เมื่อชีวิตมาถึงทางตันและแม่ป่วยหนักลินเด็กสาวชาวสวนผู้ต้อยต่ำกลับค้นพบไหวิเศษในตำนานที่สามารถทวีคูณสมบัติพลิกชีวิตให้ร่ำรวยในพริบตาทว่าพลังอันเหนือธรรมชาติกลับมาพร้อมกับรสชาติของความละโมบ
แฟนตาซี,รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ไทย,หักหลัง,แย่งชิง,เพื่อน,ความโลภ,ความรัด,ไหวิเศษ,นักมวยหญิง,แอบรัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนที่ 3
หลังจากเปลี่ยนแผน ลินไม่รอช้าชวนมิ่งบึ่งรถไปยังร้านของช่างปั้นดินเผาเก่าแก่ในตลาดมืด เธอเปิดรูปถ่ายไหวิเศษจากมือถือให้ลุงช่างดูอย่างละเอียด
"ลุงคะ ช่วยปั้นไหตามแบบนี้ให้หน่อยค่ะ เอาให้เหมือนเป๊ะ ๆ ทั้งสี ลวดลาย และรอยแตกเลยนะลุง พรุ่งนี้เช้าหนูมาเอา"
ลุงช่างมองรูปแล้วพยักหน้ารับคำพร้อมรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม โดยไม่ถามซักไซ้ให้มากความตามวิถีชาวตลาดมืดเช้าวันรุ่งขึ้น ลินไปรับไหปลอม ที่ร้าน มันเหมือนของจริงราวกับแกะจนแยกด้วยตาเปล่าไม่ออก ลินรีบต่อสายหาเพื่อนร่วมทีมทันที
"ทุกคน ฉันได้ไหปลอมมาแล้ว คืนนี้เราจะลงมือกัน เตรียมตัวให้พร้อมนะ"
เวลา 16.30
ณ พิพิธภัณฑ์แห่งชาติ ช่วงเวลาก่อนปิดทำการ
ลินและมิ่งเนียนเดินเข้ามาในพิพิธภัณฑ์อีกครั้งในคราบนักศึกษา
โดยลินสะพายเป้ใบใหญ่ที่ซ่อนไหปลอมเอาไว้ข้างใน เมื่อสบโอกาสในช่วงที่เจ้าหน้าที่เริ่มทยอยกลับและปลอดคน ทั้งคู่รีบพุ่งตัวเข้าไปแอบซ่อนอยู่ในห้องน้ำชายโซนลึกสุด ปิดประตูเงียบและยืนเอาเท้าเหยียบบนคอห่านเพื่อไม่ให้ใครเห็นปลายเท้าจากใต้ประตู
แกร๊ก ตูม
เสียงประตูใหญ่ของพิพิธภัณฑ์ถูกปิดล็อกลงจากด้านนอก แสงไฟในอาคารดับลง เหลือเพียงไฟสลัวระบบรักษาความปลอดภัยขณะเดียวกัน วินที่นั่งสแตนด์บายอยู่ในรถกระบะเก่าที่จอดห่างออกไป 100 เมตร เปิดโน้ตบุ๊กคู่ใจขึ้นมา นิ้วรัวแป้นพิมพ์แฮกเข้าระบบส่วนกลางของพิพิธภัณฑ์อีกครั้ง
"ลิน มิ่ง ฟังนะ"
เสียงวินดังผ่านหูฟังบลูทูธ
"ฉันจะทำการเจาะระบบบล็อกสัญญาณกล้องวงจรปิด และตัดกระแสไฟระบบเลเซอร์ตรวจจับความร้อนรอบๆ ตู้โชว์ให้ชั่วคราว มีเวลาแค่ 10 นาทีเท่านั้น เริ่มได้"
ลินและมิ่งย่องออกจากห้องน้ำในความมืด ตรงดิ่งไปยังตู้กระจก ลินหยิบไหปลอมออกมา วางสลับที่กับไหวิเศษของจริงอย่างเบามือและรวดเร็ว ทันทีที่ไหจริงเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ลินสัมผัสได้ถึงพลังงานอุ่นๆ ที่แผ่ออกมา
"สำเร็จแล้วลิน รีบไป"
มิ่งยังพูดไม่ทันจบคำ
