ซานตาคลอส ตำแหน่งที่ตัวตนเช่นเขาไม่ควรครอบครอง แม้รู้ดีแต่ก็มิอาจปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือของใคร
แฟนตาซี,ดาร์ค,ไทย,ตะวันตก,เวทมนตร์,ดาร์กแฟนตาซี,คริสต์มาส,ซานต้า,ซาตาน,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
นี่สิถึงจะเรียกว่าเป็นสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าของจริง…
ภายในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกครึกโครม เพราะมีเหล่าเด็กน้อยอยู่รวมกันเป็นโขยง พวกเขาวิ่งเล่นสวนกันไปมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ที่ฝั่งซ้ายและขวาของห้องเต็มไปด้วยเตียงนอนวางติดกันจนแทบไร้ทางเดิน จึงเป็นสังเวียนอย่างดีที่จะสามารถเล่น ‘ก็อบลินต้องสาป’ ซึ่งมีกติกาง่ายๆ อย่างวิ่งหนีจากผู้ที่เป็นก็อบลินให้ได้ ทั้งยังสามารถเล่นได้ครบทุกตนจนเพิร์ลที่ถึงแม้จะต้องพยุงตัวด้วยไม้เท้ายังได้รับเชิญให้ไปร่วม ทิ้งให้เขานั่งอยู่ที่ปลายเตียงมุมห้องเงียบๆ
“ถ้าที่โรงงานวุ่นวายแบบนี้ทุกวันก็คงดี…”
ซาตานหนุ่มวาดภาพสวยงามในหัว ก่อนจะรู้สึกตัวเมื่อมีมือเล็กดึงชายเสื้อเบาๆ พอก้มมองก็เห็นเด็กชายตัวเล็กจ้องเขาด้วยตากลมโต
“ไม่มาเล่นด้วยกันหรอ” เด็กชายตัวเล็กชูมือขึ้นทั้งสองข้าง “ถ้าไม่ติดคำสาปเลยจะได้ขนมนะ”
พอเห็นแบบนี้แล้วเขาก็อุ้มเด็กชายขึ้นมานั่งด้วยกัน
“ผมเหนื่อยจนแค่เดินก็ไม่ไหวแล้วครับวันนี้” เขาตอบตามจริง สายตาไล่ตรวจดูเด็กชายคร่าวๆ ก็ไม่พบว่ามีส่วนใดในร่างกายบ่งบอกว่าคือเผ่าพันธุ์ใด
“ผมติดคำสาปก็อบลินเป็นคนแรกตลอดเลย แหะแหะ” เด็กชายขำแห้ง ตากลมโตมองปีศาจแมงมุมน้อยตนหนึ่งกำลังปีนป่ายหนีก็อบลินอยู่บนเพดาน “ก็เป็นคนแคระนี่นะ ขาก็สั้นเวทมนตร์ก็ไม่มี จะไปแข่งกับพวกอสูรปีศาจแบบนั้นได้ไง”
“คนแคระ??” ซาตานหนุ่มขมวดคิ้ว
“อื้อ ถึงจะผิดปกติจนตัวเกือบจะเท่าๆ กับมนุษย์แต่ก็ยังเป็นคนแคระ พวกเขาบอกว่าผมใจร้อนในหลายๆ ครั้งด้วยอิอิ” เด็กชายเกาข้างแก้ม
ประโยคที่ได้ยินทำเอาซาตานหนุ่มแทบไม่เชื่อหูตัวเอง และไม่ใช่เพราะสงสัยในสิ่งที่เด็กชายกล่าวแต่เป็นกลิ่น กลิ่นของเด็กชายแตกต่างจากคนแคระที่เขาจำได้มาตลอดชีวิต ซึ่งเขามั่นใจว่าถึงตอนนี้จมูกอาจจะแย่ลงเพราะอ่อนแอแต่ด้วยระยะเท่านี้มันไม่มีทางพลาด
“พี่ชายๆๆๆ โอ้ย!!”
