แอบรักลูกชายเจ้าหนี้ - ตอนที่ 14 โดย มลพิสุทธิ์. @Plotteller

“กานดา! ฉันส่งเธอมาที่นี่เพื่อให้มาช่วยงาน ไม่ใช่มาเสนอตัวทำหน้าที่อย่างอื่นที่ฉันไม่ได้สั่ง” พรนภาว่าขึ้นเสียงเรียบด้วยความโมโม คำพูดของคุณนายเหมือนตบหน้าเธอกลางอากาศ เธอยืนฟังคุณนายว่าให้เธอนิ่ง ๆ

แอบรักลูกชายเจ้าหนี้ - ตอนที่ 14 โดย มลพิสุทธิ์. @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-หญิง,รัก,ไทย,อู่ซ่อมรถ,เพื่อนรวมห้อง,เจ้าหนี้ของแม่,เพื่อนแค่รู้จัก,เพื่อนเก่า,แอบชอบเพื่อน,แอบรัก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

แท็คที่เกี่ยวข้อง

รายละเอียด

ผู้แต่ง

มลพิสุทธิ์.

เรื่องย่อ

“กูว่ามึงอาการหนักนะอิฐ”

ธาราเดินมาตบไหล่ปลอบใจเพื่อน ที่กานดาโกรธไอ้อิฐ

เขาเข้าใจว่าทำไมเธอถึงโกรธไอ้อิฐแสดงออกว่าหึงขนาดนี้ แต่มันก็ยังปากหนักปากแข็งไม่บอกความจริงในใจของมันออกไปให้กานดาได้รู้ซักที มีแต่เก็บมันไว้ในใจอยู่คนเดียว เป็นเขา เขาก็หมดความอดทนกับมัน ที่จริงเขาก็รอว่ามันจะบอกรักกานดาตอนไหน ผ่านมาสองเดือนแล้ว เขาไม่เห็นว่ามันจะทำอะไรซักอย่างเลย ที่เห็นก็มีแต่หึงกานดามากกว่าเดิม พักหลัง ๆ มานี้ เพื่อนของเขาขึ้นกูขึ้นมึงกับลูกค้าหลายรายแล้วกับคนที่พูดคุยกับกานดาและแอบมองด้วยสายตาอ่านกิน

เขาก็เบื่อที่จะทนฟังมันปะทะฝีปากกับลูกค้าแล้วเหมือนกัน เหมือนมานั่งดูฉากเดิมซ้ำ ๆ ทั้ง ๆ ที่เขาไม่อยากดู แต่ก็ต้องมานั่งดู เพราะเขาทำงานที่นี่

“ใช่ครับ”

ธวัชสำทับ

อฐิกรฟังแล้วก็นิ่งอึ้งไป เขาเป็นถึงขนาดที่เพื่อนเอ่ยปากบอกเลยเหรอ

“ผมว่าเฮียขอพี่กานคบเถอะครับ”

นภัทรพูดขึ้น

อฐิกรหันหน้าไปหาทุกคนก่อนจะเอาช่อดอกไม้วางไว้ที่แคร่ไม้ไผ่อย่างไม่ใยดี

“ทำไมมึงพูดแบบนั้น”

อฐิกรเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ก็เฮียหึงแรงขนาดนี้ขอเขาเป็นแฟนจบ ๆ ไป เถอะครับ”

“ใครหึงไม่มี ที่ทำไปเพราะคัดคนให้คุณกาน”

“ก็เฮียนั่นแหละครับ คัดจนไม่เหลือไว้สักคนเลย”

ประโยคสุดท้ายนภัทรจิกกัดอฐิกรด้วยความหมั่นไส้ลล้วน ๆ

“ถ้ามึงไม่หึงก็ปล่อยให้กานไปคบนายเทพนั่นเถอะ ถ้านายนั่นขอกานคบ แล้วมึงก็ห้ามไปขัดขวางเขาด้วย มึงทำได้ไหมล่ะ”

ธาราพูดขึ้นหลังจากที่นภัทรพูดจบ

“....”

