เมื่อชีวิตมาถึงทางตันและแม่ป่วยหนักลินเด็กสาวชาวสวนผู้ต้อยต่ำกลับค้นพบไหวิเศษในตำนานที่สามารถทวีคูณสมบัติพลิกชีวิตให้ร่ำรวยในพริบตาทว่าพลังอันเหนือธรรมชาติกลับมาพร้อมกับรสชาติของความละโมบ
แฟนตาซี,รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ไทย,หักหลัง,แย่งชิง,เพื่อน,ความโลภ,ความรัด,ไหวิเศษ,นักมวยหญิง,แอบรัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนที่ 11
เสียงไซเรนของรถตำรวจและรถกู้ภัยดังระงมไปทั่วบริเวณบ้านสวนของป้าจันในเวลาต่อมา ชาญและสมุนรวมถึง ลุงใจ ถูกเจ้าหน้าที่ควบคุมตัวขึ้นรถตู้ตำรวจไปในสภาพสะบักสะบอม ลุงใจยังคงร้องห่มร้องไห้ตะโกนขอความเมตตาจากลิน แต่แววตาของชาวสวนสาวกลับนิ่งสนิท เธอเลือกที่จะหันหลังให้กับสายเลือดที่ทรยศ และเดินเข้าไปสวมกอดแม่ ป้าจัน และฟ้าที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนิรภัยใต้ดินด้วยความโล่งอก
"ปลอดภัยแล้วนะแม่ ปลอดภัยแล้วนะฟ้า"
ลินกระซิบเบา ๆ น้ำตาไหลซึมด้วยความตื้นตันวินและน้ำช่วยกันเก็บกวาดสายไฟและอุปกรณ์ดักฟังพลางถอนหายใจยาว ในขณะที่ รุจเดินเข้ามาหาลินด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขาเอื้อมมือมาแตะไหล่เธอเบา ๆ
"ลิน คืนนี้ลินเก่งมากนะ พี่ภูมิใจในตัวลินจริงๆ"
ลินเงยหน้าสบตาตาคมของรุ่นพี่ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมือของเขาทำให้หัวใจที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาสั่นไหวด้วยความเคารพรักและผูกพันที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกที
สองสัปดาห์ต่อมา ณ ยิมมวยของโค้ชรุจสถานการณ์ทุกอย่างเริ่มกลับเข้าสู่สภาวะปกติอย่างรวดเร็ว ข่าวการจับกุมแก๊งมิจฉาชีพขยายผลไปถึงตัว เสี่ยทรงพล เจ้าพ่อใหญ่ที่โดนตำรวจปราบปรามอย่างหนักจนต้องหนีซุกซ่อนตัวออกนอกประเทศ ทำให้ภัยมืดรอบตัวลินคลี่คลายลงไปจนหมดสิ้น ลินตัดสินใจนำไหวิเศษไปซ่อนไว้ในสถานที่ลึกลับที่มีเพียงเธอ วิน และน้ำเท่านั้น
ที่รู้เพื่อไม่ให้มันตื่นขึ้นมาสร้างความโลภให้ใครอีก
เย็นวันพฤหัสบดี บรรยากาศในยิมมวยกลับมาคึกคัก ลินกำลังยืนล่อเป้าซ้อมชกกับรุจอย่างสนุกสนาน ท่วงท่าของเธอแคล่วคล่องและสนิทสนมกับโค้ชหนุ่มจนนักเรียนคนอื่นในยิมแอบยิ้มแซว
"หมัดแย็บดีมากลิน หลบซ้าย ฮุคขวา ดีมาก"
รุจเอ่ยชมพลางส่งสัญญาณให้พักยก ลินยิ้มร่าพลางรับขวดน้ำที่รุจยื่นให้มาดื่ม ทั้งสองคนยืนหัวเราะต่อกระซิกกันอยู่ข้างเวที ความสัมพันธ์พัฒนาไปไกลจนแทบไม่ต้องเอ่ยคำว่ารักก็เป็นที่เข้าใจกันดี
กริ๊ง