ตึก ตึก ตึก
แสงจากไฟฉายกระบอกใหญ่สาดส่องเข้ามาจากหัวมุมตึก พร้อมเสียงฝีเท้าหนักๆ ของ รปภ. ที่เดินตรวจตรากะกลางคืน
"หลบเร็วลิน มีคนเดินมา"
มิ่งกระซิบเสียงหลงพลางดึงแขนลินกระชากเข้าหลังเสาต้นใหญ่ทันทีลินกอดไหวิเศษไว้แน่นในความมืด ทั้งสองคนกลั้นหายใจจนหน้าอกแทบระเบิด แสงไฟฉายสาดวูบวาบเฉี่ยวหน้าเสาไปเพียงนิดเดียว รปภ. เดินมาหยุดอยู่หน้าตู้กระจก เขายกไฟฉายขึ้นส่องดูไหดินเผาใบปลอม อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าไหยังคงตั้งอยู่ที่เดิมและไม่มีร่องรอยการงัดแงะตู้ กระจก รปภ. จึงหันหลังเดินฮัมเพลงตรวจต่อไปทางอื่นจนเสียงฝีเท้าเงียบหายไป
"ทางสะดวกแล้ว ออกไปทางประตูหนีไฟท้ายอาคารเลย"
วินส่งสัญญาณเตือนจากในรถ ลินและมิ่งพุ่งตัวออกไปทางประตูหนีไฟที่วินแอบปลดล็อกระบบไว้ให้ ทั้งสองคนวิ่งหน้าตั้งอุ้มไหวิเศษขึ้นท้ายรถกระบะอย่างปลอดภัย วินเหยียบคันเร่งจนมิด รถกระบะพุ่งทะยานฝ่าความมืดมุ่งหน้ากลับสู่สวนผลไม้บ้านของลินทันที ปฏิบัติการโจรกรรมระดับพระกาฬเสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์แบบ
เมื่อล้อรถกระบะหยุดนิ่งลงที่ท้ายสวนผลไม้ ทั้งสามคนต่างถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก รอยยิ้มแห่งความดีใจผุดขึ้นบนใบหน้า ลินรีบนำไหวิเศษใส่กล่องกระดาษอย่างมิดชิด ก่อนจะปีนบันไดแอบนำไปซ่อนไว้ใต้ฝ้าเพดานในห้องนอนของเธอเองลินหันไปบอกเพื่อนทั้งสองด้วยสีหน้าเพลีย ๆ
"มิ่ง วิน พวกนายไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนเถอะ วันนี้เหนื่อยกันมามากแล้ว วิน นายนอนห้องเดียวกับมิ่งนะ คืนนี้แยกย้ายไปกันนอนก่อน เช้าวันพรุ่งนี้เราค่อยมาคุยกันเรื่องไห"
วินและมิ่งพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่ายก่อนจะเดินแยกไปยังห้องพักท้ายสวนทว่าทันทีที่เสียงประตูห้องปิดลง ลินกลับไม่ได้ล้มตัวลงนอน ความเย้ายวนของไหวิเศษมันดึงดูดใจเธอจนทนไม่ไหว ลินล็อกประตูห้องนอนของตัวเองอย่างแน่นหนา ก่อนจะปีนไปหยิบกล่องไหวิเศษลงมาจากใต้ฝ้าเพดานเธอนั่งลงบนพื้นห้อง แสงจันทร์สลัวส่องกระทบใบหน้า ลินเอื้อมมือไปปลด สร้อยคอทองคำที่คอของเธอ สร้อยเส้นนี้เป็นของขวัญเพียงชิ้นเดียวที่แม่เคยสู้รัดตัวซื้อให้ตอนเธอยังเรียนมหาวิทยาลัย ลินกลืนน้ำลายลงคอแล้วหย่อนสร้อยทองเส้นนั้นลงไปในปากไหดินเผา
ครืนนน
เสียงครางต่ำๆ
