ซานตาคลอส ตำแหน่งที่ตัวตนเช่นเขาไม่ควรครอบครอง แม้รู้ดีแต่ก็มิอาจปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือของใคร
แฟนตาซี,ดาร์ค,ไทย,ตะวันตก,เวทมนตร์,ดาร์กแฟนตาซี,คริสต์มาส,ซานต้า,ซาตาน,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
วันนี้อากาศเริ่มเย็นลงมาก แต่แผ่นหลังของเธอกลับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
เบลมีท่าทางเหม่อลอย ไม่สนใจเหล่าเอลฟ์แคระดังเช่นทุกวัน เธอนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ข้างโต๊ะทำงานซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับบันไดขึ้นชั้นสอง กองเอกสารทั้งที่เป็นค่าใช้จ่ายในการซ่อมบำรุงและการขออนุญาตส่งของขวัญในแต่ละดินแดนรอให้จัดการทว่าในหัวกลับคิดวนเวียนแต่เรื่องของคุณคลอสซ้ำไปซ้ำมา
เขากำลังบาดเจ็บ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นสภาพยับเยินแบบนั้น และโฮมมี่ก็ดูเหมือนจะไม่ตกใจนักจนเธอเริ่มกังวล
จริงอยู่ที่คุณคลอสดูสนิทสนมกับโฮมมี่แต่ก็แค่เพียงในเรื่องงานเท่านั้น แต่ดูจากท่าทางในวันนั้นคงมีหลายอย่างที่ทั้งสองปกปิดไม่ให้เธอรู้ และมันต้องเกี่ยวกับการที่เหล่านักเวทของสภากลางมาตรวจสอบถึงที่นี่
‘เจ้าเคยเห็นซาตานบาดเจ็บมาก่อนหรือ’ ประโยคของโฮมมี่ยังคงดังซ้ำไปมาในหัว ‘หากไม่เคยแม้แต่จะเป็นเรื่องเล่านั่นก็แปลว่ามันใหญ่เกินกว่าที่พวกเราจะไปยุ่งได้ ปล่อยให้ซาตานหนีไปพักให้ไกลจากที่นี่ หายดีแล้วก็คงโผล่กลับมาเอง’
เบลถอนหายใจเป็นครั้งที่ร้อย ไม่แน่ใจว่าควรทำอย่างไรต่อไปดี นับตั้งแต่ได้รับตำแหน่งคุณคลอสก็เอาแต่เที่ยวเล่นโยนงานทุกอย่างมาให้เหมือนไม่ต้องการมันแต่ก็ไม่ยอมปล่อยตำแหน่งนี้ไป โฮมมี่ถึงแม้จะดูไม่ค่อยสุงสิงกับใครแต่รุ่นปู่และรุ่นพ่อของเขาคือหนึ่งในกลุ่มที่พยายามขับไล่ซูร์จนแตกหักกับซานต้าหลายรุ่น
และถ้าหากทั้งสองร่วมมือกันแล้วล่ะก็ที่นี่ต้องย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี เธอปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นไม่ได้
“ถ้าทั้งคู่คิดจะทำลายวันคริสต์มาสจริงๆ ละก็…ต้องทำอะไรสักอย่าง”