อฐิกรได้ฟังก็สะอึก นิ่งเงียบไม่ตอบเพื่อน

“เฮียเลิกปากแข็ง แล้วถามใจตัวเองดูครับ ว่าเฮียได้รักพี่กานเขาไหม ที่พี่กานเขาพูด ก็เพราะเขาหมดความอดทนที่จะรอเฮียบอกชอบเขาแล้ว พี่เขาพูดเพราะอยากให้เฮียคิด จะได้เลิกทำตัวหวงก้างซักที พี่กานเขาชอบเฮียเหมือนเดิม แต่ที่พูดออกมาแบบนั้นก็เพราะหมดความอดทน”

ธวัชพูดให้เจ้านายคิดทบทวนกับสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ และเขาก็อยากจะให้เฮียตื่นและยอบรับตัวเองซักที และทำอะไรซักอย่างก่อนที่พี่กานจะเปลี่ยนใจไปรักคนอื่น เพราะผู้ชายที่มาหาพี่กานมีแต่คนโปรไฟล์ดี ๆ ทั้งนั้น ไม่ว่าจะหนุ่มเล็ก หนุ่มใหญ่ ใคร ๆ เขาก็อยากได้พี่กานเป็นแฟนข้างกาย

“ที่ไอ้ภัทร ไอ้วัชพูดมา มึงเอากลับไปคิดด้วย ก่อนที่กานจะตัดใจจากมึงจริง ๆ”

อฐิกรนิ่งคิดกับคำพูดของทุกคน ก่อนจะเอ่ยตอบว่า

“เออ กูจะเก็บไปคิด”

ตอบรับเพื่อนแล้ว อฐิกรก็เดินกลับบ้าน

เขาจะเอาเรื่องนี้กลับไปทบทวนคิดกับตัวเอง

ตั้งแต่เช้าจนเกือบเย็น

อฐิกรไม่กลับมาที่อู่อีกเลย

16:00

“ป้องคุณอิฐไปไหนเหรอ”

กานดาเอ่ยถามธาราที่กำลังกินข้าวฝีมือเธออยู่ ตอนเที่ยงเขาก็ไม่มา เธอถามธวัชแล้ว วัชก็บอกว่าเฮียกลับบ้าน แต่พอเธอเอาข้าวมาให้ตอนเย็นเขาก็ไม่มาที่อู่อีก เธอจึงนึกเป็นห่วงและเอ่ยถามธาราเพื่อว่าเพื่อนของเขาจะรู้ และอีกเขายังไม่ได้กินข้าวด้วย

“มันอยู่บนห้องนั่นแหละ สงสัยมันกำลังคิดนานอยู่ล่ะมั้ง ก็เลยยังไม่ได้ลงมา”

“คิดอะไรเหรอ”

กานดาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“ไม่รู้เหมือนกัน กินข้าวกันเถอะ”

ธาราเอ่ยบอกแล้วก็ลงมือกินข้าวทันที

ส่วนเธอนั้นก็นิ่งคิดกับคำพูดของป้อง

'หรือว่าเขาจะโกรธเธอ ที่เธอพูดแบบนั้นใส่วะ'

กานดาคิดอย่ากังวล และเป็นห่วงคนที่อยู่บนห้อง ที่ไม่ยอมลงมากินข้าวตั้งแต่เที่ยง ไม่รู้ว่าเป็นอะไรถึงไม่ยอมลงมา ถ้าจะขึ้นไปเคาะห้องเขาตอนนี้ มันจะเป็นการรบกวนเขาไหมนะ

“พี่ไม่ต้องเป็นห่วงเฮียหรอกครับ ให้เวลาเฮียหน่อย”

นภัทรพูดขึ้นหลังจากที่เห็นพี่กานนิ่งคิดและมีสีหน้าเป็นห่วงเฮียของเขา กานดาหันไปมองอย่างไม่เข้าใจในคำพูดของนภัทร แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรต่อและลงมือกินข้าว คงจะเป็นแบบที่นภัทรว่าล่ะมั้ง

“พี่เป็นห่วงเฮียเหรอ”

คราวนี้ธวัชเอ่ยถามด้วยความอยากรู้และอยากลองว่าพี่กานจะยอมรับไหมหรือจะปากแข็งเหมือนเฮียของเขา

