เรื่องราวการรักษาผู้คนที่งดงามด้วยหัตถ์ชิชิรา(ศิศิระ)ของหมอเทวดาอู๋หลิงซาง และ ผู้พิทักษ์จิตวิญญาณแห่งเจ้าหญิงหิมะเย่เซิ่นอวี๋ ท่ามกลางเรื่องเหนือธรรมชาติและความรักในโรงหมอเล็กๆ ณ เมืองฉางอัน
รัก,ชาย-ชาย,ย้อนยุค,จีน,นิยาย,นิยายรัก,นิยายรักจีนโบราณ,นิยายวาย,นิยายวายพีเรียด,สุสาส์นราคะ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ความรักที่แข็งแกร่งที่สุดไม่ใช่ความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่คือความรักที่สม่ำเสมอที่สุด
"สิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ไม่ได้สร้างขึ้นมาทีเดียว แต่คือแบบที่ ทีละวัน ทีละเม็ด ทีละท่าทาง ค่อยๆ สะสมขึ้นมา
ตอนสะสมไม่รู้สึก หันกลับมองจึงรู้ว่า ความ 'ค่อยๆ' นั้น แข็งแกร่งกว่าความ 'ทีเดียว' ใดๆ
ความรักของพวกเขาสร้างขึ้นแบบนั้น ไม่ใช่แบบฝนที่ตกหนักครั้งเดียว แต่แบบน้ำค้างทุกเช้านิดๆ
น้ำค้างไม่คิดว่าตัวเองสำคัญ แต่ดอกไม้รอมัน เพราะดอกรู้ว่า น้ำค้างทุกวันรวมกัน คือเหตุผลที่ดอกไม้ยังมีชีวิต"
🌙ลูกชายและการรักษาที่ยาก🌙
บ้านพักชั่วคราวของหวง เส้าเทียน บ่ายแก่
ลูกชายของหวง เส้าเทียนชื่อ หวง เสี่ยวหยาน อายุสิบเก้าปี นอนอยู่บนเตียงในห้องเล็กๆ ของบ้านเช่า
ร่างกายที่เคยน่าจะสมบูรณ์แข็งแรงตามวัยตอนนี้ผอมผิดปกติ ผิวสีซีด ลมหายใจที่สม่ำเสมอแต่เบา และดวงตาที่เมื่อเปิดขึ้นมา มีความหมองเบาๆ ที่บอกว่าร่างกายนี้เหนื่อยมานานแล้ว
หลิงซางตรวจอย่างละเอียด
ชีพจรที่ผิดจังหวะเล็กน้อย อุณหภูมิที่ต่ำกว่าปกติ และบางสิ่งที่เขารู้สึกได้ผ่านพลังของตัวเองเหมือนกับว่าพลังชีวิตของเด็กหนุ่มคนนี้ถูกดูดออกไปบางส่วน ไม่ใช่ทั้งหมด แต่พอที่จะทำให้ร่างกายทำงานได้ไม่เต็มที่มาหลายปี
"โรคนี้ไม่ธรรมดา" หลิงซางพูดตรงกับพ่อของเขา "มีคนทำกับลูกท่านก่อนที่ท่านจะรู้จักลูกปัด"
หวง เส้าเทียนซีดลง
"หมายความว่า—"
"หมายความว่าลูกปัดไม่ใช่วิธีรักษา" หลิงซางพูด "มันแค่ซ่อนอาการโดยให้พลังงานชั่วคราว อาการยังอยู่ข้างในตลอด"
"แล้วรักษาได้ไหม" เสียงพ่อสั่น
หลิงซางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ครั้งนี้เขาไม่รีบตอบ เพราะคำตอบที่ไม่แน่ใจนั้นไม่ควรพูดเร็ว
"ต้องใช้เวลา" เขาพูดในที่สุด "และต้องอยู่ที่นี่ รักษาทุกวัน ไม่ใช่ครั้งเดียว"
"ท่านยินดีจะ—"
"ข้ายินดี" หลิงซางพูดก่อน
เซิ่นอวี๋ยืนอยู่ที่ประตูห้อง ฟังทุกอย่าง
เมื่อหลิงซางออกมา เขาพูดเบาๆ ให้ได้ยินแค่สองคน
