แต่ “สุสาส์นราคะ” ที่พันผูกจิตวิญญาณเราทั้งสองคนไว้ด้วยกันนั้นจะยังคงอยู่เป็นปัจจุบันขณะเสมอ ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนแปลง เป็นดั่งสัจจะนิจนิรันดร์” เจ้าวั่งซูเอ่ยพร้อมยิ้มอ่อนโยนให้คนรัก
ผู้แต่ง
สุสาส์นราคะ
เรื่องย่อ
นิยายเล่มนี้คือคัมภีร์แห่ง การค้นหาตัวตนผ่านโชคชะตาที่วนซ้ำ ความสนุกและมหัศจรรย์แห่งการเวียนว่ายของดวงจิตในภพภูมิทั้ง 9 และ มหากาพย์แห่งรักชั่วนิจนิรันดร์
“เจ้าวั่งซู และ ฮวาเฟยฟา (วั่งเฟย) สองดวงจิตที่พันผูกกันหลายแสนชาติ ถูกลิขิตให้หวนคืนเพื่อเล่นชะตาที่วนซ้ำ ผ่านการเดินทางทั้ง 9 ภพภูมิ: ภพมนุษย์ ภพอมนุษย์ ภพพืชพันธุ์ ภพฝันแห่งความเงียบงัน ภพเดรัจฉาน ภพจิตภูติ ภพสวรรค์ ภพปรภพ ภพปีศาจ
เพื่อค้นหาคำตอบในการหยุดวังวนแห่งโชคชะตา สู่การเริ่มต้นครั้งใหม่ เพื่อก้าวสู่ความเป็นนิจนิรันดร์”
..สุสาส์นราคะ..
“อย่างที่ข้าเล่าไปว่าทุกอย่างต้องเกิดมามีสิ่งที่ถ่วงสมดุลกันและกัน เหมือนพลังหยินและพลังหยาง ยิ่งเป็นภพอมนุษย์ที่สิ่งมีชีวิตที่นี่ล้วนเกิดมาเพื่อจุดประสงค์แห่งการรวมร่างกับวิญญาณจากหลายภพ อมนุษย์ทุกตัวต้องมีการรวมดวงจิต ที่มีทั้งความดีและชั่วเข้าไว้ในตัว ถ้าในกรณีที่รวมเอาความดีมากไปร่างอมนุษย์นั้นก็จะอ่อนแอ และโดนกัดกินจากอมนุษย์ตัวอื่น ในขณะที่ถ้าได้รับแต่วิญญาณชั่วเข้าสวมร่างมากจนเกินไป ร่างนั้นก็จะกลายเป็นผีร้าย ทำร้ายแม้พวกเดียวกันและต่างภพ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องสำคัญมากที่อมนุษย์ทุกตัวต้องๆได้รับการฝังหัวใจบริสุทธิ์และหัวใจดำมืด เพื่อเป็นสิ่งที่จะสร้างความสมดุลดำขาวให้กับร่างอมนุษย์ทุกร่าง
ข้าและปู้จื๋อเต๋อหรือหุ่นกระบอกที่พวกเจ้าเจอมีภพกำเนิดที่แดนมนุษย์เมื่อพันปีก่อน เรื่องนี้ต้องเล่าย้อนไปยาวนาน “ปู้จื๋อเต๋อ” คือตุ๊กตาหุ่นกระบอกที่เป็นที่รักมากของเด็กมนุษย์คนนึง และเค้าก็ถูกทอดทิ้งยามเมื่อเด็กคนนั้นได้ของเล่นใหม่ และเติบโตขึ้น ส่วนข้าคือตุ๊กตาผ้ามังกรดินที่ก็มีชะตากรรมไม่ต่างจากจื๋อเต๋อ โดนทอดทิ้ง! ครั้นเมื่อเกิดการระเบิดที่จัตุรัสเฟิงสุ่ย พวกข้าเองก็ได้รับไอพลัง และไอวิญญาณมากมายทำให้เกิดมีชีวิตขึ้นมา แต่ด้วยชาติกำเนิดที่ ไม่ใช่มนุษย์และเป็นเพียงสิ่งของ ทำให้พวกข้าไม่รู้ว่าตัวเองควรจะอยู่ในภพภูมิไหน จนกระทั่งจื๋อเต๋อได้พบร่างที่อ่อนแอของมนุษย์ มือปราบมารจากสำนักเก้าจักยุตกรา ซ่านตงตง ที่ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ขณะนั้น จือเต๋อจึงเข้าสวมร่างปรมาจารย์ซ่านตงตง และคงอยู่ในร่างนั้น และยึดครองมัน ส่วนข้าก็เข้าสวมร่างเทพดวงตาสวรรค์ (เทพที่รอบรู้ที่สุดในเก้าภพ) นั่นคือเหตุผลว่าทำไมข้าถึงรู้จักท่านองค์ชายมังกร และไม่ใช่แค่ท่าน แต่เป็นผู้คน ดวงวิญญาณ เหตุการณ์เรื่องราวต่างๆมากมายที่วิ่งเข้ามาในความทรงจำข้า
ในเวลานั้นร่างของ “ม่งเทียนหยาน เทพดวงตาสวรรค์” พลาดท่าศัตรูและหลับหมดสติอยู่ในบริเวณนั้น ข้าจึงเข้าสวมร่างนั้นทันที แต่สิ่งมหัศจรรย์หลังจากนั้น คือพวกเราก็ค้นพบว่า ในขณะที่สิ่งมีชีวิตจากภพอื่นต้องใช้การสวมร่างเพื่อที่จะอยู่รอดในภพนั้นๆ แต่ก็จะเสี่ยงว่าอาจถูกเจอ และส่งกลับภพกำเนิดในเวลาต่อมา แต่ พวกเรากลับสามารถกลืนกินร่างนั้นๆ และอยู่ร่วมกับร่างรวมถึงวิญญาณที่เราดูดเข้ามาต่างล้วนผสานเข้ากันกลายเป็นร่างใหม่ที่ทรงพลัง แต่อย่างที่รู้กันว่าดวงจิตมากมายปนเปกันในร่างเดียวนั้นไม่อาจรวมเป็นหนึ่ง แต่ด้วยความพลัง และความแปลกแยกในใจที่พวกเรารับรู้ได้หลังจากนั้น พวกเราก็รู้สึกว่าที่นี่ไม่น่าจะใช่ที่ของพวกเรา และร่างที่ผสานออกมาเป็นอมนุษย์นี้แม้นจะได้รับพลังจักราไหลพุ่งพล่านเพิ่มขึ้น แต่ร่างกายกลับรู้สึกโดนบีบรัด และแปรปรวนในจิตวิญญาณ นั่นเป็นสัญญาณว่าที่ภพภูมิมนุษย์นี่คงไม่ใช่ที่ๆ เราควรอยู่อีกต่อไปเราจึงหาทางที่จะสร้างภพใหม่ ที่เป็นที่อยู่สำหรับพวกเราจริงๆ พวกจึงเราสะสมพลังมากมายจนสามารถสร้างช่องว่างระหว่างภพ และในที่สุดภพอมนุษย์ก็ถือกำเนิดขึ้น
แต่พวกข้าพึ่งมารู้ทีหลังว่าภพแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาอยู่แล้วโดยใครสักคนที่เหนือยิ่งไปกว่าพระแม่แห่งจิตวิญญาณ “ผู้สร้าง และ ผู้ปกปักษ์” ก็ตอนที่เมื่อวิญญาณบางดวงในตัวข้า และตัวจื๋อเต๋อหมดอายุขัยดับลง และเดินทางสู่พระแม่แห่งจิตวิญญาณ” ซินรั่วเจี๋ยเล่าประะวัติของเค้าทั้งสองตั้งแต่เริ่ม
“ผู้สร้าง และ ผู้ปกปักษ์!? ข้าไม่เคยได้ยิน! แสดงว่าภพอมนุษย์คือภพที่เกิดขึ้นหลังสุดในบรรดาทุกภพ และการถือกำเนิดขึ้นก็เพื่อรองรับสิ่งมีชีวิตที่รวมเข้ากับดวงจิต หรือร่างมากมาย และมีการเปลี่ยนแปลงทั้งในรูปร่าง ความคิด และจิตวิญญาณ มันก็เหมือนกับธรรมชาติมีวิวัฒนาการ ก็เลยให้กำเนิดสถานที่เตรียมพร้อมสำหรับสิ่งมีชีวิตที่เกิดใหม่เหล่านั้นด้วย” ฮวาเฟยฟากล่าวขึ้น
