ซานตาคลอส ตำแหน่งที่ตัวตนเช่นเขาไม่ควรครอบครอง แม้รู้ดีแต่ก็มิอาจปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือของใคร
แฟนตาซี,ดาร์ค,ไทย,ตะวันตก,เวทมนตร์,ดาร์กแฟนตาซี,คริสต์มาส,ซานต้า,ซาตาน,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ซานตาคลอส ตำแหน่งที่ตัวตนเช่นเขาไม่ควรครอบครอง แม้รู้ดีแต่ก็มิอาจปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือของใคร
ผู้แต่ง
อิ่มหมู
เรื่องย่อ
◇ ซาตานคลอส ◇
อัพวันจันทร์และวันศุกร์ เวลา 03:03 น.
เรื่องและภาพโดย : อิ่มหมู
ประกายแสงสีทองเย็นเฉียบกะพริบเหนือฝ่ามือเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเวลานั้นกำลังนับถอยหลัง ซาตานหนุ่มรู้เรื่องนี้ดี ด้วยตัวตนเช่นเขากำลังทำให้พลังวันคริสต์มาสนั้นสั่นไหว
แต่มิอาจยกตำแหน่งนี้ให้ใคร
หนึ่งคำสัญญาทำให้ตัวเขาต้องอดทน ไม่ว่าจะทรมานสักเพียงใดก็ตาม จนกว่าจะได้พบ…กับเสียงระฆังดังก้องในหัวใจ
“ผมไม่อยากทำมันอีกต่อไปแล้ว”
ทุกถ้อยคำถูกกลั่นออกมาจากก้นบึ้งของจิตใจ ความรู้สึกของการไม่เป็นที่ต้อนรับหนักอึ้งอยู่บนบ่าทั้งสองเสมอมา
เมื่อไหร่จะจบลงซักที...วันคริสต์มาส
.........
ช่องทางการติดตาม พูดคุย ส่งมุก ตบแปะ หรือทวงงาน
Facebook : เสมียนน้อย ชอบกินหมู
Twitter/X : @Immhu_
Tiktok : @Immhu_uu
*แวะเวียนมาพูดคุย เล่นมุก ด่าตัวละครได้ตามสบาย นักเขียนค่อนข้างชอบ ขอรับคำติชมเหล่านั้นไว้ด้วยใจ♡*
อีกฝากของประตูบานเล็กซาตานหนุ่มก็ใช่ว่าจะชนะโดยไร้รอย แรงระเบิดธาตุระยะประชิดทิ้งบาดแผลใหญ่ไว้บนซี่โครงขวาแต่ความเจ็บปวดภายนอกกลับน้อยนักเมื่อเทียบกับความสั่นไหวจากภายใน
ร่างสูงโปร่งสีซีดทิ้งตัวลงกับพื้นโกดังเย็นเฉียบ มือสั่นเทาแทนที่จะสนใจรอยแหว่งใหญ่บนตัวกลับเอื้อมขึ้นไปเกาะกุมบริเวณหน้าอกแน่น
เจ็บจัง…ทำไมถึง…เจ็บขนาดนี้
ซาตานหนุ่มคิดในใจ พยายามลากตัวเองไปพิงเข้ากับประตูด้านหลัง ไม่มีเสียงโวยวายจากอีกฝั่งเป็นสัญญาณอย่างดีว่าเหล่านักเวทกลับไปหมดแล้ว
“เจ็บ…จากข้างใน” ซาตานหนุ่มหอบหายใจแรง “ที่วิญญาณหรอ”
ความเจ็บปวดที่มิอาจอธิบายได้เด่นชัดขึ้นทุกวินาทีแต่กลับไม่ได้มาจากส่วนใดของร่างกายทำให้เขาตระหนัก
สาเหตุการตายอันดับหนึ่งของซาตานที่มีอำนาจล้นเหลือคือใช้พลังมากเกินไปจนกัดกินดวงวิญญาณ การสั่นไหวภายในหาใช่ร่างกายทำให้เขาเริ่มจะเชื่อข้อความนี้
“เป็นไปไม่ได้หรอกน่า” ซาตานหนุ่มพยุงตัวขึ้น
ประโยคมั่วๆ บนหนังสือใช่ว่าจะเป็นจริง เสียทุกอย่าง บางทีตอนนี้เขาแค่อาจจะกำลังคืนร่างเดิมของซาตาน นั่นมันแย่ยิ่งกว่าและต้องรีบหาที่ซ่อนโดยเร็ว
ซาตานหนุ่มเร่งสรุปสิ่งที่ต้องทำในหัว
เขาลากตัวเองไปทางหน้าต่างที่ใกล้ที่สุด แต่ยิ่งขยับร่างกายมากเท่าไรดวงวิญญาณยิ่งสั่นไหวรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น
เขาเกือบจะถึงขีดจำกัดแล้ว…
“มีสติหน่อยคลอส คืนร่างที่นี่ไม่ได้” ซาตานหนุ่มย้ำเตือนตัวเอง แต่เหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไร เลยตบหน้าแรงๆ ไปฉาดใหญ่
“คุณคลอสคะ!”
