เรื่องราวการรักษาผู้คนที่งดงามด้วยหัตถ์ชิชิรา(ศิศิระ)ของหมอเทวดาอู๋หลิงซาง และ ผู้พิทักษ์จิตวิญญาณแห่งเจ้าหญิงหิมะเย่เซิ่นอวี๋ ท่ามกลางเรื่องเหนือธรรมชาติและความรักในโรงหมอเล็กๆ ณ เมืองฉางอัน
รัก,ชาย-ชาย,ย้อนยุค,จีน,นิยาย,นิยายรัก,นิยายรักจีนโบราณ,นิยายวาย,นิยายวายพีเรียด,สุสาส์นราคะ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"ลมหยุด ฝนหยุด โลกเงียบ แล้วสิ่งที่ยากที่สุดก็มา ไม่ใช่วิกฤตใหม่ แต่คือรุ่งเช้าที่ไม่มีวิกฤต”
"พายุต้องการความกล้า ความสงบต้องการสิ่งที่ยากกว่า
ความสงบต้องการแบบที่ ทุกเช้าตื่นขึ้น มองคนข้างๆ แล้วเลือกว่าวันนี้ก็จะอยู่ที่นี่
ไม่ใช่เพราะมีวิกฤต ไม่ใช่เพราะมีคนต้องช่วย ไม่ใช่เพราะไม่มีทางเลือก
แต่เพราะคนนั้นอยู่ที่นั่น และการที่คนนั้นอยู่ที่นั่น มีเหตุผลเพียงพอกว่าเหตุผลใดๆ
การเลือกแบบนั้น ไม่ยิ่งใหญ่โอ้อวด ไม่มีใครเขียนลงในหนังสือ แต่การเลือกนั้น คือแบบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก"
คืนนั้นในห้องพัก
หลิงซางนอนหลับได้ตามปกติ นอนหลับในแบบที่เขานอนหลับได้มากขึ้นตั้งแต่ทุกอย่างจบลง ลึกกว่า สงบกว่า ไม่มีความฝันที่เป็นภาระ
แต่เซิ่นอวี๋นอนไม่หลับ
เขานอนมองเพดานอยู่นาน รู้สึกถึงบางสิ่งที่เริ่มต้นในตอนที่พวกเขาเดินผ่านร้านนั้น บางสิ่งที่ไม่ใช่อันตราย ไม่ใช่ร่องรอยที่เหลืออยู่ แต่เป็นบางสิ่งที่เขาไม่รู้จะอธิบายว่าอะไร
ราวกับว่าการอยู่ใกล้ร้านนั้นทำให้บางอย่างในเขาตื่นตัว ไม่ใช่อันตราย แต่เป็นการตื่นตัวของบางสิ่งที่ลึกกว่า
เขาหลับตาลง
และในคืนนั้น เขาฝัน
ไม่ใช่ฝันร้าย ไม่ใช่ฝันที่วิญญาณบอกเรื่อง
แต่เป็นฝันที่ชัดเจนที่สุดที่เคยฝัน
ในความฝัน เขาอยู่ในสถานที่ที่ไม่รู้จัก สวนกว้างที่มีหิมะบางๆ ปกคลุม ต้นไม้ที่มีกิ่งก้านแกะสลักเหมือนงานศิลปะ และในตรงกลางสวนนั้นมีศาลาหกเหลี่ยมที่มีแสงอุ่นสว่างอยู่ข้างใน
เขาเดินเข้าไปยังศาลา
และในศาลานั้น มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่หันหลังให้ประตู
เขาจำหลังนั้นได้โดยไม่ต้องเห็นหน้า ไม่ใช่จากชาตินี้ แต่จากบางสิ่งที่ลึกกว่า
"ท่านมาแล้ว" ชายนั้นพูดโดยไม่หัน เสียงที่คุ้นเคยอย่างประหลาด
เซิ่นอวี๋เดินเข้าไป นั่งลงข้างๆ
ชายนั้นหันมา
และในความฝัน เซิ่นอวี๋เห็นหน้าของหลิงซาง แต่ไม่ใช่หลิงซางในชาตินี้ ดวงตาเดิม แต่ใบหน้าที่แตกต่างเล็กน้อย เสื้อผ้าที่ต่างออกไป ยุคสมัยที่ต่างออกไป
"เจ้ายังจำสถานที่นี้ได้ไหม" ชายในฝันถาม
"จำไม่ได้" เซิ่นอวี๋ตอบ
