แม้จะเป็นนักวิจัยในองค์กรนักฆ่า แต่ทว่าจิตใจเขาก็เป็นคนที่มีคุณธรรมนะ จะส่งเขาไปทำความดีอะไรอีก! :จะให้ผมสาธยายถึงวีรกรรมของโฮสต์ไหมครับ: "...."
แฟนตาซี,ชาย-ชาย,ข้ามเวลา,ไทย,รัก,นายเอกเก่ง,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนที่ 20.
ไม่ รับแค่เครื่องบรรณาการก็พอ
เมื่อไปถึงพลายแก้วและเอสราก็เห็นคนอยู่กลุ่มหนึ่ง เครื่องบรรณาการที่ว่ามีทั้งทองคำ เงิน ผ้าผ่อนแพรพรรณ ที่สำคัญเหมือนชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ด้านหน้า จะมาพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของนางนับว่าสะสวย ท่วงท่าการนั่งเรียบร้อย รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น ผิวพรรณผุดผ่อง โดยรวมนับว่าดูดีทีเดียว
‘สวยอย่างที่คิดไว้’ เอสรามองนางอยู่นานอย่างสำรวจ
พลายแก้วเพียงปราดตามองผ่าน ๆ ทว่าพอเห็นสหายดูจะสนใจสตรีนางนั้นที่นั่งอยู่ ก็รู้สึกร้อนใจอย่างประหลาด ‘ไหนได้ข่าวว่าเอ่ยปากว่าชอบบุรุษไม่ใช่รึ?! หรือเอ่ยไปเพราะอยากปฏิเสธท่านป้าที่หาสตรีมาให้เท่านั้น?’
แม้จะว้าวุ่นใจขนาดไหน แต่ใบหน้าหล่อเหลาก็ยังคงเรียบนิ่ง ฝ่ามือหนาทำหน้าที่กางร่มให้ร่างเล็กและขยับใกล้ชิดมากขึ้น ดวงตาคมสีอำพันจ้องมองคนนอกด้วยสายตากดดัน “มาทำไม?”
“ข ข้าพเจ้าขอยอมแพ้ต่ออานุภาพของท่านแม่ทัพ ข้าพเจ้ามีลูกสาวคนหนึ่งชื่อลาวทอง หน้าตาสะสวยและกิริยามารยาทดี ขอมอบให้ท่านไว้รับใช้สอย เพื่อเป็นไมตรีต่อกันสืบไป” นายแสนคำแมนคุกเข่าอ้อนวอนเสียงสั่น ข่าวลือที่ว่าน่ากลัว ได้มาเห็นกับตาน่ากลัวยิ่งกว่า
ตัวเขาได้ปรึกษากับนางศรีเงินยวงผู้เป็นภรรยาแล้วว่าควรเลือกทางประนีประนอม เพราะหากหมู่บ้านถูกตีจนแตก ลูกเมียและชาวบ้านต้องกลายเป็นเชลยและถูกต้อนไปอยุธยาหมดแน่ เพราะขนาดแสนตรีเพชรกล้ายังต้านไม่อยู่แล้วพวกเขาจะทำอะไรอีกฝ่ายได้
วันนี้อีกฝ่ายเดินทางมาถึงหน้าประตู เขาจึงได้แต่งเครื่องบรรณาการอย่างดี ทั้งยังตัดสินใจยกลูกสาวเพียงคนเดียวให้เป็นบาทบริจาริกา เพื่อขอชีวิตและรักษาบ้านเมือง
“…” พลายแก้วได้ยินแบบนั้นคิ้วคมก็เลิกขึ้น ก่อนจะมองไปที่หญิงสาวที่นั่งเรียบร้อยก้มหน้าอยู่ โดยรวมนับว่านางสะสวยทว่าไร้ซึ่งจุดเด่น และสำหรับเขาในใจมีคนที่คิดว่างามอยู่แล้ว
