เมื่อชีวิตมาถึงทางตันและแม่ป่วยหนักลินเด็กสาวชาวสวนผู้ต้อยต่ำกลับค้นพบไหวิเศษในตำนานที่สามารถทวีคูณสมบัติพลิกชีวิตให้ร่ำรวยในพริบตาทว่าพลังอันเหนือธรรมชาติกลับมาพร้อมกับรสชาติของความละโมบ
แฟนตาซี,รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ไทย,หักหลัง,แย่งชิง,เพื่อน,ความโลภ,ความรัด,ไหวิเศษ,นักมวยหญิง,แอบรัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อชีวิตมาถึงทางตันและแม่ป่วยหนักลินเด็กสาวชาวสวนผู้ต้อยต่ำกลับค้นพบไหวิเศษในตำนานที่สามารถทวีคูณสมบัติพลิกชีวิตให้ร่ำรวยในพริบตาทว่าพลังอันเหนือธรรมชาติกลับมาพร้อมกับรสชาติของความละโมบ
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ลินและมิ่งเนียนเดินเข้ามาในพิพิธภัณฑ์อีกครั้งในคราบนักศึกษา
โดยลินสะพายเป้ใบใหญ่ที่ซ่อนไหปลอมเอาไว้ข้างใน เมื่อสบโอกาสในช่วงที่เจ้าหน้าที่เริ่มทยอยกลับและปลอดคน ทั้งคู่รีบพุ่งตัวเข้าไปแอบซ่อนอยู่ในห้องน้ำชายโซนลึกสุด ปิดประตูเงียบและยืนเอาเท้าเหยียบบนคอห่านเพื่อไม่ให้ใครเห็นปลายเท้าจากใต้ประตู
แกร๊ก ตูม
เสียงประตูใหญ่ของพิพิธภัณฑ์ถูกปิดล็อกลงจากด้านนอก แสงไฟในอาคารดับลง เหลือเพียงไฟสลัวระบบรักษาความปลอดภัยขณะเดียวกัน วินที่นั่งสแตนด์บายอยู่ในรถกระบะเก่าที่จอดห่างออกไป 100 เมตร เปิดโน้ตบุ๊กคู่ใจขึ้นมา นิ้วรัวแป้นพิมพ์แฮกเข้าระบบส่วนกลางของพิพิธภัณฑ์อีกครั้ง
"ลิน มิ่ง ฟังนะ"
เสียงวินดังผ่านหูฟังบลูทูธ
"ฉันจะทำการเจาะระบบบล็อกสัญญาณกล้องวงจรปิด และตัดกระแสไฟระบบเลเซอร์ตรวจจับความร้อนรอบๆ ตู้โชว์ให้ชั่วคราว มีเวลาแค่ 10 นาทีเท่านั้น เริ่มได้"
ลินและมิ่งย่องออกจากห้องน้ำในความมืด ตรงดิ่งไปยังตู้กระจก ลินหยิบไหปลอมออกมา วางสลับที่กับไหวิเศษของจริงอย่างเบามือและรวดเร็ว ทันทีที่ไหจริงเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ลินสัมผัสได้ถึงพลังงานอุ่นๆ ที่แผ่ออกมา
"สำเร็จแล้วลิน รีบไป"
มิ่งยังพูดไม่ทันจบคำ
ตึก ตึก ตึก
แสงจากไฟฉายกระบอกใหญ่สาดส่องเข้ามาจากหัวมุมตึก พร้อมเสียงฝีเท้าหนักๆ ของ รปภ. ที่เดินตรวจตรากะกลางคืน
"หลบเร็วลิน มีคนเดินมา"
มิ่งกระซิบเสียงหลงพลางดึงแขนลินกระชากเข้าหลังเสาต้นใหญ่ทันทีลินกอดไหวิเศษไว้แน่นในความมืด ทั้งสองคนกลั้นหายใจจนหน้าอกแทบระเบิด แสงไฟฉายสาดวูบวาบเฉี่ยวหน้าเสาไปเพียงนิดเดียว รปภ. เดินมาหยุดอยู่หน้าตู้กระจก เขายกไฟฉายขึ้นส่องดูไหดินเผาใบปลอม อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าไหยังคงตั้งอยู่ที่เดิมและไม่มีร่องรอยการงัดแงะตู้ กระจก รปภ. จึงหันหลังเดินฮัมเพลงตรวจต่อไปทางอื่นจนเสียงฝีเท้าเงียบหายไป
ตอน 17
เอี๊ยดดดด
ในวินาทีวิกฤตนั้นเอง เสียงเบรกลากล้อเสียงดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังก้องมาจากบริเวณหน้าบ้านสวน รถกระบะคันดุดันของรุจแล่นมาจอดนิ่งสนิท รุจและน้ำรีบเปิดประตูรถก้าวลงมาด้วยความตื่นตระหนกขั้นสุด โค้ชหนุ่มไม่รอช้า เขาตะโกนเรียกชื่อเด็กสาวเสียงดังลั่นจนทั่วทั้งบริเวณสวนผลไม้สะท้อนก้อง
