อดีตรักที่เคยทิ้งกันไปแต่กลับมาวนเวียนอยู่ในชีวิต รักใหม่ที่รักจริงแต่อายุก็น้อยกว่าเกือบสิบปีจนมังกรไม่อาจมั่นใจในความสัมพันธ์
รัก,ดราม่า,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
อดีตรักที่เคยทิ้งกันไปแต่กลับมาวนเวียนอยู่ในชีวิต รักใหม่ที่รักจริงแต่อายุก็น้อยกว่าเกือบสิบปีจนมังกรไม่อาจมั่นใจในความสัมพันธ์
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้มีคำหยาบคำพูดดูถูกเหยียดหยามรวมถึงความรุนแรงที่อาจถึงขั้นเอาชีวิต มีความรักซ้อนระหว่างคนเก่าและคนใหม่รวมไปถึงการมีสัมพันธ์ระหว่างสองคน…เก่าและใหม่ และเรื่องของเพื่อนรัก ที่ดันไปรักแฟนเก่าของเพื่อนจนมีสัมพันธ์กัน มีการกระทำทางเพศที่รุนแรงและอันตราย ไม่ควรลอกเลียนแบบ เนื้อหาในเรื่องไม่เหมาะกับผู้ที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
วาดปก : chinnaron
.
ความเจ็บปวดเมื่อหลายปีก่อน ที่มังกรถูกเฮียเสือทิ้งไป ยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำ จนเมื่อมีพอลเข้ามาในชีวิต ช่วงเวลาที่เจ็บปวดจึงทุเลาลงไปได้บ้าง แต่รักที่คิดว่าจะดี สุดท้ายมันก็ไม่ต่างอะไรจากคนเดิม ที่เมื่อไม่มีผลประโยชน์มากพอ เขาก็ทิ้งไปเพื่อหาคนที่เหมาะสมกว่า
ความมั่นใจและความเชื่อมั่นทั้งหลายถูกทำลายจนสิ้นซาก จนเมื่อมังกรเข้าสู่วัยสามสิบ จึงเลือกที่จะมาเที่ยวยังสถานที่ที่ตนไม่เคยคิดว่าจะมาในชีวิตนี้นั่นก็คือบาร์โฮสต์
ที่นี่…มังกรได้เจอกับเอดิน ชายหนุ่มวัยยี่สิบสองปี เป็นโฮสต์เบอร์ต้น ๆ ของที่นี่ สำหรับมังกรแล้ว เอดินถือเป็นเพื่อนใหม่ที่ทำให้เขาหลุดออกมาจากความขื่นขมที่มันฝังลึกอยู่ในหัวใจ เอดินคือรอยยิ้มใหม่ของมังกร โดยหารู้ไม่ว่า ชายหนุ่มหน้าตาดีคนนี้กำลังจะกลายเป็นรักครั้งใหม่ที่มังกรต้องได้เจอ
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 17
ไม่ว่าจะยุคไหนก็ไม่เคยได้รับการยอมรับ
“เรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง ฉันฝากให้เธอดูแลหลานของฉัน แต่เธอก็ตามใจตากรจนเสียคนตอนแก่แบบนี้น่ะเหรอ”
“ขอโทษค่ะ แจ่มก็แค่รู้สึกว่าทั้งสองคนดูรักกันดี คุณกรเจอเรื่องราวมามากมาย หากจะมีใครสักคนเข้ามาทำให้คุณกรยิ้มได้มันก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือคะ?”
“จะมีใครเข้ามาในชีวิตของตากรก็ช่าง แต่ต้องไม่ใช่พวกป้ายเหลืองชุบตัวด้วยคำเรียกสมัยใหม่อย่างคนพวกนั้น”
.
.
“คุณป้าพูดแบบนี้ใส่เอดินมันจะไม่มากไปหน่อยงั้นเหรอครับ?”
ในขณะที่คุณป้าเพียงเพ็ญกำลังระเบิดอารมณ์ใส่คนสนิทอย่างป้าแจ่ม ทั้งมังกรและเทมก็เดินกลับกันเข้ามาในบ้าน หลังจากที่รั้งเอดินเอาไว้ไม่ได้ ในความรู้สึกของมังกรเวลานี้ โกรธที่ป้าของตัวเองไปพูดใส่คนที่ตัวเองรักแบบนั้น
เพียะ!!!
