เมื่อชีวิตมาถึงทางตันและแม่ป่วยหนักลินเด็กสาวชาวสวนผู้ต้อยต่ำกลับค้นพบไหวิเศษในตำนานที่สามารถทวีคูณสมบัติพลิกชีวิตให้ร่ำรวยในพริบตาทว่าพลังอันเหนือธรรมชาติกลับมาพร้อมกับรสชาติของความละโมบ
แฟนตาซี,รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ไทย,หักหลัง,แย่งชิง,เพื่อน,ความโลภ,ความรัด,ไหวิเศษ,นักมวยหญิง,แอบรัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อชีวิตมาถึงทางตันและแม่ป่วยหนักลินเด็กสาวชาวสวนผู้ต้อยต่ำกลับค้นพบไหวิเศษในตำนานที่สามารถทวีคูณสมบัติพลิกชีวิตให้ร่ำรวยในพริบตาทว่าพลังอันเหนือธรรมชาติกลับมาพร้อมกับรสชาติของความละโมบ
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ลินและมิ่งเนียนเดินเข้ามาในพิพิธภัณฑ์อีกครั้งในคราบนักศึกษา
โดยลินสะพายเป้ใบใหญ่ที่ซ่อนไหปลอมเอาไว้ข้างใน เมื่อสบโอกาสในช่วงที่เจ้าหน้าที่เริ่มทยอยกลับและปลอดคน ทั้งคู่รีบพุ่งตัวเข้าไปแอบซ่อนอยู่ในห้องน้ำชายโซนลึกสุด ปิดประตูเงียบและยืนเอาเท้าเหยียบบนคอห่านเพื่อไม่ให้ใครเห็นปลายเท้าจากใต้ประตู
แกร๊ก ตูม
เสียงประตูใหญ่ของพิพิธภัณฑ์ถูกปิดล็อกลงจากด้านนอก แสงไฟในอาคารดับลง เหลือเพียงไฟสลัวระบบรักษาความปลอดภัยขณะเดียวกัน วินที่นั่งสแตนด์บายอยู่ในรถกระบะเก่าที่จอดห่างออกไป 100 เมตร เปิดโน้ตบุ๊กคู่ใจขึ้นมา นิ้วรัวแป้นพิมพ์แฮกเข้าระบบส่วนกลางของพิพิธภัณฑ์อีกครั้ง
"ลิน มิ่ง ฟังนะ"
เสียงวินดังผ่านหูฟังบลูทูธ
"ฉันจะทำการเจาะระบบบล็อกสัญญาณกล้องวงจรปิด และตัดกระแสไฟระบบเลเซอร์ตรวจจับความร้อนรอบๆ ตู้โชว์ให้ชั่วคราว มีเวลาแค่ 10 นาทีเท่านั้น เริ่มได้"
ลินและมิ่งย่องออกจากห้องน้ำในความมืด ตรงดิ่งไปยังตู้กระจก ลินหยิบไหปลอมออกมา วางสลับที่กับไหวิเศษของจริงอย่างเบามือและรวดเร็ว ทันทีที่ไหจริงเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ลินสัมผัสได้ถึงพลังงานอุ่นๆ ที่แผ่ออกมา
"สำเร็จแล้วลิน รีบไป"
มิ่งยังพูดไม่ทันจบคำ
ตึก ตึก ตึก
แสงจากไฟฉายกระบอกใหญ่สาดส่องเข้ามาจากหัวมุมตึก พร้อมเสียงฝีเท้าหนักๆ ของ รปภ. ที่เดินตรวจตรากะกลางคืน
"หลบเร็วลิน มีคนเดินมา"
มิ่งกระซิบเสียงหลงพลางดึงแขนลินกระชากเข้าหลังเสาต้นใหญ่ทันทีลินกอดไหวิเศษไว้แน่นในความมืด ทั้งสองคนกลั้นหายใจจนหน้าอกแทบระเบิด แสงไฟฉายสาดวูบวาบเฉี่ยวหน้าเสาไปเพียงนิดเดียว รปภ. เดินมาหยุดอยู่หน้าตู้กระจก เขายกไฟฉายขึ้นส่องดูไหดินเผาใบปลอม อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าไหยังคงตั้งอยู่ที่เดิมและไม่มีร่องรอยการงัดแงะตู้ กระจก รปภ. จึงหันหลังเดินฮัมเพลงตรวจต่อไปทางอื่นจนเสียงฝีเท้าเงียบหายไป
ตอนที่ 20
