แอบรักลูกชายเจ้าหนี้ - ตอนที่ 13 โดย มลพิสุทธิ์. @Plotteller

“กานดา! ฉันส่งเธอมาที่นี่เพื่อให้มาช่วยงาน ไม่ใช่มาเสนอตัวทำหน้าที่อย่างอื่นที่ฉันไม่ได้สั่ง” พรนภาว่าขึ้นเสียงเรียบด้วยความโมโม คำพูดของคุณนายเหมือนตบหน้าเธอกลางอากาศ เธอยืนฟังคุณนายว่าให้เธอนิ่ง ๆ

แอบรักลูกชายเจ้าหนี้ - ตอนที่ 13 โดย มลพิสุทธิ์. @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-หญิง,รัก,ไทย,อู่ซ่อมรถ,เพื่อนรวมห้อง,เจ้าหนี้ของแม่,เพื่อนแค่รู้จัก,เพื่อนเก่า,แอบชอบเพื่อน,แอบรัก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

แท็คที่เกี่ยวข้อง

รายละเอียด

ผู้แต่ง

มลพิสุทธิ์.

เรื่องย่อ

“กูว่ามึงอาการหนักนะอิฐ”

ธาราเดินมาตบไหล่ปลอบใจเพื่อน ที่กานดาโกรธไอ้อิฐ

เขาเข้าใจว่าทำไมเธอถึงโกรธไอ้อิฐแสดงออกว่าหึงขนาดนี้ แต่มันก็ยังปากหนักปากแข็งไม่บอกความจริงในใจของมันออกไปให้กานดาได้รู้ซักที มีแต่เก็บมันไว้ในใจอยู่คนเดียว เป็นเขา เขาก็หมดความอดทนกับมัน ที่จริงเขาก็รอว่ามันจะบอกรักกานดาตอนไหน ผ่านมาสองเดือนแล้ว เขาไม่เห็นว่ามันจะทำอะไรซักอย่างเลย ที่เห็นก็มีแต่หึงกานดามากกว่าเดิม พักหลัง ๆ มานี้ เพื่อนของเขาขึ้นกูขึ้นมึงกับลูกค้าหลายรายแล้วกับคนที่พูดคุยกับกานดาและแอบมองด้วยสายตาอ่านกิน

เขาก็เบื่อที่จะทนฟังมันปะทะฝีปากกับลูกค้าแล้วเหมือนกัน เหมือนมานั่งดูฉากเดิมซ้ำ ๆ ทั้ง ๆ ที่เขาไม่อยากดู แต่ก็ต้องมานั่งดู เพราะเขาทำงานที่นี่

“ใช่ครับ”

ธวัชสำทับ

อฐิกรฟังแล้วก็นิ่งอึ้งไป เขาเป็นถึงขนาดที่เพื่อนเอ่ยปากบอกเลยเหรอ

“ผมว่าเฮียขอพี่กานคบเถอะครับ”

นภัทรพูดขึ้น

อฐิกรหันหน้าไปหาทุกคนก่อนจะเอาช่อดอกไม้วางไว้ที่แคร่ไม้ไผ่อย่างไม่ใยดี

“ทำไมมึงพูดแบบนั้น”

อฐิกรเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ก็เฮียหึงแรงขนาดนี้ขอเขาเป็นแฟนจบ ๆ ไป เถอะครับ”

“ใครหึงไม่มี ที่ทำไปเพราะคัดคนให้คุณกาน”

“ก็เฮียนั่นแหละครับ คัดจนไม่เหลือไว้สักคนเลย”

ประโยคสุดท้ายนภัทรจิกกัดอฐิกรด้วยความหมั่นไส้ลล้วน ๆ

“ถ้ามึงไม่หึงก็ปล่อยให้กานไปคบนายเทพนั่นเถอะ ถ้านายนั่นขอกานคบ แล้วมึงก็ห้ามไปขัดขวางเขาด้วย มึงทำได้ไหมล่ะ”

ธาราพูดขึ้นหลังจากที่นภัทรพูดจบ

“....”

