อดีตรักที่เคยทิ้งกันไปแต่กลับมาวนเวียนอยู่ในชีวิต รักใหม่ที่รักจริงแต่อายุก็น้อยกว่าเกือบสิบปีจนมังกรไม่อาจมั่นใจในความสัมพันธ์
รัก,ดราม่า,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
อดีตรักที่เคยทิ้งกันไปแต่กลับมาวนเวียนอยู่ในชีวิต รักใหม่ที่รักจริงแต่อายุก็น้อยกว่าเกือบสิบปีจนมังกรไม่อาจมั่นใจในความสัมพันธ์
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้มีคำหยาบคำพูดดูถูกเหยียดหยามรวมถึงความรุนแรงที่อาจถึงขั้นเอาชีวิต มีความรักซ้อนระหว่างคนเก่าและคนใหม่รวมไปถึงการมีสัมพันธ์ระหว่างสองคน…เก่าและใหม่ และเรื่องของเพื่อนรัก ที่ดันไปรักแฟนเก่าของเพื่อนจนมีสัมพันธ์กัน มีการกระทำทางเพศที่รุนแรงและอันตราย ไม่ควรลอกเลียนแบบ เนื้อหาในเรื่องไม่เหมาะกับผู้ที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
วาดปก : chinnaron
.
ความเจ็บปวดเมื่อหลายปีก่อน ที่มังกรถูกเฮียเสือทิ้งไป ยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำ จนเมื่อมีพอลเข้ามาในชีวิต ช่วงเวลาที่เจ็บปวดจึงทุเลาลงไปได้บ้าง แต่รักที่คิดว่าจะดี สุดท้ายมันก็ไม่ต่างอะไรจากคนเดิม ที่เมื่อไม่มีผลประโยชน์มากพอ เขาก็ทิ้งไปเพื่อหาคนที่เหมาะสมกว่า
ความมั่นใจและความเชื่อมั่นทั้งหลายถูกทำลายจนสิ้นซาก จนเมื่อมังกรเข้าสู่วัยสามสิบ จึงเลือกที่จะมาเที่ยวยังสถานที่ที่ตนไม่เคยคิดว่าจะมาในชีวิตนี้นั่นก็คือบาร์โฮสต์
ที่นี่…มังกรได้เจอกับเอดิน ชายหนุ่มวัยยี่สิบสองปี เป็นโฮสต์เบอร์ต้น ๆ ของที่นี่ สำหรับมังกรแล้ว เอดินถือเป็นเพื่อนใหม่ที่ทำให้เขาหลุดออกมาจากความขื่นขมที่มันฝังลึกอยู่ในหัวใจ เอดินคือรอยยิ้มใหม่ของมังกร โดยหารู้ไม่ว่า ชายหนุ่มหน้าตาดีคนนี้กำลังจะกลายเป็นรักครั้งใหม่ที่มังกรต้องได้เจอ
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 29
ผมจะไม่ทิ้งพี่ไปไหน
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น ไอ้เด็กนั่นเดินสวนฉันออกไปไม่ทักฉันเลยสักคำ”
“คุณป้า…”
คุณป้าเพียงเพ็ญกับป้าแจ่มรวมถึงส้มหวาน เดินเข้ามาในห้องพัก ของมังกร พร้อมกับของเยี่ยมมากมาย คนที่เดินสวนออกไปเมื่อครู่ คือเอดินคนที่คุณป้าเพียงเพ็ญไม่ชอบหน้า และคงไม่มีทางเข้ากันได้ ไม่ว่ายังไง
“ผมขอโทษครับคุณป้า เอดินเขาเห็นว่าผมไม่สบาย เขาก็แค่มาเยี่ยมผมน่ะครับ”
“ฮือ เธอไม่ต้องพยายามอธิบายอะไรฉันหรอก ตอนที่เธอสลบไม่ได้สติ เจ้าพวกนี้ก็มานั่งล้อมฉันอย่างกับฉันเป็นคนผิดเสียเต็มประดา แล้วพยายามอธิบายเรื่องราวทุกอย่างให้ฉันฟังแล้วล่ะ จะทำยังไงได้ ก็ในเมื่อเธอเป็นหลานชายของฉันคนเดียว ต่อให้ฉันไม่ยอม ฉันก็คงต้องยอมนั่นแหละ”
“คุณป้าหมายความว่ายังไงเหรอครับ?”