ในขณะที่กำลังคิดวนเวียนอยู่เสียงเพิร์ลก็ร้องลั่นขึ้นตามมาด้วยเสียงเหมือนอะไรหนักๆ กระแทกพื้น พอหันไปมองก็เจอเพิร์ลและเด็กอีกสามตนตกจากเตียงลงมาพร้อมกันจนกองกันอยู่ที่พื้น
ซาตานหนุ่มรีบเข้าไปอุ้มพวกเด็กๆ ขึ้นมา แต่ยังไม่ทันจะถามไถ่อาการก็เจอเข้ากับตาเขียวปั๊ดของเด็กชาย
“นี่! พี่ชายมีชื่อเรียกมั้ยห๊า” เพิร์ลพูดเสียงดัง “ถ้ามัวแต่เรียกพี่ชายๆๆ อยู่แบบนี้ติดคำสาปก็อบลินจนตายเกิดเป็นสิบรอบแล้วมั้ง”
“ชื่อของผมหรอ…”
คำถามง่ายๆ กลับทำให้ซาตานหนุ่มเผลอนิ่งไปชั่วขณะ นับตั้งแต่ได้ตำแหน่งเขาก็ถูกเรียกว่าซานต้ามาตลอดจนแทบจะลืมอีกชื่อหนึ่งที่สำคัญไป
“นี่พี่ไร้บ้านแถมไม่มีชื่อด้วยหรอ” ปีศาจจิ้งจอกน้อยหูแหว่งเอ่ยเสียงใส “เป็นผู้ใหญ่ที่ชีวิตล้มเหลวเกินไปแล้วนะ”
“นั่นสิ พรุ่งนี้จะได้ออกไปจากที่นี่พอดี คงต้องขยันเก็บเงินแล้วล่ะจะได้ไม่เป็นแบบนี้” อสูรน้อยเขี้ยวลากพื้นกล่าวเสริม
“ผมยังไม่พ้นช่วงวัยรุ่นเลยนะ…แล้วผมก็มีชื่อด้วยครับ ชื่อโฮป”
“โฮปที่แปลว่าความหวังน่ะหรอ”
เด็กสาวผู้มีผิวสีเขียวเข้มเอ่ยแทรกขึ้นมา จากรูปลักษณ์แล้วเธอคงเป็นแม่มดไม่ผิดแน่และความฉลาดนี้ก็คงมาจากเผ่าพันธุ์ของเธอ
ซาตานหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมส่งยิ้มให้
“เป็นชื่อที่พ่อกับแม่ช่วยกันตั้งให้ครับ พวกท่านบอกผมคือความหวังท่ามกลางพายุหิมะ”
จู่ๆ ทั้งห้องก็เงียบลงจนน่าอึดอัด
“ดีจังเลยนะ มีพ่อกับแม่ตั้งชื่อให้ด้วย” เด็กชายคนแคระข้างตัวเอ่ยเสียงเศร้า
“นั่นสิ…พวกเราแทบทุกคนได้มัชช์กับบาทหลวงเฮปป้าตั้งชื่อให้” ปีศาจจิ้งจอกน้อยหูแหว่งเสริม “ไม่มีความหมายพิเศษอะไรเลยแถมแข็งๆ ทื่อๆ มาจากของรอบตัวด้วย ฟังชื่อขนปุยของฉันสิอย่างกับชื่อหมา”
“นี่ๆๆ จะเศร้ากันทำไมเนี่ยเดี๋ยวน้องๆ ก็ร้องหรอก”
เพิร์ลรีบปราม แต่เหมือนจะไม่ทันเสียแล้วเพราะเด็กเล็กบางส่วนเริ่มมีน้ำตารื้น เด็กชายรีบหันขวับมาทางเขา เหมือนจะบอกว่าให้ทำอะไรสักอย่าง
โฮปที่ไม่รู้จะปลอบยังไงดีเพราะไม่เคยเจอเด็กร้องไห้ในระยะนี้มาก่อนยกเว้นเพิร์ลเมื่อตอนกลางวัน ทำได้เพียงดึงพวกเขาเข้ามากอดไว้ แต่มันกลับยิ่งทำให้เด็กๆ เริ่มร้องไห้เสียงดังกว่าเดิม
“เอ้าพี่ กอดทำไม ห้ามกอดเด็กกำพร้านะ” เพิร์ลรีบเข้ามาขวางตาโต “ตายแล้วๆๆ อย่าร้องนะเดี๋ยวมัชช์ก็…”
ปั๊ก!