"ไม่เป็นไร" ชายนั้นพูด มุมปากขยับขึ้นในแบบที่เซิ่นอวี๋รู้จักดี "ข้าจำแทนเจ้าได้ เจ้าพาข้ามาที่นี่ครั้งแรกในชาติที่สาม บอกว่าจะพาไปดูที่ที่งามที่สุดที่เคยเห็น"
"และที่นี่งามไหม"
"งามมาก" ชายนั้นพูด แล้วหันมามองตรงๆ "แต่ที่งามกว่าคือคนที่พามา"
เซิ่นอวี๋นิ่งอยู่กับคำนั้น
"ชาตินี้" เขาพูดในฝัน "ข้าบอกได้เองโดยไม่ต้องให้ท่านบอก"
ชายในฝันยิ้ม รอยยิ้มที่กว้างกว่าปกติ
"รู้" เขาพูด "นั่นแหละคือสิ่งที่ต่างออกไปชาตินี้"
เซิ่นอวี๋ตื่นขึ้นพร้อมกับแสงรุ่งอรุณที่ลอดผ่านหน้าต่าง
ไม่ได้ตกใจ ไม่ได้สั่น แค่นอนอยู่กับความฝันที่เพิ่งจบลง รู้สึกถึงความอุ่นของมัน
จากนั้นก็ลุกขึ้น แต่งตัว และเดินออกไปที่ห้องครัวของโรงเตี๊ยม
หลิงซางอยู่ที่นั่นแล้ว นั่งอยู่คนเดียวพร้อมชาร้อน กำลังเปิดสมุดบันทึก
เมื่อเห็นเซิ่นอวี๋เดินเข้ามา เขาไม่พูดอะไร แค่ยกถ้วยชาอีกใบที่เตรียมไว้ขึ้น
เซิ่นอวี๋รับถ้วยนั้น นั่งลงข้างๆ
"ท่านหมอ"
"อะไร"
"ข้าฝันเห็นท่านคืนนี้" เซิ่นอวี๋พูด เสียงที่ตรงในแบบที่เขาเลือกเป็นตั้งแต่เริ่มรู้จักหลิงซาง
หลิงซางหยุดเขียน
"ฝันเห็นอะไร"
"เห็นท่านในชาติก่อน" เซิ่นอวี๋พูด "ในสวนที่มีหิมะ ท่านบอกว่าข้าเคยพาท่านไปที่นั่นและบอกว่างามที่สุด"
"และในฝันนั้น" หลิงซางพูด ไม่ตั้งใจจะถามต่อ แต่มันออกมาเอง
"ท่านบอกว่าที่งามกว่าสถานที่คือคนที่พามา" เซิ่นอวี๋พูด เสียงที่เรียบแต่มีบางสิ่งอุ่นอยู่ข้างใน "และในฝันนั้น ข้าบอกว่าชาตินี้ข้าจะบอกเองโดยไม่ต้องให้ท่านบอก"
ความเงียบ
"ดังนั้น" เซิ่นอวี๋หันมามองหลิงซางตรงๆ "ข้าบอก สิ่งที่งามที่สุดในสายตาข้าคือท่าน อู๋ หลิงซาง และข้าบอกสิ่งนี้โดยตั้งใจและมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน"
หลิงซางมองเขา มองนานมาก
ดวงตาสีเทาอมน้ำตาลนั้นมีบางสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่ข้างใน บางสิ่งที่เขาปกติควบคุมไว้อย่างดีแต่ตอนนี้ปล่อยออกมาเล็กน้อย
เขาพูดเบาๆ
"คำๆนั้นช่างไพเราะนัก"
จากนั้นก็หันกลับไปที่สมุดบันทึก ทำท่าจะเขียนต่อ แต่ดูเหมือนจะจำไม่ได้ว่ากำลังเขียนอะไรอยู่
เซิ่นอวี๋ดื่มชา ซ่อนรอยยิ้มไว้หลังถ้วย
⚔ร้านที่ขายความทรงจำ⚔
เช้าวันรุ่งขึ้น
เซิ่นอวี๋เดินเข้าร้านขายของที่ระลึกในฐานะลูกค้าทั่วไป ผมมัดเรียบ เสื้อผ้าที่ดูเป็นพ่อค้าชั้นกลาง ท่าทางที่ฝึกมาดีเพื่อไม่ดึงความสนใจ
หลิงซางยืนอยู่นอกร้านในระยะที่มองเห็นแต่ไม่ดูเหมือนเกี่ยวข้อง มือจับกุ้ยหยูดอกหิมะเบาๆ
หยูหลานอยู่ที่แผงขายชาฝั่งตรงข้าม ดื่มชาและดูเป็นนักท่องเที่ยวทั่วไป
ในร้าน เจ้าของชายหนุ่มต้อนรับเซิ่นอวี๋ด้วยรอยยิ้มที่คุ้นเคย
"ท่านต้องการอะไรพิเศษไหม?"