“แล้วตัวท่านเองได้รับรู้เรื่องราวผ่านวิญญาณที่เป็นส่วนหนึ่งของท่าน ที่เวียนว่ายกลับไปพบพระแม่แห่งจิตวิญญาณไม๊ แล้วท่านว่ายัง” เจ้าวั่งซูเสริม
“ได้สิ คำแรกที่พระแม่แห่งจิตวิญญาณบอกกับดวงวิญญาณดวงนั้นคือ “ซินรั่วเจี๋ย หัวใจบริสุทธิ์แห่งอมนุษย์ ข้าให้กำเนิดเจ้ามาพร้อมปัญญาแห่งเทพดวงตาสวรรค์ ร่างแห่งมังกรดิน และจิตวิญญาณบริสุทธิ์แห่งอมนุษย์ เพราะเจ้าจะต้องเป็นคนชี้ทางสว่างให้กับผองเพื่อนเจ้าทั้งหมดในภพอมนุษย์ภพสุดท้ายที่จะถือกำเนิดจากผู้สร้าง และ ผู้ปกปักษ์ จงหนักแน่นในความสว่าง และ นำทางดวงจิตทั้งภพนั้นกลับคืนสู่ข้าในท้ายสุด เจ้าคือสมดุลของภพนั้น” นี่คือสิ่งที่ข้าได้รับรู้มา
ส่วนจื๋อเต๋อก็ได้รับข้อความคล้ายๆกันคือ “เจ้าคือหัวใจดำมืดแห่งอมนุษย์ มันไม่ง่ายสำหรับเจ้าที่จะประคองตนให้พ้นสุดปลายสายธารแห่งชีวิต แต่มันจะไม่ยากเกินไปถ้าเจ้ายึดมั่นในจิตวิญญาณแห่งมนุษย์ ร่างเจ้าคือหุ่นกระบอก ปัญญาเจ้าคือหมู่ซู่ และแม้หัวใจเจ้าจักต้องดำมืดดั่งอมนุษย์แต่จิตวิญญาณเจ้าคือมนุษย์(ซ่านตงตง) จงช่วยเหลือเกื้อกูลรักษาสมดุลให้ดวงจิตที่น่าสงสารเหล่านั้นที่ไปสู่เจ้าเพื่อพักพิงและเพื่อทางออก จงจำไว้ให้มั่น “ปู้จื๋อเต๋อ” ภาวะกำเนิดของเจ้าคือ”หุ่นกระบอกที่มีหัวใจดีงามแห่งมนุษย์” นั่นคือสิ่งที่จื๋อเต๋อได้ฟังมา
“ความเป็นมาแห่งการกำเนิด และ การกอปรร่าง ดวงจิต และหัวใจ ของอมนุษย์นั้นช่างซับซ้อนยิ่งนัก ท่านทั้งสองก็เปรียบเสมือนหมู่ซู่แห่งภพอมนุษย์” ฮวาเฟยฟาเอ่ย
“ดังนั้นในภพอนุษย์จึงมีแค่ข้า และจื๋อเต๋อที่สามารถรวมดวงจิตเข้าเป็นหนึ่ง และ ควบคุมตนเองได้ ส่วนพวกผองเพื่อนอื่นๆจะไม่สามารถรวบรวมดวงจิต ดังนั้นเมื่อเกิดเป็นอมนุษย์ และได้รับการรวมร่างกับสิ่งใดก็จะสูญเสียการควบคุมตัวเองไปทั้งหมด เป็นร่างที่แข็งแกร่ง แต่ไร้ซึ่งหัวใจและจิตวิญญาณรวมศูนย์”
การมีอยู่ของข้าซินรั่วเจี๋ย และปู้จื๋อเต๋อจึงเป็นเหมือนการมอบจิตวิญญาณให้กับเหล่าอมนุษย์ ข้าใส่จิตด้านสว่าง จื๋อเต๋อใส่จิตด้านดำมืด ถ่วงสมดุลในร่างอมนุษย์ ทำให้ภพนี้อยู่อย่างสงบเรื่อยมาตราบจนเมื่อ.......!!” เสียงของผู้เฒ่ารั่วเจี๋ยสะดุดไป
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมตุ๊กตาหุ่นกระบอกถึงไม่สามารถควบคุมตนเองได้ และใช้ร่างซ่านตงตง ในการก่อเรื่องราวทั้งหมด” เจ้าวั่งซูเอ่ยถามต่อสงสัย