ไม่มีใครคาดคิด ว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้น คุณป้าเพียงเพ็ญปรี่เข้ามาใช้ฝ่ามือสวยซึ่งเต็มไปด้วยเครื่องประดับตามประสาของผู้ดีเก่า ฟาดลงบนใบหน้าของหลานชายสุดที่รักด้วยความโกรธ
“ไอ้กร!!! มึงเป็นยังไงบ้างวะ/คุณกรค่ะ!!!”
ทั้งเทมและป้าแจ่มรีบกรูกันเข้ามาช่วยประคองร่างของมังกรที่เซล้มลงไปอย่างไม่ทันตั้งตัว หญิงชราร่างเล็กในชุดผ้าไหมดูบอบบาง แต่กลับสามารถตบหน้าของชายตัวสูงอย่างมังกรจนเกือบล้มลงไปได้ นั้นเป็นการบ่งบอกให้มังกรได้รู้ว่า คุณป้าเพียงเพ็ญไม่พอใจกับเรื่องนี้ มากแค่ไหน
“เธอกล้าดียังไงมาตำหนิฉันกับเรื่องนี้ ฉันเคยสอนให้เธอเหลวไหลถึงขนาดนี้เลยหรือไง?”
สรรพนามที่เคยใช้เรียกว่าหลานรัก หายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นบนโลกนี้ มีแต่คำว่าเธอกับฉัน ที่ดูห่างเหินจนคนที่ได้ยิน ไม่ว่าอย่างไร ก็ไม่มีทางคุณชินได้เลย
“แต่คุณป้าก็ไม่ควรจะไปดูถูกใครแบบนั้นนะครับ นี่มันยุคไหนสมัยไหนแล้ว พูดดูถูกหน้าที่การงานของคนอื่นแบบนั้น มันคือสิ่งที่ผู้ดีเก่าอย่างคุณป้าทำงั้นเหรอครับ?”
“มังกร!!!”
มังกรเองก็โต้เถียงกลับออกไปอย่างไม่ยอมแพ้กัน ท่าทีแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับหลานรักคนนี้ มันยิ่งตอกย้ำให้คุณป้าเพียงเพ็ญรู้สึกว่า ผู้ชายคนนั้นมีผลกับการกระทำของหลานรักของตนมากเกินไป หากปล่อยเอาไว้ให้เลยเถิด ทุกอย่างอาจจะถลำลึกจนไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีก
“คุณนายค่ะ อย่าทำคุณมังกรเลยค่ะ ถือว่าดิฉันขอ”
ป้าแจ่มรีบวิ่งเข้ามาขวาง แล้วกอดร่างของมังกรเอาไว้ ใช้ตัวเอง เป็นโล่กำบังก่อนที่ฝ่ามือของคุณป้าเพียงเพ็ญจะฟาดลงมาที่กลางหลังของตัวเอง
“คุณป้าครับ พอก่อนเถอะครับ เราอย่ามาทะเลาะกันด้วยเรื่องแบบนี้เลย ค่อย ๆ คุยกันจะดีกว่านะครับ”
“ค่อย ๆ คุยอย่างงั้นเหรอตาเทม เรื่องนี้มันเกิดขึ้นมานานมากแค่ไหนแล้ว ถ้าใครต่อใครรู้ว่าหลานคนเดียวของฉันไปเที่ยวในสถานที่แบบนั้น ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”
“ผมขอโทษจริง ๆ ครับคุณป้า ที่ผมดูแลไอ้กรมันไม่ดี คราวหลังผมจะไม่ให้มันไปที่แบบนั้นอีกแล้วครับ”
“ไม่ใช่แค่ไปที่แบบนั้น แต่ตากรจะต้องเลิกกับผู้ชายคนนั้นด้วย ฉันไม่ยอมหรอกนะ ที่จะให้ไอ้แมงดาคุมซ่องแบบนั้น มาเกาะหลานของฉันกินแบบนี้น่ะ”
.
.
“นี่มันเกิดอะไรกันขึ้นงั้นเหรอครับ น้องกร…นี่น้องกรเป็นอะไร ทำไมถึงนั่งอยู่กับพื้นแบบนี้?”