เสียงกระดิ่งลมที่ประตูหน้ายิมดังขึ้นเบา ๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินก้าวเข้ามาในยิม ทันทีที่เธอคนนั้นก้าวเข้ามา บรรยากาศรอบตัวในยิมที่เคยส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวกลับเงียบกริบลงไปถนัดตาเธอเป็นผู้หญิงรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าสวยเฉี่ยวคมคาย ดวงตาคู่โตล้อมด้วยขนตาหนาดำ ผิวขาวเนียนละเอียดสะดุดตา เธอสวมชุดเดรสสีครีมเรียบหรูดูมีภูมิฐานและคลาสสิก แตกต่างจากผู้หญิงใจร้อนอย่างพลอย หรือชาวสวนลุย ๆ อย่างสิ้นเชิง ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจและสง่างาม รุจที่กำลังยิ้มให้ลินอยู่ ทันทีที่เขาหันไปมองตามเสียงกระดิ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าของโค้ชหนุ่มก็แข็งค้างไปในพริบตา ขวดน้ำในมือแทบจะหลุดร่วงลงพื้น แววตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ สับสน และระคนไปด้วยความเจ็บปวดในอดีตที่ผุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
"พี่รุจ สบายดีไหมคะ" หญิงสาวคนนั้นเอ่ยเสียงนุ่มละมุนพร้อมส่ง
ยิ้มบาง ๆ ที่แสนอ่อนหวานมาให้
"พิมพ์"
รุจเอ่ยชื่อเธอออกมา
เบา ๆ ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง
พิมพ์ คือคนรักเก่าและเป็นรักแรกสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของรุจ เธอคือผู้หญิงที่รุจเคยรักมากที่สุดและเคยวางแผนจะแต่งงานสร้างชีวิตด้วยกัน แต่ทว่าเมื่อสามปีก่อน พิมพ์ตัดสินใจทิ้งรุจไปอย่างไม่มีวันกลับเพื่อไปเรียนต่อและแต่งงานกับมหาเศรษฐีที่ต่างประเทศ ทิ้งให้รุจต้องจมอยู่กับกองน้ำตาและความแตกสลายจนต้องมาเปิดยิมมวยเพื่อรักษาแผลใจ การกลับมาของเธอในวันนี้เปรียบเสมือนถ่านไฟเก่าที่ดับสนิทไปแล้วกำลังโดนลมพายุพัดโหมกะทันหัน พิมพ์เดินตรงเข้ามาหารุจบนเวที โดยไม่ได้สนใจสายตาของคนอื่นรอบข้าง รวมถึงลินเลยแม้แต่น้อย
"พิมพ์กลับมาแล้วค่ะ พี่รุจ พิมพ์เลิกกับเขาแล้ว และพิมพ์รู้แล้วว่าไม่มีใครรักและดีกับพิมพ์เท่าพี่รุจอีกแล้ว พิมพ์ขอโทษสำหรับเรื่องในอดีตนะคะ พี่รุจจะให้โอกาสพิมพ์ได้แก้ตัวอีกครั้งได้ไหมคะ"
คำพูดที่อ่อนหวานและสายตาที่เว้าวอนของพิมพ์ทำเอารุจนิ่งอึ้งไป สมองของเขาขาวโพลนด้วยความสับสน อดีตอันแสนหวานและขมขื่นลอยละล่องเข้ามาในหัวใจจนตั้งตัวไม่ติด ลินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นท่าทางของรุจอย่างชัดเจน หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างในใจของรุจที่ยังมีต่อผู้หญิงตรงหน้า ความมั่นใจและความสุขที่เคยมีเมื่อครู่ พังทลายลงในพริบตา ลินมองผู้หญิงที่เพียบพร้อมคนนั้นสลับกับใบหน้าที่เคร่งเครียดของรุจ ก่อนจะลอบกำหมัดแน่นในนวมมวยด้วยความรู้สึกเจ็บจี๊ดในอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนศึกรอบตัวจากพวกโจรเพิ่งจะจบลงไป แต่ดูเหมือนว่า ศึกหัวใจ ที่ยากและซับซ้อนยิ่งกว่ากำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้สำหรับชาวสวนอย่างลิน ความเงียบที่คืบคลานเข้ามาปกคลุมยิมมวย
ในนาทีนั้น ช่างหนาวเหน็บและน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
