แอบรักลูกชายเจ้าหนี้ - ตอนที่ 17 โดย มลพิสุทธิ์. @Plotteller

“กานดา! ฉันส่งเธอมาที่นี่เพื่อให้มาช่วยงาน ไม่ใช่มาเสนอตัวทำหน้าที่อย่างอื่นที่ฉันไม่ได้สั่ง” พรนภาว่าขึ้นเสียงเรียบด้วยความโมโม คำพูดของคุณนายเหมือนตบหน้าเธอกลางอากาศ เธอยืนฟังคุณนายว่าให้เธอนิ่ง ๆ

แอบรักลูกชายเจ้าหนี้ - ตอนที่ 17 โดย มลพิสุทธิ์. @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-หญิง,รัก,ไทย,อู่ซ่อมรถ,เพื่อนรวมห้อง,เจ้าหนี้ของแม่,เพื่อนแค่รู้จัก,เพื่อนเก่า,แอบชอบเพื่อน,แอบรัก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

แท็คที่เกี่ยวข้อง

รายละเอียด

ผู้แต่ง

มลพิสุทธิ์.

เรื่องย่อ

“กูว่ามึงอาการหนักนะอิฐ”

ธาราเดินมาตบไหล่ปลอบใจเพื่อน ที่กานดาโกรธไอ้อิฐ

เขาเข้าใจว่าทำไมเธอถึงโกรธไอ้อิฐแสดงออกว่าหึงขนาดนี้ แต่มันก็ยังปากหนักปากแข็งไม่บอกความจริงในใจของมันออกไปให้กานดาได้รู้ซักที มีแต่เก็บมันไว้ในใจอยู่คนเดียว เป็นเขา เขาก็หมดความอดทนกับมัน ที่จริงเขาก็รอว่ามันจะบอกรักกานดาตอนไหน ผ่านมาสองเดือนแล้ว เขาไม่เห็นว่ามันจะทำอะไรซักอย่างเลย ที่เห็นก็มีแต่หึงกานดามากกว่าเดิม พักหลัง ๆ มานี้ เพื่อนของเขาขึ้นกูขึ้นมึงกับลูกค้าหลายรายแล้วกับคนที่พูดคุยกับกานดาและแอบมองด้วยสายตาอ่านกิน

เขาก็เบื่อที่จะทนฟังมันปะทะฝีปากกับลูกค้าแล้วเหมือนกัน เหมือนมานั่งดูฉากเดิมซ้ำ ๆ ทั้ง ๆ ที่เขาไม่อยากดู แต่ก็ต้องมานั่งดู เพราะเขาทำงานที่นี่

“ใช่ครับ”

ธวัชสำทับ

อฐิกรฟังแล้วก็นิ่งอึ้งไป เขาเป็นถึงขนาดที่เพื่อนเอ่ยปากบอกเลยเหรอ

“ผมว่าเฮียขอพี่กานคบเถอะครับ”

นภัทรพูดขึ้น

อฐิกรหันหน้าไปหาทุกคนก่อนจะเอาช่อดอกไม้วางไว้ที่แคร่ไม้ไผ่อย่างไม่ใยดี

“ทำไมมึงพูดแบบนั้น”

อฐิกรเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ก็เฮียหึงแรงขนาดนี้ขอเขาเป็นแฟนจบ ๆ ไป เถอะครับ”

“ใครหึงไม่มี ที่ทำไปเพราะคัดคนให้คุณกาน”

“ก็เฮียนั่นแหละครับ คัดจนไม่เหลือไว้สักคนเลย”

ประโยคสุดท้ายนภัทรจิกกัดอฐิกรด้วยความหมั่นไส้ลล้วน ๆ

“ถ้ามึงไม่หึงก็ปล่อยให้กานไปคบนายเทพนั่นเถอะ ถ้านายนั่นขอกานคบ แล้วมึงก็ห้ามไปขัดขวางเขาด้วย มึงทำได้ไหมล่ะ”

ธาราพูดขึ้นหลังจากที่นภัทรพูดจบ

“....”

