อดีตรักที่เคยทิ้งกันไปแต่กลับมาวนเวียนอยู่ในชีวิต รักใหม่ที่รักจริงแต่อายุก็น้อยกว่าเกือบสิบปีจนมังกรไม่อาจมั่นใจในความสัมพันธ์
รัก,ดราม่า,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
อดีตรักที่เคยทิ้งกันไปแต่กลับมาวนเวียนอยู่ในชีวิต รักใหม่ที่รักจริงแต่อายุก็น้อยกว่าเกือบสิบปีจนมังกรไม่อาจมั่นใจในความสัมพันธ์
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้มีคำหยาบคำพูดดูถูกเหยียดหยามรวมถึงความรุนแรงที่อาจถึงขั้นเอาชีวิต มีความรักซ้อนระหว่างคนเก่าและคนใหม่รวมไปถึงการมีสัมพันธ์ระหว่างสองคน…เก่าและใหม่ และเรื่องของเพื่อนรัก ที่ดันไปรักแฟนเก่าของเพื่อนจนมีสัมพันธ์กัน มีการกระทำทางเพศที่รุนแรงและอันตราย ไม่ควรลอกเลียนแบบ เนื้อหาในเรื่องไม่เหมาะกับผู้ที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
วาดปก : chinnaron
.
ความเจ็บปวดเมื่อหลายปีก่อน ที่มังกรถูกเฮียเสือทิ้งไป ยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำ จนเมื่อมีพอลเข้ามาในชีวิต ช่วงเวลาที่เจ็บปวดจึงทุเลาลงไปได้บ้าง แต่รักที่คิดว่าจะดี สุดท้ายมันก็ไม่ต่างอะไรจากคนเดิม ที่เมื่อไม่มีผลประโยชน์มากพอ เขาก็ทิ้งไปเพื่อหาคนที่เหมาะสมกว่า
ความมั่นใจและความเชื่อมั่นทั้งหลายถูกทำลายจนสิ้นซาก จนเมื่อมังกรเข้าสู่วัยสามสิบ จึงเลือกที่จะมาเที่ยวยังสถานที่ที่ตนไม่เคยคิดว่าจะมาในชีวิตนี้นั่นก็คือบาร์โฮสต์
ที่นี่…มังกรได้เจอกับเอดิน ชายหนุ่มวัยยี่สิบสองปี เป็นโฮสต์เบอร์ต้น ๆ ของที่นี่ สำหรับมังกรแล้ว เอดินถือเป็นเพื่อนใหม่ที่ทำให้เขาหลุดออกมาจากความขื่นขมที่มันฝังลึกอยู่ในหัวใจ เอดินคือรอยยิ้มใหม่ของมังกร โดยหารู้ไม่ว่า ชายหนุ่มหน้าตาดีคนนี้กำลังจะกลายเป็นรักครั้งใหม่ที่มังกรต้องได้เจอ
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 8
นี่พี่กำลังขโมยจูบผมเหรอ
“น้องกร!!! น้องกรเป็นอะไรบ้างครับ เจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า?”
“พี่เสือ พี่เสือมาที่นี่ทำไม?”
กลิ่นควันของเรื่องราวยังไม่คลายจางดี อยู่ ๆ เฮียเสือก็วิ่งเข้ามาในห้องนอนต่อหน้าทุกคนที่ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น หากแต่เฮียเสือกลับไม่ได้มองใครทั้งนั้น สายตาทั้งคู่เอาแต่มุ่งตรงจ้องมองร่างของมังกรที่บอบช้ำ ใบหน้าห้อเลือดจากเหตุที่ลื่นล้มในห้องน้ำ รวมถึงช่วงตัวที่ปวดร้าวระบมจากที่พยายามตะเกียกตะกายเอาตัวรอด หากแต่แขนขากลับฟาดกับขอบอ่างจนเหมือนจะรุนแรงมากกว่าเดิม
“ผมไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ แล้วพี่มาที่นี่ได้ยังไง?”
