เรื่องราวการรักษาผู้คนที่งดงามด้วยหัตถ์ชิชิรา(ศิศิระ)ของหมอเทวดาอู๋หลิงซาง และ ผู้พิทักษ์จิตวิญญาณแห่งเจ้าหญิงหิมะเย่เซิ่นอวี๋ ท่ามกลางเรื่องเหนือธรรมชาติและความรักในโรงหมอเล็กๆ ณ เมืองฉางอัน
รัก,ชาย-ชาย,ย้อนยุค,จีน,นิยาย,นิยายรัก,นิยายรักจีนโบราณ,นิยายวาย,นิยายวายพีเรียด,สุสาส์นราคะ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“คำพูดที่ลึกที่สุดคือแบบที่ ไหลจากวิญญาณหนึ่งสู่อีกวิญญาณ ไม่มีการแปล ไม่มีการแปลง ถึงโดยตรง”
"มีเส้นด้ายบางๆที่ไม่ได้มองเห็นด้วยตา แต่รู้สึกได้ด้วยใจ
เส้นนั้นไม่กลัวระยะห่าง ไม่กลัวเวลา ไม่กลัวสิ่งที่ยืนอยู่ระหว่างสองคน
เพราะเส้นนั้น ไม่ได้ผูกไว้ที่ผิวหนัง แต่ผูกในที่ที่ลึกกว่า ที่ใต้ผิวหนัง ใต้กระดูก ที่เรียกว่าวิญญาณ
เส้นระหว่างวิญญาณกับวิญญาณ คือสิ่งที่ตัดได้ยากที่สุดในโลก"
⚔ วันที่สามและสิ่งที่ตามมาในตลาดเช้า ⚔
วันที่สามหลังจากกลับมาจากหมู่บ้านหมอก
เซิ่นอวี๋ไปตลาดเช้าเพื่อซื้อเสบียงและพบกับตัวหมิงที่ส่งคนมาจากเว่ยหยาง
ข้อความที่ตัวหมิงส่งมานั้นสั้นแต่สำคัญ
"ขุนนางเว่ยในคุกล้มป่วยอย่างน่าประหลาด แพทย์หลวงรักษาไม่ได้ ร่างกายยังอยู่แต่ตาว่างเปล่า"
เซิ่นอวี๋รีบกลับมาที่โรงหมอ
"อสูรนั้นทิ้งร่างขุนนางเว่ยแล้ว" หลิงซางอ่านข้อความ พูดเงียบๆ
"และกำลังหาร่างใหม่" เซิ่นอวี๋พูดต่อ
"หรืออาจหาร่างใหม่แล้ว" หลิงซางพูด "เพียงแต่เราไม่รู้ว่าร่างนั้นคือใคร"
"กุ้ยหยูสีเขียว" เซิ่นอวี๋พูด มองหลิงซาง
"ถ้าข้าถือมัน มันจะรู้ว่าข้าอยู่ที่ไหน" หลิงซางพูด "ซึ่งหมายความว่ามันจะมาหาเรา ตอนที่มันยังไม่พร้อม หรือตอนที่เราไม่พร้อม เราต้องคิดว่าเมื่อไหร่คือเวลาที่ดีที่สุด"
"เมื่อไหร่คือเวลาที่ดีที่สุดของท่านหมอ" หยูหลานถาม
หลิงซางมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าที่เริ่มมีเมฆสีเทาปกคลุม ลมเปลี่ยนทิศ อากาศที่รู้สึกว่ากำลังจะเปลี่ยนแปลง
"เมื่อเราเลือกสถานที่" เขาพูด "ไม่ใช่เมื่อมันเลือก"
พวกเขาใช้เวลาที่เหลือของวันนั้นเตรียมการ
หลิงซางส่งจดหมายถึงซ่งหยูเฟยให้เตรียมพยานและเส้นทางออกจากฉางอันในกรณีที่จำเป็น
เซิ่นอวี๋ส่งสัญญาณผ่านเครือข่ายของตัวหมิงให้คนในฉางอันรู้ว่าอาจมีเหตุการณ์ผิดปกติ
หยูหลานเตรียมยาและสมุนไพรเผื่อสิ่งที่คาดเดาไม่ได้
และเมื่อดวงอาทิตย์เอียงต่ำ อู๋ เจิ้งหยวนเดินเข้ามาที่โรงหมอโดยไม่แจ้งล่วงหน้า