น้ำเสียงคุ้นเคยดังแว่วมาจากทางด้านหลังช่วยดึงสติได้มากกว่าสิ่งที่กำลังพยายามทำอยู่มากนัก เขารีบเช็ดเลือดบริเวณมุมปากก่อนหันหลังกลับไปเอ่ยทักทายด้วยเสียงแผ่วเบาที่พยายามเค้นออกมาจากในลำคอ
“อะ-อรุณสวัสดิ์ครับ”
“...” เบลชะงักไปครู่หนึ่ง
เมื่อเห็นบาดแผลเหวอะ และอาการโอนเอนคล้ายกับจะล้มได้ทุกเมื่อก็รีบมาพยุงตัวเขาไว้
“ยังเดินไหวใช่มั้ยคะ ฉันจะพาไปพัก”
“รอยถลอกแค่นี้เองครับ ผมไม่เป็นไร” ซาตานหนุ่มผลักมือที่เข้ามาใกล้ออก แต่แค่การออกแรงนิดหน่อยกลับทำให้ทั่วทั้งร่างร้อนผ่าวราวกับมีบางสิ่งกำลังจะแหวกร่างกายเขาออกมา
ไม่ได้…อยู่ใกล้เบลตอนไร้สติแบบนี้ไม่ได้
ปัก!!
หน้าต่างริมประตูใหญ่ถูกเปิดออกจนสุดในคราวเดียว
เป็นโฮมมี่ที่โผล่หน้าเข้ามากวักมือเรียกให้ทั้งสองไปหาและเป็นจังหวะเดียวกับที่เหล่าเอลฟ์แคระวิ่งกรูกันเข้ามาในโกดัง
“ซานต้าล่ะ! ซานต้าเป็นอย่างไรบ้าง” เอลฟ์แคระตนหนึ่งตะโกนถามอย่างร้อนรน
แต่ในโกดังกลับมีแค่เบลที่ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างซึ่งเปิดอ้า เธอมองเหล่าเอลฟ์แคระพร้อมด้วยของในมือมากมายที่พอจะเป็นอาวุธได้ตั้งแต่แขนของตุ๊กตาไปจนถึงเศษแท่งเหล็กขนาดเท่านิ้วก้อยพยายามไม่แสดงอาการใดให้ผิดสังเกต
“เมื่อครู่ซานต้าโดนเวทมนตร์พวกนั้นเข้าอย่างจังเลย ไม่บาดเจ็บใช่หรือไม่” เอลฟ์แคระตนเดิมกล่าวต่อ
“คุณคลอสหรอคะ” เบลเอียงคอ “ฉันแค่มาดูว่าในโกดังมีพวกสภาซ่อนอยู่ในนี้หรือเปล่าเท่านั้นเองค่ะ”
“แต่…พวกข้าเห็นก้อนดำๆ หายตัวเข้ามาในนี้ ต้องเป็นซานต้าแน่”
เหล่าเอลฟ์แคระยังคงสงสัย ดวงตาสีเทาสว่างสอดส่องดูรอบกายอีกครั้งก่อนจะมุ่งความสนใจมายังหน้าต่างที่ไม่ค่อยเปิดมัน
ต้องรีบเบี่ยงความสนใจก่อน…
เบลคิดหาหนทาง หางตาเหลือบมองถุงมือของเธอซึ่งเปื้อนเลือดสีแดงเข้มจนเกือบดำกำลังระเหยขึ้นบนอากาศด้านนอกราวกับพยายามสั่งให้มันทำลายตนเองและรีบปิดหน้าต่างลง เดินสวนทางกับเหล่าเอลฟ์แคระตรงหน้า
“น่าจะแอบหนีออกไปข้างนอกอีกแล้ว คงไม่อยากอยู่เก็บกวาดของเล่นที่ส่วนการผลิต” เบลจับบานประตูเล็กค้างไว้ หันกลับมาหาเอลฟ์แคระพร้อมกดเสียงให้ต่ำลง “ถ้าเจอก็เรียกให้เขามาพบฉันด้วยนะคะ”
เธอทิ้งท้ายไว้เท่านั้นก่อนจากไป แต่กลับทำให้เหล่าเอลฟ์แคระสันหลังชาวาบขึ้นมาในทันที ยิ่งกับผู้ที่ได้เคยเห็นซานต้าถูกคุณเบลลงโทษเมื่อครั้งก่อน ยิ่งแข็งทื่อไปทั้งร่างกาย