ดวงตาสีอำพันเหลือบมองคนข้างตัว ใบหน้าสง่างามทว่าก็มีความน่ารักหมดจดราวกระเบื้องเคลือบ ดวงตาสีทับทิมที่ดึงดูดสายตาไม่ได้แสดงความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้น มันทำให้เขาสับสนนักว่าจริง ๆ แล้วอีกฝ่ายรู้สึกแบบเดียวกับที่เขารู้สึกหรือไม่ ผ้าสไบคราวนั้นก็ไม่แน่ว่าอาจไม่รู้ความหมายด้วยซ้ำ
“มีอะไร?” เอสราเห็นพลายแก้วมองมาก็หันไปสบตาตอบก่อนจะเอ่ยถาม
“เอ็งคิดเห็นเช่นไร” พลายแก้วถามเสียงเบา
“…” เอสรามีสีหน้างงงวย จะเอาใครสักคนเป็นเมียจำเป็นต้องถามเขาก่อนเหรอ? อันที่จริงเขาคิดว่านางลาวทองก็ไม่ได้แย่ ถึงจะเป็นคนที่ทำให้พลายแก้วเจอโทษใหญ่ ๆ ทั้งยังไม่สามารถให้บุตรได้
แต่เขาคิดว่าในอนาคตเขายังพอมีทางออกเรื่องบุตร ทั้งเมียคนอื่น ๆ ที่เหลือค่อยหาทางขัดขวางก็ยังไม่สาย …แต่ถ้าให้ตัดสินใจแทน
น้ำเสียงราบเรียบไม่มีอารมณ์ใด ๆ เจือปนเอ่ยสั้น ๆ “ไม่ รับแค่เครื่องบรรณาการก็พอ”
มุมปากหนายกยิ้มพอใจ ดวงตาคมสีอำพันมองคนข้างกายลึกซึ้งขึ้น เขาแค่อยากเห็นอาการหึงหวงของอีกฝ่ายบ้าง เพราะเขาอยากรู้ว่าอีกฝ่ายมีเขาอยู่ในใจจริง ๆ หรือไม่ พอได้ยินเช่นนี้ใจถึงได้เต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ ‘หากไม่ถามข้าก็คงไม่มีวันรู้ว่าเจ้าคิดสิ่งใด ช่างปากแข็งนัก แต่ก็น่ารักมากเช่นกัน’
:ค่าความสัมพันธ์ 93% ค่าความสำเร็จของภารกิจ 60%:
นายแสนคำแมนเงยหน้ามองสำรวจคนที่แม่ทัพบอกให้ตัดสินใจ ใบหน้างดงามดูไม่เหมือนบุรุษทว่าก็ไม่เหมือนสตรี ผิวพรรณขาวซีด เส้นผมสีเงิน ดวงตาสีแดงดั่งมณีล้ำค่า ที่สำคัญแม่ทัพอย่างพลายแก้วยังเป็นคนถือร่มให้
ในใจนึกขอบคุณอีกฝ่ายเพราะใจจริงเขาก็ไม่ใคร่จะอยากยกบุตรสาวคนเดียวให้แม่ทัพผู้นี้ ทั้งการที่คนตรงหน้ารับเครื่องบรรณาการอื่น ๆ ก็ถือว่าตอบรับไมตรีพวกเขาแล้ว
นางลาวทองเงยขึ้นมองชายหนุ่มที่นางเกือบต้องไปเป็นเมียน้อย ก็ทันได้เห็นแววตาของคนผู้นั้นที่มองไปทางบุรุษผิวขาว เมื่อนั้นนางถึงได้เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงรอดจากวิกฤตครั้งนี้ ‘ช่างเหมาะสมกันนัก’
“ข้ารับไว้แค่เครื่องบรรณาการ” พลายแก้วหันไปเอ่ยกับนายบ้านเสียงเรียบ “ไม่ต้องห่วงหมู่บ้านของเจ้าข้าก็จะไม่ยุ่ง แต่อย่าได้ทำตัววุ่นวายเป็นอันขาด”