อฐิกรได้ฟังก็สะอึก นิ่งเงียบไม่ตอบเพื่อน

“เฮียเลิกปากแข็ง แล้วถามใจตัวเองดูครับ ว่าเฮียได้รักพี่กานเขาไหม ที่พี่กานเขาพูด ก็เพราะเขาหมดความอดทนที่จะรอเฮียบอกชอบเขาแล้ว พี่เขาพูดเพราะอยากให้เฮียคิด จะได้เลิกทำตัวหวงก้างซักที พี่กานเขาชอบเฮียเหมือนเดิม แต่ที่พูดออกมาแบบนั้นก็เพราะหมดความอดทน”

ธวัชพูดให้เจ้านายคิดทบทวนกับสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ และเขาก็อยากจะให้เฮียตื่นและยอบรับตัวเองซักที และทำอะไรซักอย่างก่อนที่พี่กานจะเปลี่ยนใจไปรักคนอื่น เพราะผู้ชายที่มาหาพี่กานมีแต่คนโปรไฟล์ดี ๆ ทั้งนั้น ไม่ว่าจะหนุ่มเล็ก หนุ่มใหญ่ ใคร ๆ เขาก็อยากได้พี่กานเป็นแฟนข้างกาย

“ที่ไอ้ภัทร ไอ้วัชพูดมา มึงเอากลับไปคิดด้วย ก่อนที่กานจะตัดใจจากมึงจริง ๆ”

อฐิกรนิ่งคิดกับคำพูดของทุกคน ก่อนจะเอ่ยตอบว่า

“เออ กูจะเก็บไปคิด”

ตอบรับเพื่อนแล้ว อฐิกรก็เดินกลับบ้าน

เขาจะเอาเรื่องนี้กลับไปทบทวนคิดกับตัวเอง

ตั้งแต่เช้าจนเกือบเย็น

อฐิกรไม่กลับมาที่อู่อีกเลย

16:00

“ป้องคุณอิฐไปไหนเหรอ”

กานดาเอ่ยถามธาราที่กำลังกินข้าวฝีมือเธออยู่ ตอนเที่ยงเขาก็ไม่มา เธอถามธวัชแล้ว วัชก็บอกว่าเฮียกลับบ้าน แต่พอเธอเอาข้าวมาให้ตอนเย็นเขาก็ไม่มาที่อู่อีก เธอจึงนึกเป็นห่วงและเอ่ยถามธาราเพื่อว่าเพื่อนของเขาจะรู้ และอีกเขายังไม่ได้กินข้าวด้วย

“มันอยู่บนห้องนั่นแหละ สงสัยมันกำลังคิดนานอยู่ล่ะมั้ง ก็เลยยังไม่ได้ลงมา”

“คิดอะไรเหรอ”

กานดาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“ไม่รู้เหมือนกัน กินข้าวกันเถอะ”

ธาราเอ่ยบอกแล้วก็ลงมือกินข้าวทันที

ส่วนเธอนั้นก็นิ่งคิดกับคำพูดของป้อง

'หรือว่าเขาจะโกรธเธอ ที่เธอพูดแบบนั้นใส่วะ'

กานดาคิดอย่ากังวล และเป็นห่วงคนที่อยู่บนห้อง ที่ไม่ยอมลงมากินข้าวตั้งแต่เที่ยง ไม่รู้ว่าเป็นอะไรถึงไม่ยอมลงมา ถ้าจะขึ้นไปเคาะห้องเขาตอนนี้ มันจะเป็นการรบกวนเขาไหมนะ

“พี่ไม่ต้องเป็นห่วงเฮียหรอกครับ ให้เวลาเฮียหน่อย”

นภัทรพูดขึ้นหลังจากที่เห็นพี่กานนิ่งคิดและมีสีหน้าเป็นห่วงเฮียของเขา กานดาหันไปมองอย่างไม่เข้าใจในคำพูดของนภัทร แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรต่อและลงมือกินข้าว คงจะเป็นแบบที่นภัทรว่าล่ะมั้ง

“พี่เป็นห่วงเฮียเหรอ”

คราวนี้ธวัชเอ่ยถามด้วยความอยากรู้และอยากลองว่าพี่กานจะยอมรับไหมหรือจะปากแข็งเหมือนเฮียของเขา

“อืม เขาโกรธให้พี่เหรอ ถึงไม่ลงมาเลย”

กานดายอมรับออกไปตรง ๆ อย่างไม่ปิดบัง เธอคิดว่าทุกคนในนี่คงรู้แล้วว่าเธอคิดยังไงกับอฐิกร