อฐิกรได้ฟังก็สะอึก นิ่งเงียบไม่ตอบเพื่อน

“เฮียเลิกปากแข็ง แล้วถามใจตัวเองดูครับ ว่าเฮียได้รักพี่กานเขาไหม ที่พี่กานเขาพูด ก็เพราะเขาหมดความอดทนที่จะรอเฮียบอกชอบเขาแล้ว พี่เขาพูดเพราะอยากให้เฮียคิด จะได้เลิกทำตัวหวงก้างซักที พี่กานเขาชอบเฮียเหมือนเดิม แต่ที่พูดออกมาแบบนั้นก็เพราะหมดความอดทน”

ธวัชพูดให้เจ้านายคิดทบทวนกับสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ และเขาก็อยากจะให้เฮียตื่นและยอบรับตัวเองซักที และทำอะไรซักอย่างก่อนที่พี่กานจะเปลี่ยนใจไปรักคนอื่น เพราะผู้ชายที่มาหาพี่กานมีแต่คนโปรไฟล์ดี ๆ ทั้งนั้น ไม่ว่าจะหนุ่มเล็ก หนุ่มใหญ่ ใคร ๆ เขาก็อยากได้พี่กานเป็นแฟนข้างกาย

“ที่ไอ้ภัทร ไอ้วัชพูดมา มึงเอากลับไปคิดด้วย ก่อนที่กานจะตัดใจจากมึงจริง ๆ”

อฐิกรนิ่งคิดกับคำพูดของทุกคน ก่อนจะเอ่ยตอบว่า

“เออ กูจะเก็บไปคิด”

ตอบรับเพื่อนแล้ว อฐิกรก็เดินกลับบ้าน

เขาจะเอาเรื่องนี้กลับไปทบทวนคิดกับตัวเอง

ตั้งแต่เช้าจนเกือบเย็น

อฐิกรไม่กลับมาที่อู่อีกเลย

16:00

“ป้องคุณอิฐไปไหนเหรอ”

กานดาเอ่ยถามธาราที่กำลังกินข้าวฝีมือเธออยู่ ตอนเที่ยงเขาก็ไม่มา เธอถามธวัชแล้ว วัชก็บอกว่าเฮียกลับบ้าน แต่พอเธอเอาข้าวมาให้ตอนเย็นเขาก็ไม่มาที่อู่อีก เธอจึงนึกเป็นห่วงและเอ่ยถามธาราเพื่อว่าเพื่อนของเขาจะรู้ และอีกเขายังไม่ได้กินข้าวด้วย

“มันอยู่บนห้องนั่นแหละ สงสัยมันกำลังคิดนานอยู่ล่ะมั้ง ก็เลยยังไม่ได้ลงมา”

“คิดอะไรเหรอ”

กานดาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“ไม่รู้เหมือนกัน กินข้าวกันเถอะ”

ธาราเอ่ยบอกแล้วก็ลงมือกินข้าวทันที

ส่วนเธอนั้นก็นิ่งคิดกับคำพูดของป้อง

'หรือว่าเขาจะโกรธเธอ ที่เธอพูดแบบนั้นใส่วะ'

กานดาคิดอย่ากังวล และเป็นห่วงคนที่อยู่บนห้อง ที่ไม่ยอมลงมากินข้าวตั้งแต่เที่ยง ไม่รู้ว่าเป็นอะไรถึงไม่ยอมลงมา ถ้าจะขึ้นไปเคาะห้องเขาตอนนี้ มันจะเป็นการรบกวนเขาไหมนะ

“พี่ไม่ต้องเป็นห่วงเฮียหรอกครับ ให้เวลาเฮียหน่อย”

นภัทรพูดขึ้นหลังจากที่เห็นพี่กานนิ่งคิดและมีสีหน้าเป็นห่วงเฮียของเขา กานดาหันไปมองอย่างไม่เข้าใจในคำพูดของนภัทร แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรต่อและลงมือกินข้าว คงจะเป็นแบบที่นภัทรว่าล่ะมั้ง

“พี่เป็นห่วงเฮียเหรอ”