ในมือของเขามีสิ่งที่เซิ่นอวี๋จำได้ทันที
กล่องไม้เดียวกับที่เก็บดาบ หยินซา
"มีอีกชิ้นหนึ่ง" เจิ้งหยวนพูด วางกล่องลงบนโต๊ะ เปิดออก
ข้างในมีฝักดาบสีขาว ลวดลายดอกหิมะที่สลักไว้ตลอดความยาว ดอกหิมะที่เหมือนกันทุกประการกับลวดลายบนกุ้ยหยูดอกหิมะของหลิงซาง
"ดาบเจ้าหญิงหิมะ" เจิ้งหยวนพูด "ในตำนานบอกว่าเธอไม่ใช่แค่ผู้เยียวยา เธอสู้ด้วยตัวเองเมื่อจำเป็น ด้วยดาบที่รักษาแทนที่จะฆ่า"
หลิงซางมองฝักดาบสีขาว
"ดาบรักษา" เขาพูด
"พลังเยียวยาที่ส่งผ่านคมดาบ" เจิ้งหยวนอธิบาย "แทนที่จะตัดทำลาย มันตัดผ่านสิ่งที่ทำร้ายและปล่อยให้สิ่งที่ดีงามคงอยู่ ใช้กับสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ได้ผลมากกว่าดาบธรรมดา"
หลิงซางยื่นมือออกไปหยิบฝักดาบ
ทันทีที่สัมผัส
กุ้ยหยูดอกหิมะที่แขวนอยู่ที่เอวของเขาเรืองขึ้นสว่างกว่าเดิม แสงสีขาวไหลจากกุ้ยหยูลงมาตามมือและเข้าไปในฝักดาบ ลวดลายดอกหิมะบนฝักเรืองตาม
เซิ่นอวี๋มองเหตุการณ์นั้น รอยแผลเป็นที่ข้อมือซ้ายของเขาเรืองตามด้วยในจังหวะเดียวกัน สองแสง สองชิ้น สองคน ในจังหวะเดียวกันราวกับได้ยินเพลงเดียวกัน
เจิ้งหยวนพึมพำในใจ
"นี่คือสิ่งที่ฟ้ากำหนด"
🌸คืนก่อนพายุและสิ่งที่พูดได้ในที่สุด🌸
คืนสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
หลิงซางนั่งอยู่ที่ลานหลังโรงหมอ คนเดียวในความมืดที่มีดาวมาก ฝ่ามือวางบนกุ้ยหยูดอกหิมะ ความเย็นไหลออกมาและวนกลับเข้าในแบบที่ทำให้ความคิดสงบ
เขาได้ยินก้าวเท้าเบาๆ
เซิ่นอวี๋นั่งลงข้างๆ เขา ไม่ถามว่าทำอะไรอยู่ แค่นั่งลง มองดาวด้วยกัน
"ข้ากลัว" หลิงซางพูดขึ้นหลังจากความเงียบยาว
เซิ่นอวี๋ไม่ขัด ไม่พูดว่าไม่ต้องกลัว
"ข้ากลัวว่าพลังของข้าจะไม่พอ" หลิงซางพูดต่อ "ห้าสิบปีที่ผ่านมามีคนที่เผชิญกับสิ่งนั้นและพ่ายแพ้ มีคนที่พยายามหยุดมันและสูญเสียบางสิ่ง ข้าไม่รู้ว่าข้าจะพอหรือเปล่า"
"ข้าก็ไม่รู้" เซิ่นอวี๋พูดตรงๆ
"นั่นไม่ใช่คำปลอบใจที่ดีนัก"
"ข้าไม่ได้พยายามปลอบใจ" เซิ่นอวี๋มองเขา "ข้าพูดความจริง เราไม่รู้ว่าพอหรือเปล่า แต่ข้ารู้สิ่งหนึ่ง"
"อะไร"
"ข้ารู้ว่าถ้าไม่พอ ก็จะยังไม่พอด้วยกัน" เซิ่นอวี๋พูด "ข้าไม่ได้ยืนอยู่ที่นี่เพื่อชนะแทนท่านหมอ ข้ายืนอยู่ที่นี่เพราะข้าต้องการยืนอยู่ที่นี่ ตอนนี้ ในคืนนี้ ข้างๆ คนนี้"
แสงดาวตกลงบนลานหลังโรงหมอ ลมเย็นพัดเบาๆ
หลิงซางมองเซิ่นอวี๋