"แค่ดูก่อน" เซิ่นอวี๋พูดเรียบๆ เดินไปตามชั้นวางของ
ของแต่ละชิ้นที่วางอยู่นั้น รอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้อมือซ้ายของเขาอุ่นขึ้นเล็กน้อยเมื่อเขาเดินผ่านแต่ละชิ้น ยืนยันว่ามีพลังงานอยู่จริง
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่าสนใจที่สุด
สิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือ เมื่อเขาสังเกตเจ้าของร้านมากขึ้น เขาสังเกตเห็นบางสิ่ง
เมื่อลูกค้าสัมผัสของชิ้นใดชิ้นหนึ่ง เจ้าของจะเอียงศีรษะเล็กน้อย มีรอยยิ้มแฝงที่ไม่ใช่รอยยิ้มนักขาย
และที่คอของเจ้าของ แขวนลูกปัดเล็กๆ สีดำขุ่น ที่เมื่อลูกค้าสัมผัสของ ลูกปัดนั้นจะสว่างขึ้นเล็กน้อยในระดับที่คนทั่วไปไม่สังเกตเห็น
เขาดูดพลังงาน
ไม่ใช่จากของ แต่จากลูกค้าที่สัมผัสของ ดูดความทรงจำบางส่วนออกมาจากคนที่สัมผัสของ และเก็บไว้ในของชิ้นนั้น
ลูกค้าจ่ายเงิน ได้ของชิ้นหนึ่ง แต่ก็ทิ้งความทรงจำบางส่วนไว้ที่นั่นด้วย
และความทรงจำที่เขาดูดออกมาสะสมในของชิ้นนั้น เมื่อคนอื่นซื้อไปจะได้รับมันกลับมา
แต่ความทรงจำที่ได้รับนั้นไม่ใช่ของตัวเอง มันเป็นของคนอื่น ที่ถูกยัดเข้าไปในจิตใจ
"สวยดีนะ" เซิ่นอวี๋ยกกล่องไม้เล็กๆ ขึ้นมาดู ไม่สัมผัสโดยตรงแต่ถือผ่านผ้าบางๆ ที่เตรียมไว้ในแขนเสื้อ
"อันนั้นมาจากทางใต้" เจ้าของพูด เดินเข้ามาใกล้ขึ้น "เจ้าของเดิมเป็นพ่อค้าผ้าไหม เขาเก็บความทรงจำพิเศษไว้ในนั้น ถ้าท่านซื้อไป—"
"ข้าแค่ดูก่อน" เซิ่นอวี๋วางลงเบาๆ "ขอบคุณ"
เขาเดินออกจากร้าน
หลิงซางที่ยืนอยู่นอกร้านรู้ทันทีเมื่อเซิ่นอวี๋ออกมาว่าเขาพบอะไรบางสิ่ง ไม่ใช่จากสีหน้าที่แสดงออกมา แต่จากจังหวะก้าวเดินที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เป็นจังหวะที่หลิงซางเริ่มรู้จักว่าหมายถึงอะไร
พวกเขาเดินออกไปจากตลาดก่อนจะคุยกัน
"ลูกปัดที่คอเขา" เซิ่นอวี๋อธิบาย เมื่อทั้งสามอยู่ในที่เงียบพอ "เป็นตัวกลางที่ดูดและเก็บพลังงาน เขาไม่ได้ทำสิ่งนี้ด้วยพลังของตัวเอง ลูกปัดนั้นทำแทนเขา ซึ่งหมายความว่ามีคนสร้างลูกปัดนั้นขึ้นมาและให้เขา"
"เขาแค่เป็นคนขาย" หยูหลานพูด
"ใช่" เซิ่นอวี๋พูด "เขาอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังทำอะไร คิดว่าแค่ขายของที่มีเรื่องราว"
"หรืออาจรู้" หลิงซางพูด
"อาจรู้" เซิ่นอวี๋ยอมรับ "ต้องหาข้อมูลเพิ่ม"
