อดีตรักที่เคยทิ้งกันไปแต่กลับมาวนเวียนอยู่ในชีวิต รักใหม่ที่รักจริงแต่อายุก็น้อยกว่าเกือบสิบปีจนมังกรไม่อาจมั่นใจในความสัมพันธ์
รัก,ดราม่า,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
อดีตรักที่เคยทิ้งกันไปแต่กลับมาวนเวียนอยู่ในชีวิต รักใหม่ที่รักจริงแต่อายุก็น้อยกว่าเกือบสิบปีจนมังกรไม่อาจมั่นใจในความสัมพันธ์
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้มีคำหยาบคำพูดดูถูกเหยียดหยามรวมถึงความรุนแรงที่อาจถึงขั้นเอาชีวิต มีความรักซ้อนระหว่างคนเก่าและคนใหม่รวมไปถึงการมีสัมพันธ์ระหว่างสองคน…เก่าและใหม่ และเรื่องของเพื่อนรัก ที่ดันไปรักแฟนเก่าของเพื่อนจนมีสัมพันธ์กัน มีการกระทำทางเพศที่รุนแรงและอันตราย ไม่ควรลอกเลียนแบบ เนื้อหาในเรื่องไม่เหมาะกับผู้ที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
วาดปก : chinnaron
.
ความเจ็บปวดเมื่อหลายปีก่อน ที่มังกรถูกเฮียเสือทิ้งไป ยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำ จนเมื่อมีพอลเข้ามาในชีวิต ช่วงเวลาที่เจ็บปวดจึงทุเลาลงไปได้บ้าง แต่รักที่คิดว่าจะดี สุดท้ายมันก็ไม่ต่างอะไรจากคนเดิม ที่เมื่อไม่มีผลประโยชน์มากพอ เขาก็ทิ้งไปเพื่อหาคนที่เหมาะสมกว่า
ความมั่นใจและความเชื่อมั่นทั้งหลายถูกทำลายจนสิ้นซาก จนเมื่อมังกรเข้าสู่วัยสามสิบ จึงเลือกที่จะมาเที่ยวยังสถานที่ที่ตนไม่เคยคิดว่าจะมาในชีวิตนี้นั่นก็คือบาร์โฮสต์
ที่นี่…มังกรได้เจอกับเอดิน ชายหนุ่มวัยยี่สิบสองปี เป็นโฮสต์เบอร์ต้น ๆ ของที่นี่ สำหรับมังกรแล้ว เอดินถือเป็นเพื่อนใหม่ที่ทำให้เขาหลุดออกมาจากความขื่นขมที่มันฝังลึกอยู่ในหัวใจ เอดินคือรอยยิ้มใหม่ของมังกร โดยหารู้ไม่ว่า ชายหนุ่มหน้าตาดีคนนี้กำลังจะกลายเป็นรักครั้งใหม่ที่มังกรต้องได้เจอ
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 2
คนที่เคยหมายตาเอาไว้
“นั่นพี่กำลังจะไปไหนงั้นเหรอครับ?”
ทันทีที่เทมลงมาจากรถ ก็ได้ยินเสียงของใครบางคนเรียกชื่อของตนมาจากด้านหลัง เสียงนั้นมันช่างคุ้นหูจนเทมรู้สึกสะอิดสะเอียนและไม่อยากจะหันไป แต่เพื่อไม่ให้ตัวเองดูแพ้ในสายตาของอีกคน เทมจึงทำเป็นใจดีสู้เสือหันกลับไปราวกับไม่กลัวเกรง
“ไอ้พอล?”