"เซิ่นอวี๋"
"อะไร"
"ข้าหวังว่าหลังจากทุกอย่างผ่านพ้นไป" หลิงซางพูดช้าๆ "เราจะยังมีคืนแบบนี้อีก"
เซิ่นอวี๋หันมามองเขา
ในดวงตาที่ปกติซ่อนทุกอย่างไว้ข้างหลังรอยยิ้ม ตอนนี้ไม่มีรอยยิ้ม มีแค่บางสิ่งที่อ่อนโยนและมั่นคงในเวลาเดียวกัน
"มีแน่" เขาพูด ราวกับไม่ใช่คำสัญญา แต่เป็นข้อเท็จจริง "ข้าจะทำให้มีแน่"
มือของเขาขยับ
คราวนี้ไม่ใช่แค่วางทับ
นิ้วมือของเขางอเข้ามา กุมมือของหลิงซางไว้
ทั้งสองนั่งอยู่ในความมืดที่มีดาว มือที่กุมกันนั้นอุ่น อุ่นในแบบที่ไม่ใช่แค่ความอบอุ่นทางกาย
แสงสีเงินจางๆ เรืองขึ้นจากรอยแผลเป็น พบกับแสงสีขาวเบาๆ จากกุ้ยหยู สองแสงพันกันในอากาศเหนือมือที่กุมกัน
ไม่สว่างมาก ไม่ยิ่งใหญ่
แค่เบาๆ เงียบๆ อยู่ด้วยกัน
💙เมื่อมันมาในเวลาที่ไม่คาด⚡
รุ่งเช้า
หลิงซางตื่นขึ้นและรู้ทันทีว่ามีบางสิ่งผิดปกติ
ไม่ใช่ความรู้สึกอันตราย แต่เป็นความเงียบที่ผิดแบบ ความเงียบที่เป็นระเบียบเกินไป ที่ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนไม่ปกติ
เขาลุกขึ้นเร็ว
หยูหลานอยู่ในห้องครัว ยืนหันหลังให้ประตู กำลังต้มน้ำ
"หยูหลาน" หลิงซางเรียก
"ท่านซางตื่นแล้วหรือ" เธอตอบไม่หัน "ชารอท่านอยู่แล้ว"
น้ำเสียงปกติ ท่าทางปกติ
แต่บางสิ่งในอกของหลิงซางบอกว่าไม่ปกติ
"หยูหลาน" เขาพูดช้าๆ "วันที่ฝนตกหนักในหมู่บ้านหมอก ใครอยู่ที่ประตูห้องก่อน"
ตัวที่เรียกตัวเองว่าหยูหลานหยุดนิ่งครึ่งวินาที ครึ่งวินาทีที่ปกติไม่มีความหมาย แต่สำหรับหลิงซางที่รอคำถามนั้น มันหมายความว่าทุกสิ่ง
"ท่านหมอออกมาก่อน" เธอตอบ
ผิด
หลิงซางก้าวออกจากห้องครัวในทันที ไม่วิ่ง ไม่รีบเกินไป แต่เดินตรงไปยังห้องของเซิ่นอวี๋
เคาะสามครั้ง รหัสที่พวกเขาตกลงกัน
ไม่มีตอบ
เปิดประตู ห้องว่าง เตียงเรียบร้อย ดาบ หยินซา หายไป
เขาออกไปแล้ว
หลิงซางหันกลับมา สิ่งที่เรียกตัวเองว่าหยูหลานยืนอยู่ที่ปลายทางเดิน ตาที่เคยอ่อนโยนตอนนี้มีบางอย่างที่ต่างออกไป ไม่ใช่ดวงตาที่ชั่วร้าย แต่เป็นดวงตาที่ว่างเปล่าในแบบที่น่ากลัวกว่า
"หยูหลานอยู่ที่ไหน" หลิงซางถามตรงๆ
"ปลอดภัยดี" เสียงนั้นพูด น้ำเสียงของหยูหลานแต่มีบางสิ่งซ้อนอยู่ข้างใน "แค่หลับอยู่ จะตื่นเมื่อเราเสร็จธุระ"
"เราไม่มีธุระ" หลิงซางพูด
"มี" เสียงนั้นพูด แล้วก็ยิ้ม รอยยิ้มที่ใช้ใบหน้าของหยูหลานแต่ไม่ใช่รอยยิ้มของหยูหลาน "เจ้ามีบางสิ่งที่ข้าต้องการมาห้าสิบปีแล้ว หลิงซาง มาถึงเวลาแล้ว"