ณ คฤหาสน์หรูหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์นคลาสสิกใจกลางเมืองหลวง แสงไฟระยิบระยับจากโคมไฟระย้าคริสตัลราคาแพงสาดส่องเน้นความมั่งคั่งของตระกูลไฮโซชื่อดัง บรรยากาศภายในห้องโถงรับแขกขนาดใหญ่เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากคนในครอบครัว พลอย ในสภาพที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านไม่นาน ใบหน้าหวานที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดีบัดนี้ดูซีดเซียวและลนลานอย่างเห็นได้ชัด เธอเดินวนเวียนไปมาบนพรมขนสัตว์หนานุ่ม มือเรียวกำโทรศัพท์แน่นจนสั่นเทา
"คุณพ่อคะ คุณพ่อต้องช่วยพลอยนะ"
พลอยหันไปละล่ำละลักบอกกับชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานผู้เป็นบิดา ซึ่งกำลังนั่งขมวดคิ้วแน่นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอยู่บนโซฟาหนัง
"แกไปทำบ้าอะไรมาฮะ ไหนบอกพ่อว่าแค่มีเรื่องเขม่นกันที่ยิมมวย แล้วทำไมตอนนี้คนงานของฉันถึงได้ส่งข่าวมาว่า แกไปยุ่งเกี่ยวกับพวกคนงานเก่าของเสี่ยทรงพล" เสียงตวาดอันทรงอำนาจของบิดาดังลั่นห้องโถง ทำเอาผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับร้องไห้สะอื้นด้วยความหวาดกลัว
"พลอยแค่หมั่นไส้อีนังเด็กชาวสวนนั่นค่ะคุณพ่อ พลอยไม่ได้ตั้งใจจะให้เรื่องมันบานปลายขนาดนี้" พลอยพยายามแก้ตัวเสียงสั่น แต่ความจริงที่เธอแอบส่งคนไปทำลายพิมพ์และบุกรุกบ้านสวนของลินมันหนักหนาเกินกว่าที่บารมีเงินของพ่อเธอจะปกปิดได้ง่าย ๆ
ครืด เอี๊ยด
ทันใดนั้นเอง เสียงเบรกลากล้อของรถยนต์หลายคันก็ดังสนั่นมาจากบริเวณลานน้ำพุหน้าคฤหาสน์ แสงไฟไซเรนสีแดงน้ำเงินสลับกันสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์เข้ามาในห้องโถงรับแขก บ่งบอกถึงการมาเยือนของกลุ่มคนที่ไม่พึงประสงค์ในยามวิกฤตนี้
"เกิดอะไรขึ้นน่ะ" แม่ของพลอยอุทานเสียงหลงด้วยความตกใจยังไม่ทันที่คนรับใช้ในบ้านจะวิ่งไปเปิดประตู ไม้สักทองสลักลายอย่างดีก็ถูกผลักออกอย่างแรง ร้อยตำรวจเอกสมชาย นำกำลังเจ้าหน้าที่ตำรวจชุดสืบสวนและสายตรวจอาวุธครบมือเกือบห้านายก้าวเท้าเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางเฉียบขาดและดุดัน สายตาคมของนายตำรวจจับจ้องตรงไปยังไฮโซสาวที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่กลางห้องทันที
"นี่มันหมายความว่ายังไงคุณตำรวจบุกเข้ามาในบ้านของผมยามวิกาลแบบนี้ได้ยังไง รู้ไหมว่าผมเป็นใคร"
พ่ออของพลอยรีบลุกขึ้นยืนตวาดใส่เจ้าหน้าที่ หวังจะใช้อำนาจเงินและเส้นสายข่มขู่ ทว่า คุณตำรวจสมชายไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขาชูแผ่นกระดาษตราครุฑในมือขึ้นสูงต่อหน้าทุกคนในครอบครัวด้วยแววตากร้าวเด็ดขาด
"ขออภัยด้วยครับคุณท่าน แต่ทางเรามาปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมาย"
ตำรวจสมชายเอ่ยเสียงดังฟังชัด
"นี่คือหมายจับจากศาลจังหวัด ออกอนุมัติจับกุม นางสาวพลอย ในข้อหาจ้างวานพยายามฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน และข้อหาบุกรุกทำร้ายร่างกายครับ"
"ไม่จริง พลอยไม่ได้ทำคุณพ่อช่วยพลอยด้วย"