“อืม เขาโกรธให้พี่เหรอ ถึงไม่ลงมาเลย”

กานดายอมรับออกไปตรง ๆ อย่างไม่ปิดบัง เธอคิดว่าทุกคนในนี่คงรู้แล้วว่าเธอคิดยังไงกับอฐิกร

ธวัชได้ฟังก็หันไปยิ้มกับนภัทรอย่างรู้กัน

“ไม่ได้โกรธหรอกครับ”

17:50

ชายหนุ่มทั้งสามช่วยกันเก็บร้านและปิดประตูให้เรียบร้อย หลังจากที่กานดาเอาจานข้าวที่กินเสร็จกลับไปล้างที่บ้านของไอ้อิฐ

“กลับกันเว้ย”

ธาราบอกทุกคนหลังจากที่ปิดร้านแล้วเรียบร้อย

“พี่ว่าพรุ่งนี้เฮียคิดจะทำอะไรไหม”

ธวัชเอ่ยถามธาราอย่างอยากรู้ความเห็นของเพื่อนเฮีย

“ไม่รู้ว่ะ กูกลับก่อนนะ”

“ครับพี่”

กานดาล้างจานเสร็จและเก็บอุปกรณ์ทำอาหารเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินขึ้นมาบนบันได และเงยหน้าขึ้นไปมอง อย่างตัดสินใจไม่ถูกว่าจะขึ้นไปเคาะห้องของเขาดีไหม หรือจะไม่ไปดี เธอคิดอยู่นานนับนาที จึงตัดสินใจได้ว่า ไม่ไปหาเขาดีกว่า ให้เขาพักผ่อนเถอะ เพื่อเขาอาจจะเหนื่อยต้องการ การพักผ่อน คิดได้แบบนั้นเธอก็เดินกลับห้องไปนอน

23:00

อฐิกรใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ในห้องตั้งแต่เที่ยงจนนอนไม่หลับ ภาพของกานดาที่อยู่ข้างกายเขามาตลอดตั้งแต่เธอย้ายมาทำงานที่นี่เริ่มชัดเจนในใจของเขา เขาตัดสินใจได้แล้วว่าจะเอายังไงกับเธอดี อฐิกรรีบหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ข้างเตียงขึ้นมาโทรออกหาเธอทันที ถ้าเขาไม่ได้พูดกับกานดาวันนี้เขาคงนอนไม่หลับแน่นอน

เขารอเธอกดรับจนสายมันตัดไปเอง

“ทำไมไม่รับสายวะ”

เขาพูดกับตัวเองด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย แล้วโทรหาเธออีกครั้ง คราวนี้รอไม่นานเธอก็กดรับ

(ฮะโหล)

กานดาพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงียอย่างคนที่ยังไม่ตื่นเต็มที่

“ผมกวนคุณไหมเนี่ย”

พอเธอได้ยินเสียงของเขาในสาย แต่ก็ตื่นเต็มตาหายง่วงนอนทันที ตอนได้ยินเสียงโทรศัพท์เธอไม่ได้ดูว่าใครโทรมา เธอกดรับเลยก็เลยไม่รู้ว่าเป็นเขาที่โทรมาหาเธอดึกดื่น

ว่าแต่เขาโทรมาหาเธอทำไมดึกขนาดนี้ นอนไม่หลับเหรอ กานดาคิดในใจ

“ไม่กวนค่ะ คุณมีอะไรเหรอ”

“คุณลงมาหาผมที่ม้าหินอ่อนหน้าบ้านได้ไหม”

“บอกผ่านโทรศัพท์ก็ได้ค่ะ ถ้าไม่สำคัญ”

ถ้าไม่สำคัญ เธอขี้เกียจลงไปหาเขาข้างล่าง เขาบอกเธอผ่านโทรศัพท์ก็ได้นิ ทำไมต้องพูดคุยกันข้างล่างด้วย เธอยิ่งอยากนอนต่ออยู่

“สำคัญสิ ลงมาหาผมเถอะน่า”

“ค่ะ ๆ”