"ท่านหมอไม่ต้องทำ เขาเป็นคนทำร้ายคนอื่นมา"
"ลูกชายเขาไม่ได้ทำ" หลิงซางตอบ เสียงที่เรียบและชัดเจน "และพ่อทำสิ่งผิดเพราะสิ้นหวัง ข้าไม่ยกโทษสิ่งที่เขาทำ แต่ข้าก็รักษาคนที่รักษาได้"
เซิ่นอวี๋มองหน้าเขา
ในดวงตาของเซิ่นอวี๋มีบางสิ่งที่อ่อนโยนและชื่นชม ที่เขาไม่ได้พยายามซ่อน
"รู้" เขาพูด "ข้าแค่อยากให้ท่านรู้ว่าการตัดสินใจนั้นเป็นของท่าน ข้าไม่ได้ค้าน"
"ข้ารู้" หลิงซางพูด แล้วก็เดินกลับเข้าไปในห้อง
เซิ่นอวี๋มองหลัง มองชายที่เดินกลับเข้าไปรักษาลูกชายของคนที่เคยทำร้ายคนอื่น
เขาคิดซ้ำในใจ
"คนนี้คือคนที่ข้ารัก"
💙สิบวันในฉางอัน💙
สิบวันต่อมา
หวง เสี่ยวหยานมาที่โรงหมอทุกวันในตอนบ่าย
แต่ละวันหลิงซางรักษาเขาด้วยวิธีที่ผสมผสานระหว่างยาและพลังงาน ยาที่ช่วยให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น และพลังที่ค่อยๆ ซ่อมแซมส่วนที่ถูกดูดออกไป ทีละน้อย ทีละวัน
ไม่ใช่การรักษาที่เร็วหรือน่าประทับใจ แต่เป็นการรักษาที่ถูกต้อง
ในสิบวันนั้น
หวง เส้าเทียนนั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกทุกวัน ไม่พูดมาก แต่ก็ไม่หนีไปไหน
วันที่สาม เขาพูดกับเซิ่นอวี๋ที่นั่งอยู่ด้วย
"ข้าทำร้ายคนมาก" เขาพูดเบาๆ "ข้ารู้"
"รู้แล้วก็ดี" เซิ่นอวี๋ตอบตรงๆ
"ข้าจะทำอย่างไรดี"
"ไปขอโทษและชดใช้สิ่งที่ทดแทนได้" เซิ่นอวี๋พูด "สิ่งที่ทดแทนไม่ได้นั้น ก็แค่ไม่ทำซ้ำ"
หวง เส้าเทียนนั่งกับคำนั้น
"ง่ายกว่าที่คิด" เขาพูด
"ไม่ง่าย" เซิ่นอวี๋พูด "แต่เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดที่ทำได้"
วันที่เจ็ด เซิ่นอวี๋บาดเจ็บ
ไม่ใช่เพราะเรื่องของหวง เส้าเทียน แต่เป็นเรื่องของคดีที่รับมาก่อนหน้านี้ คดีที่เขาสืบสวนอยู่ในตอนกลางคืนโดยไม่บอกหลิงซาง และในคืนนั้นการสืบสวนนำไปสู่การเผชิญหน้าที่ไม่ได้วางแผน
เขากลับมาที่โรงหมอตอนดึก แขนซ้ายมีรอยเฉือนยาวพอสมควร เลือดซึมผ่านผ้าพันที่พันไว้อย่างรีบๆ
หลิงซางที่ยังไม่นอนรอจนตัวเองรู้ว่าไม่รอดีกว่า
ออกมาเปิดประตูก่อนที่เซิ่นอวี๋จะเคาะ
"ข้ารู้ว่าท่านจะมาเมื่อไหร่" หลิงซางพูด มองรอยเลือดที่ผ้าพัน
เซิ่นอวี๋มองหน้าเขา "ท่านรอข้า"
"ข้านั่งอ่านหนังสือ"
"ตีสาม"
"หนังสือน่าสนใจ"
เซิ่นอวี๋หัวเราะเบาๆ แล้วก็ยื่นแขนซ้ายให้หลิงซางตรวจ
หลิงซางนำเขาเข้าไปในห้องรักษา จุดโคม นั่งลงข้างๆ เขา แกะผ้าพันออกอย่างระมัดระวัง
