เรื่องราวการรักษาผู้คนที่งดงามด้วยหัตถ์ชิชิรา(ศิศิระ)ของหมอเทวดาอู๋หลิงซาง และ ผู้พิทักษ์จิตวิญญาณแห่งเจ้าหญิงหิมะเย่เซิ่นอวี๋ ท่ามกลางเรื่องเหนือธรรมชาติและความรักในโรงหมอเล็กๆ ณ เมืองฉางอัน
รัก,ชาย-ชาย,ย้อนยุค,จีน,นิยาย,นิยายรัก,นิยายรักจีนโบราณ,นิยายวาย,นิยายวายพีเรียด,สุสาส์นราคะ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
หิมะที่ละลายไม่ได้หายไป มันกลายเป็นน้ำที่หล่อเลี้ยงดอกไม้ที่รอมาทั้งฤดู
หรือ เมื่อชีวิตธรรมดาที่ไม่ธรรมดาเริ่มต้น และความรักที่ไม่รู้จักพูดตรงๆ เรียนรู้ภาษาใหม่ทีละคำ
ว่ากันว่า "มีสิ่งหนึ่งที่คนมักลืม เมื่อพายุผ่านพ้นไปแล้ว นั่นคือ ชีวิตยังดำเนินต่อ ไม่ใช่ชีวิตแบบเดิมที่มีก่อนพายุ แต่เป็นชีวิตใหม่ที่งอกขึ้นจากดินที่ถูกชะล้าง
และบางครั้ง ชีวิตใหม่นั้นน่ากลัวกว่าพายุเสียอีก เพราะมันต้องการสิ่งที่พายุไม่ต้องการ มันต้องการให้เราอยู่กับมัน ทุกวัน อย่างตั้งใจ โดยไม่มีวิกฤตให้ยึดไว้"
☽ อารัมภบท เช้าวันที่ไม่มีภารกิจพิเศษ ☽
สองสัปดาห์หลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้น
อู๋ หลิงซาง ค้นพบว่าสิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตของเขาไม่ใช่การรักษาโรค ไม่ใช่การต่อสู้กับอสูร ไม่ใช่การไขคดีลึกลับ
แต่คือการนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเช้าในตอนเช้า มองคนข้างๆ ที่กำลังอ่านจดหมายอย่างสงบ และรู้สึกว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นมีค่าเกินกว่าคำพูดใดๆ จะอธิบายได้ โดยที่ไม่รู้ว่าจะแสดงความรู้สึกนั้นออกมาอย่างไร
เขาเป็นหมอ เขาเชื่อในสิ่งที่จับต้องได้ เชื่อในหลักฐาน เชื่อในการวินิจฉัยที่ถูกต้อง
แต่ความรู้สึกที่อยู่ในอกตอนนี้นั้น ไม่มีในตำราเล่มใดที่เขาอ่านมา
"ท่านหมอจ้องข้ามาสักพักแล้ว" เย่ เซิ่นอวี๋พูดโดยไม่ยกหน้าจากจดหมาย
"ข้ากำลังคิด" หลิงซางตอบ
"คิดเรื่องอะไร"
"คิดว่าท่านอ่านจดหมายเร็วมากแต่ทำไมยังไม่พลิกหน้า"
เซิ่นอวี๋หยุด มองลงที่จดหมาย จากนั้นก็ยกหน้าขึ้น
"ข้าอ่านจบแล้วตั้งนานแล้ว" เขายอมรับ "แค่ไม่อยากเลิกนั่งตรงนี้"
ห้องครัวเงียบลง เสียงเดียวคือลมเช้าพัดผ่านหน้าต่างที่แง้มไว้
หลิงซางมองหน้าเซิ่นอวี๋
เซิ่นอวี๋มองกลับ