กานดาตอบรับเขาแล้ว เธอก็ไปหาเสื้อแขนยาวมาใส่ทับ แล้วเดินลงไปข้างล่าง

อฐิกรซอมบทพูดสามสี่ครั้งหน้ากระจกก่อนจะลงไปหาเธอข้างล่าง ระหว่างที่เขาเดินลงบันไดไปเขาก็สูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อคลายความกังวลและความตื่นเต้นของตัวเองลง ถึงมันจะไม่ได้ช่วยอะไรได้มากก็ตาม

สารบัญ

เนื้อหา

ตอนที่ 14

“มึงจะไปไหน”

ธาราถามธวัชที่รีบตักข้าวใส่จานเหมือนจะตามไอ้ภัทรออกไปอีกคน

“ไปหาไอ้ภัทรครับ”

บอกธาราแล้วธวัชก็เดินออกไปเลย

ทิ้งให้เขากับกานดาอยู่ตรงนี้กันสองคน

“กานขอตัวไปพักก่อนนะคะ”

กานดาเอ่ยบอกธาราก่อนที่จะลุกขึ้นยืน

เธอคิดไม่ออกว่าจะขัดขวางยัยดานี่ยังไง แต่ถ้าเธอแสดงออกว่าหวงเขามันจะดูน่าสงสัยเกินไป และทุกคนก็อาจจะสงสัยได้ว่าทำไมเธอถึงต้องทำเหมือนตัวเองเป็นแฟนของอฐิกรขนาดนั้นด้วย อีกอย่างเธอก็ไม่กล้าเล่นแบบนั้นมันดูน่าเขินอายเกิน ดูทรงแล้วอฐิกรก็ดูต่อต้านและไม่ค่อยชอบที่ยัยดาทำแบบนี้อยู่ ไม่น่าเป็นห่วงอะไร เธอไม่ถึงต้องกับทำหน้าที่เป็นไม้กันหมาขนาดนั้นก็ได้ แต่ในใจเธอตอนนี้ก็รู้สึกหึงเขาอยู่นิด ๆ แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกมาให้ใครเห็น เดี๋ยวทุกคนหาว่าเธอแอบชอบอฐิกร อีกอย่างเธอก็ไม่อยากอยู่ปะทะกับดนิดาให้เสียสุขภาพจิต

“นั่งลง เธอยังไม่ได้กินข้าวเช้าไม่ใช่หรอ”

กานดากำลังจะหันหลังเดินออกไป เธอก็ต้องชะงักกับคำพูดของเขา

“ฉันไม่ค่อยหิวน่ะคะ”

กานดาหันหน้ามาตอบเขาด้วยใบหน้าปกติแล้วหันมามองหน้าคนที่นั่งอยู่ข้างกายเขา แม่นั่นมองเธอด้วยสายตาจิกกัด กลัวว่าเธอจะมาแย่งผู้ชายของตัวเองไปล่ะมั้ง มองเธออย่างกับเกลียดเธอมาก

“ไม่หิวก็ต้องกิน นั่งลง”

อฐิกรสั่งกานดาเสียงเข้ม เหมือนกับว่าเขาจะบังคับเธอมากกว่าพูดเฉย ๆ

“เออ…ไม่ดีกว่าค่ะ”

กานดาปฏิเสธแล้วเดินออกไปทันที

อฐิกรเห็นแบบนั้นเขาก็รีบลุกขึ้นเดินไปจับแขนกานดาเพื่อรั้งเอาไว้ทันที

กานดาตกใจและก้มมองมือที่เขาจับแขนเธอไว้ด้วยหัวใจที่เต้นแรงขึ้นมา

'แค่เขาจับแขนทำไมใจฉันถึงได้เต้นแรงขนานี้นะ’

กานดาคิดในใจอย่างไม่เข้าใจตัวเอง ถ้าเขาหอมแก้มเธอ เธอไม่เป็นลมเลยเหรอ

“ไปนั่งกินข้าวแล้วกันน้องดาให้ฉันด้วย นี่คืองานใหม่ของเธอ”