รอยเฉือนนั้นยาวพอสมควรแต่ไม่ลึก ไม่เป็นอันตราย แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรมองข้าม
หลิงซางล้างแผล พันใหม่ด้วยมือที่ชิน
"เกิดอะไรขึ้น" เขาถามระหว่างทำ
"สืบคดีที่ค้างไว้" เซิ่นอวี๋พูด "เจอคนที่ไม่คาดว่าจะเจอ"
"บาดเจ็บมาก"
"แค่นี้"
"ที่อื่นอีกไหม"
"ไม่มี"
หลิงซางพันแผลเสร็จ ไม่ปล่อยมือทันที
"เซิ่นอวี๋"
"อะไร"
"บอกข้าก่อน" หลิงซางพูด เสียงที่ไม่ได้โกรธ แต่มีบางสิ่งที่หนักกว่าความโกรธ เป็นความห่วงใยที่สะสมกลายเป็นคำขอ "ครั้งหน้าถ้าจะทำอะไรที่อันตราย บอกข้าก่อน"
เซิ่นอวี๋มองหน้าเขา มองมือที่ยังถือข้อมือของตัวเอง
"บอกเพื่ออะไร" เขาถาม เสียงไม่ได้ต้านทาน แค่ถามจริงๆ
"เพื่อข้าจะได้เตรียม" หลิงซางพูด "เพื่อข้าจะได้รู้ว่าท่านอยู่ที่ไหน เพื่อข้าจะได้—" เขาหยุด
เซิ่นอวี๋รอ
"เพื่อข้าจะได้ไม่ต้องนั่งรอโดยไม่รู้ว่าท่านเป็นอย่างไร" หลิงซางพูดในที่สุด เสียงที่เบาและตรง "ข้านั่งรออยู่สามชั่วยาม ข้าไม่ชอบความรู้สึกนั้น"
เซิ่นอวี๋มองหน้าเขา ในดวงตาสีเทาอมน้ำตาลนั้นมีบางสิ่งที่เปิดเผยออกมาในแบบที่หลิงซางไม่ค่อยปล่อยให้เห็น
"สัญญา" เซิ่นอวี๋พูด
"สัญญา" หลิงซางพูดซ้ำ
แล้วก็ปล่อยมือออก
แต่เซิ่นอวี๋หยิบมือนั้นกลับมา
"ท่านหมอ"
"อะไร"
"ขอบคุณที่รอ" เขาพูดเบาๆ
หลิงซางมองมือที่ถูกถือไว้
ไม่พูดอะไร แต่ก็ไม่ดึงออก
⚔วันที่สิบและสิ่งที่คืนได้ ⚔
วันที่สิบ
หวง เสี่ยวหยานนั่งขึ้นบนเตียงได้เองเป็นครั้งแรกในรอบสองปี
ไม่ใช่การฟื้นตัวสมบูรณ์ ยังต้องการการรักษาต่ออีกหลายสัปดาห์ แต่เป็นสัญญาณที่ชัดเจนว่าสิ่งที่หายไปนั้นกำลังกลับมา
เมื่อเห็นลูกชายนั่งขึ้นเอง หวง เส้าเทียนร้องไห้ ไม่มีเสียง น้ำตาไหลลงมาเงียบๆ ในแบบที่ผู้ชายวัยกลางคนร้องไห้เมื่อแบกรับมานานเกินไป
เสี่ยวหยานมองพ่อ จากนั้นมองหลิงซาง
"ขอบคุณท่านหมอ" เขาพูด เสียงแหบเล็กน้อยจากการไม่ได้ใช้นาน
"ยังต้องการการรักษาต่อ" หลิงซางพูด "สามสัปดาห์อย่างน้อย"
"ข้ารู้" เสี่ยวหยานพูด แล้วก็พูดต่อในแบบที่บอกว่าเขาเป็นคนที่โตกว่าวัยเล็กน้อย "พ่อทำอะไรไปบ้าง ท่านหมอ"
หลิงซางมองเขา
"ทำสิ่งที่พ่อที่สิ้นหวังทำ" เขาตอบตรง "แต่ตอนนี้รู้แล้ว และตั้งใจแก้ไข"
"พอไหม"
"ไม่พอ" หลิงซางพูด "แต่เป็นจุดเริ่มต้น"
เสี่ยวหยานพยักหน้า ในดวงตาของเขาไม่มีความแค้น แต่มีความเข้าใจที่ยากกว่านั้น เข้าใจว่าพ่อทำเพราะรัก และความรักนั้นทำให้คนเลือกผิดได้
หลังจากพวกเขาออกไปแล้ว
เซิ่นอวี๋นั่งอยู่กับหลิงซางในห้องรักษา
