เมื่อชีวิตมาถึงทางตันและแม่ป่วยหนักลินเด็กสาวชาวสวนผู้ต้อยต่ำกลับค้นพบไหวิเศษในตำนานที่สามารถทวีคูณสมบัติพลิกชีวิตให้ร่ำรวยในพริบตาทว่าพลังอันเหนือธรรมชาติกลับมาพร้อมกับรสชาติของความละโมบ

ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ - ตอนที่ 7 โดย มลพิสุทธิ์. @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

แฟนตาซี,รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ไทย,หักหลัง,แย่งชิง,เพื่อน,ความโลภ,ความรัด,ไหวิเศษ,นักมวยหญิง,แอบรัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

แฟนตาซี,รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ไทย

แท็คที่เกี่ยวข้อง

หักหลัง,แย่งชิง,เพื่อน,ความโลภ,ความรัด,ไหวิเศษ,นักมวยหญิง,แอบรัก,แฟนตาซี

รายละเอียด

ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ โดย มลพิสุทธิ์. @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

เมื่อชีวิตมาถึงทางตันและแม่ป่วยหนักลินเด็กสาวชาวสวนผู้ต้อยต่ำกลับค้นพบไหวิเศษในตำนานที่สามารถทวีคูณสมบัติพลิกชีวิตให้ร่ำรวยในพริบตาทว่าพลังอันเหนือธรรมชาติกลับมาพร้อมกับรสชาติของความละโมบ

ผู้แต่ง

มลพิสุทธิ์.

เรื่องย่อ

ลินและมิ่งเนียนเดินเข้ามาในพิพิธภัณฑ์อีกครั้งในคราบนักศึกษา 

โดยลินสะพายเป้ใบใหญ่ที่ซ่อนไหปลอมเอาไว้ข้างใน เมื่อสบโอกาสในช่วงที่เจ้าหน้าที่เริ่มทยอยกลับและปลอดคน ทั้งคู่รีบพุ่งตัวเข้าไปแอบซ่อนอยู่ในห้องน้ำชายโซนลึกสุด ปิดประตูเงียบและยืนเอาเท้าเหยียบบนคอห่านเพื่อไม่ให้ใครเห็นปลายเท้าจากใต้ประตู 

แกร๊ก ตูม 

เสียงประตูใหญ่ของพิพิธภัณฑ์ถูกปิดล็อกลงจากด้านนอก แสงไฟในอาคารดับลง เหลือเพียงไฟสลัวระบบรักษาความปลอดภัยขณะเดียวกัน วินที่นั่งสแตนด์บายอยู่ในรถกระบะเก่าที่จอดห่างออกไป 100 เมตร เปิดโน้ตบุ๊กคู่ใจขึ้นมา นิ้วรัวแป้นพิมพ์แฮกเข้าระบบส่วนกลางของพิพิธภัณฑ์อีกครั้ง

"ลิน มิ่ง ฟังนะ"
เสียงวินดังผ่านหูฟังบลูทูธ

"ฉันจะทำการเจาะระบบบล็อกสัญญาณกล้องวงจรปิด และตัดกระแสไฟระบบเลเซอร์ตรวจจับความร้อนรอบๆ ตู้โชว์ให้ชั่วคราว มีเวลาแค่ 10 นาทีเท่านั้น เริ่มได้"
ลินและมิ่งย่องออกจากห้องน้ำในความมืด ตรงดิ่งไปยังตู้กระจก ลินหยิบไหปลอมออกมา วางสลับที่กับไหวิเศษของจริงอย่างเบามือและรวดเร็ว ทันทีที่ไหจริงเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ลินสัมผัสได้ถึงพลังงานอุ่นๆ ที่แผ่ออกมา

"สำเร็จแล้วลิน รีบไป"
มิ่งยังพูดไม่ทันจบคำ

ตึก ตึก ตึก

แสงจากไฟฉายกระบอกใหญ่สาดส่องเข้ามาจากหัวมุมตึก พร้อมเสียงฝีเท้าหนักๆ ของ รปภ. ที่เดินตรวจตรากะกลางคืน

"หลบเร็วลิน มีคนเดินมา"
มิ่งกระซิบเสียงหลงพลางดึงแขนลินกระชากเข้าหลังเสาต้นใหญ่ทันทีลินกอดไหวิเศษไว้แน่นในความมืด ทั้งสองคนกลั้นหายใจจนหน้าอกแทบระเบิด แสงไฟฉายสาดวูบวาบเฉี่ยวหน้าเสาไปเพียงนิดเดียว รปภ. เดินมาหยุดอยู่หน้าตู้กระจก เขายกไฟฉายขึ้นส่องดูไหดินเผาใบปลอม อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าไหยังคงตั้งอยู่ที่เดิมและไม่มีร่องรอยการงัดแงะตู้ กระจก รปภ. จึงหันหลังเดินฮัมเพลงตรวจต่อไปทางอื่นจนเสียงฝีเท้าเงียบหายไป