"วิธีรักษาคนที่ได้รับความทรงจำจากคนอื่นนั้น" หลิงซางพูด เปิดสมุดบันทึก "ข้าต้องตรวจคนไข้อีกครั้งและดูว่าความทรงจำที่ถูกดูดออกไปนั้นสามารถคืนได้ไหม หรือแค่เอาความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเองออกก็เพียงพอ"
"ทำอย่างหลังก่อนได้ไหม" เซิ่นอวี๋ถาม "เอาความทรงจำที่ไม่ใช่ของพวกเขาออก อาการน่าจะดีขึ้น ส่วนความทรงจำที่หายไปนั้น อาจค่อยๆ กลับมาเองเมื่อไม่มีอะไรทับซ้อน"
"สมเหตุสมผล" หลิงซางพูด เขียนบันทึก "ข้าจะลองวิธีนั้น"
🌸การรักษาด้วยวิธีใหม่ และสิ่งที่เซิ่นอวี๋ทำในตอนกลางคืน 🌸
บ่ายวันนั้น
หลิงซางรักษาคนไข้ทั้งสี่ตามลำดับ กระบวนการนั้นละเอียดและใช้เวลา แต่เขาทำในแบบที่เขาทำทุกอย่าง อย่างระมัดระวัง อย่างตั้งใจ อย่างที่รู้ว่าคนตรงหน้าสำคัญ
สำหรับแต่ละคน เขาวางมือบนหน้าผากของพวกเขา ปล่อยพลังออกมาในแบบที่แตกต่างจากปกติไม่ใช่การรักษาร่างกาย แต่เป็นการ จัดเรียง ความทรงจำ แยกสิ่งที่ไม่ใช่ของพวกเขาออกจากสิ่งที่เป็นของพวกเขา
กระบวนการนี้เหนื่อยกว่าการรักษาร่างกาย เพราะมันต้องอาศัยความละเอียดที่แม่นยำมาก
เมื่อรักษาคนที่สี่เสร็จ หลิงซางถอนมือออก นั่งนิ่งสักครู่
เซิ่นอวี๋ที่อยู่ข้างๆ ตลอดเวลาวางมือบนไหล่ของเขาเบาๆ ก่อนที่หลิงซางจะบอกว่าเหนื่อย เขาก็รู้แล้ว
"กลับโรงเตี๊ยมก่อน" เซิ่นอวี๋พูด
"ยังมีสิ่งที่ต้องทำ—"
"กลับโรงเตี๊ยมก่อน" เซิ่นอวี๋พูดซ้ำ ในน้ำเสียงที่เรียบแต่มีน้ำหนักที่หลิงซางเริ่มรู้จัก น้ำเสียงที่บอกว่าครั้งนี้ฝั่งนี้ไม่ยอม
หลิงซางมองเขา
จากนั้นก็ลุกขึ้นโดยไม่เถียง
ในตอนกลางคืนที่โรงเตี๊ยม หลังจากที่หลิงซางนอนหลับแล้ว เซิ่นอวี๋ออกไปคนเดียว
เขากลับไปที่ตลาด ตลาดที่ปิดแล้วในตอนกลางคืน ที่มีแค่โคมหน้าร้านบางร้านที่ยังจุดอยู่
ร้านขายของที่ระลึกปิดแล้ว
แต่เซิ่นอวี๋ไม่ได้มาหาร้าน
เขามาหาข้อมูล
เขาพูดคุยกับคนรักษาความปลอดภัยตลาดที่นอนดูแลอยู่กลางคืน ถามถึงว่าเจ้าของร้านนั้นไปไหนหลังปิดร้าน ได้รับที่อยู่บ้านพัก ถามถึงว่ามีใครมาเยี่ยมบ้าง ได้รับคำอธิบายเกี่ยวกับชายชราที่มาเดือนละครั้ง
ชายชราที่มาส่งของ และทุกครั้งที่มา เจ้าของร้านดูเป็นกังวล
"ชายชราหน้าตาเป็นอย่างไร" เซิ่นอวี๋ถาม
คำอธิบายที่ได้นั้น ทำให้เซิ่นอวี๋หยุดนิ่งสักครู่
ชายอายุห้าสิบกว่า ตาขุ่น
เขาเดินกลับโรงเตี๊ยมด้วยก้าวที่ไม่รีบ แต่ความคิดในหัวเดินเร็วกว่านั้น