“มีเด็กที่บ้านโทรไปบอกพี่น่ะ พี่เป็นห่วงน้องมากเลยนะ ว่าแต่ไม่เจ็บอะไรตรงไหนใช่มั้ยครับ?” มังกรหันไปมองเด็กในบ้านที่ยืนยิ้มหลบสายตาอยู่ตรงข้างประตูนั้น
“ก็แหม ส้มหวานเป็นห่วงคุณมังกรนี่คะ แล้วก็รู้ว่าคุณเสือน่าจะรักคุณมังกรที่สุด ถ้ารู้ว่าคุณมังกรเกิดเรื่อง คงต้องมาหาแน่เลย ส้มหวานก็เลย…”
ส้มหวาน…คือคนรับใช้เพียงหนึ่งเดียวในบ้านหลังนี้ที่รู้และยังคงอยู่ขข้างเฮียเสือไม่เคยเปลี่ยน แถมยังรักมังกรเหมือนกับพี่ชายแท้ ๆ และจากเรื่องราวที่เห็นอยู่ตรงหน้า คงไม่มีใครช่วยเหลือมังกรได้ดีเท่ากับเฮียเสืออีกแล้ว ทางออกที่ดีที่สุดจึงเลือกที่จะโทรไปหาแฟนเก่าของมังกร ถึงแม้ว่าตอนนี้แต่งงานไปกับผู้หญิงคนอื่นแล้วก็ตาม
“สู่รู้นักนะแก จะโทรหาคุณเสือให้เมียเขามาแหกอกคุณมังกรของฉันหรือไง?”
“อย่าไปว่าส้มหวานเลยครับป้าแจ่ม ว่าแต่พี่เถอะ ค่ำมืดป่านนี้แล้วยังออกมาจากบ้าน เมียพี่เขาจะไม่ว่าเอาหรือไง?” มังกรปรามป้าแจ่มไม่ให้ดุส้มหวาน ก่อนจะหันมาถามคนที่กำลังนั่งยิ้มตาใสอยู่ตรงหน้าราวกับว่าตัวเองคือหนุ่มโสดอย่างไรอย่างนั้น
“ปกติพี่กับเขาก็แยกบ้านกันอยู่นานแล้ว เขาคงไม่มาสนใจหรอกว่าพี่จะไปไหนมาไหน อีกอย่างพี่ก็เป็นห่วงน้องกรมากกว่า เรื่องอื่นก็ช่างมันเถอะครับ”
“พี่ไม่ต้องมาเรียกผมว่าน้องเลย ผมบอกพี่แล้วไงว่าเราสองคนจะไม่เรียกกันแบบนี้อีก”
“น้องเองยังไม่หยุดเรียกพี่ว่าพี่เลยไม่ใช่รึไง อีกอย่าง…สำหรับพี่แล้ว ต่อให้เราอายุเท่ากัน แต่น้องกรก็ยังเป็นเด็กตัวเล็กตัวน้อยสำหรับพี่เสมอ มาครับ…เดี๋ยวพี่จะพาไปโรงพยาบาล”
.
.
“ฉันคิดว่าคงไม่จำเป็นหรอกนะเจ้าเสือ เรื่องแค่นี้ฉันดูแลหลานชายของฉันเองได้ ฉันยังอยู่ตรงนี้ คงไม่ต้องเดือดร้อนเธอให้ต้องมาวุ่นวายกับคนในบ้านของฉันหรอก”
ในขณะที่เฮียเสือกำลังลุกขึ้นจากที่นอน และเตรียมจะช้อนร่างของมังกรเอาไว้ในอ้อมอกเพื่อจะพาไปโรงพยาบาล แต่ก็มีเสียงของหญิงทรงอำนาจผู้เป็นเจ้าของบ้านดังมาจากด้านหลัง จนเฮียเสือต้องละมือออกจากมังกร แล้วหันไปพร้อมกับยกมือไหว้อย่างนอบน้อม
“สวัสดีครับคุณป้า”
“กองไว้ตรงนั้นแหละจ๊ะ แล้วถ้าไม่มีอะไรเธอก็กลับไปซะเถอะ ฉันไม่อยากให้หลานชายของฉันต้องมาเดือดร้อนเพราะคนอย่างเธออีก”
“แต่ผมกำลังจะพาน้องกรไปส่งโรงพยาบาลนะครับ ถ้ายังไง…”
.
.
“พอเถอะ มึงเลิกมายุ่งกับเพื่อนของกูสักทีเถอะ เท่านี้เพื่อนของกูมันก็เดือดร้อนมากพอแล้ว ไม่เห็นรอยบากบนหน้าของไอ้กรมันหรือไง ถ้าเมียของมึงมาหาเรื่องมันอีก มันคงรับไม่ไหวแน่ ๆ” เทมที่ตามมาถึงทีหลังเดินเข้ามาขวางเฮียเสือเอาไว้ให้ห่างจากมังกร
“ไอ้เทม นี่มึงมาได้ไง?”