สารบัญ

ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 1,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 2,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 3,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 4,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 5,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 6,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 7,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 8,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 10,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 11,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 12,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 13,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 14,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 15,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 16,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 17,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 18,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 19,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 20,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 21,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 22,ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ-ตอนที่ 23

เนื้อหา

ตอนที่ 7

ตอนที่ 7

วันศุกร์ 
20.00

ณ บ้านสวนผลไม้ของลินค่ำคืนนี้ ท้องฟ้ามืดมิดสนิทไม่มีแสงจันทร์ ลิน วิน และฟ้า กำลังช่วยกันจัดเตรียมห้องนอนและดูแลแม่ให้ทานยาตามปกติ วินแวะมาหาลินที่บ้านหลังจากปิดอู่รถเพราะเขายังรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเกี่ยวกับมิ่ง

"ลิน ฉันว่าช่วงนี้เราต้องระวังตัวให้มากที่สุดนะ" วินเอ่ยขึ้นขณะนั่งเช็ก
ระบบกล้องวงจรปิดรอบบ้านที่เขาเพิ่งแอบเอามาติดตั้งให้ลินเพิ่มเติม

"ไอ้มิ่งมันหน้ามืดแล้ว คนแบบนั้นทำได้ทุกอย่างเพื่อเงิน"

"ฉันรู้ วิน"
ลินพยักหน้า แววตาเด็ดเดี่ยว

"ฉันซ่อนไหไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว ถ้ามันกล้ามาอีก คราวนี้ฉันไม่ปล่อยมันไปง่ายๆ แน่"
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่ บนหน้าจอมือถือของวินที่เชื่อมต่อกับระบบกล้องวงจรปิดท้ายสวน ก็ส่งสัญญาณเตือนสีแดงกะพริบถี่ ๆ พร้อมภาพความร้อนที่จับสัญญาร่างมนุษย์ได้ถึง 6 ร่าง กำลังเคลื่อนที่ลัดเลาะผ่านร่องสวนตรงมาทางตัวบ้านอย่างรวดเร็ว

"ลิน พวกมันมาแล้ว"
วินอุทานลั่นหน้าตาตื่น

"ไม่ใช่แค่ไอ้มิ่งคนเดียว คราวนี้พวกมันมากัน 6 คน มีอาวุธปืนด้วย"
ลินเบิกตากว้าง ความกลัวแล่นเข้ามาวูบหนึ่งแต่เธอรีบตั้งสติอย่างรวดเร็ว

"ฟ้า พาแม่ไปแอบในห้องหลบภัยใต้ดินท้ายบ้านเร็วที่สุด วินล็อกประตูหน้าต่างทุกบาน คืนนี้เราต้องสู้"
เงามืดของกลุ่มชายฉกรรจ์พร้อมอาวุธครบมือภายใต้การนำทางของมิ่งและชาญ มือขวาของเสี่ยทรงพล ได้มาถึงหน้าประตูบ้านสวนของลินเรียบร้อยแล้ว แผนการล้อมจับและความขัดแย้งเพื่อแย่งชิงสมบัติพันล้านที่กำลังจะเปลี่ยนสวนผลไม้อันสงบสุขให้กลายเป็นสมรภูมิรบได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ภายใต้ความมืดมิดของคืนวันศุกร์ ตัวบ้านสวนที่เคยเงียบสงบกลับตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของสงคราม ลินพยุงแม่ที่ตื่นตระหนกลงไปยังห้องเก็บของเก่าท้ายบ้าน ซึ่งมีช่องลับใต้ดินที่เธอเตรียมไว้ โดยมีฟ้าวิ่งตามประกบไม่ห่าง

"ฟ้า ล็อกประตูจากด้านในให้แน่นที่สุด ไม่ว่าได้ยินเสียงอะไรข้างบน ห้ามเปิดเด็ดขาด"
ลินสั่งเสียงเฉียบ แววตาเด็ดเดี่ยว

"พี่ลิน ระวังตัวด้วยนะพี่" ฟ้ากอดพี่สาวแน่นด้วยน้ำตาคลอแก้ม ก่อนจะปิดประตูกลลงกลอนแน่นหนา ลินวิ่งกลับขึ้นมาที่โถงกลางบ้าน รูดซิปกระเป๋าหนัง
หยิบสนับมือ และ นวมซ้อมแบบเปิดนิ้ว ที่เธอซื้อมาจากยิมมาสวมเข้าที่มือทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ในเวลาเดียวกัน วินที่สแตนด์บายอยู่หน้าโน้ตบุ๊กคู่ใจก็รัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดจนเกิดเสียงดังระรัว

"ลิน ฉันเซ็ตระบบไฟในสวนทั้งหมดแล้ว คืนนี้เราจะเล่นเกม
ปิดไฟล่า ในบ้านเราเอง" วินแสยะยิ้ม แววตาของหนุ่มอ้วนขี้อายหายไป เหลือเพียงนักแฮกเกอร์ผู้คุมเกม

"ฉันจะดึงสวิตช์ตัดกระแสไฟหลักของบ้านในอีก สาม สอง หนึ่ง"

 ฟึ่บ 

ไฟทุกดวงในบ้านและรอบสวนผลไม้มืดดับลงในพริบตา พร้อม ๆ กับเสียงประตูหน้าบ้านที่โดนลูกซองของพวกโจรยิงกรีดกุญแจจนพังทลายเข้ามา

 ปัง

"เฮ้ย ไฟดับว่ะชาญ" เสียงของมิ่งดังขึ้นลนลานอยู่หน้าประตู

"ไอ้วินมันตัดไฟแน่ๆ เลย"

"หุบปากไอ้มิ่ง เปิดไฟฉายติดปืน แล้วแยกย้ายกันไปลากคอพวกมันออกมา"
ชาญ มือขวาของเสี่ยทรงพลสั่งการเสียงเข้ม ชายฉกรรจ์ 5 คนพร้อมอาวุธปืนก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน ทว่าแสงไฟฉายจากปลายกระบอกปืนสาดส่องไปมากลับสร้างเงาวูบวาบชวนสับสนในตัวบ้านที่พวกเขาไม่คุ้นเคย นี่คือบ้านของลิน เธอรู้ทุกมุมอับ ของบ้านหลังนี้ ลินอาศัยจังหวะที่โจรคนหนึ่งเดินแยกออกมาทางห้องครัว เธอออกสเต็ปเท้าอย่างไร้เสียงหลบเข้าหลังตู้กับข้าว ทันทีที่แสงไฟฉายของมันสาดผ่านไป ลินพุ่งตัวออกไปข้างหน้า ส่งแรงจากปลายเท้า บิดสะโพกซัด ฮุคซ้าย เข้าเต็มขมับของโจรคนแรกอย่างสุดแรงตามที่โค้ชรุจเคยจับเป้าสอน

 ผลั่ก

โจรคนนั้นหน้าหงาย ปืนหลุดมือ ร่างร่วงกระแทกพื้นหมดสติไปทันทีโดยไม่มีโอกาสส่งเสียง ลินรีบคว้าปืนพกของมันมาเหน็บเอวไว้ ทว่าเสียงร่างกายกระแทกพื้นกลับทำให้ชาญที่อยู่ตรงโถงกลางไหวตัวทัน

"ทางห้องครัว ไปดูดิ๊" ชาญตะโกน สัญญาณไฟฉายอีกสองดวงพุ่งตรงมาทางเธอ ลินรีบม้วนตัวหลบหลังเคาน์เตอร์ครัวทันทีขณะที่สถานการณ์กำลังบีบคั้น แสงไฟหน้ารถยนต์คันหนึ่งก็สาดเข้ามาทางหน้าต่างบ้าน พร้อมเสียงเบรกดังสนั่น 

เอี๊ยดดด

รถกระบะของ โค้ชรุจพุ่งเข้ามาจอดสนิทที่หน้าบ้าน รุจที่รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีและเป็นห่วงลินหลังจากบทสนทนาเมื่อวาน ได้ตัดสินใจขับรถตามมาดู และภาพที่เขาเห็นคือประตูบ้านของลินที่พังยับเยิน 

"ลิน ฟ้า"
 รุจตะโกนลั่นพลางคว้าไม้เบสบอลเหล็กจากท้ายรถ พุ่งตัวเข้าประตูด้านหน้าทันที

"เฮ้ย มีพวกมันมาเพิ่ม ยิงมัน"
โจรคนหนึ่งหันกระบอกปืนไปทางรุจ แต่ในความมืด วินที่แอบซ่อนอยู่ใต้โต๊ะทำงานได้เปิดระบบ สปริงเกอร์รดน้ำผลไม้ รอบบ้านให้ทำงานฉีดน้ำเข้ามาทางหน้าต่างอย่างรุนแรงจนโจรเสียหลักลื่นไถล รุจอาศัยจังหวะนั้นท่าทางหลบและหวดไม้เบสบอลเข้าที่ข้อมือของโจรจนปืนกระเด็น ก่อนจะตามด้วยการแทงเข่าเข้าลิ้นปี่จนโจรทรุดลงไปกองกับพื้น