แล้วทั้งสองก็หันไปดื่มชาพร้อมกัน ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในอากาศระหว่างสองคนนั้นมีบางสิ่งที่อบอุ่นกว่าชาในถ้วย
☁ โรงหมอในฤดูใบไม้ผลิ ☁
โรงหมอตระกูลอู๋ กลางฤดูใบไม้ผลิ
ฤดูใบไม้ผลิมาถึงฉางอันด้วยดอกไม้ที่ระเบิดออกมาพร้อมกันในทุกสวน ทุกตรอก ทุกขอบถนน ราวกับว่าโลกทั้งใบตัดสินใจหายใจออกพร้อมกันหลังจากกลั้นไว้ทั้งฤดูหนาว
โรงหมอตระกูลอู๋ก็เปลี่ยนตามฤดูกาล
หยูหลานปลูกสมุนไพรใหม่ในกระถางหน้าโรงหมอ แถวเล็กๆ ที่เธอเลือกด้วยทั้งประโยชน์ใช้สอยและความสวยงาม โหระพาจีนที่มีกลิ่นหอม เก๋ากี้ที่กำลังเริ่มแตกยอดอ่อน และดอกคำฝอยสีส้มสดที่เธอบอกว่าปลูกเพราะสวย ไม่ใช่เพราะยา
"สมุนไพรทุกอย่างใช้เป็นยาได้ถ้ารู้วิธี" หลิงซางพูดเมื่อเห็นดอกคำฝอย
"ถ้าอย่างนั้นก็ยิ่งดี" หยูหลานตอบไม่แพ้กัน
เซิ่นอวี๋เดินผ่านมา มองกระถางดอกไม้ มองหยูหลาน มองหลิงซาง แล้วก็ซื้อขนมปังก้อนพิเศษจากร้านที่เพิ่งเปิดในย่านนั้นมาวางให้ทั้งสองคนโดยไม่พูดอะไร
"ขนมปังดอกกุหลาบ" หยูหลานอ่านชื่อ "เป็นของหวาน ไม่ใช่ยา"
"รู้" เซิ่นอวี๋พูด "บางทีไม่ต้องมีเหตุผลอะไรนอกจากอยากให้กิน"
หยูหลานกัดขนมปัง มองเซิ่นอวี๋ มองหลิงซางที่เงียบอยู่แต่ก็รับขนมปังไปถือ
"ท่านเซิ่นเปลี่ยนไปมากนะ." เธอพูดเบาๆ
"เปลี่ยนในทางดีหรือไม่ดี" เซิ่นอวี๋ถาม
"ดีมาก" หยูหลานพูด "แต่ตอนแรกๆ ที่พบ ท่านดูเหมือนคนที่ใช้ชีวิตโดยไม่รู้ว่าตัวเองมีตัวตน ตอนนี้ดูรู้แล้วว่าอยู่ที่ไหน"
เซิ่นอวี๋นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
"ใช่" เขาพูดเงียบๆ "ข้ารู้แล้วว่าอยู่ที่ไหน"
หลิงซางที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไร แต่กัดขนมปังดอกกุหลาบ
ชีวิตในโรงหมอดำเนินไปตามจังหวะที่เริ่มเป็นปกติใหม่
เซิ่นอวี๋ไม่ได้อยู่แค่ในฐานะ "ผู้ร่วมทางในคดี" อีกต่อไป เขาอยู่ในฐานะ...บางสิ่งที่ทั้งสามคนยังไม่มีชื่อเรียก แต่ทุกคนเข้าใจ
เขาช่วยดูแลคนไข้ที่ดูน่าสงสัย ช่วยกรองข้อมูลจากเครือข่ายของตัวหมิงที่ยังส่งข่าวมาเรื่อยๆ ช่วยซื้อของตลาดในตอนเช้าเพราะเขาตื่นเร็วกว่าทุกคนและรู้จักร้านดีทุกร้าน
และที่สำคัญที่สุด เขาอยู่ที่นั่น
ทุกเช้า ทุกค่ำ ทุกคืนที่หลิงซางนอนไม่หลับและออกมานั่งที่ลานหลังโรงหมอ จะมีก้าวเท้าเบาๆ และชาร้อนสองถ้วย
🌿จดหมายสองฉบับและการตัดสินใจ🌿
วันที่สิบสี่ของฤดูใบไม้ผลิ