ในขณะที่ทุกคนกำลังทะเลาะกันเสียงดัง ไม่มีใครได้ยินเสียงของรถเฮียเสือที่วิ่งเข้ามาในบ้านเลย ส้มหวานที่คอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ด้านนอก วิ่งไปเปิดประตูให้เฮียเสือเพื่อเชิญให้เฮียเสือเข้ามา หรือถ้าจะพูดให้ถูก ก็คือส้มหวานนั่นเอง ที่เป็นคนโทรไปบอกให้เฮียเสือมาช่วยควบคุมสถานการณ์
“มาแล้วเหรอเจ้าตัวดี เรื่องของเธอเอาไว้ก่อน เดี๋ยวเราคงต้องคุยกันอย่างจริงจังสักครั้งแล้ว แจ่ม…ส้มหวาน พาตากรขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง และห้ามออกไปไหนจนกว่าฉันจะอนุญาต”
“เอ่อ แต่ไอ้กรมันต้องไปทำงานนะครับ”
“ถ้าบริษัทให้หยุดไม่ได้งั้นก็ออกซะ หลานของฉันไม่ต้องทำงานก็มีกิน ไม่จำเป็นต้องไปทำงานงก ๆ จนต้องเจอกับคนพวกนั้นที่ไม่คู่ควร”
ปกติแล้วคุณป้าเพียงเพ็ญไม่เคยว่างอำนาจถึงขนาดนี้ แต่เมื่อคำพูดนั้นออกมาจากปากผู้เป็นเจ้าของบ้าน มีหรือที่ใครจะกล้าขัดคำสั่ง มันบ่งบอกให้เห็นว่า หญิงชราผู้เมตตา อันที่จริงก็เพราะรักหลานของตน แต่เมื่อวันหนึ่งแสดงอำนาจออกมา ต่อให้เป็นชายหนุ่มที่ร่างกายกำยำเข้มแข็งมากแค่ไหน ก็ไม่อาจต้านทานหรือฝ่าฝืนคำสั่งได้
ทั้งป้าแจ่มและส้มหวานต่างช่วยกันประคองร่างของมังกร ให้เดินกลับขึ้นไปข้างบน ในขณะที่เฮียเสือพยายามเรียบเรียงเรื่องราวต่างๆ ถึงแม้ว่า ส้มหวานจะเล่าให้ฟังมาแล้วระหว่างทาง แต่ก็ยังไม่ค่อยจะเข้าใจอยู่ดี คุณป้าเพียงเพ็ญที่รักหลานที่สุดถึงขนาดนี้ ทะนุถนอมยิ่งกว่าไข่ในหิน แล้วทำไมวันนี้ ถึงได้เดือดดาลถึงขนาดนี้กัน
“ไม่เห็นจะต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยนี่ครับ น้องกรทำผิดอะไรหนักหนาถึงได้ต้องลงไม้ลงมือแบบนี้ครับ?”
“ในระหว่างที่ฉันไม่อยู่ เธอรู้ความเคลื่อนไหวของตากรมากแค่ไหน?”
“ก็ไม่มีอะไรนี่ครับ น้องกรก็ไปทำงานของน้องกรตามปกติ อีกอย่าง ผมก็แทบจะอยู่กับน้องกรตลอดเวลา ก็ไม่เคยเห็นว่าน้องกรจะไปทำตัวเหลวไหลที่ไหน ผมจึงไม่เข้าใจยังไงล่ะครับ ว่าทำไมคุณป้าเพียงเพ็ญที่ดูรักน้องกรมากถึงขนาดนั้น ถึงได้ลงไม้ลงมือกับน้องกรแบบนี้”
“แบบนี้นี่เองสินะ เมียของเธอถึงได้เอาเลือดมาสาดกำแพงบ้านของฉัน เพราะเธออยู่ใกล้หลานของฉันมากเกินไปนี่เอง”
“ถ้าเรื่องนั้น คุณป้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ผมไปจัดการปรามช่วงจิตรเรียบร้อยแล้ว”
“ปรามอย่างงั้นเหรอ คนอย่างเธอจะควบคุมเมียของเธอได้สักกี่วัน เรื่องนี้จบไปเรื่องหน้าก็กลับมาอีก ฉันไม่ค่อยอยากให้เธอมาอยู่ใกล้หลานของฉันเลย ถึงฉันจะรู้ว่าเรื่องทั้งหมดมันไม่ใช่ความผิดของเธอ แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่เข้มแข็งพอจะปกป้องหลานของฉันได้ ไม่อย่างนั้น หลานของฉันคงไม่ต้องมีแผลบนหน้าขนาดนั้นหรอก…จริงมั้ง?”