ธวัชได้ฟังก็หันไปยิ้มกับนภัทรอย่างรู้กัน

“ไม่ได้โกรธหรอกครับ”

17:50

ชายหนุ่มทั้งสามช่วยกันเก็บร้านและปิดประตูให้เรียบร้อย หลังจากที่กานดาเอาจานข้าวที่กินเสร็จกลับไปล้างที่บ้านของไอ้อิฐ

“กลับกันเว้ย”

ธาราบอกทุกคนหลังจากที่ปิดร้านแล้วเรียบร้อย

“พี่ว่าพรุ่งนี้เฮียคิดจะทำอะไรไหม”

ธวัชเอ่ยถามธาราอย่างอยากรู้ความเห็นของเพื่อนเฮีย

“ไม่รู้ว่ะ กูกลับก่อนนะ”

“ครับพี่”

กานดาล้างจานเสร็จและเก็บอุปกรณ์ทำอาหารเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินขึ้นมาบนบันได และเงยหน้าขึ้นไปมอง อย่างตัดสินใจไม่ถูกว่าจะขึ้นไปเคาะห้องของเขาดีไหม หรือจะไม่ไปดี เธอคิดอยู่นานนับนาที จึงตัดสินใจได้ว่า ไม่ไปหาเขาดีกว่า ให้เขาพักผ่อนเถอะ เพื่อเขาอาจจะเหนื่อยต้องการ การพักผ่อน คิดได้แบบนั้นเธอก็เดินกลับห้องไปนอน

23:00

อฐิกรใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ในห้องตั้งแต่เที่ยงจนนอนไม่หลับ ภาพของกานดาที่อยู่ข้างกายเขามาตลอดตั้งแต่เธอย้ายมาทำงานที่นี่เริ่มชัดเจนในใจของเขา เขาตัดสินใจได้แล้วว่าจะเอายังไงกับเธอดี อฐิกรรีบหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ข้างเตียงขึ้นมาโทรออกหาเธอทันที ถ้าเขาไม่ได้พูดกับกานดาวันนี้เขาคงนอนไม่หลับแน่นอน

เขารอเธอกดรับจนสายมันตัดไปเอง

“ทำไมไม่รับสายวะ”

เขาพูดกับตัวเองด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย แล้วโทรหาเธออีกครั้ง คราวนี้รอไม่นานเธอก็กดรับ

(ฮะโหล)

กานดาพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงียอย่างคนที่ยังไม่ตื่นเต็มที่

“ผมกวนคุณไหมเนี่ย”

พอเธอได้ยินเสียงของเขาในสาย แต่ก็ตื่นเต็มตาหายง่วงนอนทันที ตอนได้ยินเสียงโทรศัพท์เธอไม่ได้ดูว่าใครโทรมา เธอกดรับเลยก็เลยไม่รู้ว่าเป็นเขาที่โทรมาหาเธอดึกดื่น

ว่าแต่เขาโทรมาหาเธอทำไมดึกขนาดนี้ นอนไม่หลับเหรอ กานดาคิดในใจ

“ไม่กวนค่ะ คุณมีอะไรเหรอ”

“คุณลงมาหาผมที่ม้าหินอ่อนหน้าบ้านได้ไหม”

“บอกผ่านโทรศัพท์ก็ได้ค่ะ ถ้าไม่สำคัญ”

ถ้าไม่สำคัญ เธอขี้เกียจลงไปหาเขาข้างล่าง เขาบอกเธอผ่านโทรศัพท์ก็ได้นิ ทำไมต้องพูดคุยกันข้างล่างด้วย เธอยิ่งอยากนอนต่ออยู่

“สำคัญสิ ลงมาหาผมเถอะน่า”

“ค่ะ ๆ”

กานดาตอบรับเขาแล้ว เธอก็ไปหาเสื้อแขนยาวมาใส่ทับ แล้วเดินลงไปข้างล่าง

อฐิกรซอมบทพูดสามสี่ครั้งหน้ากระจกก่อนจะลงไปหาเธอข้างล่าง ระหว่างที่เขาเดินลงบันไดไปเขาก็สูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อคลายความกังวลและความตื่นเต้นของตัวเองลง ถึงมันจะไม่ได้ช่วยอะไรได้มากก็ตาม