“ก็อย่างที่ฉันบอก ทั้งเจ้าเสือทั้งเจ้าเทม รวมถึงแม่ตัวดีสองคนนี้ด้วย มานั่งล้อมฉันอยู่ที่โซฟานั่น เหมือนกำลังจะสะกดจิตฉันให้หลงเชื่อตามสิ่งที่พวกเขาคิด”
“นี่หมายความว่า คุณป้ายอมรับเอดินแล้วงั้นเหรอครับ?”
“ฉันพูดตอนไหนไม่ทราบ ว่าฉันยอมรับไอ้หนุ่มนั่น นี่ไม่ใช่ละครนะจ๊ะ ที่พอถึงบทจะยอมรับก็ยอมรับเสียง่าย ๆ เธอคิดว่านี่คือนิยายหรือไง ที่พอนักเขียนจะเร่งให้มันจบไวไว เพราะหมดมุกจะเขียนแล้ว ก็รีบตัดบทตัดปมทุกอย่างออก ฉันก็ยังเป็นฉันคนเดิม ฉันก็ยังไม่เห็นด้วยและไม่ยอมรับเจ้าหนุ่มเอดินนั่น แต่จะทำยังไงได้ ก็ในเมื่อเธอมันหลานรักฉันนี่ เป็นหลานคนเดียวซะด้วย ฉันก็กลัวว่าเธอจะไม่มีความสุข ฉันก็เลยยอม ๆ ไปงั้นแหละ”
มังกรคว้ามือของคุณป้าเพียงเพ็ญเข้ามากุมไว้กับแก ก่อนที่จะเอียงตัวเขาไปซบไหล่ของคุณป้าเพียงเพ็ญด้วยความดีใจ ถึงแม้ว่า คุณป้าเพียงเพ็ญจะยังไม่ได้ยอมรับแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่อย่างน้อย นี่ก็ถือว่าเป็นสัญญาณที่ดีมากแล้ว
“ผมขอบคุณมากนะครับคุณป้า ไม่ว่าคุณป้าจะยอมรับเอดินหรือไม่ แต่อย่างน้อย ผมก็สัมผัสได้ว่าวันนี้น่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีของเราทั้งหมดนะครับ”
“ฉันไม่ดีด้วยกับเธอหรอกนะ เอาเป็นว่าถ้าเธออยากจะคบเจ้าหนุ่มคนนั้นก็คบไป แต่ก็อย่าพาเขามาเหยียบบ้านของฉันก็แล้วกัน อยู่กับแต่ที่คอนโดของเธอนั่นแหละ ฉันจะแกล้งทำเป็นปิดหูปิดตา ทำเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวเอาก็แล้วกัน ฉันเองก็แก่มากแล้ว จะไปไล่จิกตีคนอื่นก็คงจะใช่ที่”
“ครับ คุณป้า”
“อ๋อ แล้วอีกอย่าง ถ้าเจ้าหนุ่มคนนั้นเลิกทำงานประเภทนั้น แล้วก็ช่วยหางานดี ๆ ทำซะด้วยนะ เรียนจบก็สูงความรู้ก็ใช่ว่าจะไม่มี เลิกใช้ชีวิตติดหรูแล้วหางานทำซะ ฉันไม่อยากให้ใครมาเกาะหลานของฉันกินแบบนี้”
“ได้ครับ เดี๋ยวผมจะบอกเอดินให้นะครับ ผมขอบคุณคุณป้ามากเลยนะครับที่เมตตาเราสองคนขนาดนี้”
“เลิกขอบคุณฉันได้แล้วจ้ะ ตั้งแต่ฉันเดินเข้ามาเธอขอบคุณฉันมาแล้วกี่ครั้ง ว่าแต่เจ้าหนุ่มนั่นเป็นอะไร ทำไมถึงได้เดินหน้าถมึงทึงออกไปแบบนั้นล่ะ ทำหน้าอย่างกับยักษ์ปักหลั่น…น่ากลัวซะจริง”
.
.
“พอดีว่าไอ้เอดิน มันเดินเข้ามาเห็นผมกับน้องกรกอดกันน่ะครับ”
“อะไรนะ?”