ห้องทางเดินเย็นลงทันที
ไม่ใช่ความเย็นของหลิงซาง แต่เป็นความเย็นที่ต่างออกไป ความเย็นที่ไม่มีชีวิต
มือของหลิงซางเลื่อนไปที่ฝักดาบสีขาว
ทันทีที่ฝ่ามือสัมผัสด้ามดาบ กุ้ยหยูดอกหิมะที่เอวเรืองสว่างขึ้น แสงสีขาวแผ่ออกมาจากตัวเขาในวงกลม ความเย็นของอสูรที่กำลังจะแผ่เข้ามาถูกหยุดที่ขอบของแสงนั้น
และในขณะเดียวกัน
รอยแผลเป็นที่ข้อมือซ้ายของเซิ่นอวี๋ที่ไหนสักแห่งในฉางอันเรืองขึ้นสว่างมากกว่าปกติ
✨สองฝั่งของการต่อสู้เดียวกัน ✨
ที่ลานกว้างหลังโรงหมอ เซิ่นอวี๋ยืนอยู่คนเดียวกับร่างที่เขาตามมาจากข้อมูลที่ตัวหมิงส่งมาตั้งแต่รุ่งสาง
ร่างที่เขารู้ว่าไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาอีกต่อไป
พ่อค้าอายุห้าสิบกว่าปีที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาสีทองขุ่น สีที่ไม่มีในม่านตาของมนุษย์ปกติ
"เจ้ามาเองโดยไม่ให้คนอื่นรู้" เสียงนั้นพูด น้ำเสียงที่ลึกกว่าที่ร่างนั้นควรมี "นักล่าที่ดี"
"ข้าไม่ใช่นักล่า" เซิ่นอวี๋พูด ดาบ หยินซา เปลือยออกในมือขวา "ข้าแค่รู้ว่าเจ้าจะมาหาหลิงซางก่อน และข้าต้องการให้หลิงซางมีเวลา"
"เวลาทำอะไร"
"เวลาเตรียมตัว" เซิ่นอวี๋พูด "เจ้าส่งสิ่งที่อยู่ในหยูหลานไปแล้ว ข้ารู้ เจ้าคิดว่าจะแยกเราออกจากกัน แต่เจ้าลืมบางสิ่ง"
"อะไร"
"สายใยที่เชื่อมระหว่างผู้เยียวยาและผู้ผนึก" เซิ่นอวี๋พูด รอยแผลเป็นที่ข้อมือซ้ายเรืองขึ้นสว่าง "มันไม่ได้ขาดเพราะระยะห่าง"
ในขณะที่พูด เขารู้สึกถึงบางสิ่งที่หลิงซางส่งมาผ่านสายใยนั้น ไม่ใช่คำพูด ไม่ใช่ภาพ แต่เป็นความรู้สึก
ความมั่นคง
ความอุ่น
การบอกว่า ข้าอยู่ที่นี่ ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่ไหน
เซิ่นอวี๋ยิ้ม รอยยิ้มที่จริงที่สุดในทุกรอยยิ้มที่เขาเคยยิ้ม
แล้วก็ก้าวเข้าหาอสูรในร่างพ่อค้า
การต่อสู้ที่ลานหลังโรงหมอไม่ใช่การต่อสู้ด้วยกำลัง
มันคือการต่อสู้ด้วยความเร็วและความแม่นยำ เซิ่นอวี๋ไม่ได้พยายามทำลายร่างที่อสูรใช้ ร่างนั้นยังเป็นมนุษย์ที่ถูกเข้าสิง พ่อค้าที่ไม่ได้เลือกสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
เขาพยายามตรึงดาบ หยินซา ขีดรูปแบบผนึกในอากาศตามที่ฝึกมา สร้างขอบเขตที่บังคับให้อสูรออกมาจากร่างนั้น
แต่อสูรนั้นฉลาด มันรู้ว่าเซิ่นอวี๋กำลังทำอะไร และมันต่อต้าน
"เจ้าคิดว่าคนเดียวจะชนะข้าได้หรือ"