สารบัญ

เนื้อหา

ตอนที่ 13

“ทำอะไรกินครับหอมเชียว”

ธาราเดินเข้ามาในครัวเอ่ยทักคนที่ยืนอยู่หน้าเตาด้วยน้ำเสียงปกติ เขาเดินไปดูหม้อที่กำลังเดือดได้ที่ด้วยความอยากรู้

“กานกำลังทำต้มแซ่บหน่องไก่ค่ะ”

เธอหันมาบอกเขา

“มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ ตอนนี้ผมว่างพอดี”

“งั้นป้องช่วยหั่นต้นหอมให้กานหน่อย หั่นยาว ๆ นะ แต่ไม่ต้องหั่นยาวมาก เอาแบบพอดี ผักอยู่ในตู้เย็น ป้องเอามาล้างแล้วหั่นเลย เดี๋ยวกานจะไปผสมแป้งทอดไก่”

“ครับ”

ธาราตอบกานดาที่เดินไปหยิบแป้งจากชั้นวางของ

แค่นี้เขาทำได้อยู่แล้ว ถึงจะไม่ค่อยได้ทำกับข้าวกินเองบ่อย ๆ แต่เขาก็คิดว่าเขาน่าจะทำได้ ก็แค่หั่นผักเอง ง่ายเหมือนปอกกล้วยเขาคิดแล้วเดินไปเปิดประตูตู้เย็นออกแล้วหยิบต้นหอมมาหนึ่งกำ เขานำภาชนะมาใส่น้ำแล้วเอาต้นหอมลงไปล้างให้สะอาดแล้วนำมาวางใส่เคียงเพื่อหั่น

ธาราค่อย ๆ หั่นผักด้วยความตั้งใจ เขาขยับนิ้วที่จับต้นหอมไว้แล้วหั่นมันยาวพอประมาณ จังหวะนั้นเองที่เขาขยับนิ้วมือที่จับผักอยู่แค่นิดเดี๋ยวมีดมันก็เลยบาดนิ้วเขาแทนผัก ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาทันที

“โอ้ย”

เสียงร้องสั้น ๆ หลุดออกจากของปากธาราเลือดสีแดงสดซึมออกมาจากนิ้วด้วยความเจ็บและแสบเล็กน้อย

กานดาที่กำลังคลุกไก่กับแป้งอยู่หน้าเตา ชะงักทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น เธอรีบวางชามลง ปิดแก๊สทันทีกลัวว่าน้ำมัน มันจะไหม้ แล้วเธอก็เดินไปหาเขาด้วยเป็นห่วง

“มีดบาดเหรอ”

กานดาถามพร้อมกับมองไปที่นิ้วมือของเขาที่มีเลือดไหลออกมาไม่มาก

“มีดบาดนิดหน่อย น่ะไม่ลึกหรอก”

เขาตอบด้วยน้ำเสียงปกติและสีหน้าที่ไม่ค่อยเจ็บซักเท่าไหร่

กานดาไม่พูดอะไรต่อ เธอเดินเข้าไปใกล้ แล้วถือวิสาสะจับมือเขาอย่างแผ่วเบา พาไปที่ซิงค์ล้างจาน น้ำเย็นไหลผ่านปลายนิ้วล้างคราบเลือดที่ยังไหลไม่หยุด เธอก้มลงดูแผลอย่างตั้งใจเพื่อเช็คว่ามีดมันบาดเขาลึกไหม มันไม่ได้ลึกมากแค่ล้างน้ำออกแล้วหาพลัสเตอร์มาติดก็เรียบร้อยแล้ว

“ป้องไปนั่งรอกานที่โซฟาแล้วหาพลัสเตอร์มาติดแผลไว้นะ เราไม่รู้ว่ากล่องยาที่บ้านของคุณอิฐอยู่ไหน นายทำเองได้ใช่ไหม”

“ได้ กานไปทำกับข้าวเถอะ ปานนี้ไอ้อิฐมันหิวจนตาลายแล้วมั้ง”

ธาราพูดติดตลก

“อืม ไม่ต้องมาช่วยแล้วนะคะ เดี๋ยวกานจัดการเอง ถ้าทำเสร็จแล้วเดี๋ยวมาเรียกให้มายกอาหารไปไว้ที่อู่”

“อืม”