คราวนี้ธวัชเอ่ยถามด้วยความอยากรู้และอยากลองว่าพี่กานจะยอมรับไหมหรือจะปากแข็งเหมือนเฮียของเขา

“อืม เขาโกรธให้พี่เหรอ ถึงไม่ลงมาเลย”

กานดายอมรับออกไปตรง ๆ อย่างไม่ปิดบัง เธอคิดว่าทุกคนในนี่คงรู้แล้วว่าเธอคิดยังไงกับอฐิกร

ธวัชได้ฟังก็หันไปยิ้มกับนภัทรอย่างรู้กัน

“ไม่ได้โกรธหรอกครับ”

17:50

ชายหนุ่มทั้งสามช่วยกันเก็บร้านและปิดประตูให้เรียบร้อย หลังจากที่กานดาเอาจานข้าวที่กินเสร็จกลับไปล้างที่บ้านของไอ้อิฐ

“กลับกันเว้ย”

ธาราบอกทุกคนหลังจากที่ปิดร้านแล้วเรียบร้อย

“พี่ว่าพรุ่งนี้เฮียคิดจะทำอะไรไหม”

ธวัชเอ่ยถามธาราอย่างอยากรู้ความเห็นของเพื่อนเฮีย

“ไม่รู้ว่ะ กูกลับก่อนนะ”

“ครับพี่”

กานดาล้างจานเสร็จและเก็บอุปกรณ์ทำอาหารเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินขึ้นมาบนบันได และเงยหน้าขึ้นไปมอง อย่างตัดสินใจไม่ถูกว่าจะขึ้นไปเคาะห้องของเขาดีไหม หรือจะไม่ไปดี เธอคิดอยู่นานนับนาที จึงตัดสินใจได้ว่า ไม่ไปหาเขาดีกว่า ให้เขาพักผ่อนเถอะ เพื่อเขาอาจจะเหนื่อยต้องการ การพักผ่อน คิดได้แบบนั้นเธอก็เดินกลับห้องไปนอน

23:00

อฐิกรใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ในห้องตั้งแต่เที่ยงจนนอนไม่หลับ ภาพของกานดาที่อยู่ข้างกายเขามาตลอดตั้งแต่เธอย้ายมาทำงานที่นี่เริ่มชัดเจนในใจของเขา เขาตัดสินใจได้แล้วว่าจะเอายังไงกับเธอดี อฐิกรรีบหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ข้างเตียงขึ้นมาโทรออกหาเธอทันที ถ้าเขาไม่ได้พูดกับกานดาวันนี้เขาคงนอนไม่หลับแน่นอน

เขารอเธอกดรับจนสายมันตัดไปเอง

“ทำไมไม่รับสายวะ”

เขาพูดกับตัวเองด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย แล้วโทรหาเธออีกครั้ง คราวนี้รอไม่นานเธอก็กดรับ

(ฮะโหล)

กานดาพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงียอย่างคนที่ยังไม่ตื่นเต็มที่

“ผมกวนคุณไหมเนี่ย”

พอเธอได้ยินเสียงของเขาในสาย แต่ก็ตื่นเต็มตาหายง่วงนอนทันที ตอนได้ยินเสียงโทรศัพท์เธอไม่ได้ดูว่าใครโทรมา เธอกดรับเลยก็เลยไม่รู้ว่าเป็นเขาที่โทรมาหาเธอดึกดื่น

ว่าแต่เขาโทรมาหาเธอทำไมดึกขนาดนี้ นอนไม่หลับเหรอ กานดาคิดในใจ

“ไม่กวนค่ะ คุณมีอะไรเหรอ”

“คุณลงมาหาผมที่ม้าหินอ่อนหน้าบ้านได้ไหม”

“บอกผ่านโทรศัพท์ก็ได้ค่ะ ถ้าไม่สำคัญ”

ถ้าไม่สำคัญ เธอขี้เกียจลงไปหาเขาข้างล่าง เขาบอกเธอผ่านโทรศัพท์ก็ได้นิ ทำไมต้องพูดคุยกันข้างล่างด้วย เธอยิ่งอยากนอนต่ออยู่