“ฉันเป็นคนตามมาเอง อีกอย่าง ตาเทมมันก็เพื่อนของเจ้ากรที่เป็นหลานของฉัน เธอเห็นหรือยังล่ะ ว่าต่อให้ไม่มีเธอ หลานของฉันก็อยู่ได้ ยังมีคนที่รักเขาอีกเยอะ คงไม่ต้องพึ่งคนใจเสาะอย่างเธอให้เข้ามาวุ่นวายชีวิตของเขาหรอก กลับไปได้แล้ว อย่าให้ฉันต้องไล่เธอเป็นครั้งที่สามเลย เพราะถึงยังไง ฉันก็เคยเอ็นดูเธออย่างหลานคนหนึ่ง ฉันไม่ยากไล่เธอออกจากบ้านหลังนี้อย่างหมูอย่างหมาหรอกนะ”
อันที่จริงแล้วคุณป้าเพียงเพ็ญไม่ได้โกรธเกลียดเฮียเสือมากขนาดนั้น แต่สิ่งที่ป้าเพียงเพ็ญกำลังทำ ก็แค่อยากป้องกันมังกรให้ปลอดภัยจากช่วงจิตรเมียที่แท้จริงของเฮียเสือเท่านั้น สำหรับเฮียเสือแล้วไม่เท่าไร เพราะป้าเพียงเพ็ญรู้ดีว่าเฮียเสือรักมังกรมากแค่ไหน แต่กับช่วงจิตรแล้ว…ไม่ใช่แบบนั้น
“งั้นก็ได้ครับ วันนี้ผมจะกลับไปก่อน น้องกรครับพี่ขอกลับก่อนนะครับ วันหลังพี่จะมาเยี่ยม แต่น้องกรเชื่อพี่นะครับ ว่าพี่จะไม่ยอม ให้ใครมาทำร้ายน้องกรได้เป็นอันขาด บาดแผลที่มันสร้างให้กับน้องในวันนั้นพี่จะคืนให้กับมันเป็นสิบเท่า”
คำพูดจริงจังและสายตาดุดันของเฮียเสือที่พูดออกมานั้น มันแข็งกร้าวราวกับพญามัจจุราชที่เตรียมตัวจะไปเล่นงานช่วงจิตร คนที่ยังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเอง ว่ากำลังจะต้องเจอกับอะไร
.
.
ณ โรงพยาบาล St. Kevinth
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“เข้ามาเลยครับ”
เสียงเคาะประตูดังเข้ามาจากด้านนอก ในขณะที่มังกรกำลังนอนพักผ่อนอยู่ในห้องพิเศษที่คุณป้าเพียงเพ็ญเตรียมไว้ให้ ประตูค่อย ๆ แง้มเปิดออกมาทีละนิด แค่เห็นมือที่จับอยู่ตรงบานประตูนั้น มังกรก็เดาได้ไม่ยากว่าคงไม่ใช่ใครนอกจากเอดิน
“ว่าแล้วว่าต้องเป็นเรา แล้วรู้ได้ยังไงล่ะ ว่าตอนนี้พี่อยู่โรงพยาบาล?”
“ผมเห็นพี่หายไปหลายวันน่ะครับ ผมก็เลยลองตามสืบดู จนไปเจอเพื่อนของพี่ที่ชื่อเทม แต่เหมือนเขาจะจำผมไม่ได้นะครับ ว่าแต่ ทำไมพี่ถึงจำได้ล่ะครับว่าเป็นผม?”
“กลิ่นน้ำหอมนะ…กลิ่นน้ำหอมแบบนี้ไม่มีใครเขาฉีดมาที่แบบนี้กันหรอกนะ พี่จำกลิ่นนี้ได้ อีกอย่าง…แค่มือจับอยู่ตรงบานประตูนั้น ไม่ต้องโผล่หน้าเข้ามาพี่ก็รู้ มือขาว ๆ ใส่แหวนเยอะขนาดนั้นจะมีใครไปได้ถ้าไม่ใช่เอดิน”
“ฮ่า ๆ ๆ นี่พี่จำผมได้ละเอียดขนาดนั้นเลยเหรอครับ ว่าแต่นี่…พี่อยู่คนเดียวเหรอครับ?”
“เปล่าหรอกครับ ป้าแม่บ้านที่มาเฝ้าพี่เขาลงไปซื้อของให้พี่น่ะ อีกเดี๋ยวคงจะกลับขึ้นมา”
“งั้นเหรอครับ พี่อยู่คนเดียวแบบนี้ คงเหงาแย่เลยสินะครับ”
เอดินพูดพลางหย่อนตัวลงบนเตียงผู้ป่วยโดยไม่ต้องรอให้มังกรต้องอนุญาต ยกขาขึ้นไขว่ห้างแล้วยืดตัวจนสุดแขนก่อนจะทิ้งตัวไปด้านหน้าใส่คนที่นอนอยู่เดิมแล้วหลับตาพริ้มอย่างผ่อนคลาย
“วันนี้ดูผ่อนคลายขึ้นนะครับ”
“ก็ผมได้อยู่กับพี่โดยที่ไม่ต้องมีคำว่าผู้ชายบาร์โฮสต์แปะอยู่กลางหน้าผากอย่างทุกครั้งนี่ครับ”
“ทำไมล่ะครับ ก็ไหนบอกพี่ว่างานนี้เป็นงานที่ภูมิใจและเต็มใจทำนี่ครับ แล้วทำไมถึง?”
