รัก,อาชญากรรม,ชาย-หญิง,เลือดสาด,สะท้อนปัญหาสังคม,ดราม่า,อาชญากรรม,แก้แค้น,NC+,Nc18+,Nc,คนรัก,ข่มขืน,รุมโทรม,ไม่เหมาะกับคนอายุไม่ถึง20,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
อย่าเล่นกับระบบคนติดยา.........เพราะเวลามันบ้า มันทำได้ทุกอย่าง!!!!
ผู้แต่ง
อิชง
เรื่องย่อ
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้ สร้างขึ้นจากจินตนาการของนักเขียนเท่านั้น❗️❗️ อาจมีความรุนแรง ทางเพศ และการใช้ภาษา คำหยาบคาย ฆาตกรรม การใช้สารเสพติด ไม่เหมาะสำหรับเด็กต่ำกว่าอายุ 20 ปี โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
เราไม่สนับสนุนให้นำเนื้อหาในนิยายเรื่องนี้ ไปใช้ในชีวิตจริง และ ไม่สนับสนุน การกระทำอันเกิดจากการลอกเลียนแบบทุกชนิด โปรดอ่านด้วยความบันเทิงเท่านั้น
ขอบคุณค่ะ
อิชง
"คุณว่า คนเราจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไง หากตัวเองเคยถูกผู้มีอำนาจระดับ VIP ข่มขืน คุณจะหนีและลืม ๆ มันไป หรือ
แก้แค้น"
24
เงา
ในกองถ่ายที่วุ่นวาย คนตัวเล็กที่พร้อมจะถ่ายงาน กลับไม่มีสมาธิเอาเสียเลย เธอพยายามดึงสติตัวเองอยู่ตลอด จนพี่ข้าวเหนียวมานั่งข้างเธอ
"เพลง เธอเป็นอะไรทำไมวันนี้ดูไม่มีสมาธิเลย"
พี่ข้าวเหนียว ยื่นกาแฟให้เพลงเพลินอย่างทุกครั้งที่เธอมากองถ่าย ก่อนจะนั่งอ่านข่าวดัง เรื่องคลิปวิดีโอที่ถูกปล่อยออกมาเมื่อเดือนก่อน
"ข่าวนี้ ยังไม่เงียบเลย ออกมาเป็นเดือนแล้ว แถมคลิปยังถูกปล่อยออกมาอยู่เรื่อย ๆ น่าสงสารผู้หญิงนะ!"
"แผลเต็มตัวขนาดนี้ ไอ้พวกผู้ชายพวกนั้นต้องโรคจิตขนาดไหนกัน!"
อาการแพนิคของเพลงเพลินเริ่มกลับมาอีกครั้ง ตัวเธอสั่นเทาจนพี่ข้าวเหนียวรีบกุมมือไว้
ข้าวเหนียวรู้ดีว่าดาราสาวที่เขาดูแลอยู่ มีอาการป่วยเช่นนี้ เพราะเพลงเพลินโกหกไปว่าเธอถูกผู้จัดการคนเก่าหลอกโกงเงินไปจนหมด พอเจอเรื่องอะไรเครียด ๆ ก็จะทำให้เธอแพนิคได้
โดยข้าวเหนียวไม่ได้รู้เรื่องที่ผ่านมาของเพลงเพลินจริง ๆ แม้แต่น้อย
"ไหวไหม เพลง!"
"เหลือถ่ายอีกกี่ฉากคะ?"
"วันนี้ ไม่น่ามีอะไรแล้วนะ!"
"ชะ...ช่วยเรียกพี่ไท ให้เพลงได้ไหม?"
"ได้ ๆ "
"เพลงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ!"
พรึ่บ!
เพลงเพลินรีบลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้อย่างฉับพลัน เธอเดินไปยังด้านหลังกองถ่ายด้วยหัวใจที่สั่นไหว ก่อนจะอาเจียนออกมา ข้างต้นไม้ ที่ใกล้จะถึงห้องแต่งตัวของเธอ
อ้วก!! อ้วก!
ขณะนั้นเอง เมื่อคนตัวเล็กที่พึ่งอาเจียนเสร็จ เริ่มมีสติ ดวงตากลมโตของเธอ กลับเหลือบเธอชายชุดดำ ร่างสูง ยืนอยู่ข้างห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของเธอ
"ฮึก!"
ก่อนร่างดำสนิทนั้น จะหายลับไป เหลือไว้เพียงความสับสน ที่เธอมึนงงกับตัวเอง หรือเพราะเธอเห็นภาพหลอนไปเองกันแน่น ความคิดภายในใจตีกันวุ่นวายไปหมด
ก่อนเธอจะขยับฝีเท้าเดินเข้าห้องแต่งตัวมา แต่เมื่อเธอเปิดกระเป๋าออกดู กลายเห็นซากหนูตาย และจดหมายน้อย
"อี่เพลง กูจะฆ่ามึง!"
อักษรในกระดาษ เขียนด้วยปากกาสีแดงสด จนเธอต้องรีบขว้างมันทิ้ง ใจเธอสั่นระรัวไม่เป็นจังหวะ มันยิ่งกระตุ้นอาการแพนิคของเธอให้พลุ่งพล่านมากขึ้น
"อ๊ายยยยยย!"
พิไทที่เดินมาจนใกล้จะถึงห้องแต่งตัวของเพลงเพลิน ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของเธอในทันที
"เพลง!"
ฝีเท้าของพิไท รีบพุ่งตัวเข้าไปยังห้องแต่งตัวอย่างฉับพลัน ก่อนจะเห็นเมียรัก นั่งกอดเข่าใช้มือปิดหูตัวเองด้วยร่างกายที่สั่นเทาไปทั้งตัว อยู่ใต้โต๊ะเครื่องแป้ง
พร้อมกับซากหนูที่ตายแล้ว กับเศษกระดาษที่ถูกฉีกจนละเอียด
"พะ...เพลง!"
"พิไท! ไอ้เวรนั่นมันกลับมาแล้ว! มันมาแล้ว!"
พิไทสวมกอดเมียรักอย่างฉับพลัน พลางลูบหัวเธอให้ได้สติ
"มันไม่กล้าทำอะไรเพลงหรอก เพลงเป็นดารานะ!"
"แต่มัน!"
พิไทพยุงตัวเพลงเพลินลุกขึ้น และเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธออย่างช่ำชอง พร้อมกับพาตัวเธอออกมาจากห้องแต่งตัว เพราะจะได้ทำให้เพลงเพลินรู้สึกปลอดภัยมากยิ่งขึ้น
"กลับบ้านกันนะ เพลง!"
"อื้ม!"
พิไทพยุงตัวเพลงเพลินออกไป ผ่านสายตาของพิพัฒน์ ที่ยืนจ้องอยู่ในมุมมืด ข้างห้องแต่งตัว พลางแสยะยิ้มมุมปาก เพราะที่ผ่านมา เขาเชื่อสนิทใจ
ว่าเพลงเพลินกับพิไท เป็นพี่น้องกัน แต่พอสืบไปสืบมา กลับได้รู้ว่าทั้งคู่เป็นผัวเมียกัน แถมยังจดทะเบียนสมรสแล้ว ในตอนที่เธอยังใช้ชื่อเก่าอยู่
"ต้มกูซะเปื่อยเลยนะมึง อี่ณิชา!"