“ใช่มั้ยล่ะครับ งี่เง่าขนาดนั้นจะมาเป็นแฟนน้องกรได้ยังไง หึ…”
“ฉันพูดตอนไหนว่าไอ้หนุ่มนั่นงี่เง่า ฉันพูดแค่คำว่า…อะไรนะ…เท่านั้น ความหมายก็คือ พวกเธอทำแบบนั้นกันได้ยังไง ถ้าฉันเป็นเจ้าหนุ่มนั่นฉันก็คงโกรธเหมือนกัน เธออย่าลืมสิว่าเธอเป็นแฟนเก่าของหลานชายฉัน มานั่งกอดกับแฟนเก่าทั้งที่แฟนใหม่เขาก็อยู่แบบนั้น ถ้าเป็นเธอ เธอรับได้หรือไง?”
“อ้าว คุณป้าผมก็คิดว่าจะเข้าข้างผมซะอีก”
“ที่ผ่านมาฉันก็เข้าข้างเธอมามากเกินพอแล้วล่ะจ้ะ เจ้าเสือ หลังจากนี้ก็ช่วยกำหนดบทบาทของตัวเองให้ชัดเจนด้วย ถ้าอยากจะเป็นเพื่อนกับเจ้ามังกรอีกฉันก็จะอนุญาต แต่อย่าทำอะไรที่มันเลยเถิด เกินกว่าหน้าที่ของคนที่เป็นเพื่อนจะทำได้ ไม่งั้น ต่อให้เธอมีอำนาจเป็นมาเฟียขนาดไหน เธอรู้ใช่มั้ย ว่าฉันก็จัดการเธอได้”
“ผมขอโทษครับ คุณป้าไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมกับน้องกรได้ตกลงกันแล้วล่ะครับ หลังจากนี้เราก็จะเป็นแค่เพื่อนกัน อย่างที่ควรจะเป็น”
“ก็ดี อย่ามาทำเรื่องไม่สมควรในบ้านของฉัน หรือในที่ของฉัน นอกสถานที่ก็ไม่ได้ หลานของฉัน ฉันเลี้ยงมาอย่างดี จะให้เธอออกไปเป็นของเล่นเนี่ยไม่ได้หรอกนะ”
ทั้งเฮียเสือและมังกรต่างก็ก้มหัวขอโทษคุณป้าเพียงเพ็ญพร้อมกันอยู่อย่างนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า แต่คุณป้าเพียงเพ็ญก็ยังไม่ยอมหยุดบ่นสักที
จนในที่สุด มังกรก็ต้องรับปากว่าตัวเองก็จะเลิกยุ่งกับเฮียเสือแล้วเหมือนกัน และถ้าหากทั้งสองคนทำผิดข้อตกลงกันอีก ไม่ว่าคุณป้าเพียงเพ็ญจะทำอะไรก็จะยอมทั้งนั้น เมื่อได้รับข้อเสนอแบบนี้คุณป้าเพียงเพ็ญถึงได้ยอมหยุดบ่นในที่สุด
.
.
เมื่อเฮียเสือและคุณป้าเพียงเพ็ญกลับไป ในห้องนั้นก็คงเหลือแค่ส้มหวานที่นั่งคอยปอกผลไม้และเตรียมอาหารเอาไว้ให้มังกรได้กิน
อีกสองวันกว่าหมอจะอนุญาตให้มังกรออกจากโรงพยาบาล มังกรจึงมีความจำเป็นจะต้องพักผ่อนอยู่ที่นี่อีกสักระยะ จนเมื่อถึงช่วงหัวค่ำ ก็มีใครบางคนเดินกลับเข้ามาในห้อง พร้อมกับกระเป๋าหนึ่งใบ
“เอดิน”
ชายหนุ่มยังคงทำหน้าตึง วางกระเป๋าลงที่ข้างโซฟานั้น แล้วเพียงไม่นาน ส้มหวานก็เดินออกไปจากห้อง อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เอดินยกจานผลไม้มาให้มังกรเพื่อให้มังกรได้กินหลังมื้ออาหาร
“พี่ก็คิดว่าเอดินจะยังโกรธพี่อยู่เสียอีก”
“อันที่จริงก็โกรธครับ แต่พอได้ยินที่พี่พูดกับคุณป้าเพียงเพ็ญ ผมก็เลยหายโกรธ”
“แต่ตอนนั้นเอดินกลับไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ?”
“ยังหรอกครับ ตอนที่ผมเดินสวนออกไป อยู่ ๆ ผมก็คิดอะไรขึ้นมาได้ ก็เลยย้อนกลับมา แล้วก็ได้ยินเรื่องที่พี่กับไอ้แก่เสือนั่นสัญญากับคุณป้าเพียงเพ็ญ ผมแอบฟังอยู่ที่หน้าห้อง พวกพี่พูดเสียงดังกันขนาดนั้น ต่อให้ผมไม่แอบฟัง แค่เดินผ่านไปผ่านมาก็คงได้ยิน”
“ก็แหม ตอนนั้นพี่ก็ใจร้อน ต้องรีบอธิบายให้คุณป้าเพียงเพ็ญเข้าใจนี่ครับ”
“แต่มันจะเป็นแบบนั้น จริง ๆ ใช่มั้ยครับ?”