"ท่านออกไปไหน"
เสียงของหลิงซางดังขึ้นจากความมืดเมื่อเซิ่นอวี๋เปิดประตูห้องเข้ามา
เซิ่นอวี๋หันไป เห็นหลิงซางนั่งอยู่บนเตียง มีโคมเล็กๆ จุดอยู่ข้างๆ
"ท่านหมอตื่นอยู่" เซิ่นอวี๋พูด
"ข้าสังเกตว่าท่านออกไป" หลิงซางพูด ไม่โกรธ ไม่กังวลเกินควร แค่บอกข้อเท็จจริง "ท่านไปไหน"
"หาข้อมูลเพิ่มเติม" เซิ่นอวี๋พูดตรงๆ เดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ข้างๆ เตียง "และพบว่า ชายที่ส่งของให้เจ้าของร้านนั้น อาจเป็นคนเดิมที่เรารู้จัก"
"ร่องรอยของอสูร"
"หรือคนที่ทำงานให้กับสิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่" เซิ่นอวี๋พูด "แต่ข้าคิดว่าครั้งนี้ต่างออกไป ร้านนั้นไม่ได้ทำร้ายคนโดยตรง มันแค่สะสมพลังงาน ความทรงจำที่สะสมนั้นไปที่ไหนสักแห่ง และที่ไหนสักแห่งนั้น"
"คือสิ่งที่เราต้องหา" หลิงซางพูดต่อ
"พรุ่งนี้" เซิ่นอวี๋พูด "คืนนี้นอนก่อน ท่านหมอเหนื่อย"
"ข้าไม่—"
"เหนื่อย" เซิ่นอวี๋พูดซ้ำ เสียงเดิม
หลิงซางมองเขา
"ท่านพูดกับข้าแบบที่ข้าพูดกับท่านเสมอ" เขาพูด
"ข้าเรียนรู้จากท่าน" เซิ่นอวี๋พูด ยิ้มเล็กน้อย
หลิงซางนั่งอยู่กับรอยยิ้มนั้นสักครู่ จากนั้นก็ดับโคมและนอนลง
เซิ่นอวี๋นั่งอยู่ที่เก้าอี้นั้นในความมืด มองออกไปนอกหน้าต่างที่มีแสงดาวลอดเข้ามา
รอจนกระทั่งได้ยินลมหายใจของหลิงซางสม่ำเสมอขึ้นในแบบที่บอกว่าหลับแล้ว
จึงลุกขึ้นไปนอนในส่วนของตัวเอง
💧เจ้าของร้านและความจริงที่เศร้า 💧
เช้าวันที่สาม
พวกเขาสืบหาจนพบบ้านพักของเจ้าของร้าน ชายหนุ่มชื่อ เจียง เสี่ยวหมิน อายุยี่สิบห้าปี บ้านเช่าเล็กๆ ที่ชายแดนตลาด
เมื่อพวกเขาเคาะประตู เขาเปิดออกมา เห็นคนสามคนที่ไม่รู้จัก และดวงตาของเขา ไม่ใช่ดวงตาคนชั่ว แต่เป็นดวงตาของคนที่กำลังแบกรับบางสิ่งหนักเกินไป
"ท่านรู้แล้ว" เขาพูดก่อนที่ใครจะพูดอะไร
"รู้" เซิ่นอวี๋ตอบ "บอกข้าว่าทำไม"
เรื่องของเจียง เสี่ยวหมินนั้นง่ายและซับซ้อนในเวลาเดียวกัน
เขามีน้องสาวที่ป่วยหนัก โรคที่ไม่มีในตำราแพทย์ ใช้ยาอะไรก็ไม่หาย ค่ารักษาหมดเงินที่มีทั้งหมด
ชายชราที่มาพบเขาบอกว่ามีวิธีช่วย บอกว่าความทรงจำมีพลังงาน และถ้าสะสมพลังงานนั้นได้มากพอ สามารถใช้รักษาโรคแปลกๆ ได้
"เขาให้ลูกปัดท่านมา" เซิ่นอวี๋พูด
"ใช่" เจียงพูด "บอกว่าแค่ขายของ ลูกปัดจะทำงานเอง ความทรงจำที่สะสมได้จะไหลไปที่บ้านในเมืองที่เขาบอก และน้องสาวข้าจะได้รับพลังงานนั้น"
