ซานตาคลอส ตำแหน่งที่ตัวตนเช่นเขาไม่ควรครอบครอง แม้รู้ดีแต่ก็มิอาจปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือของใคร
แฟนตาซี,ดาร์ค,ไทย,ตะวันตก,เวทมนตร์,ดาร์กแฟนตาซี,คริสต์มาส,ซานต้า,ซาตาน,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ซานตาคลอส ตำแหน่งที่ตัวตนเช่นเขาไม่ควรครอบครอง แม้รู้ดีแต่ก็มิอาจปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือของใคร
ผู้แต่ง
อิ่มหมู
เรื่องย่อ
◇ ซาตานคลอส ◇
อัพวันจันทร์และวันศุกร์ เวลา 03:03 น.
เรื่องและภาพโดย : อิ่มหมู
ประกายแสงสีทองเย็นเฉียบกะพริบเหนือฝ่ามือเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเวลานั้นกำลังนับถอยหลัง ซาตานหนุ่มรู้เรื่องนี้ดี ด้วยตัวตนเช่นเขากำลังทำให้พลังวันคริสต์มาสนั้นสั่นไหว
แต่มิอาจยกตำแหน่งนี้ให้ใคร
หนึ่งคำสัญญาทำให้ตัวเขาต้องอดทน ไม่ว่าจะทรมานสักเพียงใดก็ตาม จนกว่าจะได้พบ…กับเสียงระฆังดังก้องในหัวใจ
“ผมไม่อยากทำมันอีกต่อไปแล้ว”
ทุกถ้อยคำถูกกลั่นออกมาจากก้นบึ้งของจิตใจ ความรู้สึกของการไม่เป็นที่ต้อนรับหนักอึ้งอยู่บนบ่าทั้งสองเสมอมา
เมื่อไหร่จะจบลงซักที...วันคริสต์มาส
.........
ช่องทางการติดตาม พูดคุย ส่งมุก ตบแปะ หรือทวงงาน
Facebook : เสมียนน้อย ชอบกินหมู
Twitter/X : @Immhu_
Tiktok : @Immhu_uu
*แวะเวียนมาพูดคุย เล่นมุก ด่าตัวละครได้ตามสบาย นักเขียนค่อนข้างชอบ ขอรับคำติชมเหล่านั้นไว้ด้วยใจ♡*
มือสีซีดเอื้อมหยิบจดหมายในกล่องกระดาษบนโต๊ะข้างตัวที่ได้ให้เอลฟ์แคระนำมาวางไว้เมื่อไม่สามารถตรวจสอบมันได้
“เยอะเหมือนกันแฮะ…อย่าบอกนะว่าเหมือนกับเมืองนั้น”
เขาพูดคุยกับตนเองพลางอ่านที่อยู่บนจ่าหน้าซองคร่าวๆ เพื่อให้แน่ใจ
วูบบบบ
พลันลมหนาวลูกหนึ่งได้พัดเข้ามาทางหน้าต่างเปิดอ้าซึ่งเขาได้ใช้เป็นทางเข้ามาด้านใน แม้จะเบาบางแต่กลับทำให้ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน
อึก…
ซาตานหนุ่มค่อยๆ ทิ้งตัวลงบนพื้นพรมขนสั้น ใบหน้าซีดเผือกแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่ากำลังเจ็บปวด
อีกแล้วหรอ…
เขากัดฟันกรอด พยายามคงสติให้ได้มากที่สุดแต่ความร้อนรุ่มหนึ่งในอกกลับแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง
ความหิวกระหายที่รู้สึกตลอดเวลาหลังจากการตื่นขึ้นในครั้งนี้ที่คิดว่ามันคงจะลดลงไปเองแต่กลับไม่ใช่
ขณะที่กำลังอดกลั้นสายตาก็ได้เหลือบไปเห็นเส้นสีดำขนาดเท่าท่อนแขนเคลื่อนไหวคล้ายกับงูกำลังจ้องหาเหยื่อ
หมับ
เขารีบจับมันก่อนจะหนีไปทำร้ายผู้อื่น ทว่าทันทีที่สัมผัสมันกลับรู้สึกได้อย่างน่าประหลาด ราวกับว่ามันคือส่วนหนึ่งของอวัยวะของเขาอย่างไรอย่างนั้น
“เวรเอ้ย…”
ซาตานหนุ่มสบถเมื่อได้รู้ว่าเจ้าสิ่งนี้คือหางของตนเอง บริเวณปลายแหลมรูปสามเหลี่ยมชี้ไปยังหน้าประตูคล้ายนึกคิดได้เอง
…หน้าประตูที่มีวิญญาณมากมายกำลังใช้ชีวิตและกำลังเรียกหาเขา กลิ่นหอมหวนนั้นช่างเย้ายวนเกินกว่าจะต้านได้
เพี้ยะ!