เธอบ่นพึมพำคล้ายกำลังย้ำในสิ่งที่ต้องทำ จัดกองเอกสารให้เข้าที่แล้วลุกขึ้น เดินออกไปทางโกดังเก็บของซึ่งไม่ค่อยมีเอลฟ์แคระประจำอยู่ตลอดเวลา
…
ลูกกลมคล้ายไข่มุกขนาดเท่ากำปั้นส่องสว่างอยู่ในอุ้งมือ แสงของมันเบาบางลงไปทุกขณะเมื่อเจ้าของวิญญาณกำลังจะดับสูญ
‘ผม…ผมขอโทษ’
เสียงอันคุ้นเคยดังก้องในอก มันทั้งสั่นเครือและแผ่วเบาคล้ายกำลังร้องไห้แต่กลับไม่รู้สึกถึงน้ำตาสักหยด
แล้วดวงวิญญาณในมือก็ถูกยัดลงในปาก รสชาติของมันขมขื่นไม่เหมือนที่เคยได้ยินมาสัมผัสของมันก็แย่และกำลังไหลลงสู่ท้องล่องลอยอยู่ตรงนั้นมิอาจดูดกลืนได้ ทันใดนั้นแสงหนึ่งก็ส่องสว่างออกมาจากในอกและเพียงพริบตาเดียวมันก็ถักทอจนเป็นอักขระรูปดาวห้าแฉก ฝังแน่นติดกับร่างมิอาจลบเลือนแม้จะต้องตาย…จนกว่าพันธสัญญาจะจบลง
ตุ้บ
ดาวคริสต์มาสร่วงหล่นออกจากฝ่ามือสีซีดกระแทกเข้ากับพื้นพรมขาดหลุดลุ่ย มันส่องสว่างสองถึงสามครั้งและดับแสงลง เปลือกตาสีซีดค่อยๆ ปรือขึ้น จ้องมองสิ่งตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยันตัวให้นั่งพิงโต๊ะทำงาน
เมื่อกี้…ไม่ใช่ฝัน…ซาตานฝันไม่ได้
เขารู้เรื่องนี้มากจากหนังสือเล่มหนึ่ง และสิ่งที่เห็นเมื่อครู่คงจะตั้งใจมาย้ำเตือนสิ่งสำคัญ ว่าถ้าหากต้องการอิสระต้องทำเช่นไร
“ยังเคี่ยวเหมือนเดิมเลยนะครับ” ซาตานหนุ่มเค้นเสียงหัวเราะ คว้าเศษชุดคลุมกันหนาวมาปิดส่วนซ่อนเร้นแล้วลุกขึ้นยืน
ถ้าเขายังมัวโอ้เอ้อยู่แบบนี้ไม่นานคงได้กลายเป็นตัวน่ารังเกียจของทั้งแผ่นดินมีชีวิตอย่างต่ำต้อยยิ่งกว่าเถ้าธุลี
และสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของเขาก็จะตกอยู่ในอันตราย
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ซาตานหนุ่มก็ค้นหาเสื้อผ้าในลิ้นชัก หยิบเสื้อนักกวีสีโปรดที่เบลมักจะแอบเปลี่ยนเป็นสีขาวนวลขึ้นมาสวม ติดกระดุมเพียงสามเม็ดด้านล่างก็ใส่กางเกงและสายเอี๊ยม ดวงตาทมิฬมองไปยังรถไฟของเล่นบนพื้นก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดู
ข้อความที่ถูกส่งมาช่างตรงกับสิ่งที่เขาพึ่งตัดสินใจไปมากนักราวกับมานั่งอยู่ในหัว
