อดีตรักที่เคยทิ้งกันไปแต่กลับมาวนเวียนอยู่ในชีวิต รักใหม่ที่รักจริงแต่อายุก็น้อยกว่าเกือบสิบปีจนมังกรไม่อาจมั่นใจในความสัมพันธ์
รัก,ดราม่า,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
อดีตรักที่เคยทิ้งกันไปแต่กลับมาวนเวียนอยู่ในชีวิต รักใหม่ที่รักจริงแต่อายุก็น้อยกว่าเกือบสิบปีจนมังกรไม่อาจมั่นใจในความสัมพันธ์
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้มีคำหยาบคำพูดดูถูกเหยียดหยามรวมถึงความรุนแรงที่อาจถึงขั้นเอาชีวิต มีความรักซ้อนระหว่างคนเก่าและคนใหม่รวมไปถึงการมีสัมพันธ์ระหว่างสองคน…เก่าและใหม่ และเรื่องของเพื่อนรัก ที่ดันไปรักแฟนเก่าของเพื่อนจนมีสัมพันธ์กัน มีการกระทำทางเพศที่รุนแรงและอันตราย ไม่ควรลอกเลียนแบบ เนื้อหาในเรื่องไม่เหมาะกับผู้ที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
วาดปก : chinnaron
.
ความเจ็บปวดเมื่อหลายปีก่อน ที่มังกรถูกเฮียเสือทิ้งไป ยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำ จนเมื่อมีพอลเข้ามาในชีวิต ช่วงเวลาที่เจ็บปวดจึงทุเลาลงไปได้บ้าง แต่รักที่คิดว่าจะดี สุดท้ายมันก็ไม่ต่างอะไรจากคนเดิม ที่เมื่อไม่มีผลประโยชน์มากพอ เขาก็ทิ้งไปเพื่อหาคนที่เหมาะสมกว่า
ความมั่นใจและความเชื่อมั่นทั้งหลายถูกทำลายจนสิ้นซาก จนเมื่อมังกรเข้าสู่วัยสามสิบ จึงเลือกที่จะมาเที่ยวยังสถานที่ที่ตนไม่เคยคิดว่าจะมาในชีวิตนี้นั่นก็คือบาร์โฮสต์
ที่นี่…มังกรได้เจอกับเอดิน ชายหนุ่มวัยยี่สิบสองปี เป็นโฮสต์เบอร์ต้น ๆ ของที่นี่ สำหรับมังกรแล้ว เอดินถือเป็นเพื่อนใหม่ที่ทำให้เขาหลุดออกมาจากความขื่นขมที่มันฝังลึกอยู่ในหัวใจ เอดินคือรอยยิ้มใหม่ของมังกร โดยหารู้ไม่ว่า ชายหนุ่มหน้าตาดีคนนี้กำลังจะกลายเป็นรักครั้งใหม่ที่มังกรต้องได้เจอ
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 27
มึงมันเป็นอีผีบ้า!!!
“วันนี้ผมกะว่าจะกลับห้องไปเอาของสักหน่อยนะครับ”
“พี่ก็บอกให้ขนของมาอยู่ที่นี่เลย จะได้ไม่ต้องไป ๆ มา ๆ แบบนี้ อุตส่าห์ชวนให้มาอยู่ด้วยกันจะได้ประหยัดค่าห้องสุดท้ายก็เหมือนเดิม”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ห้องที่ว่ามันคือห้องของผมเอง เป็นห้องเล็ก ๆ ที่ผมซื้อเอาไว้ช่วงที่ได้ทิปหนัก ๆ น่ะครับ อีกอย่างผมไม่รู้ว่าป้าของพี่จะมาเฉดหัวผมออกไปจากคอนโดของพี่วันไหน มีห้องส่วนตัวเอาไว้ก็ปลอดภัยดีนะผมว่า”
“งั้นก็ตามใจครับ รีบไปรีบกลับก็แล้วกัน เอะ…หรือจะให้พี่ไปส่งดีมั้ยครับ จะได้ไม่ต้องเสียเวลา”
“พี่ไปส่งผมอย่างเดียวก็พอครับ ผมกะว่าจะจัดห้องแล้วก็ทำความสะอาดด้วยสักหน่อย ทิ้งเอาไว้นานสงสารห้องน่ะครับ อืม…ว่าแต่วันนี้พี่ไม่ไปทำงานเหรอครับ?”