ดังขึ้นในไห เพียงอึดใจเดียว สร้อยคอทองคำนับร้อยนับพันเส้นก็พวยพุ่งและล้นทะลักออกมาจากปากไหราวกับสายน้ำ มันไหลกองเต็มพื้นห้องจนส่องประกายระยิบระยับ แววตาของลินเบิกกว้าง หัวใจเต้นระรัวด้วยความโลภ ลินไม่รอช้า เธอหยิบธนบัตรใบเทาในกระเป๋าตังค์หย่อนตามลงไปทันที เงินจำนวนมหาศาลล้นทะลักตามออกมาจนท่วมตัก ลินยิ้มกว้างจนตาเป็นประกาย ความเป็นจริงที่เคยยากจนกำลังจะหายไป เธอกุลีกุจอไปลากกระเป๋าเดินทางและถุงใบใหญ่ที่เตรียมไว้ กวาดเงินและทองคำมูลค่ามหาศาลยัดใส่กระเป๋าจนเต็ม จากนั้นแอบลากมันไปซ่อนไว้ในห้องเก็บของเก่าท้ายบ้านที่ไม่มีใครรู้เรื่อง เพื่อเก็บไว้เป็นสมบัติส่วนตัวเช้าวันรุ่งขึ้น
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"พี่ลิน สายแล้วนะ ตื่นมาทำกับข้าวให้แม่หน่อยเร็ว รถโรงเรียนมารับหนูแล้วนะ"
เสียงของฟ้า น้องสาววัยเรียนของลินเคาะประตูเรียกลินสะดุ้งตื่นสะบัดความงัวเงีย
"ได้ ๆ เดี๋ยวพี่ลงไป"
ลินรีบซ่อนไหไว้ในกล่องหนังสือตามเดิม แล้วรีบลงไปทำอาหารเช้าบนโต๊ะอาหาร ลินนั่งประคองชามข้าวต้มให้แม่ทานพลางเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
"วันนี้แม่เป็นยังไงบ้างจ๊ะ"
แม่ผอนลมหายใจยาว สีหน้ายังคงซูบผอม
"ก็เหมือนเดิมล่ะลิน อาการไม่ดีขึ้นเลย เหนื่อย ๆ เพลีย ๆ"
ลินกุมมือแม่
"กินข้าวเยอะ ๆ นะแม่ วันนี้หนูจะพาแม่ไปหาหมอที่โรงพยาบาลใหญ่ในเมืองให้ได้"
ระหว่างนั้น สายตาของแม่เหลือบไปเห็นกล่องกระดาษที่ลินหิ้วลงมาจากบนบ้าน
"แล้วนั่นกล่องอะไรน่ะวางอยู่"
ลินรีบชักมือกลับแล้วโกหกคำโต
"อ๋อ กล่องหนังสือเก่าน่ะแม่ ว่าจะเอาไปให้น้องฟ้าเอาไปอ่าน"
ฟ้าที่กำลังเคี้ยวข้าวรีบรับสมอ้างว่า ใช่
"เเม่ฟ้าไปก่อนนะ รถโรงเรียนมารับเเล้ว"
เมื่อส่งแม่และน้องเสร็จ ลินหิ้วกล่องใส่ไหวิเศษตรงดิ่งไปยังห้องพักของมิ่งและวินทันที เธอเคาะประตู
"ตื่นกันหรือยัง"
แกร๊ก
มิ่งเป็นคนเปิดประตูให้ลินเข้ามา ภายในห้อง วินและมิ่งนั่งรออยู่ด้วยอาการกระสับกระส่าย ทุกคนอดทนรอไม่ไหวแล้วที่จะได้เห็น และสัมผัสไหวิเศษอีกครั้ง หลังจากผ่านศึกหนักมาด้วยกัน ลินวางกล่องลงบนโต๊ะ กลางห้องแล้วเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
"ทุกคนฟังนะ ฉันจะใช้ไหใบนี้เพื่อผลิตยารักษาโรค และหาเงินรักษาแม่ที่ป่วยหนักก่อน"
มิ่งตาเป็นประกาย รีบพูดแทรกขึ้นมาทันที
"ลิน ฉันขอเถอะ ฉันอยากมีเงินสักหนึ่งพันล้านบาท ฉันไม่อยากกลับไปเป็นขอทานบนสะพานอีกแล้ว"
วินที่นั่งเงียบอยู่สวมแว่นตาพูดเสริมด้วยเสียงสั่นแต่จริงจัง