ซาตานหนุ่มตบหน้าตัวเองแรงๆ เพื่อเรียกสติ แต่กลับได้รู้อีกเรื่อง แขนขวาของเขาเองก็บิดเบี้ยวดำทมิฬไม่น่าดูชมเท่าไรนัก
เมื่อรู้แล้วว่าคงทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้เขาจึงตัดสินใจที่จะไปหาอะไรกินก่อนที่ร่างที่แท้จริงของซาตานจักเปิดเผยออกมา แม้จะไม่เคยเห็นกับตาแต่หากมันเป็นเรื่องดีซาตานเกือบทุกตนคงจะไม่ปกปิดมันไว้ด้วยรูปลักษณ์เช่นนี้แน่ เขาใช้เล็บจิกลงไปยังหางของตนเพื่อเรียกสติก่อนจะกระโดดออกทางหน้าต่างที่พึ่งเข้ามา
…………
ถาดใส่เส้นสปาเก็ตตี้ต้มสุกและผัดจนหอมขนาดใหญ่กว่าสิบถาดถูกวางเรียงบนโต๊ะหินซึ่งเคยเต็มไปด้วยอุปกรณ์มากมาย เอลฟ์แคระเริ่มแก่ชราพร้อมถ้วยใส่เบค่อนผัดปีนขึ้นบนลังไม้เตรียมทำอาหารตรงหน้าให้แล้วเสร็จ
“พร้อมรึยัง”
เอลฟ์แคระตนเดิมถามกับพวกพ้องมากมายบนลังไม้รอบโต๊ะ ในอ้อมแขนของพวกเขาต่างมีถ้วยใส่เบค่อนเช่นเดียวกัน
พวกเขาพยักหน้ารับ
“เทเลย”
สิ้นคำนั้น หม้อขนาดใหญ่เหนือหัวถูกผลักจนล้มลง ซอสคาโบนาร่าสีเหลืองนวลค่อยๆ ไหลตามรางราดลงบนถาดใส่เส้นสปาเก็ตตี้ผัด
ควันหอมฟุ้งกระจายขึ้นมาสามารถเรียกน้ำลายให้แตกซ่านในปากอย่างมิอาจห้ามได้ และก่อนที่ความร้อนนั้นจะลดลงเอลฟ์แคระบนลังไม้รีบโรยเบค่อนผัดลงไปพร้อมๆ กับโรยผงสีเขียวแผ่นใหญ่เท่าเกลือสมุทรเพื่อเพิ่มความหอม
“ปิดดด”
เอลฟ์แคระตนเดิมสั่งอีกครั้งเป็นสัญญาณให้เอลฟ์แคระด้านล่าง พวกเขาใช้แขนยืดยาวอันเป็นหนึ่งในสิ่งประดิษฐ์จับเชือกซึ่งผูกร้อยฝาสี่เหลี่ยมเอาไว้ให้ลงมาปิดอย่างรวดเร็ว
เพราะอากาศที่หนาวกว่าดินแดนอื่นทำให้พวกเขาต้องรีบเร่ง เพื่อให้เอลฟ์แคระที่กำลังผลิตของขวัญอย่างตั้งใจนั้นได้กินอาหารร้อนๆ
ป๊อกป๊อกป๊อก
ยังไม่ทันที่อาหารทุกอย่างจะแล้วเสร็จเสียงเคาะก็ได้ดังขึ้นมาเร่งเร้าทำเอาคิ้วข้างหนึ่งกระตุกขึ้นมาแต่กลับไม่ได้มาจากทางประตูจนผู้ที่ได้ยินนึกแปลกใจ
“ทางนี้ครับ”
กระทั่งได้เห็นเงาคุ้นตาบริเวณหน้าต่างตรงหน้า เอลฟ์แคระสวมหมวกสีฟ้าถึงกับสะดุ้งโหยงสุดตัว
“ซานต้า!” เอลฟ์แคระตะโกนก่อนจะรีบปิดปากเมื่ออีกฝ่ายนั้นชูนิ้วขึ้นมาเป็นนัยว่าห้ามส่งเสียง
หน้าต่างถูกเปิดออกอย่างทุลักทุเลเพราะไม่ใช้เป็นเวลานาน ซาตานหนุ่มรีบชะโงกหน้าเข้ามาด้านในก่อนจะมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง
“เบลอยู่มั้ยครับ” เขาเอ่ยกระซิบ
เอลฟ์แคระที่กำลังผสมแป้งอยู่ข้างกันนั้นได้ยินเข้าถึงกับหัวเราะเบาๆ ออกมาพลางส่ายหัวอย่างเอือมระอา
“ซานต้าแอบมาหาอะไรกินก่อนออกไปอีกแล้วหรอ” เอลฟ์แคระหมวกสีฟ้าถามเพื่อความแน่ใจ
“ใช่ครับ ผมหิวมากๆ เลย มีอะไรเหลือให้กินบ้างมั้ยครับตอนนี้”
เอลฟ์แคระพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะเดินห่างออกไป ไม่นานนักก็กลับมาพร้อมกับสเต็กชิ้นใหญ่ถึงสามชิ้นและกล่องใส่สปาเก็ตตี้คาโบนาร่าขนาดใหญ่ไม่แพ้กัน
มือสีซีดข้างซ้ายเอื้อมมารับไปอย่างเร่งรีบ แม้เพียงแค่ครู่เดียวแต่มันกลับบิดงอก่อนจะกลับมาดังเดิม ซาตานหนุ่มไม่แน่ใจว่าเอลฟ์แคระได้เห็นสิ่งนี้หรือไม่กำลังจะเอ่ยถามให้แน่ใจแต่กลับมีความเคลื่อนไหวหนึ่งใกล้เข้ามาเสียก่อน
“อะแฮ่ม”
เสียงกระแอมของโฮมมี่ดังขึ้นด้านหลังแม้เพียงเบาบางแต่กลับทำให้ร่างสีซีดสะดุ้งโหยง
ดวงตาสีเทาสว่างจ้องมองมายังเขาอย่างไม่ลดละ…โดยเฉพาะกับแขนข้างขวาบิดเบี้ยวที่กำลังกำหางปลายแหลมซุกซุน
ซาตานหนุ่มถอนหายใจออกมาเล็กน้อยเมื่อได้เห็นว่าคือโฮมมี่ไม่ใช่ใครอื่น มิเช่นนั้นคงต้องได้ใช้มนตร์ของซาตานสักบท
“ขอคุยหน่อยได้มั้ย” โฮมมี่กล่าวเสียงเรียบกว่าปกติ
“ผม…เผลอทำของในนี้พังอีกแล้วหรอครับ” เขาหันมากระซิบกับเอลฟ์แคระตนเดิมด้วยท่าทีติดตลก
“ปีนี้ซานต้ายังไม่เข้ามาในนี้ด้วยซ้ำ ของทุกอย่างยังปกติดีน่า”
เอลฟ์แคระหมวกสีฟ้าตอบพลางมองยังด้านหลังของตนซึ่งเป็นตู้เก็บอุปกรณ์เครื่องครัวที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นมา ทุกชิ้นในนั้นต่างถูกสนับสนุนโดยซานต้าแม้จะถูกคุณเบลและพวกหัวหน้าแผนกดุก็ตาม
พวกเขาจึงได้ทราบ ว่าซานต้านั้นก็มิได้เข้าข้างซูร์ไปซะทุกอย่างและต้องมีเหตุผลอื่นใดที่ต้องทำเช่นนี้เป็นแน่
ทว่าเมื่อหันกลับมาหน้าต่างตรงหน้ากลับปิดลงไร้ซึ่งผู้ใดราวกับเมื่อครู่เป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น
------
สวัสดีทุกคนอีกครั้งซาตานหนุ่มของเราเริ่มออกอาการแปลกๆ ตั้งแต่บทที่สามเลย จะอดทนไปได้อีกนานแค่ไหนนะ…ในตอนต่อไปฝั่งเบลเองก็ดุเดือดไม่แพ้กัน ไว้พบกันอีกในท้ายบทหน้า♡