“พี่พูดคำไหนคำนั้นครับ อดีตเคยเป็นยังไงก็ทิ้งมันไปซะ เพราะเราไม่สามารถดึงสิ่งที่ผ่านไปแล้วให้กลับมาได้ แต่หลังจากนี้ คนรักของพี่จะมีแค่เอดินคนเดียวเท่านั้นครับ หมายถึงถ้าเอดินจะไม่ทิ้งพี่ไปอะนะ”
เอดินยิ้มและไม่พูดอะไร ลุกเดินไปปิดไฟในห้องนั้น ก่อนที่จะขึ้นมาบนที่นอน แล้วกอดมังกรเอาไว้
“นี่เอดินจะทำอะไรครับ ทีนี้โรงพยาบาลนะ แล้วประตูห้องก็ล็อกไม่ได้ด้วย ถ้าใครเข้ามาเห็นจะทำยังไง”
“ไม่ต้องกลัวหรอกครับไม่มีใครเข้ามาแล้วจนกว่าจะถึงช่วงเช้า ตอนที่หมอเขาออกตรวจ คืนนี้ให้ผมกอดพี่เอาไว้แบบนี้ทั้งคืนนะครับ ผมไม่ทำอะไรหรอก ผมรู้ว่าร่างกายของพี่ได้รับบาดเจ็บรอให้หายดีก่อนค่อยว่ากัน”
สองคนนอนกอดกันท่ามกลางความมืด มังกรก็ปล่อยให้เอดินกอดอยู่อย่างนั้นอย่างว่าง่าย ส้มหวานไม่กลับเข้ามาอีกเลย ดูท่าแล้ว เมื่อกี้ เอดินคงจะไปดีลอะไรกับส้มหวานเอาไว้ สาวใช้สายจิ้นคนนั้น ถึงได้ยามทำตามราวกับว่ายอมรับเอดินเป็นนายอีกคน
“พี่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะไม่ทิ้งพี่ไปไหน แต่ผมจะไม่สัญญาแบบในละคร วันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างเราก็ยังไม่รู้ เอาเป็นว่าผมจะทำทุกวินาทีที่พี่ให้เกียรติลดตัวลงมาเป็นคนรักของผมให้ดีที่สุด แล้วหลังจากนี้ ผมจะรีบพัฒนาตัวเองให้ดีเท่ากับพี่ เพื่อที่พี่จะได้ไม่ต้องถูกใครว่าเอาได้”
“ถ้าเอดินอยากจะพัฒนาตัวเอง ก็ขอให้ทำเพื่อตัวเองเถอะนะ สำหรับพี่ พี่ไม่ได้หวังอะไร ขอแค่เอดินรักพี่ก็พอ เรื่องเงินทองพี่ก็ไม่ลำบาก พี่สามารถดูแลเอดินได้ทั้งชีวิต แต่ถ้าเอดินอยากจะหาเงินด้วยตัวเอง พี่ก็พร้อมจะสนับสนุน ไม่ต้องพัฒนาตัวเองเพื่อพี่ แต่พัฒนาตัวเองเพื่อตัวเองก็พอ”
“ขอบคุณครับพี่”
แม้ว่าสถานที่ที่นี้ จะไม่ใช่สถานที่ที่โรแมนติกนัก แต่ทั้งสองคนก็กลับทำให้ในห้องแห่งนี้ดูเหมือนเป็นเรือนหอขึ้นมาเสียอย่างนั้น
บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยความรักของทั้งสองคน ชายหนุ่มวัยสามสิบปี กับเด็กหนุ่มที่เพิ่งเลยยี่สิบมาได้แค่สองปี ต่างฝ่ายต่างอยู่ในอ้อมกอดและพร่ำพรรณนาสัญญารักกันอยู่อย่างนั้น โดยไม่จำเป็นต้องมีเรื่อง 18+ เข้ามาเกี่ยวข้อง เป็นความรักที่เกิดจากใจจริง และพร้อมจะดูแลอีกฝ่ายจริง ๆ เท่านั้น
.
.
จบบริบูรณ์