“พี่ลาหยุดอีกหนึ่งวันนะ พี่ให้ไอ้เทมมันหาเรื่องโกหกให้พี่เรียบร้อยแล้ว”
“ฮ่า ๆ ๆ พี่นี่ร้ายจริง ๆ เลยนะ อายุขนาดนี้แล้วยังเกเรอู้งานอีก ถ้าผมเป็นเจ้านายพี่นะ ผมคงไล่พี่ออกไปแล้ว”
“หึ เขาไม่ไล่พี่ออกหรอกครับ ว่าแต่เราเถอะ แทนที่จะรีบแต่งเนื้อแต่งตัว เดี๋ยวสาย ๆ คุณป้าเพียงเพ็ญก็คงกลับมาจากวัดแล้ว พี่จะรีบไปหาคุณป้าด้วย จะได้ไม่ผิดสังเกต”
เอดินทำหน้ายู่ใช้ส้อมเกลี่ยอาหารเช้าที่อยู่ในจานไปมาเหมือนเด็กเล่นของกิน เพราะไม่อยากจะให้มื้อเช้านี้จบลงไวจนเกินไป
มังกรที่นั่งมองชายหนุ่มกำลังทำท่างอนอยู่ตรงหน้านั้น ใจหนึ่งก็นึกดีใจ เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะได้เจอกับความสุขอะไรแบบนี้อีก แต่อีกใจหนึ่งก็นึกกลัว
“ผมยังไม่อยากกลับเลยครับ”
“กลับไปเถอะน่า แค่กลับไปเอาของไม่ใช่หรือไง เดี๋ยวช่วงค่ำก็ได้เจอกันแล้ว เรายังมีเวลาคุยกันอีกเยอะน่า” เอดินดึงตัวของมังกรเข้าไปกอด
“ขอบคุณมากนะครับพี่ ผมสัญญาว่าผมจะไม่ทำให้พี่เสียใจเลย แม้แต่วินาทีเดียว”
“เข้าใจแล้วล่ะครับ เอาน่ากลับไปได้แล้ว มัวแต่งอแงเยิ่นเย้ออยู่อย่างนี้ เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอก”
“ผมไม่สนหรอกครับ ว่าใครจะมาเห็น ผมไม่อายใครอยู่แล้วที่ได้คบกับพี่”
“พี่ก็ดีใจครับ อย่าคิดมากนะครับ ไม่ว่าเรื่องอะไร อย่าไปฟังใคร ให้ฟังพี่แค่คนเดียวก็พอ”
“ครับพี่…”
เอดินพยักหน้าอย่างไม่ค่อยยอม ก่อนที่จะเดินออกไปจนลับสายตาของมังกร มังกรถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เหมือนต้องการจะระบายความรู้สึกบางอย่างที่มีอยู่ในใจออกมา ก่อนที่จะหันตัวกลับเข้าไปที่รถ
“เฮ่ย!!! นี่พวกมึงเป็นใคร?”
.
.
มังกรรู้สึกตัวหลังจากที่ถูกทำให้สลบไป มังกรไม่รู้ตัวว่าตัวเองเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหน และพยายามดิ้นรนเมื่อรู้สึกว่าข้อมือของตนถูกมัดโยงเอาไว้ด้านบน ทำให้มังกรต้องอยู่ในท่ายืนกึ่งลอยในสถานที่ที่ไม่คุ้นตาแบบนี้
“เป็นไง ตื่นแล้วเหรอ?”
“ช่วงจิตร?”
“ใช่ฉันเอง ฉันพยายามส่งสัญญาณเตือน แกครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ดูเหมือนว่าแกไม่ได้สนใจหรือใส่ใจในสิ่งที่ฉันพยายามบอกเลย มันถึงจะให้แกมาอยู่ตรงนี้ยังไงล่ะ”
“แต่ผมกับพี่เสือไม่ได้เป็นอะไรกันจริง ๆ นะครับ ผมก็พูดไปหลายครั้งแล้ว อีกอย่างพี่เสือเขาก็แค่สนิทกับบ้านผมมาก่อน เขาก็เลยชอบที่จะไปหาคุณป้าเพียงเพ็ญ ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดนะครับ”
“นี่แกกำลังจะบอกว่า ผัวของฉันตัดใจจากบ้านแกไม่ลงอย่างนั้นเหรอ ฮะ ฮะ แกอย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ ว่าจนถึงทุกวันนี้ไอ้เสือมันก็ยังไปมีอะไรกับแกอยู่ที่คอนโดนั่น อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ ว่าหลายปีที่ผ่านมา ทั้งแกกับผัวของฉันยังลักลอบมีอะไรกันในที่ส่วนตัวของแก แล้วแบบนี้ แกจะเรียกตัวเองว่าอะไรดี ถ้าเป็นผู้หญิง ก็ต้องเรียกว่าเมียน้อยรึเปล่า อ๋อ แต่แกเป็นผู้ชายนี่นา ต้องเรียกว่าอะไรดีล่ะ ฮะ?”