“นี่”
จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการมาของมัชช์ที่ตอนนี้ถือเชิงเทียนทองเหลืองเอาไว้ ดวงตาดุร้ายจ้องเขม็งเข้ามาไม่พูดอะไรเพิ่มเติมอีก
แต่เพียงแค่นั้นกลับทำให้เหล่าเด็กน้อยตื่นตระหนก พวกเขาวิ่งสวนกันไปมากระโดดขึ้นเตียงของตัวเอง เด็กโตหน่อยก็รีบเป่าเทียนริมกำแพงให้มอดดับแล้วยัดตัวเองลงใต้ผ้าห่ม ไม่เว้นแม้กระทั่งเขาที่ถูกมือหลายคู่ดึงให้นอนลง
แล้วห้องทั้งห้องก็เงียบสงบลงภายในชั่วพริบตา…
“คืนนี้อากาศจะหนาว ห่มผ้าด้วย ถ้าใครไม่ยอมนอนก็ต้องไปถูพื้นที่โบสถ์” มัชช์กล่าวเสียงแข็ง ไล่สายตาตรวจดูเด็กๆ ทีละตนจนมาหยุดที่ร่างสีซีดซึ่งขาโผล่พ้นเตียงออกมา “รวมถึงเจ้าด้วย…พักผ่อนซะ อย่าแอบพาเด็กๆ เดินเพ่นพ่านตอนกลางคืนมันอันตรายเข้าใจมั้ย”
เขาไม่กล้าตอบกลับไป ไม่รู้ว่าตอบแล้วจะโดนลากไปถูพื้นอย่างที่ขู่หรือเปล่า ทำได้เพียงพยักหน้ารัว ดึงผ้าห่มมาคลุมทั้งหัวและตัวเช่นเดียวกับเด็กๆ
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีประตูก็ปิดลง มัชช์เดินจากไปพร้อมๆ กับแสงสว่างจากเชิงเทียน แม้เสียงฝีเท้าหนักเดินห่างออกไปไกลแล้วแต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าขยับตัว ไม่นานนักเด็กเกือบครึ่งก็หลับสนิท รู้ได้จากเสียงลมหายใจเป็นจังหวะและวิญญาณที่สงบนิ่ง
ซึ่งเห็นได้ชัดที่สุดจากอสูรน้อยเขี้ยวยาวข้างตัว ซาตานหนุ่มเอาผ้าของตัวเองไปให้เด็กชายห่มเพิ่มเพราะเขาไม่เคยรู้สึกหนาวหรือร้อนจากสภาพอากาศ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการหลับใหลแท้จริงแล้วเป็นอย่างไร ซาตานเช่นเขามีเพียงการนอนนิ่งๆ เพื่อพักร่างกายก็เท่านั้น ไม่มีความฝัน ไม่มีเสียงกรน ไม่ต้อง…หายใจเป็นจังหวะ และสามารถหลับไปได้เรื่อยๆ จนกว่าจะรู้สึกว่าร่างกายกลับมาเป็นปกติ
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเป็นเพราะความสบายใจหรืออาการเหนื่อยล้า ขณะที่เขาปิดเปลือกตาอยู่ทุกสิ่งรอบกายก็เงียบลง…เงียบลง
จนไม่รับรู้ถึงสิ่งใดอีก
…
ท่ามกลางเมืองที่เงียบสงบภายใต้แสงจันทร์ บ้านทุกหลังปิดหน้าต่างและประตู ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใดเพ่นพ่านดังเช่นทุกค่ำคืน
กระทั่ง…
ตึก