จดหมายสองฉบับมาพร้อมกันในตอนบ่าย
ฉบับแรกจากตัวหมิง รายงานสั้นๆ ว่ามีข่าวลือเรื่องหมอที่รักษาโรคแปลกๆ ในเมืองเฉินหลิว สองวันทางตะวันออก คนไข้บอกว่าเห็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง ฝันเห็นทั้งวัน และค่อยๆ ลืมตัวเองทีละน้อย
ฉบับที่สองจากแพทย์ท้องถิ่นที่เฉินหลิว ขอความช่วยเหลือโดยตรง อาการผิดปกติ รักษาไม่หาย และมีผู้ป่วยสี่คนแล้ว
หลิงซางอ่านสองฉบับ วางลงบนโต๊ะ
เซิ่นอวี๋หยิบขึ้นอ่านตาม
"เดินทางวันไหน" เขาถาม โดยไม่ถามว่าจะไปไหม
"พรุ่งนี้" หลิงซางพูด
"ข้าไปด้วย"
"ข้ารู้"
"ข้าด้วยนะ" หยูหลานพูดจากห้องถัดไป
ทั้งสองหันไปมองเธอที่ยืนอยู่ที่ประตู กำลังรดน้ำต้นไม้ในกระถาง
"ได้ยินอยู่ตลอด" เธอพูดเรียบๆ "ประตูบาง"
ก่อนที่จะแยกกันไปเตรียมของ เซิ่นอวี๋เรียกหลิงซางไว้
"ท่านหมอ"
"อะไร"
"มีเรื่องที่ข้าอยากคุยด้วยก่อน" เซิ่นอวี๋พูด น้ำเสียงที่ต่างจากปกติเล็กน้อย ไม่ใช่เรื่องคดีหรือเรื่องงาน แต่มีบางสิ่งที่ส่วนตัวกว่านั้น
"คุยได้"
"เรื่องข้า" เซิ่นอวี๋พูดช้าๆ "ชื่อข้า ข้าตั้งให้ตัวเอง นามสกุลข้าก็ตั้งเอง ไม่มีครอบครัว ไม่มีตระกูล ทรัพย์สินมีน้อย ชื่อเสียงไม่ดีในสายตาคนทั่วไป" เขาหยุด "ข้าบอกท่านสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เพราะคิดว่าท่านไม่รู้ แต่เพราะอยากให้รู้ว่าข้ารู้ว่าตัวเองเป็นอย่างไร และข้าก็ยังเลือกที่จะอยู่ที่นี่โดยรู้เรื่องนั้นทั้งหมด"
หลิงซางมองเขา มองในแบบที่ใช้เวลาอ่านทุกอย่างที่พูดออกมา
"ท่านพูดสิ่งนั้นเพราะอะไร" เขาถาม
"เพราะข้าคิดว่าควรพูดให้ชัดเจน" เซิ่นอวี๋ตอบ "ข้าไม่ได้พูดเพื่อให้ท่านปลอบใจ ข้าพูดเพราะข้าต้องการให้ท่านหมอรู้ว่าข้าตัดสินใจด้วยข้อมูลที่ครบถ้วน ไม่ใช่เพราะหลงเข้ามาโดยไม่รู้ตัว"
หลิงซางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นก็พูดในแบบที่เขาพูดทุกอย่างที่สำคัญ ตรง ชัดเจน ไม่วกวน
"ข้าก็เช่นกัน" เขาพูด "ข้าเลือกด้วยข้อมูลที่ครบถ้วน รู้ว่าท่านเป็นอย่างไร รู้ว่าชีวิตของท่านเป็นอย่างไร รู้ว่าสิ่งที่ตามมากับการอยู่กับท่านคืออะไร"
"และยังเลือกจะทำ" เซิ่นอวี๋พูด ไม่ใช่คำถาม
"และยังเลือกจะทำ" หลิงซางพูดซ้ำ
เซิ่นอวี๋มองหน้าเขานาน
จากนั้นก็พูดสิ่งที่ทำให้หลิงซางไม่คาดคิด