อฐิกรกระซิบบอกกานดาเสียงเบา

“ทำไมต้องกันน้องเขาด้วย คุณอิฐไม่ได้รักน้องเขาเหรอ”

เธอก็รู้แหละว่าเขาไม่ได้ชอบดนิดา แต่เธอก็อยากได้ยินจากปากเขาว่าเขานั้นไม่ได้ชอบยัยน้องดาที่แต่งตัวเซ็กซี่นั่น ไม่บอกเธอก็ขัดขวางดนิดาให้อยู่แล้ว เพียงแต่วันนี้เธอคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงกับเด็กนั่นดี แต่พอเขาเอ่ยปากเธอก็จะเป็นไม้กันหมาให้เขาวันนี้เลยก็แล้วกัน

“ไม่ได้รัก”

“แล้วฉันจะได้อะไรคะ ถ้าเป็นไม้กันหมาให้คุณ”

กานดายิ้มในใจกับคำตอบของเขา

“ก็ได้เงินเดือนที่ฉันจะจ่ายให้เธอสิ้นเดือนนี้ไง”

“ค่ะ”

กานดาตอบเพียงคำเดียว เธอก็ไม่ได้อยากได้อะไรจากเขาหรอก นอกจากหัวใจของเขา เธอก็แค่ถามเพื่อว่าเธอจะได้อะไรจากเขาบ้างก็เท่านั้น แค่เงินเดือนของคุณนายกับอฐิกรเธอก็ได้หลายบาทแล้ว

“พี่อิฐคุยอะไรกันคะ ทำไมต้องใกล้กันขนานนั้นด้วย”

ดนิดาแว๊ดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ แล้วเดินไปหาอฐิกรด้วยความหึงหวง

พร้อมกับเข้าไปควงแขนพี่อิฐให้ออกห่างจากยัยป้ากระโปรงยาว

“ไม่มีอะไรหรอก ไปกินข้าวกันเถอะ”

อฐิกรไม่ได้แกะมือของดนิดาออกเขาปล่อยให้เธอควงแขนไปก่อน เดี๋ยวตอนที่กินข้าวดนิดาก็คงจะเอามือออกจากแขนเขาเอง

“ไม่มีอะไรจริง ๆ เหรอคะ”

ดนิดาถามคนตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ไม่มีอะไรแล้วทำไมต้องกระซิบกระซาบกันด้วยเธอคิดในใจ

เธอทำเป็นไม่สนใจแล้วเดินนำอฐิกรมานั่งที่แคร่ไม้ไผ่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มที่พี่อิฐให้เธอควงแขนโดยไม่ขัดขืนเหมือนที่ผ่านมา

'หรือว่าพี่อิฐจะมีใจให้เธอแล้วนะ’

ดนิดาคิดเข้าข้างตัวเองในใจด้วยความดีใจ เธอรอพี่อิฐรักเธอตอบมาตั้งหลายปี รอจนเธอเริ่มท้อแล้ว แต่ปีนี้มันคงจะไม่เหมือนปีก่อน ๆ ใช่ไหม

ดนิดาได้แต่แอบหวังไว้ในใจ

“นี่เธอไปนั่งกับพี่ป้องเลยตรงนี้ฉันจะนั่งกับพี่อิฐแค่สองคน”

ดนิดาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจะไล่กานดาที่ยัยป้ามันเดินมานั่งลงข้างพี่อิฐของเธอหน้าตาเฉย มันก็รู้อยู่ว่าเธอชอบพี่อิฐ คิดจะมาขัดขวางเธอล่ะสิ มันคงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกป้า ดนิดาคิดแล้วก็ยิ้มที่มุมปาก

“ทำไมฉันจะนั่งไม่ได้คะ คุณอิฐเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรนิค่ะ คุณนั้นแหละที่คิดไปเองว่าคุณอิฐไม่อยากให้ฉันนั่งตรงนี้”

กานดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดจะท้าทายหญิงสาวอยู่ในที

“พี่อิฐไม่ได้ว่า แต่ฉันไม่อยากให้คุณป้ากระโปรงยาวมานั่งตรงนี้ด้วย เข้าใจไหมคะ”