เสียงหยดน้ำ จากเครื่องปรับอากาศมุมห้องดัง
กะทบพื้นแผ่วเบา ยิ่งขับให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งสามทวีความอึดอัดขึ้นไปอีกหลายเท่า พิมพ์ยังคงยืนส่งยิ้มละมุน นัยน์ตาคู่สวยคู่จัดที่ทอดมองรุจเต็มไปด้วยความคาดหวังและโหยหา ราวกับว่าช่วงเวลาสามปีที่ขาดหายไปและรอยแผลที่เธอเคยฝากไว้ในใจของชายหนุ่มไม่เคยเกิดขึ้นจริง รุจยังคงนิ่งอึ้ง สายตาของเขาจับจ้องไปที่ดวงหน้าของรักแรกด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปจนแยกไม่ออก ทั้งความทรงจำอันแสนหวานในวัยเยาว์ ภาพความพยายามสู้ชีวิตมาด้วยกันในรั้วมหาวิทยาลัย และภาพวันที่เธอหันหลังเดินจากเขาไปพึ่งความร่ำรวยของชายอื่น
ทุกสิ่งลอยคว้าง อยู่ในหัวของเขาจนสมองขาวโพลน
"พิมพ์ เธอมาที่นี่ได้ยังไง"
รุจเอ่ยเสียงแหบพร่า น้ำเสียงนั้นแกว่งเล็กน้อยจนลินที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลังสัมผัสได้ถึงความสั่นคลอนในจิตใจของเขา
"พิมพ์ตั้งใจมาหา พี่รุจโดยเฉพาะเลยค่ะ"
พิมพ์ก้าวเท้าเข้าใกล้เวทีขึ้นอีกก้าว มือเรียวบางเอื้อมไปแตะขอบเชือกกั้นเวทีอย่างอาวรณ์
"พิมพ์รู้ว่าพิมพ์เคยทำผิดต่อพี่รุจอย่างไม่น่าให้อภัย แต่ตลอดเวลาที่อยู่เมืองนอก พิมพ์ไม่มีความสุขเลยค่ะ เงินทองมากมายมันไม่ได้ช่วยให้อุ่นใจเหมือนตอนที่มีพี่รุจอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้พิมพ์เป็นอิสระแล้ว พิมพ์เคลียร์ทุกอย่างจบแล้ว และเลือกที่จะกลับมาหาพี่ กลับมาหารักที่แท้จริงของพิมพ์ค่ะ"
ลินที่ยืนฟังอยู่รู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างกำลังจะชาดิ่งลงสู่ความมืด สรรพนามที่พิมใช้เรียก และถ้อยคำพรรณนาถึงความหลัง มันเน้นย้ำสถานะ
คนมาทีหลัง ของเธอได้อย่างโหดร้าย ลินก้มลง
มองนวมมวยที่มือ
ของตัวเอง แววตาคมโตที่เคยดุดันยามสู้กับโจรบัดนี้สั่นระริกและหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ความอบอุ่นที่รุจเคยส่งผ่านมือมาให้เมื่อไม่กี่วันก่อน เริ่มรู้สึกห่างไกลออกไปทุกทีรุจเริ่มลอบสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติ เขารู้ดีว่าเขากำลังยืนอยู่ต่อหน้าผู้หญิงสองคนที่มีผลต่อหัวใจ คนหนึ่งคืออดีตอันฝังรากลึกที่เคยรักมากที่สุด และอีกคนคือปัจจุบันอันงดงามที่ร่วมเป็นร่วมตายและคอยเยียวยาจิตใจเขามาตลอด รุจหันไปมองลินแวบหนึ่ง เห็นแววตาที่หม่นลงของเธอ หัวใจของเขาก็บีบรัดด้วยความรู้สึกผิด
"พิมพ์ พี่ว่าเราออกไปคุยกันข้างนอกเถอะ ตรงนี้มันในยิม น้อง ๆ เขากำลังซ้อมกันอยู่"
รุจเอ่ยตัดบทด้วยเสียงเรียบ เพื่อรักษาน้ำใจลินและต้องการความเป็นส่วนตัวในการสะสางปมในอดีต
"ได้ค่ะ พิมพ์ตามใจพี่เสมอ"
พิมพ์ยิ้มรับอย่างว่าง่าย แววตาของเธอเหลือบมองลินเพียงเสี้ยววินาทีด้วยสายตาที่ไม่ได้มีคามประสงค์ร้าย แต่เป็นสายตาของผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าอย่างชัดเจน