"ส่วนฉัน อยากได้ทุนไปเปิดอู่ซ่อมรถที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด แล้วก็มีร้านขายของเป็นของตัวเองด้วยลิน"
ในที่สุด ลินก็ยอมให้เพื่อนทั้งสองหย่อนของเพื่อสร้างเงินทองมหาศาลตามที่ต้องการ จนทั้งมิ่งและวินกลายเป็นมหาเศรษฐีมีเงินหลายพันล้านในพริบตา ทว่า เมื่อทุกคนได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ลินกลับรีบดึงกล่องไหวิเศษเข้าหาตัวทันที
"ไหใบนี้ให้เก็บไว้ กับฉันก่อนนะ ถ้าพวกนายจะใช้เมื่อไหร่ ค่อยมาบอกฉัน"
ลินกล่าวเสียงแข็งคำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มิ่งและวินหันมามองหน้ากัน ทั้งคู่แสดงสีหน้าที่ผิดหวังและระแวงออกมาอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาอุตส่าห์เสี่ยงชีวิต เสี่ยงคุกเสี่ยงตารางแฮกระบบ และหลบ รปภ. มาด้วยกัน แต่พอสำเร็จ ลินกลับจะยึด ไหใบนี้ไว้เป็นของ ตัวเองคนเดียว รอยร้าวแห่งความไม่ไว้ใจเริ่มต้นขึ้นแล้ว
ลินขับรถประคอง แม่เข้ามายังโรงพยาบาลเอกชนที่ใหญ่ และชื่อดังที่สุดในตัวเมือง ตึกสูงระฟ้า และโถงต้อนรับที่หรูหรา ทำเอาแม่ที่สวมเสื้อผ้าป่านเก่า ๆ มีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด แม่หันมากระซิบ ๆ ถามลินด้วยความตกใจ
"ลิน โรงพยาบาลนี้มันแพงมากเลยนะลูก เรากลับไปรักษาที่อนามัยแถวบ้านกันดีกว่าไหม"
ลินยิ้มให้แม่เพื่อให้ท่านสบายใจ
"ไม่เป็นไรหรอกแม่ ลินมีเงินเก็บจากการขายผลไม้สะสมไว้ตั้งเยอะ ลินมีจ่ายหน่าแม่ ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินเลยนะ ทำจิตใจให้สบายเถอะจ้ะ"
หลังจากนั้น ลินพยุงแม่เข้าห้องตรวจอย่างละเอียด หมอเจ้าของไข้สั่งทำเอกซเรย์คอมพิวเตอร์และตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจอย่างเร่งด่วน จนกระทั่งผลตรวจออกมา
"คนไข้เป็นโรคหัวใจอักเสบร่วมกับโรคกระเพาะอาหารครับ อาการค่อนข้างน่าเป็นห่วง หมออยากให้อยู่โรงพยาบาล เพื่อนอนแอดมิดรอดูอาการอย่างใกล้ชิดก่อนสัก 3 วันนะครับ"
หมอกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง ลินพยักหน้ารับคำทันทีเพื่อความปลอดภัยของแม่ เมื่อส่งแม่เข้าห้องพักฟื้นเสร็จ ลินเดินลงมาที่เคาน์เตอร์การเงิน เพื่อเคลียร์ค่ามัดจำ และค่าตรวจเบื้องต้น ทันทีที่เจ้าหน้าที่ยื่นใบแจ้งหนี้มาให้ ลินถึงกับตาโต และตกใจกับตัวเลขค่ารักษาพยาบาลขั้นต้น ที่แพงหูฉี่สมคำร่ำลือ
'นี่แค่ตรวจวันแรกยังแพงขนาดนี้เลยเหรอ'