ซาตานหนุ่มวางรถไฟลงบนรางดังเดิม ซ่อนดาวคริสต์มาสไว้บนชั้นวางของเล่นแน่นเอี๊ยด คว้ากล่องซึ่งเต็มไปด้วยจดหมายที่ไม่สามารถตรวจสอบได้ขึ้นมากอดไว้ เขาตัดสินใจแล้วว่าจะทำมันให้หมดในการออกไปครั้งนี้ หากความหวัง…ยังมีอยู่จริงเขาต้องได้พบเป็นแน่
เด็กที่มีเสียงระฆังดังก้องในหัวใจ
คุณคลอสคนก่อนบอกเอาไว้แบบนั้น ขอเพียงตามหาเด็กคนนั้นให้เจอปัญหาทุกอย่างต้องจบสิ้นลง
อย่างน้อยเขาก็เชื่อแบบนั้น
“ผมจะทำทุกอย่างให้สำเร็จได้จริงๆ ใช่มั้ยครับ”
ซาตานหนุ่มเหม่อมองที่บนสุดของต้นสนประดับไร้ซึ่งดวงดาวปลายยอดคาดหวังคำตอบจากเสียงอันคุ้นเคย ก่อนจะปีนออกทางหน้าต่างบานใหญ่ หันกลับมาปิดมันให้เรียบร้อยเพื่อไม่ให้เบลสงสัยขณะเดียวกันที่มือสีซีดเรียกกลุ่มก้อนควันสีม่วงออกมาห่อหุ้มปลายเท้าเอาไว้เพื่อช่วยในการเหาะเหิน
แต่แล้วขนทั้งร่างก็ลุกชันขึ้นมาโดยพร้อมเพรียงกันเมื่อกลิ่นหอมสดชื่นของเมล็ดต้นสนกระทบกับน้ำค้างลอยเข้ามากระแทกจมูก
เป็นเบลที่ยืนกอดอกจ้องเขม็งขึ้นมาด้วยท่าทางหงุดหงิด ปลายนิ้วอ้วนสั้นเคาะต้นแขนของตัวเองซ้ำๆ เร่งให้เขาลงไปหา
“จะไปไหนหรอคะ” เบลเอ่ยเสียงแข็ง “ถ้าหายดีแล้วควรจะจัดการงานในโรงงานให้เรียบร้อยดีกว่าออกไปเล่นข้างนอกนะคะ”
ซาตานหนุ่มถึงกับเหงื่อตก ร่อนตัวลงพื้นช้าๆ วางกล่องจดหมายลงแล้วกุมมือไว้ที่ท้องก้มหน้างุดราวกับเด็กที่สำนึกผิด
“รู้ใช่มั้ยคะว่าของเล่นกำลังจะทำไม่ทันกำหนดการณ์”
เบลพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าปกติ ดวงตาจ้องเขม็งคาดคั้นให้อีกฝ่ายสำนึก
“...”
แต่ซาตานหนุ่มกลับนิ่งเงียบ พยักหน้าเล็กๆ เหมือนกับทุกครั้งที่โดนดุแต่ก็ยังตั้งใจทำซ้ำอีกหากมีโอกาส
“ถ้าคุณคลอสที่มีพลังอำนาจยังไม่มาช่วยจัดการจะมีเด็กไม่ได้รับของขวัญเกินพันคน เคยใส่ใจเรื่องนี้บ้างมั้ย”
“...”
“รูดอล์ฟเองก็กำลังป่วยอาการแย่ลงทุกวัน แต่คุณคลอสกลับเอาแต่ออกไปข้างนอก” ดวงตาเรียวเริ่มมีละอองใสแจ๋วเบาบางเคลือบ “อ้างว่าตรวจสอบจดหมายซึ่งจริงหรือเปลาก็ไม่ทราบ ทิ้งให้พวกเรา…ทิ้งให้ฉันทำงานทั้งหมดนี่คนเดียว!”
เบลตวาดจนตัวสั่น ริมฝีปากสีสดขบแน่นเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกไป
“ผมก็กำลังตรวจสอบจดหมาย…”
“ถ้าคุณ- ถ้าไม่อยากทำก็ออกไปสิ ไปจากที่แห่งนี้” เสียงของเบลเริ่มสั่น “หยุดทำลายวันคริสต์มาสซักที!”