“สำคัญสิ ลงมาหาผมเถอะน่า”

“ค่ะ ๆ”

กานดาตอบรับเขาแล้ว เธอก็ไปหาเสื้อแขนยาวมาใส่ทับ แล้วเดินลงไปข้างล่าง

อฐิกรซอมบทพูดสามสี่ครั้งหน้ากระจกก่อนจะลงไปหาเธอข้างล่าง ระหว่างที่เขาเดินลงบันไดไปเขาก็สูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อคลายความกังวลและความตื่นเต้นของตัวเองลง ถึงมันจะไม่ได้ช่วยอะไรได้มากก็ตาม

สารบัญ

เนื้อหา

ตอนที่ 17

20:30

“มึงไปซื้อยาลดไข้มาให้กูหน่อยได้ไหม”

อฐิกรกรอกเสียงใส่โทรศัพท์บอกเพื่อนในสายขณะนอนห่มผ้าห่มอยู่บนเตียงนอน

(ทำไมมึงไม่ใช้แม่บ้านที่แม่มึงจ้างมาวะ จะเอาเบอร์โทรกานไหมกูมีอยู่)

“ไม่เอา ไปซื้อให้กูหน่อยเถอะ กูลุกไม่ไหวมึนหัววะ”

อฐิกรบอกเพื่อน เขาไม่อยากโทรหากานดา และไม่อยากให้เธอขึ้นมาบนห้องของเขา ยิ่งในตอนกลางคืนเขายิ่งไม่อยากให้เธอมาบ้านเขามันดูไม่เหมาะสมสักเท่าไหร่

ชายกับหญิงไม่ควรอยู่ด้วยกันสองต่อสองภายในบ้าน ถ้าไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่ควรอยู่กันสองคน เขาก็เลยไม่อยากให้กานดามา และเขาก็ไม่อยากรบกวนเวลานอนและเวลาพักผ่อนของกานดาด้วย

(เออ ๆ แค่นี้แหละ)

ธาราตอบรับเพื่อนไปอย่างนั้นแหละ เขาล่ะเบื่อหน่ายมันนิด ๆ กับนิสัยดื้อของมัน เขาบอกอะไรมันก็ไม่เคยทำตามเลย กานดาเป็นแม่บ้าน แถมยังพักอยู่ใกล้มันอีก เธอก็เป็นคนงานทำไมมันไม่ใช้กานดาวะ ทำไมมันต้องใช้คนที่อยู่ไกลไปซื้อให้ด้วย เสียเงินจ้างกานดามาทำความสะอาดบ้านและทำกับข้าวแล้ว ทำไมไม่ใช่ให้มันคุ้ม เขาล่ะไม่เข้าใจมันเลยจริง ๆ แทนที่จะใช้คนที่อยู่ใกล้ไปซื้อให้ มันยิ่งเร็วกว่าเขาไปซื้อให้มันเป็นไหน ๆ ไม่รู้แหละเขาจะไม่ไปซื้อให้มันแน่ ขี้เกียจขับรถ คิดแบบนั้นแล้วเขาก็โทรหากานดาทันทีรอไม่นานปลายสายก็กดรับ

“มีอะไรรึเปล่าคะ ข้อความนั้นที่ป้องส่งมากานเห็นแล้วนะ”

(ครับ คือผมมีเรื่องอยากจะรบกวนกานได้ไหม)

“เรื่องอะไรเหรอคะ”

กานดาถามด้วยความสงสัย

(คือ..ไอ้อิฐมันเป็นไข้น่ะครับ กานช่วยไปซื้อยามาให้มันหน่อยได้ไหม ซื้อแล้วเอาไปให้มันในห้องด้วยนะ มันคงเดินลงมาเอายาข้างล่างไม่ไหว มันบอกผมว่ามันปวดหัวมึนหัวลุกไม่ค่อยได้)

'แสดงว่าอาหารที่เธอทำไว้ให้ เขาก็ไม่ได้กินน่ะสิ’

กานดาคิดในใจเมื่อได้ฟังธาราพูด

(นะกานช่วยผมหน่อย เดี๋ยวโอนเงินค่ายาให้)