"ท่านเห็นน้องสาวดีขึ้นไหม" หลิงซางถาม
เจียงนิ่งอยู่
"ดีขึ้น" เขาพูดช้าๆ "แต่ข้าไม่รู้ว่าสิ่งที่ข้าทำนั้นทำร้ายคนอื่นหรือเปล่า จนกระทั่งได้ยินข่าวว่ามีคนป่วยในเมือง"
"ท่านรู้ว่าเกิดจากร้านท่าน"
"ข้าสงสัย" เจียงพูด "แต่ข้าไม่รู้จะทำอะไร เลิกขายหมายความว่าน้องสาวอาจแย่ลง แต่ขายต่อหมายความว่า..." เขาหยุด
"ท่านติดอยู่ระหว่างสองสิ่ง" หยูหลานพูดเบาๆ ด้วยความเข้าใจ
"ใช่"
หลิงซางนั่งลงตรงข้ามเขา
"บอกข้าว่าน้องสาวท่านอยู่ที่ไหน"
"ท่านหมอช่วยได้ไหม" เจียงถาม เสียงสั่น
"ไม่รู้จนกว่าจะตรวจ" หลิงซางพูดตรงๆ ในแบบที่เป็นของเขา "แต่ถ้าช่วยได้ ข้าจะช่วย และท่านต้องหยุดขาย"
"ถ้าหยุดขาย—"
"หยุดขาย" หลิงซางพูดซ้ำ "ข้าจะจัดการเรื่องน้องสาวของท่าน ท่านหยุดทำสิ่งที่ทำร้ายคนอื่น ตกลงไหม"
เจียงมองเขา มองคนที่พูดตรงโดยไม่มีการต่อรอง ไม่มีคำสัญญาหลายชั้น แค่ข้อเสนอที่ชัดเจน
"ตกลง" เขาพูด
น้องสาวของเจียงอยู่ที่เมืองอีกเมืองหนึ่ง แต่ความทรงจำที่สะสมในลูกปัดนั้นถูกส่งไปที่ไหนสักแห่งในเฉินหลิว และนั่นคือสิ่งที่ยังต้องหา
"ชายชรานั้น" เซิ่นอวี๋พูดเมื่อพวกเขาออกมาจากบ้านของเจียง "เขาไม่ได้แค่ช่วยน้องสาวของเจียง เขาสะสมพลังงานความทรงจำจากที่นี่เพื่ออะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่า"
"ร่องรอยสุดท้ายของอสูร" หลิงซางพูด
"หรืออาจเป็นแค่คนโลภที่หาวิธีได้พลังงานโดยไม่ต้องออกแรง" เซิ่นอวี๋พูด "ข้ายังไม่แน่ใจ ต้องสืบต่อ"
"แต่ก่อนอื่น" หยูหลานพูด "น้องสาวของเจียงและคนไข้สี่คนในเมืองนี้"
"ก่อนอื่น" หลิงซางพูดซ้ำ พยักหน้า "ชำระสิ่งที่แก้ไขได้ได้ก่อน ส่วนที่ที่ยังต้องสืบนั้น ค่อยๆ สืบ"
✨เย็นวันสุดท้ายที่เฉินหลิว ✨
วันที่ห้า
คนไข้ทั้งสี่คนฟื้นตัวอย่างเห็นได้ชัด ความทรงจำที่ไม่ใช่ของพวกเขาถูกขจัดออกไปแล้ว บางคนยังมีช่องว่างเล็กๆ ในความทรงจำที่ถูกดูดออกไป แต่หวง เส้าอันมั่นใจว่าจะค่อยๆ ฟื้นคืนมาได้เอง
เจียง เสี่ยวหมินรื้อร้านขายของที่ระลึกในตอนเช้า วางลูกปัดสีดำขุ่นลงในกล่องที่เซิ่นอวี๋นำมาให้ กล่องที่มีตัวกันพลังงาน ป้องกันไม่ให้ลูกปัดทำงาน จนกว่าจะหาทางทำลายมันอย่างปลอดภัย
ชายชราที่ส่งของมาให้เจียงนั้น ยังไม่พบตัว แต่เซิ่นอวี๋ส่งข้อมูลไปให้ตัวหมิงสืบต่อ