“ใช่ครับผมเอง ดีใจมั้ยล่ะครับที่ได้เจอผม?” ชายหนุ่มหน้าหล่ออ้าแขนยิ้มกว้างเดินเข้ามาหาเทมที่พยายามจะถอยหนี หากแต่แผ่นหลังกลับชนกับรถคันสวย และดูเหมือนว่าคงช้าเกินไปหากจะหนีไปทางอื่น
พอลค้ำยันส่วนหลังคารถแล้วก้มหน้าลงไปหาคนที่กำลังถูกกักบริเวณด้วยวงแขนและแผ่นอกกว้าง ใบหน้าหล่อเหลาสมเป็นโฮสต์อันดับต้น ๆ กำลังเพ่งสายตาจ้องมองคนหน้าหล่อคมอย่างไทยแท้ ที่พยายามเบือนหน้าหนีราวกับว่าตนคือตัวน่ารังเกียจ
“พี่อย่าเสียแรงเปล่าเลย ในอ้อมแขนของผม ถ้าผมไม่ปล่อย พี่ไม่มีทางหนีพ้นหรอกครับ ผมรู้…ว่าพี่คิดถึงเรื่องที่เราเคยทำ แถมยังดีใจที่เราได้เจอกันอีก ผมพูดถูกมั้ยล่ะครับ?” พอลไม่พูดเปล่า ใช้ปลายจมูกโด่งคม สูดดมกลิ่นกายของอีกฝ่ายด้วยสายตาหิวโซราวกับเจออาหารจานโปรด
“ทำไมกูต้องดีใจด้วย ตัวซวยอย่างมึง ชาตินี้กูไม่คิดที่จะเจอเลยด้วยซ้ำ ขอตัวนะ…”
“เดี๋ยวสิครับพี่เทม”
เทมตัดสินใจดันแขนของพอลออกอย่างสุดแรงแล้วเดินเบี่ยงไปอีกทาง แต่ก็ถูกพอลกระชากกลับมา ทั้งสองยื้อยุดกันอยู่ตรงริมฟุตบาทข้างถนนนั้น แต่ก็ดูเหมือนว่า เทมจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ในเรื่องของศักยภาพร่างกายสำหรับพอลเลยสักนิด
“ตัวพี่ก็แค่นี้ ทำไมถึงดื้อนักล่ะครับ”
“มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้เลยนะ นี่มึงคิดจะทำอะไร?”
มันเป็นคำถามที่เทมไม่น่าจะถามออกมา เหตุผลเพราะเทมรู้อยู่แล้วว่าพอลต้องการอะไร ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา ตั้งแต่วันที่พอลเลิกกับมังกร เทมก็กลายเป็นของเล่นชิ้นใหม่สำหรับพอลตั้งแต่วันนั้น
เทมต้องเก็บความลับนี้เอาไว้ให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ คนที่เคยเป็นคนรักของเพื่อนสนิทตัวเอง ไม่ใช่แค่คนรัก แต่พอลคือคนที่มังกรเคยมีอะไรด้วย การที่ตนเป็นเพื่อนสนิท แล้วมาทำเรื่องน่าอายแบบนี้กับแฟนเก่าของเพื่อนตัวเอง มันก็ดูจะไร้ยางอายอยู่เหมือนกัน
“ผมอยากอะครับพี่ พี่ไปเอากับผมปะ?”
“นี่มึงพูดเหี้ยอะไร ตรงนี้มันข้างถนนนะ แถมยังไม่ใช่ฤดูติดสัด ถ้ามึงเงี่ยนนัก มึงก็ไปหาเอากลับหมาซักตัว แต่อย่ามายุ่งกับกู”
“ก็หมาที่กูจะเอาด้วย ก็คือมึงยังไงล่ะไอ้เทม”
“ไอ้เหี้ยพอล มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ”
เมื่อคำหวานไม่เป็นผล พอลจึงออกลายปล่อยตัวตนที่แท้จริงออกมา แล้วกระชากแขนของเทมลากกลับเข้าไปในรถ ก่อนจะขับออกไปจากหน้าร้านที่ทำงานของตน ซึ่งพอลควรจะเข้าไปตั้งนานแล้ว หากแต่มาพบกับเทมเสียก่อน
.
.