“เป็นพระคุณยิ่งแล้ว!!” นายแสนคำแมน นางลาวทองและชาวบ้านที่ติดตามมาช่วยยกเครื่องบรรณาการรีบก้มหัวชิดพื้นทันที
เมื่อชาวบ้านจอมทองกลับไป พลายแก้วก็สั่งคนให้มาจดบันทึกเครื่องบรรณาการทั้งหมด ตอนนี้ตะวันใกล้ตกเต็มที ต้องรีบพาคนข้างกายไปอาบน้ำก่อนที่มันจะดึกแล้วอากาศเย็นไปมากกว่านี้
เสียงสายน้ำกระเพื่อมทั้งยังระยิบระยับเมื่อสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็น มีเสียงนกดังคลอแผวเบาอยู่กับธรรมชาติที่สงบ สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านจนเส้นผมสีเงินสะบัดคลอเคลียไปกับลำคอระหง
ร่างกายเย้ายวนเปลือยเปล่ายืนอยู่กลางแม่น้ำที่สูงถึงเอว ผิวกายขาวซีดเมื่อโดนน้ำและต้องแสงอาทิตย์ยามเย็น ยิ่งทำให้เป็นประกายราวกับนางอัปสรบนสวรรค์ลงมาเล่นน้ำ
ใบหน้างดงามหาใครเปรียบแสดงสีหน้าผ่อนคลาย ริมฝีปากอิ่มสีหวานมีรอยยิ้มบาง ๆ น่ามอง เรียวแขนสวยอ่อนช้อยพยายามลูบขัดผิวกายของตัวเองอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาสีทับทิมเป็นประกายยิ่งเมื่อต้องแสงตะวันทั้งยังเต็มไปด้วยความสุข
มันงดงามจนคนมองแทบหยุดหายใจ
พลายแก้วหอบหายใจถี่ ลำคอแห้งผากทว่าเผลอกลืนน้ำลายอยู่หลายครั้งจนลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ดวงตาสีทองอำพันพยายามหันหน้าหนีอยู่หลายครั้งทว่าก็เผลอแอบมองคนในน้ำครั้งแล้วครั้งเล่า ฝ่ามือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเอ็นขึ้นอย่างข่มอารมณ์
ตอนนี้เขาพาอีกฝ่ายมาอาบน้ำที่แม่น้ำซึ่งอยู่ห่างจากค่ายไม่ไกลนัก และสั่งทหารห้ามมาแถวนี้แล้ว
แน่นอนว่าเขาอาสาที่จะเฝ้าตอนอีกฝ่ายอาบน้ำ แต่ไม่คิดว่ามันจะทรมานตัวเองขนาดนี้ ดวงตาคมเข้มก้มมองส่วนล่างของตัวเอง และเห็นชัดเจนว่าโจงกระเบนที่ตนใส่อยู่ตึงแน่นขนาดไหน มันทั้งปวดหนึบทั้งอยากปลดปล่อย แต่ก็ต้องพยายามสงบใจให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
เขาไม่อยากทำตัวหื่นกระหายกับคนตรงหน้า เขาไม่อยากถูกอีกฝ่ายรังเกียจและมองว่าตัวเขาไม่ให้เกียรติ แต่ถึงอย่างนั้นความคิดสกปรกก็มีอยู่มากมายในหัว
ดวงตาสีอำพันเงยขึ้นมองคนที่กำลังอาบน้ำอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ลมหายใจเขาสะดุดไปครู่หนึ่ง เมื่อเงยขึ้นมาอีกทีก็ได้สบกับดวงตาสีโกเมนของร่างงดงามในแม่น้ำ