"พี่รุจ ระวังข้างหลัง"
ลินตะโกนเตือนพร้อมพุ่งตัวออกจากห้องครัว บินสไลด์เตะสกัดขาโจรอีกคนที่กำลังจะเล็งปืนใส่รุจ จนมันล้มคว่ำ ทั้งสองคนร่วมมือกันออกหมัดชุดสลับสเต็ปมวยรับรุกอย่างลงตัวในความมืด ราวกับเป็นคู่ซ้อมที่รู้ใจกันที่สุดภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที สมุนฝีมือดีของเสี่ยทรงพล 4 คน
ถูกลิน รุจ และวิน ช่วยกันล้มลงจนหมดสภาพ เหลือเพียง ชาญ ที่ได้รับบาดเจ็บแต่ยังคงกุมปืนลูกซองแน่น และ มิ่ง ที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหลัง

"ไอ้พวกกระจอกเอ๊ย" ชาญสบถอย่างหัวเสีย เขาเล็งปืนลูกซองตรงไปที่วินที่กำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

"ส่งไหวิเศษมาให้กู ไม่งั้นกูเป่าหัวไอ้อ้วนนี่สมองกระจายแน่"
ลินและรุจหยุดนิ่งอยู่กับที่ วินยกมือขึ้นสองข้างหน้าซีดเผือด มิ่งเห็นดังนั้นก็เริ่มใจชื้นขึ้นมา

"เออ อีลิน เอาไหมาสิ ไม่งั้นไอ้วินตายแน่ ฮ่าๆ" 
มิ่งหัวเราะอย่างบ้าคลั่งลินสูดหายใจเข้าลึก เธอรู้ดีว่านี่คือนาทีชีวิต ลินค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบ กล่องใส่ไหวิเศษ ที่เธอแอบนำมาวางซ่อนไว้ใต้โต๊ะโถงกลางบ้านออกมาวางบนพื้น

"ยอมแล้ว ฉันยอมแล้ว อย่าทำอะไรวินเลย"

"ส่งมาให้กู"
มิ่งรีบพุ่งตัวตะกละตะกลามเข้ามาจะคว้ากล่องใบนั้น ทว่า ในจังหวะที่มิ่งก้มลงไปจับกล่องจนบังวิถีกระสุนของชาญ ลินก็ใช้ความเร็วที่ฝึกฝนมาเตะสยัดกล่องใบนั้นลอยโด่งขึ้นไปบนอากาศ

"พี่รุจ รับ"
ลินตะโกน รุจกระโดดรับกล่องไหไว้ได้อย่างแม่นยำ พร้อมกันนั้น วินก็กดปุ่มกระตุ้นไฟแฟลชสปอตไลท์หน้ารถของรุจที่ส่องเข้ามาในบ้านให้กะพริบถี่เป็น
ไฟแฟลช แสงวาบเข้าตาชาญจนตาพร่ามัวมองไม่เห็นวิถีกระสุน ลินฉวยโอกาสนั้นพุ่งตัวข้ามร่างของมิ่ง สลัดตัวสปริงหมัดแย็บซ้ายเข้าหน้า และตามด้วย
ใช้หมัดขวา สวนเข้าใต้คางของชาญอย่างจัง

กร๊อบ พลั่ก

ร่างแกร่งของอดีตทหารรับจ้างอย่างชาญลอยละลิ่วกระแทกฝาบ้านหมดสติแน่นิ่งไปทันที ปืนลูกซองร่วงหล่นลงพื้น
มิ่งที่เหลืออยู่คนเดียวทรุดตัวลงคุกเข่าลนลาน มองไปรอบ ๆ ตัวที่สมุนของเจ้าพ่อโดนสยบหมดสิ้น แววตาของมิ่งเต็มไปด้วยความกลัวสุดขีด เขามองลินที่ยืนตั้งการ์ดหอบหายใจอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่บวมช้ำ

"ลิน ลินฉันขอโทษ ฉันเพื่อนแกนะลิน"
มิ่งร้องไห้โฮกราบกรานวินเดินเข้ามาหยิบเชือกเส้นหนา

"หมดเวลาเป็นเพื่อนแล้วมิ่ง แกมันเกินเยียวยาแล้วว่ะ"
วินและรุจช่วยกันมัดมิ่งและพวกโจรทั้งหมดไว้รวมกันอย่างแน่นหนาเพื่อรอส่งตำรวจแสงเงิน

เช้าวันเสาร์เริ่มจับขอบฟ้า บดบังเงามืดอันยาวนานของค่ำคืนแห่งความละโมบ ลินทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ รุจพลางแกะนวมออก มือของเธอสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้า รุจเอื้อมมือหนามากุมมือลินไว้เบา ๆ แววตาอบอุ่น
"ลิน เธอปลอดภัยแล้วนะ"
ลินยิ้มทั้งน้ำตา พยักหน้ารับรู้ว่าเธอได้ปกป้องสิ่งที่สำคัญที่สุดไว้ได้แล้วด้วยตัวเอง