ธาราเห็นกานดาเงียบไปเมื่อเขาเล่าให้เธอฟัง เขาเลยพูดขึ้นอีกครั้ง เพราะกลัวว่าเธอจะไม่ช่วยเขา

“ค่ะ เดี๋ยวกานจะไปซื้อยาให้คุณอิฐ ตอนนี้เลยส่วนเรื่องเงินป้องไม่ต้องโอนมาหรอก กานเต็มใจช่วย”

อฐิกรป่วยทำไมเธอจะไม่ช่วย ยิ่งเป็นคนที่เธอแอบชอบเธอยิ่งเป็นห่วงและอยากให้เขาหายเป็นไข้ไว ๆ

(จริงเหรอ ขอบคุณนะครับ)

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้นะคะ”

(ครับ)

หลังจากธาราวางสายไป กานดาก็เดินไปหยิบเสื้อแขนยาวมาใส่ และเธอก็เลื่อนหาร้านขายยาใกล้ ๆ บ้านของเขา หาไม่นานเธอก็เจอ แค่เดินข้ามถนน ก็ถึงร้านขายยาแล้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณอิฐค่ะ คุณอิฐ”

กานดาร้องเรียกคนในห้องพลางเคาะประตูไปด้วย

“....”

ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ

“งั้นฉันเปิดเข้าไปนะคะ”

ว่าจบกานดาก็จับลูกบิดแล้วเปิดประตูเข้าไปเลย

แอ็ด (เสียงเปิดประตู)

ในห้องของอฐิกรมันมืด มืดจนเธอมองเห็นแค่ลาง ๆ

เธอเดินไปหาสวิตซ์ไฟที่ข้างผนังใกล้กับประตู

พรึบ(เสียงไฟสว่างวาบ)

เธอถือถุงยาไปวางไว้ที่โต๊ะ เห็นเขานอนห่มผ้าแน่น หน้าแดงจัด เธอแตะหน้าผากเขา มันร้อนจี๋

กานดารีบไปหากะละมังใส่น้ำมาเช็ดตัวให้เขา เช็ดหน้าผาก แขน ขา เขาครางเบา ๆ อย่างรำคาญแต่ไม่ลืมตา

เธอชั่งใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเขาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ผ้าชุบน้ำลากผ่านแผ่นอก กล้ามแขนและหน้าท้อง ความร้อนจากตัวเขาทำให้มือเธอสั่นไปหมด

พอเช็ดเสร็จ เธอหาเสื้อใหม่มาเปลี่ยนให้เขา ยากกว่าที่คิด เพราะเขาตัวหนักเหลือเกิน กานดาฝืนยกเขาขึ้นนั่งอย่าง ทุลักทุเลจนเหงื่อซึม มือข้างหนึ่งเธอโอบตัวพยุงเขาไว้ ส่วนมืออีกข้างถือเสื้อไว้ แต่พอเธอจะใส่เสื้อให้เขาจังหวะนั้นเอง เธอรับน้ำหนักเขาไม่ไหว เพราะใช้แค่แขนเดียวโอบหลังเขาไว้ แล้วเธอก็พลาดล้มลงทับบนตัวเขาเต็ม ๆ

ยังไม่ทันตั้งตัว แขนของอฐิกรก็ยกขึ้นมากอดเธอแน่น

“อื้อ…”

เขาพึมพำเหมือนคนละเมอ กอดเธอไว้ราวกับกอดหมอนข้างของตัวเอง

กานดาพยามยามจะดิ้นออกจากอ้อมกอดของเขาให้เบาที่สุด แต่อฐิกรก็ไม่ยอมปล่อยเธอไปเลย ไม่ว่าจะพยามยามลุกมันก็ไม่สำเร็จ สุดท้ายเธอก็ไหลตัวมานอนอยู่ข้างเขาอย่างยอมแพ้ แขนเขายังพาดอยู่ที่ตัวของเธอ แถมขาของเขายังก่ายขาเธอไว้อีกเหมือนจะกักขังเธอไว้ไม่ให้ไปไหนได้