…
ภายในห้องทำงานชั้นสองซึ่งมักจะมีแสงไฟส่องสว่างออกมาตลอดเวลาแม้ในยามที่ไร้ผู้คน มีโต๊ะไม้โอ๊คตั้งเด่น ณ ใจกลาง มันถูกแกะสลักลวดลายอย่างประณีตบอกเล่าเรื่องราวของเจ้าของโต๊ะคนก่อน แต่ทันทีที่ร่างบิดเบี้ยวสัมผัสกับพื้นพรมห้องทั้งห้องก็มืดสนิทลง
ซาตานหนุ่มแบกร่างที่ใกล้จะสิ้นสติเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ พยายามลากตัวเองไปให้ถึงโต๊ะทำงานแต่ทุกครั้งที่ขยับตัวก็มีหมอกไอสีเข้มเย็นเฉียบแผ่ซ่านออกมาจากทุกอณูของร่าง
หิว…หิวเหลือเกิน จะทนไม่ไหวแล้ว…
อาการสั่นไหวจากดวงวิญญาณหายไปแต่กลับแทนที่ด้วยความหิวจนแทบจะคลั่ง เมื่อไปถึงโต๊ะทำงานสำเร็จมือซึ่งบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิททั้งยังหงิกงอก็รีบคว้าเอาโถใส่ช็อกโกแลตก้อนจิ๋วมาแกะและยัดใส่ปากแต่ก็ไม่ทันใจจนต้องเคี้ยวมันทั้งเปลือกหวังให้ช่วยบรรเทาอาการดังเคย
แต่กลับใช้ไม่ได้ในครั้งนี้
ความหิวกระหายมันเพิ่มมากขึ้นทุกวินาทีราวกับกำลังมีตัวตนและต้องการควบคุมร่างกายนี้อย่างสมบูรณ์
เสียงกรีดร้องโหยหวนเคล้ากับกลิ่นสนิมจากของเหลวสีแดงสดละเลงไปทั่วร่างกาย คงจะน่าอภิรมย์ราวกับมีวงดนตรีชื่อดังมาบรรเลงให้ฟังซ้ำไปซ้ำมา ดวงตาไร้แววซึ่งแข็งทื่อไปพร้อมๆ กับชีวิตที่โรยรา
…เขาอยากสัมผัสสิ่งนั้น
“เลิกคิดเรื่องแบบนั้นได้แล้วคลอส” ซาตานหนุ่มตบหน้าตัวแรงๆ เพื่อเรียกสติ “นี่ไม่ใช่เวลามาทำตามใจนะ”
เมื่อรู้แล้วว่าแค่ช็อกโกแลตช่วยไม่ได้ ซาตานหนุ่มก็ข่มตาลง พยายามสร้างภาพในหัวถึงสิ่งดีๆ ที่พอจะจำได้
เช่นในตอนที่คุณพ่อคุณแม่พาเขาไปเดินเล่นในป่าภูติ แม้จะแค่ไม่กี่สิบนาทีต่อเดือนแต่ทุกภาพกลับฝังอยู่ในความทรงจำที่ไม่มีวันจางหายไป หรือในตอนที่หกล้มก็มักจะมีคุณแม่และคุณพ่อคอยอยู่ข้างๆ เราทั้งสามไม่เคยแยกจากกันเลยนับตั้งแต่จำความได้
ฟู่ว…
ร่างหงิกงอค่อยๆ คืนรูปดังเดิมแต่หมอกไอสีเข้มยังคงแทรกซึมออกมาตลอดเวลา ซาตานหนุ่มประทับฝ่ามือเหนือแผ่นอกไร้เสียงทำตามที่คุณแม่เคยบอก
ว่าหากวันใดที่อ่อนล้า ลองพูดคุยกับตรงนี้ที่บรรจุตัวตนของเราเอาไว้ อนุญาตให้มันพักผ่อนแล้วทุกอย่างจะดีขึ้น
“เหนื่อยมากเลยใช่มั้ย” ซาตานหนุ่มหอบหายใจแรง “แต่ช่วยอดทนอีกนิดนะครับ ผมใกล้จะ…”
วี้ดดดดดด