"ท่านหมอตอบเด็กคนนั้นตรงมาก" เขาพูด
"เขาถามตรง ข้าตอบตรง"
"ท่านหมอไม่ปลอบใจเขาว่าพ่อเขาไม่ผิด"
"ปลอบใจด้วยคำโกหกไม่ได้ช่วยอะไร" หลิงซางพูด แล้วก็หันมามองเซิ่นอวี๋ "แต่ก็ไม่ได้บอกว่าพ่อเขาเป็นคนชั่ว ข้าบอกความจริงในแบบที่เขาใช้งานได้"
"ท่านรักษาคนด้วยความจริงด้วย" เซิ่นอวี๋พูดเบาๆ "ไม่ใช่แค่ยา"
"บางครั้งความจริงที่ตรงก็เป็นยา" หลิงซางพูด
🌸เมื่อคดีใหม่มาและเก่าไม่ยอมจาก🌸
สองวันหลังจากนั้น
จดหมายจากตัวหมิงมาพร้อมกับข้อมูลเพิ่มเติม ชายที่มอบลูกปัดให้หวง เส้าเทียนนั้น ตัวหมิงสืบพบว่าไม่ใช่บุคคลธรรมดา
"เขาคือคนที่ค้าขายพลังงาน" เซิ่นอวี๋อ่านรายงานให้หลิงซางฟัง "ไม่ใช่คนที่เกี่ยวกับอสูรผู้ลบโดยตรง แต่เป็นคนที่รู้เรื่องการสะสมพลังงานและขายความรู้นั้นให้คนที่ต้องการ"
"เขาไม่ได้ทำร้ายคนเอง แต่ขายเครื่องมือให้คนอื่นทำ" หยูหลานพูดขึ้น
"แบบนั้นตัดสินยากกว่า" เซิ่นอวี๋พูด
"ตัดสินโดยผลที่เกิดขึ้น" หลิงซางพูด เสียงเรียบ "ไม่ใช่โดยเจตนาเพียงอย่างเดียว ถ้าเขารู้ว่าเครื่องมือที่เขาขายนั้นทำร้ายคน และยังขายต่อ นั่นก็มีส่วนรับผิดชอบ"
"ตามหาเขาต่อไหม" หยูหลานถาม
"ตาม" เซิ่นอวี๋พูด "แต่ไม่ใช่วันนี้"
"วันไหน"
"เมื่อมีข้อมูลพอ" เซิ่นอวี๋พูด แล้วก็หันไปมองหลิงซาง "และเมื่อเรามีเวลา"
หลิงซางมองเขา รู้ว่าคำพูดนั้นหมายถึงอะไร
มันหมายความว่าเซิ่นอวี๋เรียนรู้แล้ว ว่าไม่ต้องเร่งรีบทุกอย่าง ว่าชีวิตมีทั้งภารกิจและเวลาของตัวเอง และทั้งสองสิ่งนั้นสามารถอยู่ร่วมกันได้
สัปดาห์ต่อมาผ่านไปในจังหวะที่ดีขึ้นเรื่อยๆ
หวง เสี่ยวหยานมารักษาทุกวัน สภาพดีขึ้นเรื่อยๆ
หวง เส้าเทียนเริ่มเดินทางกลับไปยังเมืองที่เคยตั้งร้าน เพื่อหาทางชดใช้ในแบบที่เซิ่นอวี๋แนะนำ ไปพบคนที่ได้รับผลกระทบ บอกความจริง และทำในสิ่งที่ทำได้
มันไม่ใช่การไถ่บาปที่สมบูรณ์ แต่มันเป็นการเดินหน้า
และในชีวิตของสามคนในโรงหมอ
ชีวิตธรรมดาที่มีความหมาย
เช้าวันหนึ่ง เซิ่นอวี๋ทำข้าวต้มผิดสูตร ใส่ขิงมากเกินไปจนเผ็ดเกินควร
หลิงซางกินหนึ่งคำ วางช้อนลง มองเซิ่นอวี๋
"มากไป" เขาพูดสั้น
"ข้าชอบรสชาติแรง"
"ข้าไม่ชอบ"
"รู้แล้ว" เซิ่นอวี๋พูด ลุกขึ้นไปทำใหม่โดยไม่บ่น
หยูหลานกินข้าวต้มเผ็ดนั้นอย่างสงบ มองทั้งสอง ไม่พูดอะไร
เธอคิดในใจ
"เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน คือสิ่งที่แสดงความรักแท้จริง"
💧เย็นวันที่ฝนตกและสิ่งที่พูดได้ในที่สุด💧
ฝนตกในตอนเย็นวันศุกร์