"ข้าไม่ได้สู้คนเดียว" เซิ่นอวี๋พูด ดาบยังเคลื่อนไหวต่อ
และในเวลานั้น
แสงสีขาวปรากฏขึ้นที่ขอบลาน
หลิงซางก้าวออกมาจากทางเดินด้านใน ดาบสีขาวในมือ กุ้ยหยูดอกหิมะเรืองสว่างที่เอว แสงสีขาวรอบตัวเขาชัดเจนในแสงเช้า
ร่างที่เรียกตัวเองว่าหยูหลานเดินตามมาข้างหลัง แต่หยุดอยู่ที่ประตู ถูกขอบของแสงขาวที่หลิงซางแผ่ออกมาหยุดไว้
ดวงตาของร่างนั้นมองจากหลิงซางไปยังเซิ่นอวี๋ แล้วก็กลับมาที่หลิงซาง
"มาพร้อมกัน" มันพูด เสียงที่ซ้อนกันสองชั้น "ดีกว่าที่คิด"
"เราบอกแล้ว" หลิงซางพูด เสียงเย็นชาราวหิมะในแบบที่ดีที่สุด "สายใยนั้นไม่ได้ขาดเพราะระยะห่าง"
สองคนยืนอยู่ในลานเดียวกัน ไม่ติดกัน แต่รู้ตำแหน่งของกันและกันอย่างชัดเจน ราวกับว่าแม้จะมองไม่เห็น ก็ยังรู้ว่าอีกคนอยู่ที่ไหน
อสูรในสองร่างเคลื่อนไหวพร้อมกัน
และสองคนก็เคลื่อนไหวพร้อมกันเช่นกัน
ในอากาศเหนือลานนั้น สองแสงปรากฏขึ้น
แสงสีขาวจากดาบของหลิงซางและกุ้ยหยูดอกหิมะ ไหลออกมาแผ่กว้าง
แสงสีเงินจากดาบ หยินซา และรอยแผลเป็นที่ข้อมือซ้ายของเซิ่นอวี๋ เคลื่อนไหวเป็นรูปแบบที่ซับซ้อน
สองแสงพบกันกลางอากาศ พันเข้าหากันในแบบที่ไม่ตั้งใจและไม่ได้วางแผน แต่เกิดขึ้นเองราวกับว่ามันรู้จักกันมานาน
พลังสองประเภทที่รวมกันนั้น มันไม่ใช่แค่ผลรวมของสอง
มันคืออะไรบางอย่างที่สามสิบที่ขาดไปได้กลับมา พลังสื่อกลาง ที่เชื่อมการรักษากับการผนึก ที่ทำให้ทั้งสองสามารถส่งพลังผ่านสายใยระหว่างพวกเขาได้โดยตรง
อสูรในทั้งสองร่างหยุดนิ่ง
ครั้งแรกในการต่อสู้นี้ มันหยุด
"เป็นไปไม่ได้"
"เป็นไปได้" เซิ่นอวี๋พูด ดาบ หยินซา ยกขึ้น แสงสีเงินสว่างขึ้นเต็มที่ "เพราะในห้าสิบปีที่เจ้าเฝ้ารอ เจ้าลืมคิดถึงสิ่งหนึ่ง"
"อะไร" อสูรถาม
"ว่าสายใยนั้นจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ตราบที่สองคนยังเวียนว่ายกลับมาพบกัน" หลิงซางพูด ดาบสีขาวยกขึ้น "และเราเลือกแล้ว"
แสงระเบิดออกจากทั้งสองคนพร้อมกัน
สิ่งที่เกิดขึ้นในลานนั้นนั้น ถ้าหากมีคนมองจากด้านนอก จะเห็นแค่แสงขาวและแสงเงินที่วนรอบกัน สว่างขึ้น หนาขึ้น จากนั้นแผ่ออกเป็นวงกลมที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ
ข้างในวงกลมนั้น
อสูรที่อยู่ในร่างของหยูหลานและพ่อค้า ถูกดึงออกมาจากร่างทั้งสอง ไม่ใช่การฉีกออก แต่เป็นการปลด พลังสื่อกลางของเซิ่นอวี๋เปิดช่องทางให้มันออกมา พลังเยียวยาของหลิงซางซ่อมแซมสิ่งที่มันทำร้ายไว้ในร่างนั้น และพลังดาบผนึกของเซิ่นอวี๋กำหนดทิศทางไม่ให้มันหนี