ดนิดาพูดด้วยสายตาจิกกัดอย่างไม่ยอมและจงใจเน้นคำว่าป้าเสียงดัง

ธารามองหญิงสาวทั้งสองปะทะฝีปากกันด้วยความสนใจว่ามันจะเป็นยังไงต่อไป ยัยดาเจอมวยถูกคู่แล้ว อย่างนี้เขาก็จะได้ดูเรื่องสนุก ๆ ทุกวันเลยสิ แล้วไอ้อิฐก็จะได้ไม่ต้องอึดอัดมาก เพราะสาวสวยทั้งสองมั่วแต่ทะเลาะกันจนไอ้อิฐได้มีเวลาพักชั่วคราว เขาคิดว่าที่กานดากับเพื่อนของเขาคุยกันเมื่อกี้ มันน่าจะขอให้กานช่วยมันกันดนิดาออกแน่ ๆ เพราะเขาไม่เห็นกานดาจะขัดขวางยัยดาตั้งแต่เดินเข้ามาในอู่ สงสัยมันจะขอให้กานดาช่วยจริง ๆ กานเลยมีท่าทีแบบนี้ออกมาให้เขาเห็น แต่มองแบบนี้เหมือนกานดาจะชอบไอ้อิฐจริง ๆ หรือเขาคิดไปเองก็ไม่รู้ มันเหมือนมีความเหมือนอยู่แต่เขาก็ไม่กล้าฟันธง เขาแค่คิดนะถ้าอฐิกรไม่ได้ขอให้กานดาช่วย เขาจะคิดว่าเธอกำลังหึงไอ้อิฐอยู่

“พี่เข้าใจค่ะ ที่ตรงนี้นั่งไม่ได้ใช่ไหม แล้วตรงนี้ล่ะคะ”

เธอไม่ได้สนใจดนิดาที่เรียกเธอว่าป้าเพราะถึงจะบอกให้ยัยดาเรียกเธอใหม่ ยัยนั่นก็คงจะเรียกเธอเหมือนเดิม เพิ่มเติมอาจจะเรียกเธอมากว่านี้ด้วย

ว่าจบกานดาก็ส่งยิ้มหวานไปให้ดนิดาอย่างผู้ชนะ

พร้อมกับย้ายก้นไปนั่งที่ตักของอฐิกรอย่างไม่ได้คิดอะไร เธอคิดแค่ว่าเธอต้องชนะยัยน้องดา

ธาราเห็นก็ตกใจเขาไม่คิดว่ากานดาจะทำถึงขนาดนี้ จะว่าไปเธอก็เล่นแรงจนยัยดาหน้าแดงหน้าดำด้วยความโมโหหรือคับแค้นในใจก็ไม่รู้ แต่เขาว่าอย่างหลังนะ คนที่ตกใจมากกว่าเห็นจะเป็นอฐิกรที่ตอนนี้ตัวเขาแข็งทื่อตกใจตาเบิกกว้าง

ไปแล้วแต่เพียงไม่

กี่วินาทีเขาก็หายตกใจและเอามือโอบเอวกานดาไว้หลวม ๆ โทษฐานที่เล่นแบบนี้โดยไม่บอกเขาก่อน เธอทำได้เขาก็ทำได้เหมือนกัน

คราวนี้เป็นกานดาที่ตกใจบ้าง

“แม้โอบเอวกานเลยเหรอคะ น่ารักที่สุดเลยแฟนใครเนี่ย”

กานดาแทนตัวเองด้วยชื่อเล่น หัวใจเธอเต้นแรงด้วยความไม่คาดคิดว่าเขาจะเล่นกลับเธอแบบนี้ เธอยิ้มหวานกลบเกลื่อนความตื่นตกใจและความรู้สึกดีของตัวเอง

ในเมื่อเขาโอบเอวเธอขนาดนี้ งั้นเธอก็ยัดเหยียดตัวเองเป็นแฟนของเขาเสียเลย ไหน ๆ เธอก็อยากจะเป็นแฟนเขาจริง ๆ งั้นก็เป็นแฟนปลอม ๆ ไปก่อนดีกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันเลย ไม่แน่นะที่เธอทำอยู่เขาอาจจะตกหลุมรักเธอขึ้นมาก็ได้ใครจะไปรู้