ตอนนี้มันดึกมากแล้ว เธอง่วงเต็มที

ส่วนยาที่เธอซื้อมาเขาคงไม่ตื่นขึ้นมากินแน่ จะปลุกเท่าไหร่เขาคงไม่ยอมตื่น ขนาดว่าเธอเอาผ้าชุ่มน้ำเช็ดหน้าเช็ดตัวเขา เขายังไม่ลืมตาตื่นขึ้นมาเลย มีแค่เสียงครางของเขาที่ร้องออกมาว่ารำคาญเท่านั้น

กานดามองหน้าเขาใกล้ ๆ ใจอ่อนยวบ

เสื้อที่เธอพยายามใส่ให้เขามันก็หล่นลงพื้นไป จนเขานอนเปลือยท่อนบนให้เธอเห็นจนใจสั่นไปหมด คนอะไรหุ่นแน่นมาก ยิ่งตัวเธอแนบกับตัวของเขาเธอยิ่งใจเต้นแรง

กานดาพยายามระงับความตื่นเต้นของตัวเองไว้ และพยายามจะสงบสติอารมณ์ของตัวเองไม่ให้เตลิดไปมากกว่านี้ และเผลอเอามือไปลูบแผงอกแน่น ๆ ของเขาอย่างที่ใจคิด

“ถือว่าเป็นค่ายาที่เราซื้อมาให้ก็แล้วกัน”

กานดาหมายถึงที่เขากอดเธอ ถือว่าเป็นค่ายาที่เธอซื้อยามาให้เขาและออกเงินซื้อด้วยตัวเอง เธอว่ามันคุ้มมากเลยนะ ไม่รู้ว่าถ้าเขารู้สึกตัว เขาจะกอดเธอแบบนี้ไหมก็ไม่รู้ เธอฟันธงเลยว่าเขาจะไม่ทำแบบนั้นเพราะเขามีสติครบครั้น ที่เขากอดเธอก็เพราะพิษไข้ไม่ก็คิดว่าเธอเป็นหมอนข้างสุดโปรดของเขา อฐิกรถึงได้กอดก่ายเธอขนาดนี้

เธอยิ้มบาง ๆ อย่างสุขใจก่อนหลับตา ลงปล่อยให้เขากอดเธออยู่แบบนั้นจนเกือบเช้า

05:10

กานดารู้สึกตัวตื่นขึ้นเธอค่อย ๆ แกะมือของเขาออกจากตัวของเธออย่างระมัดระวัง พอเธอหลุดพ้นจากอ้อมกอดของเขาได้ เธอก็รีบเพ่นกลับห้องทันที เธอไม่อยู่ถึงเช้าหรอก ไม่อยากให้เขาเห็นและก็รู้ด้วยว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น เดี๋ยวจะมองหน้ากันไม่ติด อีกอย่างเธอก็อายเขาด้วย ที่เธอให้เขานอนกอดเธออยู่บนเตียงจนถึงเช้า

เมื่ออฐิกรตื่นขึ้นมา เขากลับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

เขาจำได้ลาง ๆ ว่าเขากอดอะไรบางอย่างอุ่น ๆ นุ่ม ๆ ทั้งคืนแต่พอตื่นขึ้นมาเขากลับไม่ได้นอนกอดอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า หรือว่าเมื่อคืนเขาจะฝันไปกันนะ

อฐิกรหันมองข้างตัวเพื่อความแน่ใจ ว่าจริง ๆ แล้ว เขาได้นอนกอดหมอนข้างไหมสุดท้ายมันก็ว่างเปล่า เขาลืมคิดไป

ในห้องของเขาไม่มีหมอนข้าง

แล้วเมื่อคืน เขากอดอะไร เขาได้แต่คิดสงสัย มันเหมือนมากว่าเขานอนกอดอะไรซักอย่าง แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองฝันไปไหม มันเป็นความคิดที่ไม่แน่ชัด และไม่รู้ว่าตัวเองควรจะเชื่อแบบไหน ระหว่างคิดไปเอง กับฝันว่าได้กอดอะไรบางอย่างที่มันนุ่ม ๆ