เขาคงไม่มาช่วยเธอทำอาหารแล้วล่ะ งานครัวเขาเนี่ยไม่ค่อยจะถนัดจริง ๆ เขาแค่อยากมาช่วยกานดาเฉย ๆ

ที่ร้านไม่มีลูกค้าก็เลยหาอะไรทำแก้เบื่อ แล้วเขาก็อยากมาหาคนสวย ๆ อย่างกานดาด้วย เขาไม่คิดจะมาก่อกวนเธอเลย แต่แค่อยากมาช่วยก็เท่านั้น มีดบาดขนาดนี้เขาคงไม่คิดอยากจะเข้าครัวช่วยกานดาอีกแล้วแหละ

กานดาเดินเข้ามาในครัวแล้วจัดการหั่นต้นหอมที่ธาราทำค้างไว้ให้เสร็จ พอหั่นจนหมดแล้วเธอก็หยิบต้นหอมในเขียงขึ้นมาแล้วโยนใส่หม้อที่กำลังเดือดปุด ๆ หลังจากนั้นเธอก็ปิดแก๊สแล้วก็เอาฝามาปิดหม้อไว้กันแมลงวันจะบินลงในหม้อมากินต้มแซ่บหน่องไก่ของเธอ

ไม่นานนัก อาหารทั้งหมดก็ถูกยกออกมาไว้ที่อู่ซ่อมรถตามที่อฐิกรสั่งเธอไว้ กลิ่นกับข้าวหอม ๆ เรียกความหิวของชายหนุ่มทุกคนให้มารวมตัวกันโดยไม่ต้องเอ่ยปากเรียก กานดาจัดวางกับข้าวเสร็จ เธอก็เอ่ยขอตัวเสียงสุภาพกับอิฐิกรว่า

“ขอตัวขึ้นไปพักนะคะคุณอิฐ”

กานดาบอกเขาแล้วก็เตรียมตัวจะหันหลังเดินออกไปเลยแต่เธอยังไม่ทันได้ก้าวออกไปจากตรงนั้น เสียงแหลมเล็กของผู้หญิงก็ดังแทรกขึ้นมาก่อน

“พี่อิฐขา”

ทุกสายตาหันไปมอง ดนิดาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มในมือของเธอถือปิ่นโตมาด้วย

“กำลังจะกินข้าวกันเหรอคะ พอดีเลยดาทำกับข้าวมาให้พี่อิฐโดยเฉพาะเลยนะ”

ดนิดาบอกอฐิกรเสียงหวาน

ก่อนจะตรงดิ่งไปนั่งลงข้างอฐิกรทันทีอย่างไม่รอให้ใครเชื้อเชิญ

เธอวางปิ่นโตลงบนโต๊ะโดยไม่สนใจผู้ชายทั้งสามคนที่นั่งอยู่รวมถึงกานดาที่ยืนอยู่ข้างเตียงไม้ไผ่เลยสักนิด ทำเหมือนกับว่าตัวเองอยู่กับอฐิกรแค่สองคนอย่างงั้นแหละ ดนิดาเปิดฝาปิ่นโตออกอย่างตั้งใจ พร้อมอวดเสียงใสว่าของในนั้นเป็นกับข้าวที่เธอลงมือทำมาเอง อย่างตั้งใจเอามาให้อฐิกรโดยเฉพาะ แล้วดนิดาก็หยิบช้อนขึ้นตักไข่พะโล้และตักข้าวสวยใส่ช้อนเตรียมจะป้อนคนข้างกาย

อฐิกรชะงัก สีหน้าฉายแววลำบากใจ เขาขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยห้ามเสียงนุ่ม

“ไม่ต้องป้อนพี่หรอกดา พี่กินเองได้ วางช้อนไว้ในปิ่นโตเลยเดี๋ยวพี่ตักกินเอง”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศรอบวงเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเบา ๆ และสายตาหลายคู่ที่แอบมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเงียบงัน

“ทำไมล่ะคะ ดาอยากป้อนพี่อิฐนิ”

ดนิดาพูดด้วยสีหน้าเศร้า

“ตอแหล”

นภัทรที่มองอยู่แล้วพูดขึ้นด้วยความ

หมั่นไส้ กานดาทนดูไม่ไหวเธอต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