พลอยกรีดร้องเสียงแหลมลนลาน ถอยหลังหนีไปหลบอยู่ข้างหลังแม่ด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด เกราะป้องกันที่เธอเคยใช้เงินสร้างขึ้นมา บัดนี้กำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา
"คุณตำรวจเรื่องนี้ต้องมีความเข้าใจผิดกันแน่ ๆ ลูกสาวผมไม่มีทางทำเรื่องต่ำตมแบบนั้นหรอก"
พ่อออของพลอยยังคงพยายามเจรจา ทว่าตำรวจสมชายกลับยกมือขึ้นขัดจังหวะพร้อมกับเปิดหน้าจอแท็บเล็ตของทางราชการขึ้นมา
"ไม่มีการเข้าใจผิดครับ ทางเรามีพยานหลักฐานเป็นไฟล์ภาพจากกล้องวงจรปิดและกล้องหน้ารถ บันทึกภาพรถเบนซ์หรูของบริษัทคุณท่านขี่วนเวียนที่เกิดเหตุ และมีภาพป้ายทะเบียนรวมถึงใบหน้าของนางสาวพลอยนั่งสั่งการคนงานเก่าของเสี่ยทรงพลอย่างชัดเจนดิ้นไม่หลุดครับ แถมตอนนี้โจรชุดดำสองคนที่ไปลงมือ ก็ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจชุดสกัดจับกุมตัวไว้ได้แล้ว และพวกมันยอมรับสารภาพหมดเปลือกว่านางสาวพลอยเป็นคนจ้างวาน"
คำประกาศข้อยืนยันของตำรวจทำให้พ่อของพลอยถึงกับเข่าอ่อน ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดสภาพ แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวังและอับอายต่อสังคม ส่วนผู้เป็นแม่ถึงกับเป็นลมพับไปทันที
"เจ้าหน้าที่ ควบคุมตัวผู้ต้องหาไปที่สถานีตำรวจ" ตำรวจสมชายสั่งการเสียงเฉียบ
"ปล่อยฉันนะ อย่ามาจับตัวฉัน ฉันไม่ได้
พ่อช่วยพลอยด้วย"
พลอยร้องห่มร้องไห้โวยวายสะดีดสะดิ้งยามที่ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงสองนายขนาบข้างและล็อกกุญแจมือเหล็กดัง
คลิก
เสียงโซ่ตรวนแห่งความยุติธรรมดังบาดลึกในใจของไฮโซสาวที่เคยหยิ่งยโสร่างของพลอยถูกกุมตัวเดินก้าวออกจากคฤหาสน์หรูหราผ่านสายตาของคนใช้ที่ยืนมองด้วยความเวทนาและสมเพช รถตำรวจหลายคันเปิดไซเรนแล่นทะยานออกสู่ท้องถนน นำตัวผู้บงการร้ายไปชดใช้กรรมในคุกอย่างสาสม พายุร้ายที่เกิดจากความริษยาได้พัดย้อนกลับไปทำลายชีวิตของเธอเองจนหมดสิ้น
เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเหนือสวนผลไม้เปิดโล่ง แสงแดดอุ่น ๆ สาดส่องขับไล่ความอ้างว้างและกลิ่นอายของฝันร้ายในค่ำคืนที่ผ่านมาจนหมดสิ้น ข่าวการจับกุมพลอยและพวกโจรแพร่กระจายไปทั่วหน้าหนังสือพิมพ์และโลกออนไลน์อย่างรวดเร็ว ทำให้อู่รถของวินและยิมมวยของรุจกลับมาสงบสุขอีกครั้ง แต่วันนี้ ลินมีภารกิจสำคัญที่สุดที่ต้องทำรถกระบะของรุจแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านพักหลังเล็กในสวนร่มรื่นของ ป้าจัน พี่สาวของแม่ที่ลินพาย้ายมาหลบภัย ลินก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าที่สดใสและเปี่ยมไปด้วยความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาตลอดหลายสัปดาห์ โดยมีรุจเดินเคียงข้างคอยดูแลเธออย่างทะนุถนอม สภาพร่างกายของลินดีขึ้นมากแล้วหลังจากได้ยาทาและพักผ่อนเต็มอิ่ม
"พี่ลิน พี่รุจ"
เสียงใส ๆ ของฟ้าตัวดีตะโกนลั่นมาแต่ไกล เธอวิ่งร่าออกกอดพี่สาวด้วยความคิดถึง
"หนูเห็นข่าวในทีวีแล้ว ยัยไฮโซหน้าไหว้หลังหลอกคนนั้นโดนตำรวจจับเข้าคุกแล้วใช่ไหมพี่"