“เอ็งไม่อาบน้ำรึ?” น้ำเสียงทุ้มหวานเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่บนฝั่ง
“ข ข้าจะอาบทีหลัง เอ็งอาบก่อนเลย” พลายแก้วตอบเสียงสั่นเล็กน้อย ดวงตาสีอำพันแสร้งมองไปทางอื่น หากเขาลงไปอาบกับอีกฝ่าย มีหวังห้ามใจตัวเองไม่ไหวพอดี
“ตามใจเอ็งแล้วกัน” เอสราได้ยินแบบนั้นก็ไม่อยากใส่ใจ เขาอาบน้ำต่อไม่นานก็เดินขึ้นไปแต่งตัวบนฝั่ง ชุดที่เตรียมไว้เรียบง่ายทว่าก็ยังคงเป็นผ้าเนื้อดีที่มารดาเตรียมใส่หีบให้ แต่เครื่องประดับไม่ได้ใส่แล้วเพราะมันยุ่งยากเกินไป
พลายแก้วนั่งหันหลังให้ร่างบอบบาง เขาพยายามทำใจให้สงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่ออีกฝ่ายเรียกจึงหันไปหา ก็พบว่าอีกฝ่ายแต่งกายเรียบร้อยแล้ว
“พลายแก้ว ข้ากลับเองได้ เอ็งอาบน้ำเถอะ”
“ไม่ ข้าจะไปส่งเอ็งก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยมาอาบ” พลายแก้วยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะเดินนำร่างเล็กกลับค่าย ทว่าเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองทิ้งระยะห่างจากร่างบางเกินไป เขาก็ชะลอความเร็วลง เพื่อให้เดินพร้อมกัน
ระหว่างทางพวกเขาก็ชมธรรมชาติที่สวยงามไปด้วย บรรยากาศวันนี้ดีมาก มีทั้งสายลมเย็นสบายและทิวทัศน์ยามเย็นที่งดงาม
เมื่อมาถึงกระโจมแม่ทัพ พลายแก้วก็ให้ร่างเล็กเข้าไปพัก ก่อนตัวเองจะไปอาบน้ำก็ไม่ลืมสั่งทหารให้เฝ้าดูแลอย่างดี กลับมาอีกทีก็เห็นร่างเล็กนอนกอดตุ๊กตาหลับไปแล้ว
ใบหน้างดงามที่แนบกับตุ๊กตาตัวโปรด มองกี่ครั้งก็ไม่มีวันเบื่อ
ร่างสูงใหญ่ล้มตัวลงนอนข้าง ๆ ท่อนแขนหนาดึงร่างเล็กเข้ามาในอ้อมแขนโดยให้อีกฝ่ายหนุนแขนเขาข้างหนึ่ง จมูกคมสูดดมกลิ่นหอมจาง ๆ ตรงบริเวณเส้นผมสีเงิน พาให้ใจที่เคยร้อนรุ่มสงบลงไปได้เยอะ
ฝ่ามือหนาประคองมือเรียวข้างหนึ่งขึ้นมาอย่างทะนุถนอมก่อนจะจุมพิตลงแผ่วเบา วันนี้เขาพอใจมากที่อีกฝ่ายแสดงท่าทีหวงหึง มันทำให้เขามั่นใจว่าอีกฝ่ายเองก็มีใจให้เขาเช่นกัน
คืนนี้ชายหนุ่มจึงนอนหลับฝันดีตามร่างบางในอ้อมแขนไปติด ๆ