"ขอบคุณ" เขาพูดเบาๆ "ข้าไม่ค่อยได้ยินคำนั้นในความหมายนี้"
"ข้าก็ไม่ค่อยพูด" หลิงซางพูดเรียบๆ "แต่เมื่อพูดแล้วหมายความตามนั้น"
🌊เฉินหลิวและโรคที่ทำให้ฝันตลอดเวลา 🌊
เมืองเฉินหลิว สองวันต่อมา
เมืองเฉินหลิวเป็นเมืองพ่อค้า ตั้งอยู่ที่ทางแยกของสองเส้นทางการค้า ผู้คนหลากหลาย สินค้าจากทุกทิศทาง และโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดในแถบนี้ที่ตัวหมิงเคยพูดถึงว่าขายหัวไชเท้าดองที่อร่อยที่สุดในชีวิต
แต่เมืองที่คึกคักนั้นมีมุมที่เงียบผิดปกติ ย่านชาวบ้านทางใต้ที่ปกติเสียงดังตลอดวัน ตอนนี้มีประตูปิด มีผ้าแดงแขวนที่กรอบประตูหลายบ้าน
สัญญาณของความกังวล
แพทย์ท้องถิ่น หวง เส้าอัน อายุห้าสิบต้นๆ ผมเริ่มหงอก รอยกังวลบนหน้าชัดเจน รอพวกเขาอยู่ที่โรงหมอเล็กๆ ของเขา
"ขอบคุณที่มา" เขาพูดทันทีที่เห็น "ข้าได้ยินชื่อท่านหมออู๋มานาน ไม่คาดว่าจะได้พบ"
"บอกข้าเรื่องคนไข้" หลิงซางพูดตรง ท่าทางที่ หวง เส้าอันรู้จักทันทีว่าเป็นคนที่ต้องการข้อมูล ไม่ใช่คำเกริ่น
"สี่คน" หวงพูด "อาการเริ่มต่างกัน แต่ลงเอยที่จุดเดิม พวกเขาเริ่มฝันทั้งวัน ไม่ใช่ฝันตอนหลับ แต่ฝันตอนตื่น เห็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง ได้ยินเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน และค่อยๆ ลืมสิ่งที่เกิดขึ้นในความเป็นจริง จนในที่สุดก็แยกไม่ออกว่าอะไรจริงอะไรฝัน"
"ฝันเห็นอะไรบ้าง" เซิ่นอวี๋ถาม
"แต่ละคนต่างกัน" หวงพูด "คนแรกเห็นทุ่งนาสีทองที่ไม่มีอยู่ในเมืองนี้ คนที่สองเห็นเมืองที่เขาไม่เคยไป คนที่สามเห็นคนที่ตายไปนานแล้ว คนที่สี่—" เขาหยุด "คนที่สี่เห็นตัวเองในอีกชีวิตหนึ่ง"
"อีกชีวิตหนึ่ง" หลิงซางพูดซ้ำ
"เขาบอกว่าเห็นตัวเองแต่ไม่ใช่ตัวเอง อยู่ในยุคที่ต่างออกไป ทำสิ่งที่ต่างออกไป"
หลิงซางและเซิ่นอวี๋มองหน้ากัน
"พาข้าไปพบพวกเขา" หลิงซางบอกหวง
คนไข้คนแรก ชายอายุสามสิบกว่าที่นอนอยู่บนเตียง ตาเปิดแต่ไม่มองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มองผ่านไปยังบางสิ่งที่มีแต่เขาที่เห็น
หลิงซางคุกเข่าลง วางมือบนหน้าผากของเขา ปล่อยพลังออกมาเบาๆ
สิ่งที่เขาสัมผัสได้นั้นทำให้เขาหยุดนิ่ง
ไม่ใช่โรค ไม่ใช่วิญญาณ ไม่ใช่พิษ
แต่เป็นความทรงจำ
ความทรงจำที่ไม่ใช่ของคนไข้ ความทรงจำที่ไหลเข้ามาจากที่ไหนสักแห่งและตกลงในจิตใจของเขา ทับซ้อนกับความทรงจำจริงของเขาจนแยกไม่ออก