ร่างสมส่วนราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบในชุดกระโปรงโลลิต้าสีชมพูหวานแหวว ยืนอยู่ข้างกำแพงเก่าริมถนน ที่พื้นตรงหน้าของเธอคือตุ๊กตาไขลานรูปนกสีดำซึ่งปีกหายไปหนึ่งข้าง
เธอก้มลงหยิบมันขึ้นมาก่อนจะชูขึ้นให้ชายข้างตัวเห็น เขามีผมสีดำสนิท สวมเสื้อคอเต่าพอดีตัวสีดำสนิทและกางเกงขายาว ใบหน้าเรียบเฉยมองของในมือเธออย่างไม่ชอบใจนักก่อนจะหันไปทางอื่น
“ที่นี่มีร้านค้าของเราอยู่ด้วยหรอ?” หญิงสาวถามเสียงใส มือบางสวมถุงมือลูกไม้พลิกตุ๊กตาในมือไปมา
“ไม่รู้ แต่คงไม่มีหรอก” ชายหนุ่มตอบปัด “แล้วไอตัวนี้บอกให้เลิกทำไปแล้วไง น่าเกลียดชะมัด”
“นี่มันรุ่นแรกไม่ผลิตเพิ่มแล้วล่ะ…แล้วฉันทำขึ้นมาเลียนแบบตัวนายด้วย น่ารักจะตาย”
“ไม่เหมือนซักนิด เอามานี่ ไม่ผลิตเพิ่มแล้วก็เอาไปเผาทิ้งซะ”
ชายหนุ่มพยายามแย่งคืนแต่ก็ไม่ทัน หญิงสาวกระโดดเพียงครั้งเดียวก็ลอยตัวจากพื้นขึ้นสูงและห่างออกไปเรื่อยๆ ด้วยเวทมนตร์ส่องสว่างที่ปลายเท้า ซึ่งชายหนุ่มทำได้เพียงมองตามพร้อมส่งเสียงจิ๊ปากอย่างขัดใจ
“ถ้าของรุ่นแรกพึ่งโดนพ่อค้าเร่เอามาขายที่นี่ แปลว่าการโฆษณากับขนส่งของเรามีปัญหาอยู่นะเนี่ย”
“พูดแบบนี้จะไปที่โรงงานหรอ ไหนว่าจะให้ช่วยตามหาคน”
“ไม่เอาอะ โรงงานน่าเบื่อ…แล้วหมอนั่นก็ตามหาตัวไม่ยากด้วย” เธอทำหน้ามุ่ยก่อนจะปรับเป็นจริงจัง กดเสียงให้ต่ำลง “อันที่จริงแค่อยากใช้เวลากับสัตว์เลี้ยงของฉันเยอะๆ เพราะมันดูเหงาน่ะ สงสัยคิดถึงเจ้านายอีกแล้ว”
“นี่ ใครคิดถึง-”
พูดยังไม่ทันจบจู่ๆ ร่างทั้งร่างของชายหนุ่มก็หดลงและกลายเป็นนกเรเวนในชั่วพริบตา พอเงยหน้ามองก็เห็นดวงตาสีเทาว่างเปล่าของหญิงสาวกำลังทอแสงหลากสีซ้ำยังฉายแววซุกซนก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก
นกเรเวนตัวโตโผบินขึ้นทันที ปากหงิกงอดำสนิทส่งเสียงร้องดังออกมาคล้ายกำลังบ่นยาวเหยียด ยิ่งทำให้หญิงสาวพอใจมากขึ้นไปอีกที่ได้แกล้งสำเร็จ
“ฮิฮิ~ ระหว่างนี้ก็ไปเที่ยวเล่นกันก่อน เดี๋ยวซาตานตัวนั้นอาละวาดเมื่อไหร่เราค่อยไปจับตัวมาก็ได้”
สวัสดี~ ถ้าได้มาเจอกันแบบนี้แปลว่าคือท้ายบทแล้วยังไงล่ะะะะ เด็กๆ ในสถานรับเลี้ยงน่ารักกันหมดจนพระเอกเราอยากเก็บพับใส่กระเป๋าเอาไปเล่นที่โรงงานแน่ะ ในตอนหน้าจะเป็นยังไงก็ฝากกดใจ กดติดตามเอาไว้ด้วยนะ ไว้พบกันใหม่ท้ายบทเช่นเคย ขอให้โชคดี