เอดินยังคงนอนซบอกของมังกรอยู่อย่างนั้นไม่คิดจะไหวติง ถอนหายใจออกมาก้อนใหญ่ แล้วยิ้มราวกับว่ามีความสุขที่โลกทั้งใบกำลังหยุดหมุนบนอ้อมอกของคนที่ตนรู้สึกพิเศษด้วยเช่นนี้
“ก็อย่างที่ผมเคยบอกครับ คนเราเลือกไม่ได้ ในเมื่องานนี้เป็นงานที่ผมจะทำเงินได้เร็วที่สุดผมก็ต้องทำ ผมยอมรับครับ ว่าผมมันติดหรูเกินกว่าที่จะไปทำงานที่ได้เงินเดือนแค่หมื่นห้าแล้ว แต่ถ้าผมตั้งตัวได้เมื่อไหร่ ผมก็จะเลิกทำงานนี้ครับ”
“จริงเหรอครับ?”
มังกรยันตัวของเอดินขึ้นเพื่อจะมองหน้าให้ชัด ๆ มังกรอยากจะจ้องมองตานั้นลงไปให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะมังกรอยากรู้ ว่าสิ่งที่เอดินพูดออกมาเมื่อครู่นั้นมันมีความจริงอยู่มากน้อยแค่ไหน
“ทำไมเหรอครับ ทำไมพี่ถึงทำเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูดเลยล่ะครับ”
“ไม่รู้สิ แล้วถ้าเลิกทำงานนี้เอดินจะไปทำงานไหน ก็ไหนบอกว่าทำงานอื่นไม่เป็นแล้วไง?”
“ผมเองก็ยังคิดไม่ออกหรอกครับ ผมคงต้องเก็บเงินให้ได้เยอะ ๆ เยอะพอที่ผมจะสามารถใช้กินอยู่แบบไม่ต้องทำงานอะไรอีกไปจนตายแบบนี้ล่ะมั้งครับ”
“งั้นเชียว…”
มังกรใช้มือทั้งสองประคองใบหน้าหล่อตี๋ที่วันนี้ดูจะอ่อนโยนเป็นพิเศษเอาไว้ แล้วยิ้มให้ราวกับว่านั่นคือการบอกรัก ก่อนจะทำในสิ่งที่เอดินไม่คาดคิดว่ามังกรจะทำในสถานที่แบบนี้
“อะไรกันครับ นี่พี่คิดจะขโมยจูบผมเหรอ?” เอดินพูดเสียงเจือหัวเราะแล้วอดขำออกมาไม่ได้ เมื่อคนที่ทำอะไรก็ปัดป้อง อยู่ ๆ ก็มาทำเรื่องแบบนั้นซะเองในสถานที่แบบนี้
“นอกสถานที่แบบนี้ผมคิดค่าบริการเพิ่มนะครับ”
“งั้นก็มาสิครับ มากอดพี่คืนเลย พี่ยินดีให้เอดินกอดจนกว่าเอดินจะพอใจ”
“แบบนี้ผมก็เสียเปรียบน่ะสิครับ”
ถึงจะอย่างนั้น แต่เอดินก็ยิ้มอย่างพอใจในข้อเสนอ ก่อนจะโน้มตัวลงไปหาคนที่อยู่บนเตียงผู้ป่วย แล้วก็เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของมังกรอย่างว่าง่าย
ฝ่ามือใหญ่แต่ก็สมส่วนเส้นเลือดปูดหนาสีเขียวม่วงตัดกันกับผิวขาวสะอาดตานั้น ลูบเส้นผมของคนที่เอดินกำลังซบอกแล้วหลับตายิ้มอย่างมีความสุข จนทั้งคู่ลืมไปเสียสนิทว่า ที่นี่คือโรงพยาบาล และมันคือสถานที่ที่ใครก็ตามสามารถเข้ามาเยี่ยมคนในห้องนี้ได้โดยที่ประตูทางเข้านั้นไม่สามารถล็อกได้
“น้องกรครับ…”
“ฮะ…พี่เสือ!!!”
.
.