ลินคิดในใจ แต่ความตกใจนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน เพราะในใจลินรู้ดีว่า ตอนนี้เธอมีกระเป๋าเงินและทองคำมหาศาลซ่อนอยู่ ที่ห้องเก็บของเก่าท้ายสวน
"มีเท่าไหร่ก็จ่ายได้"
ลินเปรยเบา ๆ ก่อนจะยื่นบัตรจ่ายเงิน ไปอย่างมั่นใจระหว่างทางขับรถกลับบ้านสวน ลินแวะศูนย์การค้าเพื่อซื้อของใช้จำเป็น และอาหารเสริมบำรุงร่างกายราคาแพงไปเตรียมไว้ ให้แม่ ทว่า สายตาของเธอเหลือบไปเห็นร้านหนังสือใหญ่ ลินเดินเข้าไปเลือกซื้อหนังสือ 3 เล่มที่ดูไม่เข้ากับวิถีชาวสวนเลยแม้แต่น้อย นั่นคือ หนังสือฝึกฝนศิลปะการต่อยมวย หนังสือเทคนิคการฝึกยิงปืนแบบมืออาชีพ และ หนังสือการวางแผนและบริหารการเงิน ในใจของลินเริ่มคิดการณ์ไกล เธอรู้ว่าความรวยที่ได้มาแบบไม่ถูกต้องและไหวิเศษใบนี้ อาจจะนำภัยอันตรายมาสู่เธอ และครอบครัวได้ในอนาคต เธอจึงต้องเริ่มฝึกฝนตัวเองทั้งร่างกาย การป้องกันตัว และการจัดการเงินก้อนใหญ่ตั้งแต่วันนี้
ตัดภาพไปที่ มิ่ง และ วินหลังจากแยกย้ายและได้รับเงินปันส่วนไปหลายพันล้าน ทั้งสองคนก็กลับบ้านไปใช้เงินซื้อสิ่งที่ตัวเองรักและใฝ่ฝันมาตลอด วินนำเงินไปกว้านซื้อที่ดินทำเลทองริมถนนใหญ่ จ้างวิศวกรและช่างรับเหมามาสร้าง อู่ซ่อมรถยนต์ ที่ใหญ่และทันสมัยที่สุดในจังหวัด พร้อมติดแอร์และนำเข้าเครื่องมือไฮเทคจากต่างประเทศ และเปิดร้านขายอะไหล่ควบคู่ไปด้วย เขามีความสุขกับความฝันที่กลายเป็นจริง และตั้งหน้าตั้งตา
บริหารมันอย่างเงียบ ๆ แต่สำหรับ มิ่งชายหนุ่มที่เคยตกระกำลำบากเป็นขอทานอยู่บนสะพานลอย เมื่อมีเงินพันล้านเข้ามา ในมือโดยไม่ต้องออกแรงทำงาน ความโลภและการขาดสติก็เข้าครอบงำ อย่างสมบูรณ์แบบ มิ่งย้ายออกจากห้องพักรูหนู ไปซื้อคฤหาสน์หลังโต ซื้อรถสปอร์ตหรู หลายคันมาขับโชว์ ปาร์ตี้ดื่มเหล้าราคาแพงทุกคืน และถลำลึก เข้าสู่วงการพนันออนไลน์ และการพนันในบ่อนเถื่อน เพราะคิดว่า
หมดก็แค่ไปขอจิ้มไหวิเศษใหม่
เวลาผ่านไปไม่ถึง 3 เดือน พายุแห่งความละโมบได้พัดพาเอาเงินพันล้านของมิ่งให้มลายหายไปในพริบตา มิ่งใช้เงินเกินตัว โดนเพื่อนปลอม ๆ หลอกโกงเงิน และเสียพนันจนหมดเนื้อหมดตัว รถหรูและคฤหาสน์ถูกยึด ทรัพย์สินทุกอย่างอันตรธานหายไปเหมือนความฝัน มิ่งกลับมานั่งกุมขมับอยู่ในห้องเช่าซอมซ่อ แววตาของเขากลับมาหิวกระหาย และเต็มไปด้วยความเครียดแค้นอีกครั้ง ดวงตาของมิ่งจับจ้องไปทางทิศที่เป็นสวนผลไม้ของลิน ใจของเขานึกถึงสิ่งเดียวที่จะช่วยเขาได้ในตอนนี้ นั่นคือ ไหวิเศษ ที่ลินเก็บงำไว้คนเดียว