“ผมขอโทษจริง ๆ ครับ แต่ผมรักน้องกรจริง ๆ ผมถอยห่างจากน้องกรไม่ได้ มันคิดถึงทุกวัน แต่ผมก็รู้ตัวในสถานะของผมดีครับ คุณป้าไม่ต้องห่วง ผมจะรักษาระยะห่างกับน้องกรให้มากที่สุด จะไม่ให้น้องกรต้องเดือดร้อนอีกครับ”
“ถ้าเธอทำอย่างที่เธอพูดได้มันก็ดี หวังว่าหลังจากนี้ จะไม่เกิดเรื่องราวร้าย ๆ อะไรกับหลานของฉันอีก”
“ผมสัญญาครับ ว่าจะไม่เกิดเรื่องนั้นอีก”
“แล้วเธอรู้เรื่องคนรักของตากรหรือเปล่าล่ะ?”
“ไอ้เอดินนั่นงั้นเหรอครับ?”
“เธอพูดแบบนี้ งั้นก็แปลว่าเธอก็รู้เรื่องของตากรดีน่ะสิ ไหนเธอบอกว่าหลานของฉันไม่เคยออกไปทำอะไรนอกลู่นอกทางยังไงล่ะ แล้วนี่มันหมายความว่ายังไง?”
“แต่ผมก็ไม่กล้าจะห้ามน้องกรหรอกครับ ก็ในเมื่อน้องกรรักไอ้นั่น ต่อให้ผมไม่พอใจแค่ไหน แล้วคนอย่างผมจะทำอะไรได้ล่ะครับ”
“พอกันทั้งคู่ ทั้งเธอ ทั้งตาเทม ฉันอุตส่าห์ไว้ใจให้เธอสองคนอยู่ใกล้ตัวหลานของฉัน ก็หวังว่าจะช่วยดูแลกัน ฉันเคยเอ็นดูเธอในฐานะหลานของฉันคนหนึ่ง ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะก่อเรื่องเอาไว้มากมายกับตากรก็ตาม แต่ฉันก็ยังยอมรับว่าฉันยังเอ็นดูเธออยู่ ไม่อย่างนั้นเธอไม่มีทางมานั่งอยู่ในห้องรับแขกของฉันได้หรอก แต่เรื่องที่เกิดขึ้นกับตากรหลายวันที่ผ่านมานี้ ดูเหมือนว่ามันจะเลยเถิดเกินไปหน่อยนะ”
“ยังไงเหรอครับ ผมไม่เข้าใจ…”
“เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ ในเมื่อเธอรู้จักเจ้าหนุ่มนั่น เธอก็ควรจะรู้ไม่ใช่หรือไง ว่าเขาทำงานอะไร…”
“เอ่อ เรื่องนั้นผม…พอรู้ครับ”
“แล้วเธอก็ปล่อยให้ตากรไปคบหากับคนแบบนั้นงั้นเหรอ?”
“แต่น้องกรรักมันนี่ครับ”
“รักแล้วยังไง คนที่มีหน้าที่การงานแบบนั้น สัมมาอาชีพมีมากมายกลับไม่ทำ กลับไปทำอาชีพขายเรือนร่าง เธอคิดว่าคนอย่างฉันจะยอมหรือไง?”
“ถ้าอย่างนั้นคุณป้าจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ ก็อย่างที่คุณป้าเห็น น้องกรไม่เคยต่อล้อต่อเถียงกับคุณป้าเลยตั้งแต่เด็ก ขนาดตอนมีเรื่องกับน้องกร ก็ยังไม่เคยขึ้นเสียงเลยด้วยซ้ำ นี่เป็นครั้งแรกที่คุณป้ากับน้องกรโต้เถียงกันจนใหญ่โตมากขนาดนี้ มันก็หมายความว่า…”
“สำหรับฉัน…ฉันยอมให้ตากรไปเป็นเมียน้อยของเธอยังจะดีซะกว่า ให้ไปคบหากับผู้ชายขายตัวแบบนั้น อย่างน้อย…ในยุคสมัยของฉัน การเป็นน้อยเป็นหลวงมันก็ยังเป็นเรื่องที่ยังยอมรับกันได้ แต่ไม่ว่าจะยุคไหนสมัยไหน การเป็นพวกค้าประเวณี มันไม่เคยได้รับการยอมรับ เพราะงั้น เธอจะทำยังไงก็ได้ ต้องแยกตัวเจ้าหนุ่มนั่นให้ออกห่างจากตากรซะ ไม่อย่างนั้น ฉันจะใช้วิธีของฉันเอง”
.
.