คำพูดของช่วงจิตรทำให้มังกรถึงกับพูดไม่ออก เพราะสิ่งที่ช่วงจิตรพูดมาทั้งหมดนั้นมันไม่ใช่เรื่องโกหกเลยสักนิด สิ่งที่มังกรรู้สึกประหลาดใจนั่นก็คือ ช่วงจิตรรู้การเคลื่อนไหวของตัวเองได้ยังไง
ถึงแม้ว่ามังกรจะรู้ว่าคนอย่างช่วงจิตร หากจะตามสืบใครแล้วล่ะก็ไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด แต่ในเมื่อเฮียเสือก็ย้ำแล้วย้ำอีกว่าตนสามารถควบคุมช่วงจิตรได้ แต่การที่ช่วงจิตรสามารถรู้ข้อมูลความลับทุกการเคลื่อนไหวของตนเองมากขนาดนี้ มันก็หมายความว่าตนตกเป็นเป้ามาตลอดห้าปี ตั้งแต่วันนั้นจนถึงทุกวันนี้
“ไง…แกก็ลองอธิบายมาสิ เถียงไม่ออกหรือไง ถึงไม่พูดออกมาเลยสักคำ”
ร่างของชายหนุ่มที่ถูกมัดเอาไว้กับขื่อ และผูกมัดข้อมือเอาไว้จนแน่นแล้วยกโยงเอาไว้กับคานเหล็กด้านบน ส่วนล่างสัมผัสพื้นได้แค่ปลายเท้าเท่านั้น
มังกรพยายามแก้ตัว แต่ไม่ว่าจะพูดยังไงก็เหมือนว่าจะฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด มังกรรู้ดีว่าการถูกจับมาครั้งนี้ ช่วงจิตไม่ได้คิดว่าจะปล่อยตัวเองกลับไปอยู่แล้ว
“มึงรู้มั้ย ว่าในชีวิตของกู มีคนที่กูเกลียดมากมาย แต่กูไม่เคยเกลียดใครเท่ามึง” เพียะ
“ไอ้เสือเป็นผู้ชายที่กูรักที่สุด ครอบครัวของกูกับครอบครัวของไอ้เสือรู้จักกันมาหลายสิบปีก่อนที่พวกกูจะเกิดออกมา เราทั้งสองคนถูกผู้ใหญ่หมั้นหมายกันเอาไว้ตั้งแต่เด็ก กูตั้งใจว่าโตขึ้น กูต้องแต่งงานกับไอ้เสือให้ได้ ถึงแม้ว่ามันจะอายุน้อยกว่ากูตั้งห้าปี แต่มันก็แค่ห้าปี” เพียะ
เสียงฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าของมังกรทุกครั้งที่ช่วงจิตรพูดจบประโยค เหมือนจะให้ความเจ็บปวดนั้นแสบลึกเข้าไปในหัวใจของมังกร เพื่อให้มังกรได้รับรู้ ถึงความเจ็บปวดของช่วงจิตรตลอดหลายปีที่ผ่านมาบ้าง
“มึงรู้มั้ย ตั้งแต่ไอ้เสือโตเป็นหนุ่ม มันไม่เคยมองผู้หญิงที่ไหนเลย กูดีใจมาก อย่างน้อย กูก็ยังมีหวัง ไอ้เสือรู้เรื่องการหมั้นของกูกับมันมาตั้งแต่เด็ก แต่มันไม่เคยสนใจ ตั้งแต่วันที่มันได้เจอกับมึง จากเพื่อนรัก กลายเป็นคนรัก วินาทีนั้น กูสาบานกับตัวเองว่ากูจะต้องทำทุกอย่าง เพื่อดึงตัวของไอ้เสือกลับมาเป็นของกูให้ได้” เพียะ
“นี่มึงหมายความว่ายังไง?”