อสูรนั้นปรากฏตัวในอากาศเป็นครั้งแรก ไม่มีรูปร่างชัดเจน แค่เป็นความมืดที่ขยับ ความมืดที่มีอายุห้าสิบปีกว่าของการสะสม
"เจ้าจะทำอะไรกับข้า"
"ส่งเจ้ากลับ" หลิงซางพูด "ไปที่ที่เจ้ามา ไม่ใช่การทำลาย แต่เป็นการคืนสู่ที่ที่ควรอยู่"
"ข้าไม่ต้องการกลับ"
"สิ่งที่เจ้าต้องการไม่สำคัญ" เซิ่นอวี๋พูด รอยแผลเป็นสว่างที่สุดที่เคย "สิ่งที่ถูกต้องคือสิ่งที่จะเกิดขึ้น"
แสงสองสีปิดล้อมความมืดนั้นเข้า
และความมืดนั้นก็ไม่มีที่ไป
กระบวนการนั้นใช้เวลาไม่นาน
แต่ทุกวินาทีของมันหนักราวกับหลายชั่วยาม
เมื่อมันจบลง
ลานหลังโรงหมอเงียบสนิท แสงเช้าที่ปกติสาดลงมาในแบบที่ปกติ ลมพัดเบาๆ กลิ่นสมุนไพรจากสวนหลังโรงหมอลอยมา
ร่างของหยูหลานและพ่อค้าหมดสติอยู่ที่พื้น มีชีวิต หายใจ แต่หมดสติ
หลิงซางเดินไปคุกเข่าลงตรวจทั้งสองทันที
เซิ่นอวี๋ยืนอยู่กลางลาน ดาบ หยินซา ยังอยู่ในมือ รอยแผลเป็นที่ดับลงแล้วแต่ยังอุ่นอยู่ ลมหายใจหนักกว่าปกติแต่สม่ำเสมอ
"หายดีไหม" หลิงซางถามจากที่ที่เขาคุกเข่าอยู่ ไม่หันมา
"เหนื่อยหน่อย" เซิ่นอวี๋ตอบ
"นั่งลง"
"ข้ายืนได้"
"นั่งลง เซิ่นอวี๋"
เสียงที่เรียบราบแต่ไม่มีพื้นที่สำหรับการโต้แย้ง
เซิ่นอวี๋นั่งลงบนขั้นบันได
หลิงซางตรวจหยูหลานและพ่อค้าจนเสร็จ ลุกขึ้น เดินมานั่งข้างๆ เซิ่นอวี๋ หยิบข้อมือซ้ายขึ้นมาตรวจ วางฝ่ามือทับ แสงสีขาวเบาๆ เรืองออกมา
"ไม่เป็นอะไร" หลิงซางบอก เสียงที่อ่อนกว่าปกติ "แต่พักก่อน"
เซิ่นอวี๋มองมือที่ยังวางอยู่บนข้อมือของเขา
"ท่านหมอไม่เป็นอะไรใช่ไหม"
"ข้าไม่เป็นอะไร"
"แน่ใจ?"
"แน่ใจ" หลิงซางตอบ
แต่ไม่ปล่อยมือออกจากข้อมือของเซิ่นอวี๋
และเซิ่นอวี๋ก็ไม่บอกให้ปล่อย
♥️สายใยระหว่างผู้เยียวยาและผู้ผนึก♥️
"เส้นด้ายระหว่างพวกเขา ไม่ได้ถูกผูกไว้ แต่งอกขึ้นมาเอง
เมื่อสองวิญญาณเข้าใกล้กันพอแล้ว เส้นนั้นก็งอกขึ้นเอง
เส้นแบบนั้นตัดไม่ขาด เพราะเจ้าไม่อาจตัดสิ่งที่งอกมาจากวิญญาณ ไม่ใช่ตัดไม่ขาด แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของตัวเจ้าอยู่แล้ว เจ้าตัดส่วนหนึ่งของตัวเองออกไปไม่ได้"
♥️ "คำว่า 'ข้าอยู่ที่นี่' คือสามคำที่สั้นที่สุดในโลก และก็คือสามคำที่ยาวที่สุดในโลก สั้นในเวลาที่พูดออกมา ยาวในเวลาที่เหลืออยู่หลังจากพูดแล้ว" ♥️
..สุสาส์นราคะ...