"อื้อ เรื่องร้าย ๆ จบลงหมดแล้วล่ะฟ้า"
ลินยิ้มกว้างพลางลูบหัวน้องสาวอย่างแสนรัก ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในบ้าน ที่ซึ่ง แม่ของลิน กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หวาย โดยมี ป้าจัน และ น้ำ เพื่อนสนิทที่อาสามาอยู่เป็นเพื่อนคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ
"แม่คะ ลินมารับแม่กลับบ้านเราแล้วค่ะ"
ลินทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้ามารดา มือเรียวกุมมือที่ผอมบางของแม่ไว้แน่น น้ำตาแห่งความปิติเอ่อล้นขอบตาแม่ของลินที่ปัจจุบันอาการป่วยโรคหัวใจดีขึ้นมากจนผิวพรรณเริ่มมีเลือดฝาด ลูบหัวลูกสาวตัวน้อยที่ผ่านศึกหนักเพื่อปกป้องครอบครัวมาโดยตลอด
"กลับบ้านเรานะลูกแม่ก็คิดถึงบ้านสวนของเราจะแย่แล้ว ป้าจันแกบ่นแม่ทุกวันเรื่องกินข้าวช้า" คำแซวของแม่ทำให้ทุกคนในห้องโถงพากันหัวเราะร่าออกมาด้วยความอบอุ่นหลังจากกราบลาและขอบคุณป้าจันที่ช่วยดูแลแม่เป็นอย่างดี รุจและวินที่ขับรถตามมาสมทบทีหลัง ก็ช่วยกันยกสัมภาระและข้าวของจำเป็นขึ้นท้ายรถกระบะอย่างกระฉับกระเฉง รุจคอยประคองแม่ของลินขึ้นไปนั่งบนเบาะหน้าอย่างสุภาพนอบน้อม สร้างความประทับใจให้ผู้เป็นแม่จนแอบหันมายิ้มและส่งสายตาล้อเลียนลูกสาวตัวดี
บ่ายวันเดียวกัน รถกระบะแล่นกลับเข้ามาจอดที่หน้าบ้านสวนผลไม้อันคุ้นเคย เสียงล้อรถบดกับพื้นดินลูกรังดังแผ่วเบา ทันทีที่ประตูรถเปิดออก ลินประคองแม่ก้าวเท้าลงมาเหยียบบนผืนดินของบ้านตัวเองอีกครั้ง ลมชิว ๆ พัดผ่านร่องสวนผลไม้หอบเอาความสดชื่นและกลิ่นไอของต้นไม้ใบหญ้าเข้ามาต้อนรับการกลับมาของเจ้าของบ้าน
"โอ๊ยคิดถึงบ้านที่สุดเลย"
ฟ้าบิดขี้เกียจพลางวิ่งนำเข้าไปเปิดประตูหน้าต่างทุบห้องให้ลมระบายลินพาแม่เดินเข้ามานั่งพักผ่อนบนแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นมะม่วงใหญ่ตัวเดิม บรรยากาศรอบบ้านสวนในตอนนี้ดูร่มรื่น สว่างไสว และปลอดภัยอย่างแท้จริง สมบัติวิเศษอย่างไหวิเศษยังคงถูกซ่อนอยู่อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน แต่สิ่งที่วิเศษยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกสำหรับลินในตอนนี้ คือการได้มีแม่ มีน้องสาว และมีเพื่อนแท้อย่างน้ำกับวินอยู่พร้อมหน้าพร้อมตารุจเดินตามเข้ามาหยุดอยู่ข้างแคร่ไม้ไผ่ สายตาคมคายทอดมองภาพครอบครัวของลินด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขาหันมาสบตากับเด็กสาวชาวสวนที่บัดนี้แววตาเต็มไปด้วยความสุขและมั่นคงในชีวิต
"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลิน" รุจเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
"ขอบคุณค่ะพี่รุจขอบคุณสำหรับทุกอย่างเลยนะคะ"
ลินส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจกลับไปให้เขา มือของทั้งสองคนแอบเกี่ยวกุมกันไว้เงียบ ๆ หลังต้นมะม่วงใหญ่ ย้ำเตือนถึงความสัมพันธ์ในปัจจุบันอันแน่นแฟ้น