ก่อนที่แม่นี่จะทำมากกว่าป้อนข้าวให้อฐิกรกิน เธอคิดในใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี

ดนิดาหันขวับมามองนภัทรตาขวางอย่างไม่พอใจกับคำด่าของชายหนุ่มที่ว่าเธอแรงเกินไป

“แรงวะไอ้ภัทร”

ธาราพูดขึ้นยิ้ม ๆ

“มันจะมากไปแล้วนะไอ้ภัทร”

ดนิดาว่าขึ้นน้ำเสียงไม่พอใจ

“ไม่มากเท่าเธอหรอก เฮียเขาก็ไม่เห็นจะชอบเธอนิ มาอยู่ได้ทุกวันไม่เบื่อบางหรอ ผู้ชายเขาไม่ได้ชอบก็ยังจะมาหาเขาเช้าเที่ยงทุกวันอีก”

“ฉันจะมาหาพี่อิฐแล้วมันทำไม พี่อิฐก็ไม่ได้ห้ามให้ฉันมาที่นี่นิ ฉันอยากมาก็เรื่องของฉันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคนอย่างนาย อีกอย่างพี่อิฐจะชอบฉันหรือไม่ชอบ ฉันก็ไม่ซีเรียส คนอย่างดนิดารอได้เสมอ”

ดนิดาสวนกับด้วยความหงุดหงิด เธอจะมาหาอฐิกรแล้วมันทำไม จะมายุ่งยากอะไรกับเธอด้วย เธอไม่ได้มาหาเขาสักหน่อย ถ้ารำคาญมากทำไมไม่เดินออกไปตั้งแต่เห็นเธอเดินเข้ามาล่ะ มาว่าให้เธออยู่ได้ พี่อิฐก็ไม่เห็นจะว่าให้เธอเลย มีแต่นภัทรนี่แหละ จะอะไรกับเธอนักหนา ดนิดาคิดด้วยความไม่ชอบใจ

“ใจเย็น ๆ ไอ้ภัทร เขามาหาเฮียไม่ได้มาหามึงเว้ย”

ธวัชพูดให้เพื่อนใจเย็น เขามองว่าไอ้ภัทรมันพูดแรงไป สงสัยมันคงจะอึดอัดแทนเจ้านายที่ต้องมาเจอผู้หญิงชอบตื้ออย่างดนิดาทุกวัน วันล่ะสองเวลาไม่ก็เวลาเดี๋ยว เป็นใครเขาก็เบื่อและหงุดหงิดกันทั้งนั้น คนที่ไม่ได้มีใจให้ชอบมาหาทุกวัน มันก็มีบ้างที่ไม่อยากเจอ และอยากจะมานั่งพูดคุยด้วย บางทีเขาก็เหนื่อยแทนเฮียที่ต้องมาเจอดนิดาแบบนี้ทุกวัน กว่าจะกลับไปได้พวกเขาก็เกือบจะกินข้าวอิ่มกันหมดแล้ว บางครั้งก็มานั่งดักรอเฮียถึงในร้าน มาเพื่อที่จะมาป้อนข้าวให้อฐิกรโดยเฉพาะ ทำอย่างกับเฮียกินเองไม่ได้ยังงั้นแหละ ธวัชคิดในใจด้วยความอึดอัดแทน

“ไอ้ภัทรตักกับข้าวใส่จานแล้วไปนั่งกินข้างบน”

อฐิกรสั่งเสียงเข้ม เดี๋ยวทุกคนพลอยกินข้าวกันไม่อร่อย ถ้าขืนไอ้ภัทรกับดนิดายังทะเลาะกันอยู่แบบนี้ แค่น้องดามาหาเขาเขาก็เบื่อหน่ายจะแย่แล้ว ไหนจะต้องมาฟังสองคนนี้ทะเลาะกันจนหมดอารมณ์กินข้าวอีก

นภัทรตักอาหารใส่จานแล้วก็เงยหน้ามองหน้าดนิดาอย่างคาดโทษ ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่บูดบึ้ง

ดนิดาเห็นแบบนั้นก็แลบลิ้นใส่ด้วยความพอใจตามหลังนภัทร

'อยากมาว่าให้เธอดีนัก โดนพี่อิฐไล่เลยไหมล่ะ’

ดนิดาคิดในใจด้วยความสะใจ