"ลิน ลินอยู่ไหน พี่มาแล้ว"
รุจสับเท้าวิ่งนำหน้าน้ำตรงดิ่งเข้าไปในบริเวณบ้านอย่างรวดเร็ว สายตากวาดมองหาเบาะแสด้วยความร้อนรน
ทางด้านท้ายสวนลินที่กำลังถูกล็อกตัวจนแทบหมดทางสู้ ได้ยินเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่เธอแอบคิดถึงมาตลอดสามวันดังก้องเข้ามา หัวใจที่เกือบจะถอดใจของลินกลับมาเต้นรัวด้วยความหวังอีกครั้ง เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายที่มี ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือเสียงดังลั่นสุดเสียง
"พี่รุจ น้ำ ช่วยด้วยช่วยลินด้วย"
"เสียงลินนี่พี่รุจ อยู่ทางท้ายสวน" น้ำตะโกนบอกพลางชี้มือไปทางดงกล้วยทันทีที่ได้ยินเสียงเพื่อนรักรุจและน้ำไม่รอช้า ทั้งคู่รีบวิ่งกระโจนฝ่าพุ่มไม้และร่องสวนตรงไปยังต้นเสียงในทันที ทันทีที่รุจพุ่งตัวพ้นหัวมุมดงกล้วย ภาพเด็ลูกศิษย์สาวที่เขาแสนเป็นห่วงกำลังถูกชายฉกรรจ์สองคนรุมล้อมล็อกตัวอยู่ขอบเขตสายตา มันจุดระเบิดความโกรธแค้นในใจของโค้ชหนุ่มให้ปะทุขึ้นมาทันที แววตาของรุจวาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำศัตรู
"ปล่อยลินเดี๋ยวนี้นะไอ้พวกเดรัจฉาน"
รุจคำรามลั่นพลางพุ่งตัวเข้าใส่พวกโจรด้วยความเร็วและแม่นยำพวกโจรชุทั้งสองคนหันมาเห็นรุจพุ่งเข้ามาดั่งพายุ แถมยังมีน้ำที่วิ่งถือท่อนไม้ตามมาสมทบอีกคน พวกมันก็หน้าถอดสีทันที ชายหนุ่มตรงหน้าคือโค้ชสอนมวยระดับแชมป์ที่พวกมันเคยได้ยินกิตติศัพท์ความโหดมาจากพวกลูกน้องเสี่ยทรงพลชุดก่อนหน้านี้ว่าฝีมือไม่ธรรมดา
"เฮ้ยมันมาได้ไงวะ แผนแตกแล้ว ถอยก่อน" หัวหน้าโจรตะโกนสั่งพลางผลักร่างของลินกระเด็นไปกระแทกกับพื้นดินเพื่อเปิดทางหลบหนีพวกโจรทั้งสองคนอาศัยความชำนาญเส้นทางป่าละเมาะ หมุนตัวโกยแน่บวิ่งหนีข้ามกำแพงรั้วท้ายสวนออกไปอย่างลนลาน โดยรุจขยับจะพุ่งตามไปแต่เมื่อหันมาเห็นสภาพของลินที่นอนทรุดอยู่บนพื้นหญ้าด้วยความเจ็บปวด เขาจึงเลือกที่จะสะกดความโกรธแล้วรีบถลาเข้าไปประคองร่างของเธอไว้ทันที
"ลิน ลินเป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหมล่ะ"
รุจเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ มือหนาประคองแผ่นหลังของเธอไว้อย่างแสนรักและเป็นห่วง ส่วนน้ำก็รีบทรุดตัวลงมาช่วยดูบาดแผลให้เพื่อนรักด้วยน้ำตานองหน้า
ขณะเดียวกันที่ริมถนนด้านนอกหน้าประตูรั้วพวกโจรสองคนในสภาพสะบักสะบอมและหอบแฮก วิ่งหน้าตั้งกลับมาที่รถเก๋งคันหรูสีดำของพลอยที่จอดซุ่มอยู่ พวกมันเปิดประตูพรวดพราดขึ้นมานั่งเบาะหน้าด้วยอาการตื่นตระหนกจนหน้าซีด
"เกิดอะไรขึ้นอีนังลินมันยอมบอกที่ซ่อนหรือยัง" พลอยตวาดถามเสียงเข้มจากเบาะหลังด้วยความขัดใจ
"ยังครับคุณพลอยแผนแตกแล้วครับมีคนมาช่วยมัน ทราบชื่อว่าเป็นไอ้โค้ชรุจกับเพื่อนของมันขับรถกระบะมาถึงพอดีเลยครับ!"