ฝนใหญ่ที่มาพร้อมลมและเสียงฟ้าร้องในระยะไกล ทำให้ทุกคนในฉางอันรีบเข้าบ้านก่อนค่ำ
โรงหมอปิดประตูเร็วกว่าปกติ หยูหลานกลับห้องของเธอ
หลิงซางนั่งอยู่ในห้องทำงาน ฟังเสียงฝนที่ตกลงบนหลังคา อ่านหนังสือเล่มที่เขาอ่านค้างไว้
เซิ่นอวี๋นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นติดกัน
ความเงียบของคืนฝนนั้นต่างจากความเงียบอื่น อบอุ่นกว่า สบายกว่า เป็นความเงียบที่ไม่ต้องการอะไรเพิ่ม
"หลิงซาง" เซิ่นอวี๋เรียกจากห้องข้างๆ
"อะไร" หลิงซางตอบโดยไม่หันจากหนังสือ
"ข้ามีเรื่องอยากเล่าให้ฟัง"
หลิงซางวางหนังสือลง
เซิ่นอวี๋เดินเข้ามาในห้องทำงาน นั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะ
"เรื่องอะไร"
"เรื่องที่ข้าไม่เคยเล่าให้ใครฟัง" เซิ่นอวี๋พูด เสียงที่เรียบแต่มีน้ำหนัก "เรื่องตอนเด็ก ก่อนจะออกจากเว่ยหยาง"
หลิงซางมองเขา รอ
"ตอนที่แม่ข้าตาย" เซิ่นอวี๋เริ่ม "ข้าอายุสิบสอง ข้าร้องไห้ครั้งเดียว คืนเดียว จากนั้นก็ไม่ร้องไห้อีกเลย ไม่ใช่เพราะไม่เสียใจ แต่เพราะข้าตัดสินใจว่าถ้าร้องไห้แล้วจะหยุดทำอะไรได้หมด และมีสิ่งที่ต้องทำมากเกินไป"
หลิงซางฟัง
"ตั้งแต่นั้น ข้าไม่เคยร้องไห้อีกเลย" เซิ่นอวี๋พูดต่อ "ไม่ใช่เพราะแข็งแกร่ง ข้าแค่ลืมวิธี หรืออาจจะกลัวว่าถ้าเริ่มแล้วจะหยุดไม่ได้"
"ท่านเล่าเรื่องนี้ให้ข้าฟังเพราะอะไร" หลิงซางถาม เสียงอ่อนโยน
"เพราะข้าอยากให้ท่านรู้" เซิ่นอวี๋พูด "รู้ว่าข้าเป็นอย่างไร ไม่ใช่แค่รู้ว่าข้าทำอะไรได้และทำอะไรไม่ได้ แต่รู้ว่าข้าเก็บอะไรไว้ข้างใน"
"และตอนนี้ท่านเริ่มบอก" หลิงซางพูด
"เริ่มบอก" เซิ่นอวี๋ยืนยัน "เพราะท่านหมอทำให้ข้ารู้สึกว่าสิ่งที่ข้าเก็บไว้นั้น ปลอดภัยพอที่จะแสดงออกมา"
ฝนตกหนักขึ้นข้างนอก เสียงน้ำที่ตกลงบนหลังคาและพื้นถนนดังชัดขึ้น
หลิงซางลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปยืนข้างๆ เซิ่นอวี๋ที่นั่งอยู่
วางมือบนไหล่ของเขาเบาๆ ในท่าทางที่ช้าและตั้งใจ
"ข้ารู้สึกเป็นเกียรติ" หลิงซางพูด เสียงเงียบมาก
เซิ่นอวี๋มองขึ้นมา
ในดวงตาสีน้ำตาลเข้มนั้นมีบางสิ่งที่เปิดเผย ไม่ซ่อน ไม่ป้องกัน แค่อยู่ที่นั่นในแบบที่มันควรจะอยู่
เขาคิดในใจ
"ขณะนี้ ในใจไม่มีความกลัว"
✨รุ่งเช้าหลังฝนและสิ่งที่เหลืออยู่✨
รุ่งเช้า
ฝนหยุดตกเมื่อตี่สาม ท้องฟ้าโปร่งออกในตอนรุ่งอรุณ แสงแรกของวันสาดลงมาบนถนนหินที่เปียก ทำให้ทุกสิ่งเรืองแวบวาบราวกับโลกเพิ่งถูกล้างสะอาด