และเพราะเดินทางคุมเชลยมาไกลหลายวัน จึงมีทหารหลายคนที่เริ่มเหนื่อยล้า ทั้งนายแสนคำแมนที่ยอมสวามิภักดิ์ยังคอยส่งส่วยอาหารเหล้ายามาเลี้ยงดูกองทัพอย่างดี พลายแก้วจึงตัดสินใจให้ทหารพักผ่อนให้เต็มที่เพื่อเตรียมรับศึกใหญ่ที่เมืองเชียงใหม่
ทั้งเขายังต้องการดูเชิงและรอให้ข่าวความน่าเกรงขามของตัวเองกระจายไปถึงตัวเมืองเชียงใหม่ก่อน เพื่อให้ศัตรูเกิดความหวาดกลัวก่อนทัพจริงจะไปถึง
ระหว่างที่พักเขาก็ไม่ได้ประมาท ยังคงสั่งทหารล้อมค่ายเป็นชั้น ๆ ทั้งยังสั่งให้ผีพรายจำนวนมากล้อมค่ายทั้งหมด ถ้าใครที่ดูแปลก ๆ เข้ามาใกล้เขาจะรับรู้ได้ในทันที
“ข้าเก็บดอกเอื้องและดอกพุดมาให้พ่อช้างเจ้าค่ะ” นางลาวทองเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน วันนี้นางแต่งกายแบบสาวชาวเหนือ เกล้ามวยสูงทัดดอกลีลาวดีและนุ่งผ้าซิ่นตีนจก ใบหน้าของนางยิ้มแย้มยามเอ่ย
นางมักจะเห็นคนผู้นี้ไปเดินเล่นในหมู่บ้านของนาง ด้วยความเป็นเจ้าบ้านนางจึงออกไปดูแลต้อนรับ ทำให้หนึ่งเดือนมานี้นางคุ้นเคยกับอีกฝ่ายมากขึ้น
เพราะนิสัยของคนผู้นี้ไม่ถือตัว แม้จะพูดน้อยแต่ก็ใจดีอ่อนโยน “ข้าจะสอนทำมาลัยสวมหัวนะเจ้าค่ะ”
“อื้ม” เอสราพยักหน้าเบา ๆ เขาคิดว่าอย่างน้อยมันก็คงแก้เบื่อได้บ้าง วันนี้แดดแรงเขาเลยไม่ได้เข้าไปในหมู่บ้าน แต่เพราะมีทหารมาแจ้งว่านางลาวทองมาหา เขาจึงออกจากกระโจมพร้อมร่มในมือ “เช่นนั้นไปนั่งทำที่ใต้ต้นไม้ตรงนั้นกันเถิด”
“เจ้าค่ะ” นางลาวทองเห็นด้วย เพราะยามนี้อากาศเริ่มร้อนแล้ว
ทั้งสองคนเดินผ่านพลายแก้วไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างจากค่ายไปเล็กน้อย ระหว่างที่นั่งถักดอกไม้ก็มีเสียงหวานพูดคุยกันอยู่ตลอดเวลา
“…” พลายแก้วมองคู่เคียงของตัวเองที่ดูจะเข้ากันได้ดีกับสตรีนางนั้น แม้จะหึงหวงแต่ก็เข้าใจดีว่าอีกฝ่ายอยากมีสหาย หากเป็นแต่ก่อนคงเป็นแม่พิมพิลาไลยที่ค่อยคุยเล่นกับอีกฝ่าย ยามนี้มารบเจ้าตัวคงเหงาไม่น้อย
แม้จะเข้าใจแต่ในอกก็ร้อนรุ่มยามที่เห็นคนงามของตัวเองหัวเราะกับผู้อื่น และยอมให้สตรีนางนั้นจับมือสอนถักดอกไม้ง่าย ๆ
“ท่านแม่ทัพขอรับ”
“อะไร” พลายแก้วถามเสียงเข้ม บรรยากาศรอบกายกดดันราวกับสามารถฆ่าคนได้
“ต ตอนนี้เสบียงถูกเตรียมไว้เพียงพอแล้วขอรับ” นายทหารคนนั้นสะดุ้ง รีบรายงานเสียงสั่น วันนี้ท่านแม่ทัพของพวกเขาเป็นอะไรไปอีก?!