“เบล…”
ซาตานหนุ่มรู้สึกหน่วงในท้อง เขาขยับเข้าใกล้เบล มือทั้งสองยกขึ้นมาแต่ก็ค้างเติ่งอยู่อย่างนั้นทำเพียงยืนจ้องอีกฝ่ายสะอื้น
“ตั้งแต่ได้รับตำแหน่งมาคุณก็ทำตัวแบบนี้มาตลอด ทิ้งให้พวกเรารับผิดชอบทุกอย่าง ถ้าโกรธเกลียดที่แห่งนี้นักหนาก็บอกมาตรงๆ สิ ทำไมต้องทรมานคนอื่นแบบนี้ด้วย ใจร้าย…ใจร้ายที่สุดเลย” เบลพูดพร้อมสะอื้น มือทั้งสองทุบตีหน้าอกของอีกฝ่ายรัวๆ แต่เขากลับไม่ตอบโต้แม้แต่คำพูดแก้ตัวสักคำ
น้ำตาแห่งความอัดอั้นไหลล้นทะลักออกมาจากดวงตา โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นใบหน้าสีซีดในระยะประชิด
ไร้ซึ่งท่าทีสำนึกผิด ไม่มีแม้แต่คำขอโทษ คุณคลอสเอาแต่ยืนนิ่งปล่อยให้เธอพูดพล่ามอยู่อย่างนั้นราวกับคนบ้า
“ฉันไม่เข้าใจ ถ้าคุณไม่อยากเป็นซานต้าคุณจะ…จะครองตำแหน่งนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่”
“เพื่อเบลไง”
สามคำสั้นๆ ที่แผ่วเบาแต่กลับจริงใจที่สุดที่เธอเคยได้ยินทำเอาทั้งหัวขาวโพลนไปชั่วขณะ เบลได้แต่ยืนนิ่งปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มอยู่อย่างนั้น
“เชื่อใจผมนะครับ”
“...”
ซาตานหนุ่มเอื้อมมือขึ้นมาอังไว้ข้างแก้มเบลแต่ก็ไม่ยอมสัมผัส ดวงตาทมิฬสั่นระริกคล้ายกำลังมีน้ำตา
“ไม่ว่าหลังจากนี้หรือก่อนหน้านี้จะเกิดอะไรขึ้น ผมกำลังทำทุกอย่างเพื่อคุณ” น้ำเสียงของเขาเริ่มแผ่วเบาลงทุกขณะ “ถ้ามันสำเร็จความปรารถนา-”
“โว้วววว!!”
เสียงตะโกนจากทางด้านหลังกลืนคำพูดทุกคำให้จางหายไปในอากาศ เบลหันกลับไปทางต้นเสียงก็พบกับโฮมมี่ที่กำลังเดินมาพร้อมหอบม้วนกระดาษพะรุงพะรัง
ซาตานหนุ่มรีบขยับถอยห่าง เขากำมือที่เกือบจะสัมผัสเบลโดยตรงแน่น จิกปลายเล็บลงไปในเนื้อพยายามควบคุมอารมณ์ที่เกือบจะระเบิดออก
“สายพานมีปัญหาอีกแล้ว คงโดนลูกหลงจากพวกสภาเมื่อวันก่อน จะทำอย่างไรดี”
“ซ่อมตอนนี้ไม่ได้เลยหรอคะ”
เธอรีบเช็ดคราบน้ำตา คว้าแบบแปลนของเครื่องจักรที่มีวงสีแดงหลายจุดขึ้นมาตรวจดู แต่พอจะหันมาขอความช่วยเหลือจากคุณคลอสที่ตรงนั้นกลับว่างเปล่า
ทั้งที่เธออุตส่าห์พูดแบบนั้นแต่เขาก็ยังเลือกที่จะหายตัวไปอีก…ท่าทางเสียใจเมื่อครู่ก็โกหกอีกแล้วสินะ
ซาตานช่างโหดร้ายดังคำล่ำลือ
เธอเผลอกัดริมฝีปากจนเลือดซิบ ดวงตาสีน้ำเงินหม่นราวผืนทะเลยามค่ำคืนสั่นระริก อยากนั่งกรีดร้องอยู่ตรงนี้ปล่อยให้ทุกอยางพังทลายไปตรงหน้าให้มันจบๆ
สวัสดีนี่เราอิ่มหมูนะ มาพบกันท้ายบทอีกแล้ว รอมาพูดคุยกันแบบนี้อยู่หรือเปล่า? ตอนนี้ทุกอย่างดูคลุมเครือไปหมดจนอดคิดไม่ได้เลยว่าพวกเราอยู่ฝั่งที่ถูกต้องอยู่มั้ยนะ ไว้พบกันใหม่ท้ายบทหน้าขอให้มีวันที่ดีกินอิ่มนอนหลับ