หัวหน้าโจรละล่ำละลักรายงานพลางคอยหันไปมองกระจกหลังด้วยความหวาดระแวง
"คุณพลอยรีบกลับไปก่อนครับเดี๋ยวพวกมันไล่ตามมาจะเห็นคุณพลอยเอาครับถ้าไอ้รุจมันเห็นว่าคุณอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ เรื่องใหญ่แน่ครับ"
คำรายงานของลูกน้องทำให้พลอยเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจและลนลาน ความเย่อหยิ่งอวดดีในตอนแรกมลายหายไปเมื่อนึกถึงสายตาผิดหวังและโกรธแค้นของรุจหากจับได้ว่าเธอเป็นคนสั่งทำร้ายทั้งพิมพ์และลิน
"บ้าที่สุดไอ้พวกไม่ได้เรื่อง" พลอยสบถด่าเสียงแหลมพลางเอื้อมมือไปตบเบาะหน้า
"ออกรถเดี๋ยวนี้ รีบขับหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด"
เสียงล้อรถเก๋งหรูบดเบียดกับพื้นถนนลูกรังจนฝุ่นตลบอบอวล ก่อนจะเร่งเครื่องยนต์ทะยานหนีหายออกไปจากบริเวณหน้าบ้านสวนของลินในทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบและปมปริศนาที่กำลังจะถูกเปิดโปงในไม่ช้า
น้ำเสียงของเครื่องยนต์รถเก๋งคันหรูของพลอยค่อย ๆ แผ่วจางหายไปกับความเงียบของทุ่งกว้าง คงทิ้งไว้เพียงกลุ่มฝุ่นละอองที่ลอยคละคลุ้งอยู่บนถนนลูกรังหน้าบ้านสวน ขณะเดียวกันที่ท้ายสวนผลไม้อันครึ้ม บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยอันอบอวล รุจยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นหญ้า แขนแกร่งทั้งสองข้างประคองร่างของลินเอาไว้อย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายไปมากกว่านี้
"ลิน ลินมองหน้าพี่นะเจ็บตรงไหนบอกพี่"
รุจเอ่ยเสียงสั่นเครือ แววตาคมคายคู่นั้นฉายแววเจ็บปวดลึก ๆ ยามที่เห็นรอยเขียวช้ำที่เริ่มปรากฏขึ้นบริเวณสีข้างของลิน
"ลินไม่เป็นไรมากค่ะพี่รุจแค่จุก"
ลินพยายามจะฝืนยิ้มและขยับตัวลุกขึ้นนั่ง แต่อาการระบมก็ทำให้เธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด น้ำที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบเข้ามาช่วยพยุงอีกแรงด้วยน้ำตานองหน้า
"ลินแกน่ะเจ็บขนาดนี้ยังจะมาปากแข็งอีกถ้าพี่รุจกับฉันมาไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างก็ไม่รู้"
น้ำบ่นกระปอดกระแปดด้วยความสงสารเพื่อน ก่อนจะหันไปมองรุจด้วยสายตาที่อ่อนลง
"พี่รุจคะพานลินเข้าไปพักผ่อนในบ้านก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูจะไปเอายากับผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ลินเอง"
รุจพยักหน้ารับทันที โดยไม่ต้องรอให้บอกซ้ำ โค้ชหนุ่มช้อนร่างบางของลินขึ้นอุ้มในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย ลินสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานซับสีระเรื่อขึ้นมาวูบหนึ่งท่ามกลางความเจ็บปวด ความอบอุ่นจากแผ่นอกของเขาที่เธอแอบคิดถึงมาตลอดหลายวัน บัดนี้กลับมาอยู่ใกล้ชิดจนได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่เต้นรัวก้องอยู่ข้างในรุจพาลินเข้ามานอนพักผ่อนบนโซฟาไม้ตัวยาวในห้องนั่งเล่นอย่างเบามือที่สุด น้ำรีบแยกตัวเข้าไปในห้องครัวเพื่อเตรียมยาและน้ำอุ่น ทิ้งให้ความเงียบงันและบรรยากาศอันอึดอัดละมุนละไมเข้าปกคลุมคนทั้งคู่ รุจทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกข้าง ๆ โซฟา เขาจับจ้องใบหน้าหวานของลินเนิ่นนาน ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดออกมาด้วยความอัดอั้น
"ลิน พี่ขอโทษนะ"
รุจเริ่มเปิดฉากสนทนาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความทุกข์ระทมอย่างที่สุด
"พี่ขอโทษที่ปล่อยให้ลินต้องอยู่ที่นี่คนเดียว พี่ขอโทษที่ทำให้ลินต้องรู้สึกเหมือนโดนทิ้ง และพี่ขอโทษที่ ทำให้ลินเข้าใจผิดในวันนั้น"
ลินนิ่งฟัง สายตาของเธอเบนหลบไปมองมือตัวเองที่ประสานกันอยู่บนหน้าตัก
"พี่รุจไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกค่ะ ลินเข้าใจดี คุณพิมพ์เขาประสบอุบัติเหตุร้ายแรง แขนขาขยับไม่ได้ แถมครอบครัวเขาก็อยู่ต่างประเทศหมด ในฐานะคนที่เคยมีความผูกพันกันมาก่อน มันถูกต้องแล้วค่ะที่พี่ต้องไปดูแลเขา"