หลิงซางถอนมือออก หันไปมองเซิ่นอวี๋
"ท่านรู้สึกอะไรได้ไหม" เขาถามเบา
เซิ่นอวี๋เดินเข้ามา คุกเข่าลงข้างๆ คนไข้ รอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้อมือซ้ายอุ่นขึ้นเล็กน้อย
"มีบางสิ่งที่ไม่ใช่ของที่นี่" เขาพูดเบา "เหมือนกับว่ามีความทรงจำจากที่อื่นถูกส่งมาที่นี่โดยเจตนา"
"ใช่" หลิงซางยืนยัน "ไม่ใช่โรคที่เกิดเอง มีคนทำ"
"และเหยื่อทั้งสี่คน" เซิ่นอวี๋พูด "คงไม่ใช่เพราะโชค"
🌙ตลาดกลางเมืองและผู้ค้าความทรงจำ 🌙
หวง เส้าอันบอกว่าคนไข้ทั้งสี่คนมีอะไรเหมือนกันหนึ่งอย่าง ทุกคนไปตลาดเช้าในวันเดียวกัน และทุกคนซื้อสิ่งของจากร้านค้าเล็กๆ ที่ขายของที่ระลึกโบราณ ร้านที่เปิดมาแค่เดือนเดียว
"ร้านยังอยู่ไหม" เซิ่นอวี๋ถาม
"ยังอยู่" หวงพูด "แต่ข้าไม่กล้าเข้าใกล้"
"ถูกแล้ว" เซิ่นอวี๋พูด "ท่านอย่าเข้าใกล้"
ตลาดเช้าของเฉินหลิวในตอนบ่ายนั้นยังคึกคักอยู่
เซิ่นอวี๋เดินนำหน้า หลิงซางและหยูหลานตาม ทั้งสามผ่านแผงขายผ้า แผงขายเครื่องเงิน แผงขายสมุนไพรที่หยูหลานเกือบแวะทุกครั้ง จนถึงมุมหนึ่งของตลาดที่มีร้านเล็กๆ
ร้านนั้นดูธรรมดา วางของเล็กๆ น้อยๆ กุ้ยหยูเก่า ตลับหมึก กล่องไม้แกะสลัก ลูกปัดแก้ว สิ่งที่เจ้าของเรียกว่า "ของที่มาจากที่ไกล"
เจ้าของร้านเป็นชายหนุ่มที่ดูเรียบร้อยน่าเชื่อถือ ยิ้มแย้มกับลูกค้า อธิบายที่มาของของแต่ละชิ้นอย่างลื่นไหล
เซิ่นอวี๋ยืนอยู่นอกร้านสักครู่ มองเข้าไปข้างในโดยไม่เข้า
รอยแผลเป็นที่ข้อมือซ้ายไม่เรือง แต่มีความรู้สึกอุ่นจางๆ สัญญาณว่ามีบางสิ่งที่ไม่ปกติ แต่ไม่ใช่อันตรายโดยตรง
"ของในร้านนั้น" เขาพูดเบาให้หลิงซางได้ยินคนเดียว "มีพลังงานบางอย่างอยู่ในนั้น ข้ารู้สึกได้จากนอกร้าน"
"ข้ารู้สึกด้วย" หลิงซางพูด กุ้ยหยูดอกหิมะที่เขาถือในมืออุ่นขึ้นเบาๆ "ของเหล่านั้นเก็บบางสิ่งไว้ข้างใน"
"ความทรงจำ" หยูหลานพูดเบา "เหมือนกับที่จิ้วเซียนทำกับกุ้ยหยูของเขา"
"แต่จิ้วเซียนทำด้วยเจตนาดี" เซิ่นอวี๋พูด "สิ่งที่อยู่ในของร้านนั้น..." เขาหยุด "ข้าไม่รู้สึกแบบนั้น"
พวกเขาไม่เข้าร้านในวันนั้น แต่เซิ่นอวี๋ใช้เวลาที่เหลือของบ่ายในการถามคนรอบๆ ตลาดเกี่ยวกับร้านนั้น