“ดี เช่นนั้นก็เตรียมเดินทางพรุ่งนี้เลย” พลายแก้วสั่งด้วยน้ำเสียงดุคม ก่อนจะเดินเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ เพราะทิ้งให้อยู่กันสองต่อสองดูจะไม่สมควรนัก
“ขอรับ” นายทหารนายนั้นมองตาม แล้วก็เข้าใจทันทีว่าท่านแม่ทัพของตัวเองเป็นอะไร
ทั้งคู่อาศัยอยู่ร่วมกันในที่พักเดียวกัน การดูแลก็เต็มไปด้วยความใส่ใจ ตอนนี้ทหารทั้งทัพจึงรู้แล้วว่าท่านแม่ทัพกับที่ปรึกษาทัพมีสถานะที่ไม่ธรรมดา
แม้หลายคนจะมองว่ามันแปลก แต่ความงามของที่ปรึกษาทัพก็ใช่ว่าพวกเขาจะต้านทานได้เช่นกัน ทั้งบางคนยังนึกอิจฉาท่านจมื่นด้วยซ้ำที่ได้อยู่กับคนงามตลอดเวลา
เมื่อพลายแก้วไปถึงใต้ต้นไม้เขาก็นั่งลงข้างคู่เคียงของตัวเอง ดวงตาคมมองซากดอกไม้ที่อยู่ในมือเรียวขาวซีด ดอกไม้ส่วนใหญ่ช้ำและร่วงตกพื้น เหลือไว้เพียงก้านและดอกเหี่ยว ๆ “หึหึ”
“ขำอะไร” เอสรามองคนที่เดินมานั่งข้าง ๆ ตาขวาง ใบหน้างดงามบูดบึ้ง กล้าหัวเราะเขาหรือ? ตัวเองทำได้หรือเปล่าเถอะ!
“เปล่านี่ มาข้าช่วย” พลายแก้วเห็นใบหน้างดงามบึ้งตึงก็ยกยิ้มมุมปาก ฝ่ามือหนาหยิบดอกไม้ช่อใหม่ขึ้นมา ก่อนจะเริ่มทำบ้าง ใช้เวลาเพียงไม่นานก็ได้มาลัยดอกไม้มา โดยเขาเน้นดอกเอื้องเป็นพิเศษเพราะเห็นว่ามันงดงามดี
“เอ็งเคยทำด้วยรึ?” เอสราเอ่ยถามอย่างสนใจ เมื่อเห็นว่าคนอย่างพลายแก้วทำได้
“ไม่เคย แต่ดูแล้วเห็นว่าไม่น่ายาก” พลายแก้วเอ่ยจบก็วางมาลัยไว้บนศีรษะคนข้างกาย เพราะเขาทำให้มันพอดีกับอีกฝ่าย “เหมาะกับเอ็งนัก”
ดวงตาสีทองอำพันสบกับดวงตาสีทับทิม ก่อนจะขยับใบหน้าหล่อเหลาเข้าหาใบหน้างดงามมากขึ้น จนปลายจมูกแทบจะชนกัน มุมปากมีรอยยิ้มพอใจ
นางลาวทองที่นั่งอยู่ตรงนั้นได้แต่เม้มปากปิดหน้าเขินอายแทน บุรุษอยุธยาเวลาเกี้ยวพาราสีโจ่งแจ้งเช่นนี้เลยหรือ? แล้วไม่คิดบ้างหรือว่ามีผู้อื่นนั่งอยู่ด้วย
เอสราจ้องตาตอบ ก่อนมือเรียวจะยกขึ้นดันหน้าอีกฝ่ายให้ถอยออกไป ‘คิดจะหาเรื่องกันหรือไง?’