กลิ่นดินหลังฝน ดอกไม้ที่บานมากขึ้นหลังได้รับน้ำ
หลิงซางออกมาที่ลานหลังโรงหมอตามปกติ
เซิ่นอวี๋ตามมาไม่นาน มือถือชาสองถ้วย
ทั้งสองนั่งอยู่บนขั้นบันได มองแสงเช้าที่ตกลงมาบนดอกไม้ที่หยูหลานปลูกไว้
ไม่พูดอะไรสักพัก
"หลิงซาง" เซิ่นอวี๋พูดขึ้น
"อะไร"
"ข้าคิดว่าข้าอยากบอกอะไรบางสิ่ง"
"บอกได้"
"ข้ารู้ว่าพูดบ่อยแล้ว" เซิ่นอวี๋พูด "แต่ข้าคิดว่าไม่มีครั้งไหนที่มากเกินไป สำหรับสิ่งที่สำคัญจริงๆ"
"บอกเลย"
เซิ่นอวี๋หันมามองหลิงซาง ในแสงเช้าที่สาดลงมาจากทิศตะวันออก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มนั้นสว่างและชัดเจน
"ข้ารักท่าน" เขาพูด ไม่ใช่การพูดขอ ไม่ใช่การพูดสัญญา แต่เป็นการพูดในแบบที่บอกข้อเท็จจริง เรียบ ชัดเจน จริงใจ "ข้ารักท่านในแบบที่ไม่มีเงื่อนไข ไม่มีแต่เพราะ ไม่มีแต่ว่า"
หลิงซางมองเขา มองนานพอที่จะเห็นทุกอย่างในคำนั้น
"ข้ารู้" เขาพูด
"รู้ว่าข้ารัก หรือรู้ว่าต้องการตอบอะไร"
หลิงซางนิ่งอยู่ครู่
"รู้ทั้งสองอย่าง" เขาพูดในที่สุด เสียงที่เรียบแต่มีน้ำหนักที่เซิ่นอวี๋รู้จักดีแล้วว่าหมายถึงอะไร "และข้าจะพูดสิ่งที่รู้สึกออกมาตรงๆ เหมือนที่ท่านทำ ข้ารักท่านด้วย เซิ่นอวี๋ ในแบบที่ข้าไม่เคยรักใคร ในแบบที่ทำให้ข้ารู้ว่าชีวิตดีกว่าที่เคยคิดได้มาก"
ดอกไม้ที่หยูหลานปลูกโอนเอนในลมเช้า
แสงทองส่องลงมาบนสองคนที่นั่งอยู่บนขั้นบันไดของโรงหมอเล็กๆ ในฉางอัน
มือของทั้งสองวางอยู่บนขั้นบันได ห่างกันไม่ถึงนิ้ว
เซิ่นอวี๋ขยับมือของเขาไปสัมผัสมือของหลิงซาง นิ้วมืองอเข้ามากุม ช้าๆ ไม่รีบ
หลิงซางไม่ขยับออก
กุมกลับ
ทั้งสองนั่งอยู่อย่างนั้นในแสงเช้า มือที่กุมกัน ชาที่เย็นลงในอีกมือหนึ่ง และความเงียบที่เต็มไปด้วยทุกสิ่งที่ไม่ต้องพูดอีกต่อไป
♥️สร้อยที่สมบูรณ์และไฟที่ไม่ดับ ♥️
" "ลูกปัดเม็ดสุดท้ายร้อยเข้าไปแล้ว สร้อยสมบูรณ์
แต่ทั้งสองรู้ว่า สร้อยนั้นไม่ได้มีค่าเพราะเม็ดสุดท้าย ค่าของมัน อยู่ในทุกเม็ด
เม็ดแรกคือการเริ่มต้น เม็ดกลางๆ คือความยืนหยัด เม็ดสุดท้ายคือ 'เราถึงแล้ว'
และ 'เราถึงแล้ว' นั้น ไม่ใช่การสิ้นสุด แต่คือแบบที่จากตรงนี้เริ่มต้นใหม่ได้
พวกเขามองสร้อยที่สมบูรณ์ แล้วก็มองกันและกัน รู้สิ่งเดียวกันว่า
'สายต่อไปเราก็ร้อยด้วยกัน'"
♥️"สองวิญญาณ ทุกชาติร้อยสร้อยสายหนึ่ง ทุกชาติลูกปัดมีสีต่างกัน แต่วิธีร้อยเหมือนกัน คือทีละเม็ด ช้าๆ รู้จักจังหวะของกันและกัน สร้อยนั้น คือกันและกันในทุกชาติ"♥️
..สุสาส์นราคะ...