ข้อมูลที่ได้ทำให้รูปภาพชัดขึ้น ร้านเปิดมาเดือนเดียว เจ้าของบอกว่ามาจากทางใต้ ขายของที่มีเรื่องราว ของแต่ละชิ้นมาพร้อมกับ "ความทรงจำของเจ้าของเดิม" ที่ผู้ซื้อจะได้รับ "ประสบการณ์พิเศษ"
"เขาขายความทรงจำ" หยูหลานพูดเมื่อฟังรายงานของเซิ่นอวี๋ "แต่ความทรงจำที่ขายนั้น—"
"ไม่ใช่ของเขา" หลิงซางพูดต่อ "มันเป็นความทรงจำที่ถูกสกัดออกมาจากคนอื่น"
"สกัดอย่างไร" หยูหลานถาม
"คำถามที่ดี" เซิ่นอวี๋พูด "และนั่นคือสิ่งที่เราต้องหาคำตอบ"
💙คืนแรกที่เฉินหลิวและความฝันของเซิ่นอวี๋ 💙
พวกเขาพักที่โรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดในเฉินหลิว ซึ่งตัวหมิงไม่ได้พูดเกินจริงเรื่องหัวไชเท้าดอง
หลังอาหารค่ำ หยูหลานกลับห้องก่อน บอกว่าเหนื่อยจากการเดินทาง
หลิงซางและเซิ่นอวี๋นั่งอยู่ในห้องโถงของโรงเตี๊ยมต่ออีกสักพัก ดื่มชาและพูดคุยเรื่องแผนการของวันพรุ่งนี้
"ข้าจะเข้าร้านในฐานะลูกค้าทั่วไป" เซิ่นอวี๋พูด "ซื้อของชิ้นหนึ่ง ตรวจสอบว่ามีพลังงานจริงอย่างที่คิดไหม และสังเกตว่าเจ้าของทำอะไรตอนขาย"
"ไม่" หลิงซางพูด เสียงสั้นและชัดเจน
เซิ่นอวี๋มองเขา
"ถ้าของในร้านนั้นใส่ความทรงจำจากคนอื่นเข้าไปในผู้ซื้อได้ ท่านก็อาจได้รับความทรงจำที่ไม่ใช่ของท่าน" หลิงซางพูด "และร่องรอยที่เพิ่งหายไปจากตัวท่านทำให้ท่านอ่อนแอกว่าปกติต่อสิ่งแบบนี้"
"ท่านหมออู๋กังวลเรื่องข้า" เซิ่นอวี๋พูด ไม่ใช่คำถาม
"ข้ากำลังวิเคราะห์ความเสี่ยง" หลิงซางพูด แต่ดวงตาของเขาบอกว่ามันเป็นทั้งสองอย่าง
"งั้นข้าจะเข้าร้านในฐานะลูกค้า แต่ไม่ซื้ออะไร แค่ดู" เซิ่นอวี๋เสนอ
"และถ้ารู้สึกว่ามีบางสิ่งพยายามเข้ามา"
"ออกทันที"
"สัญญา"
"สัญญา"
♥️สิ่งที่ฤดูใบไม้ผลิสอน♥️
"หิมะที่ละลายไปในฤดูใบไม้ผลิ ไม่ได้สูญหายไปไหน มันกลายเป็นน้ำที่ซึมลงดิน หล่อเลี้ยงรากที่รอมาทั้งฤดูหนาว
และดอกไม้ที่บานในฤดูใบไม้ผลินั้น งามเพราะน้ำจากหิมะที่ละลาย ไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังงามด้วยสิ่งที่เคยเย็นชา
บางสิ่งต้องผ่านฤดูหนาวก่อน จึงจะเข้าใจว่าฤดูใบไม้ผลิมีค่าแค่ไหน และบางคนต้องผ่านการอยู่คนเดียวมานาน จึงจะรู้ว่าการมีคนอยู่ด้วยนั้น งามเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูด"
♥️"ฤดูใบไม้ผลิผ่านไปฤดูใบไม้ร่วงมา กี่ปีกี่ชาติผ่านมา มีแต่ใจดวงนี้ที่ไม่เคยเปลี่ยน" ♥️
..สุสาส์นราคะ..