“พรุ่งนี้เราจะเคลื่อนทัพต่อ เตรียมตัวพร้อมแล้วหรือยัง?” พลายแก้วยอมถอย ทว่าก็ไม่ลืมแอบจุมพิตมือเรียวที่ยื่นมาสัมผัสใบหน้าของเขา ดวงตาคมเจ้าเล่ห์ยังคงไม่ละไปจากใบหน้างดงามไปไหน
“อื้ม” เอสราพยักหน้า เขาไม่ได้มีของที่ต้องเตรียมมากมาย ส่วนใหญ่ก็เป็นทหารที่เก็บให้อยู่แล้ว
นางลาวทองนั่งฟังเงียบ ๆ ในใจแม้จะเสียดายที่ต้องแยกจากสหายที่เพิ่งพบกัน แต่นางก็รู้ดีว่าทั้งบิดาและชาวบ้านต่างก็คาดหวังให้กองทัพฝ่ายอยุธยาเคลื่อนทัพไปเร็ว ๆ ทุกคนจะได้วางใจแล้วกลับไปใช้ชีวิตปกติ
…
จบตอนค่ะ
ยาวกว่าที่ตั้งใจไว้นิดหน่อย
แต่ว่าเป็นตอนที่ตัวละครอย่างนางลาวทองจะมีบทค่ะ
5555 หลังจากนี้ก็ไม่มีแล้ว
ปล.นางลาวทองเป็นหญิงที่มีรูปโฉมงดงามและกิริยามารยาทเรียบร้อย โดยเป็นบุตรสาวของแสนคำแมนและนางศรีเงินยวง แห่งหมู่บ้านจอมทองเมืองเชียงใหม่ ซึ่งแสนคำแมนได้ยกนางให้แก่พลายแก้ว เพื่อเป็นการขอบพระคุณที่กองทัพของพลายแก้วไม่ได้รบกวนหรือทำอันตรายชาวบ้านในช่วงสงครามเชียงใหม่
สถานะเป็นภรรยาคนที่สองของขุนแผน ซึ่งขุนแผนรักและหลงใหลมากจนนำกลับมายังเมืองสุพรรณบุรี และเป็นต้นเหตุสำคัญที่ทำให้ขุนแผนกับนางวันทองเกิดการทะเลาะวิวาทกันอย่างรุนแรง
จุดเปลี่ยนชีวิต นางถูกพรากจากขุนแผนไปอยู่ในวังเพื่อเป็นพนักงานปักสะดึง เนื่องจากขุนแผนแอบละทิ้งเวรยามเพื่อมาหานางที่ป่วยหนัก ทำให้สมเด็จพระพันวษาพิโรธและสั่งกักตัวนางไว้เป็นเวลานานถึง 16 ปี
บุคลิกมีนิสัยอ่อนน้อมแต่ก็มีความมานะในรัก เฝ้ารอคอยขุนแผนอย่างซื่อสัตย์จนกระทั่งได้รับการปลดปล่อยให้กลับมาครองคู่กันในช่วงท้ายของเรื่อง
จากข้อมูล จะเห็นว่านางไม่ใช้คนที่ไม่ดีอะไร ที่ไม่มีลูกก็เป็นเพราะห่างจากผัวไปหลายปี ทั้งนางก็แค่ป่วยไม่ได้ทำผิดต่อพลายแก้ว แต่เป็นพลายแก้วที่ละทิ้งหน้าที่เอง
ปล2.หลังจากที่พลายแก้วได้รับนางลาวทองมาเป็นภรรยาแล้ว พลายแก้วก็ได้ค้างแรมอยู่ที่บ้านจอบทอง (บ้านของนางลาวทอง) เป็นเวลา 1 เดือน พลายแก้วหลงเสน่ห์นางลาวทองมาก เพราะนางมีความงามแบบสาวเหนือและปรนนิบัติพัดวีอย่างดีเยี่ยม พลายแก้วจึงใช้เวลาอยู่ที่จอมทองเพื่อสำราญกับนาง และถือเป็นการสร้างขวัญกำลังใจให้ตัวเองหลังจากตรากตรำทำศึกมา จนหลงลืมนางวันทองไปชั่วขณะ(ตอนนี้รู้หรือยังว่าทำไมไรท์ทั้งรักทั้งเกลียด!)
ปล3.ดอกเอื้อง (กล้วยไม้ป่า) คือดอกไม้ที่เป็นหัวใจของเมืองเหนือ พลายแก้วเปรียบความงามของนางลาวทองเหมือน "เอื้องแซะ" หรือ "เอื้องผึ้ง" ที่เกาะอยู่ตามกิ่งไม้ป่า มีความสวยแบบละเมียดละไม
ปล4.คำว่าคู่เคียง หมายถึงบุคคลที่ดำรงตนอยู่เคียงข้างกันในฐานะคู่ชีวิตที่พร้อมจะร่วมทุกข์ร่วมสุข ประคับประคองกันด้วยความเข้าใจและความเท่าเทียม เพื่อก้าวเดินไปบนเส้นทางเดียวกันอย่างมั่นคงและไม่ทอดทิ้งกันค่ะ
หนึ่งคอมเม้นต์ = หนึ่งกำลังใจ