“อร้ายยยยย”

ดนิดาร้องออกมาด้วยความไม่พอใจเธอไม่ชอบเลยที่ยัยป้ามาทำตัวลุมลามกับพี่อิฐของเธอ

เธอได้แต่กำมัดแน่นและจ้องหน้ากานดาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อด้วยความหงุดหงิดและอารมณ์เสียในเวลาเดียวกัน เมื่อทำอะไรกานดาไม่ได้

เลย

ธาราเอามือปิดหูด้วยความรำคาญ ส่วนกานดาก็ได้แต่ยกยิ้มที่มุมปากด้วยความพอใจกับท่าทางกรี๊ดลั่นของสาวอายุน้อยกว่า

“กินเยอะ ๆ นะคะจะได้มีแรงทำงานต่อ”

ว่าจบกานดาก็หยิบไก่ทอดขึ้นมาจ่อที่ปากของเขา

อฐิกรไม่ได้ลังเลที่จะกัดกินไก่จากมือของคนที่นั่งตักเขาอยู่เลยสักนิดเขาเล่นเป็นธรรมชาติมากกานดาคิดในใจ

“อื้ม อร่อยมากเลยครับ”

อฐิกรเคี้ยวตุ้ย ๆ ด้วยรอยยิ้มพร้อมกับแกล้งส่งสายตาหวานหยดให้คนตรงหน้า กานดาเกือบจะเป็นลมกับสายตานั่นของเขา เธอรู้ว่าเขานั้นไม่ได้ทำจากใจจริง แต่มันก็หยุดมองและหยุดหลงไหลในสายตาหวานเชื่อมของเขาไม่ได้เลย

“อร้ายยยย!”

ดนิดาทนดูไม่ได้ที่เห็นภาพบาดตาบาดใจจากทั้งสองคนเธอก็เลยร้องกรี๊ดออกมาเพื่อระบายความคับแค้นในใจ

กานดากับอฐิกรหันมามองหน้าดนิดาแค่แปบเดียวแล้วก็หันหน้ามาสนใจกันเหมือนเดิม

นั้นยิ่งทำให้ดนิดากำมัดแน่นนิ่งกว่าเก่า เธอหยิบฝาปิ่นโตขึ้นมาปิดไว้เหมือนเดิมตามแรงอารมณ์ของเธอในตอนนี้

“ฝากไว้ก่อนเถอะ!”

ดนิดาพูดได้แค่นั้นเธอก็เดินถือปิ่นโตออกไปด้วยท่าทางปึ้งปั้ง

ที่เธอถอยออกมาไม่ใช่เพราะยอมแพ้ แต่เธอกลับไปตั้งหลักก่อนต่างหาก

มันคับแค้นข้องใจจนไม่อยากอยู่ตรงนั้นให้ตัวเองเห็นภาพที่มันทั้งเจ็บใจและอยากจะเอาคืนผู้หญิงคนนั้นที่มันบังอาจกล้าทำกับพี่อิฐของเธอแบบนั้น ขนาดเธอขยันมาหาอฐิกรทุกวันเธอยังไม่กล้านั่งตักพี่เขาเลย แค่เธอจับแขนจับมือ พี่อิฐยังขัดขืนเธอไม่ยอมให้เธอจับมือถือแขนได้เลยซักครั้ง แล้วทำไมพี่อิฐถึงไม่ทำแบบนั้นกับกานดาบ้าง ทำไมต้องยอมให้มันนั่งตักด้วย พี่อิฐต้องชอบมันแน่ ๆ มันจะมาตัดหน้าเธอแบบนี้ไม่ได้ เธอมาก่อนเธอต้องได้พี่อิฐก่อน คิดแล้วก็อยากจะไปกระชากผมมันแล้วตบสักทีสองทีให้หายโมโห แต่เธอก็ไม่กล้าทำ เพราะถ้าเธอทำเดี๋ยวพี่อิฐกับพี่ป้องจะมองเธอไม่ดี และคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่โหดร้ายและหึงโหด