“ฮ่า ๆ ๆ มึงรู้มั้ยว่าทำไมครอบครัวของไอ้เสือธุรกิจถึงได้พังทลาย?”
หน้าตาของช่วงจิตรจากที่ดูร้ายกาจอยู่แล้ว กลับยิ่งร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม แต่แววตาในเวลานี้มันไม่ได้ทำให้มังกรรู้สึกกลัวเลยสักนิด หากแต่กลับเกลียดและรังเกียจมากขึ้นกว่าเดิม เมื่อรู้ว่า…
“ฝีมือกูเองทั้งนั้น ฮ่า ๆ ๆ”
“อะไรนะ นี่มึงเองเหรอ ที่ทำให้ครอบครัวของเฮียเสือต้องพัง?”
“ทำไมจะไม่ใช่กูละ ในวันที่พวกมึงใกล้จะเรียนจบ กูก็รับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัวกูมาแล้ว กูรู้ความลับของบ้านของไอ้เสือทุกอย่าง กูก็แค่เอาความลับทางธุรกิจไปบอกคู่แข่งของบ้านมัน แล้วที่เหลือ ก็ปล่อยให้คนพวกนั้นรุมทึ้ง เท่านี้ทั้งธุรกิจและเส้นทางการเงินก็ค่อย ๆ พังครืนลงมา แล้วหลังจากนั้น กูก็แค่เข้าไปเป็นผู้เมตตาช่วยเหลือครอบครัวนั้นให้พ้นจากวิกฤต แค่นี้เอง…ง่ายจะตาย ฮ่า ๆ ๆ”
“มึงมันบ้า มึงมันเป็นอีผีบ้า!!!”
“ใช่ กูมันบ้า แต่ทุกอย่างจะไม่มีวันเกิดขึ้น ถ้ามึงไม่โผล่หน้าไม่โผล่หัวเข้ามาในชีวิตของไอ้เสือ พวกเราก็คงจะได้แต่งงานตามคำขอของผู้ใหญ่แล้ว เพราะงั้น มึงอย่าคิดว่ามึงจะออกไปจากที่นี่ด้วยสภาพที่ปกติ กูสามารถทำให้มึงตายแล้วหายไปจากสังคมได้ แต่ถ้ากูเมตตา มึงหน่อย กูก็แค่ทำให้มึงหมดสภาพ กูอยากรู้นักว่าถ้ามึงอยู่ในสภาพที่ทุเรศทุรังขนาดนั้น ไอ้เสือมันจะรักมึงอยู่หรือเปล่า”
“นี่มึงคิดจะทำอะไร มึงปล่อยกูนะ ไม่งั้นกูจะ…”
“มึงจะฟ้องผัวกูงั้นหรอ ฮ่า ๆ ๆ โง่ ผัวกูไม่มีทางมาช่วยมึงได้หรอก มึงจงชดใช้กรรมที่มึงทำให้กูต้องเจ็บปวดมาตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอ พวกมึง จัดการ!!!”
เพียะ
เพียะ
เพียะ
ลูกน้องของช่วงจิตรทำตามคำสั่งของนายหญิงด้วยการเอาแส้ฟาดลงไปที่ตัวของมังกรครั้งแล้วครั้งเล่า สลับฟาดลงไปคนละทีจนเนื้อตัวของมังกรเริ่มแตกออก
ตรงจุดนูนแดงมีเลือดไหลซิบออกมาจนซึมเสื้อผ้า ช่วงจิตที่นั่งมองอยู่ห่าง ๆ ๆ หัวเราะราวกับคนบ้าเสียสติ ราวกับว่ามีความสุขล้นเหลือที่ได้เห็นมังกรรู้สึกเจ็บปวดมากมายขนาดนี้
“พวกมึง ถอดเสื้อผ้าของมันออกให้หมด”
“ครับ นายหญิง…”
ในเวลานี้มังกรไม่มีเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้อะไรอีกแล้ว จำนวนแส้ที่ฟาดใส่ตัวนับสิบครั้ง มันมากพอที่จะทำให้มังกรอ่อนแรงและเจ็บปวดจนพูดไม่ออก ผู้ชายพวกนั้นกระชากเสื้อผ้าของมังกรจนขาดวิ่น ไม่เหลือแม้แต่ชุดชั้นในตัวสุดท้าย มีเพียงร่างกายที่เปลือยเปล่า มองเห็นทุกสัดส่วนจนแม้แต่ช่วงจิตรก็ยังต้องเอ่ยชม”
.
.