‘นี่ไอ้เทมมันไปไหนของมันนะ ป่านนี้แล้วยังไม่มาสักที’
มังกรยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู พลางคิดในใจถึงเพื่อนที่ยังมาไม่ถึง เพราะความเป็นจริงแล้ว มังกรได้ส่งข้อความไปหาเทมตั้งแต่มาถึงร้าน เพราะรู้สึกว่าการมาที่ร้านแบบนี้คนเดียวมันก็ดูจะกล้าหาญเกินไปเสียหน่อยสำหรับการมาครั้งแรก แต่จนถึงตอนนี้ มังกรก็ยังไม่เห็นหน้าเทมเลยแม้แต่เงา
“เครื่องดื่มสูตรใหม่ครับ พี่ลองชิมดูสิครับ”
“ขอบคุณครับ”
มังกรรับแก้วสีประหลาดที่ไม่มีหยดน้ำเลยแม้แต่หยดเดียว หากแต่เมื่อมือสัมผัสเข้าที่ตัวแก้ว มันกลับเย็นเสียจนมังกรรู้สึกสะท้านไปทั้งตัว แล้วเอดินก็นั่งลงข้าง ๆ เอื้อมแขนโอบไหล่ของมังกรอย่างที่อยากทำ
“คืนนี้พี่อยากจะทำอะไรกับผมบ้างล่ะครับ พี่บอกผมมาได้เลยนะ คืนนี้…ผมจะยอมพี่ทุกอย่างเลย ขอแค่พี่มีความสุขและหายเครียดก็พอ”
เอดินยื่นหน้าไปหาใช้คางเกยเข้าที่หัวไหล่ของมังกร แล้วส่งสายตาออดอ้อนหวานเยิ้มจนมังกรทำตัวไม่ถูก ในหัวใจเกิดความสั่นไหวขึ้นมาจนมังกรเริ่มรู้ตัวว่าหากยังปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ตนคงไม่สามารถต้านทานสายตาเว้าวอนที่อยู่ตรงหน้านี้ได้แน่
“พี่บอกแล้วไงครับ ว่าพี่แค่อยากหาคนมานั่งเป็นเพื่อนเท่านั้น”
“หรือจริง ๆ แล้วพี่รังเกียจผม พี่รังเกียจที่ผมทำอาชีพนี้ พี่ถึงทำเหมือนไม่อยากอยู่ใกล้ผมแบบนี้”
“พี่ไม่ได้คิดแบบนั้นนะครับ”
รอยยิ้มเจือจางบนใบหน้าของเอดิน บ่งบอกถึงความไม่เข้าใจ แต่เพื่อไม่ให้มังกรรู้สึกอึดอัด เอดินจึงยอมถอยตัวเองแล้วเว้นระยะห่างออกมา
“งั้น…อะไรทำให้พี่มาที่นี่ได้ล่ะครับ ผมว่า…คงไม่ใช่เพราะเพื่อนที่ทำงานยุอย่างเดียวใช่มั้ยครับ?”
ใบหน้าบิดเบี้ยวจากความขมของเครื่องดื่มที่มังกรเพิ่งจะกระดกเข้าคอไป ทั้งที่ปกติแล้วไม่ใช่เครื่องดื่มสุดโปรดของตัวเองเลยสักนิด สายตาดูล่องลอยจ้องมองไปยังของเหลวที่กลอกกลิ้งไปมาอยู่ตรงหน้าตามแรงเหวี่ยงของข้อมือ แต่ไม่มีทีท่าว่าจะตอบในสิ่งที่เอดินถาม
“พี่ไม่ต้องกังวลหรอกนะครับ ที่นี่เรามีกฎ ทุกอย่างที่แขกพูดในร้านเราจะไม่เอาไปเล่าต่อข้างนอก ถ้าพี่เล่าอะไรให้ผมฟัง ทุกอย่างก็จะจบกันแค่ตรงนี้ ทันทีที่พี่เดินออกไป ผมก็จะลืมเรื่องราวทั้งหมด แต่ก็ตามใจนะครับ บางทีพี่อาจจะไม่สะดวกใจที่จะพูดเรื่องในใจให้ผมฟังก็ได้ เพราะถึงยังไง…ผมมันก็เป็นแค่คนนอกนี่ จริงหรือเปล่าล่ะครับ?”
เอดินแกล้งพูดทำเป็นเหมือนน้อยใจอยู่นิด ๆ ด้วยความที่มังกรเป็นคนแคร์ความรู้สึกของคนอื่นอยู่แล้ว จึงรีบหันไปหาคนที่นั่งข้าง ๆ แล้วยื่นมือไปบีบหน้าขาด้วยความไม่ตั้งใจ
“เปล่านะครับ พี่ไม่ได้คิดแบบนั้นเลย คือ…มันเป็นเรื่องของแฟนเก่าน่ะ แฟนเก่า…ที่เลิกกันไปเมื่อห้าปีก่อน เพราะเขาต้องไปแต่งงาน แต่แล้วอยู่ ๆ เขาก็กลับมา…”
“ขอคืนดีงั้นเหรอครับ?”