เย็นวันที่ห้า พวกเขานั่งอยู่ที่ระเบียงของโรงเตี๊ยม มองเมืองเฉินหลิวในแสงพระอาทิตย์ตก
หยูหลานกลับเข้าไปข้างในก่อนบอกว่าหิว
ทิ้งสองคนไว้ในความเงียบของบ่ายที่กำลังจะกลายเป็นค่ำ
"ท่านหมอ" เซิ่นอวี๋พูดหลังจากสักพัก
"อะไร"
"ข้าอยากถามบางสิ่ง"
"ถามได้"
"ในชีวิตของท่าน" เซิ่นอวี๋พูดช้าๆ "ท่านมีสิ่งที่ไม่ใช่การรักษา ไม่ใช่คดี ไม่ใช่ภารกิจ ที่ท่านอยากทำเพียงเพราะอยากทำไหม"
หลิงซางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
"ท่านถามเพราะอะไร"
"เพราะข้าอยากรู้ว่าท่านอยากทำอะไรในชีวิตนี้ นอกจากสิ่งที่ควรทำ" เซิ่นอวี๋พูด เสียงที่ตรงและเป็นส่วนตัวในเวลาเดียวกัน
หลิงซางมองออกไปที่แสงสุดท้ายของวันที่กำลังจางลงที่ขอบฟ้า
"เดินทาง" เขาพูดในที่สุด "ไม่ใช่เพื่อรักษาหรือสืบคดี แค่เดินทางเพื่อเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็น"
"ท่านไม่เคยทำแบบนั้น"
"ไม่เคย" หลิงซางพูด "เดินทางทุกครั้งมีเหตุผลเสมอ"
เซิ่นอวี๋นั่งอยู่กับคำตอบนั้น
"งั้นเมื่อคดีนี้จบ" เขาพูด "เดินทางด้วยกันไหม ไม่มีจุดหมายเฉพาะเจาะจง ไม่มีคนไข้ที่รอ ไม่มีคดีที่ต้องแก้ แค่เดินทางเพราะอยากเห็น"
หลิงซางมองเขา
ในแสงพระอาทิตย์ตกที่กำลังสีทองอ่อน ใบหน้าของเซิ่นอวี๋มีบางสิ่งที่เปิดเผยออกมา ความหวังเล็กๆ ที่เขาพยายามไม่แสดงแต่ก็แสดงออกมาโดยไม่รู้ตัว
"ได้" หลิงซางพูด
เซิ่นอวี๋มองหน้าเขา
"แน่ใจ?"
"ข้าพูดอะไรโดยไม่แน่ใจไหม" หลิงซางถาม
เซิ่นอวี๋หัวเราะเบาๆ
"ไม่เคย" เขาพูด
♥️ความรักเริ่มต้น ที่ลุกโชน ที่ยังอยู่ คือความรักเดียวกัน แค่รูปร่างต่างกัน ♥️
"รุ่งเช้าธรรมดานั้น คือรุ่งเช้าแรกหลังจากทำสิ่งที่ยากที่สุดเสร็จแล้ว
ไม่มีอะไรใหญ่โต ไม่มีอะไรต้องแก้ไข มีแค่สองคน และกาชาหนึ่งใบ และน้ำค้างนอกหน้าต่าง
เขามองน้ำค้างนั้น นึกถึงสิ่งหนึ่ง น้ำค้างไม่ถามว่าเมื่อคืนเกิดอะไร มันแค่อยู่ที่นี่ วันนี้ก็อยู่
เขาคิดว่า 'ข้าก็อยากเป็นแบบน้ำค้าง ไม่ถามเมื่อคืน แค่วันนี้ก็ยังอยู่'
ความคิดนั้นเล็กมาก แต่ความคิดนั้น คือเหตุผลที่รุ่งเช้าธรรมดานั้น กลายเป็นรุ่งเช้าธรรมดาที่ไม่ธรรมดาได้"
♥️"วิญญาณบางดวงในหลายชาติ ล้วนเลือกกันและกัน ไม่ใช่เลือกในพายุ แต่เลือกในรุ่งเช้าธรรมดา
คำว่า 'รุ่งเช้าธรรมดาที่เลือกเจ้า' นั้น ยากกว่า 'เลือกเจ้าในช่วงเวลาเป็นตาย' และก็จริงกว่าด้วย"♥️
..สุสาส์นราคะ...