“คงงั้น แต่มันคงดีถ้าเรื่องมันจบลงแค่นั้น เพราะถ้าพี่แค่ปฏิเสธออกไป ทุกอย่างก็จะจบลง แต่…”
“อย่าบอกนะครับ ว่าพี่กับเขา…”
“อืม”
“แล้วแบบนี้…พี่จะกลับไปหาเขางั้นเหรอครับ?”
“ไม่มีวันนั้นหรอกครับ เขามีเมียอยู่แล้ว เมียแบบถูกต้องตามกฎหมายด้วย พี่ไม่แทรกตัวเองเข้าไปในที่ที่ไม่ใช่ของตัวเองอีกแล้วหรอกครับ”
เอดินลอบถอนหายใจเหมือนโล่งอก จ้องมองมังกรที่ก็ถอนหายใจออกมาเช่นเดียวกัน ก่อนที่จะลุกออกจากโซฟาสีเขียวเข้มทำท่าเหมือนกำลังจะกลับ
“พี่จะกลับแล้วเหรอครับ ยังไม่เที่ยงคืนเลยนะครับ…”
“พี่ต้องรีบกลับไปพักผ่อนน่ะครับ ถ้าวันนึงพี่กลับมาอีก เอดินช่วยมานั่งเป็นเพื่อนพี่หน่อยได้มั้ยครับ?”
“ได้สิครับ ขอให้พี่มาเถอะครับ พี่ถามหาผมได้เลย…เดี๋ยวผมจะบอกเจ๊มินเอาไว้ ว่าถ้าพี่มาที่นี่เมื่อไหร่ให้เรียกผมทันที”
“ขอบคุณครับ งั้นพี่ขอตัวก่อนก็แล้วกัน คืนนี้พี่รู้สึกว่าจะไม่ไหวแล้ว”
มังกรพยายามประคองร่างของตัวเองเดินออกไปอย่างโซซัดโซเซ จากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่จิบเข้าไปทีละน้อย และไม่รู้ตัวเลยว่า ช่วงระยะเวลาแค่เพียงไม่นาน เหล้าในขวดนั้นก็หายไปแล้วเกือบครึ่งขวด
เอดินพยุงมังกรที่กำลังเดินเซออกไปทางหน้าร้าน แล้วเรียกรถแท็กซี่ให้ เพราะมังกรบอกว่าไม่ได้ขับรถมา หลังจากส่งมังกรเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เอดินก็กลับเข้าไปในร้านด้วยความรู้สึกเป็นห่วงคนที่เพิ่งจะขึ้นรถแท็กซี่ไป
“เป็นไงล่ะ เจ๊บอกแล้วว่าคนแบบนี้น่ะกระเป๋าหนัก เห็นเขาแต่งตัวธรรมดาก็อย่านึกว่าเขาไม่มีเงินนะ แล้วเป็นยังไงล่ะ…เขาเป็นยังไงบ้าง…ดีมั้ย?”
เจ๊มินตาปรี่เข้าไปหาเอดินทันทีที่ทั้งสองแยกจากกัน ด้วยความอยากรู้ว่าแขกหน้าใหม่คนนี้เป็นอย่างไรในสายตาของเอดิน เพราะดูเหมือนว่า…เอดินจะเอาอกเอาใจแขกคนนี้มากกว่าแขกคนก่อน ๆ จนผิดสังเกต
“หอมครับ ตัวหอมมาก”
“ฮะ…เธอว่าอะไรนะ?”
“ผมบอกว่า…พี่เขาตัวหอมมากครับ อบอุ่นหน้าก็ดีอย่างที่เคยเป็น”
“นี่อย่าบอกนะ ว่าเธอหลงเสน่ห์แขกที่เพิ่งมานั่งได้แค่สองชั่วโมงคนนั้นน่ะ?”
เอดินไม่ได้พูดอะไร หากแต่กลับจ้องมองไปที่ประตูทางออกของร้านแล้วนั่งยิ้มอยู่อย่างนั้น ราวกับว่าในสายตาของเอดินในตอนนี้ มีเพียงคนที่เพิ่งจะเดินจากไปเพียงเท่านั้น สิ่งที่มินตาไม่รู้ก็คือ…มังกรไม่ใช่คนที่เพิ่งจะเดินเข้ามา แต่คือคนที่เอดินเคยหมายตาเอาไว้ตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อนต่างหาก
.
.