ไหซ่อนคม วงกลมแห่งความโลภ - ตอนที่ 15 โดย มลพิสุทธิ์. @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

โดยลินสะพายเป้ใบใหญ่ที่ซ่อนไหปลอมเอาไว้ข้างใน เมื่อสบโอกาสในช่วงที่เจ้าหน้าที่เริ่มทยอยกลับและปลอดคน ทั้งคู่รีบพุ่งตัวเข้าไปแอบซ่อนอยู่ในห้องน้ำชายโซนลึกสุด ปิดประตูเงียบและยืนเอาเท้าเหยียบบนคอห่านเพื่อไม่ให้ใครเห็นปลายเท้าจากใต้ประตู 

แกร๊ก ตูม 

เสียงประตูใหญ่ของพิพิธภัณฑ์ถูกปิดล็อกลงจากด้านนอก แสงไฟในอาคารดับลง เหลือเพียงไฟสลัวระบบรักษาความปลอดภัยขณะเดียวกัน วินที่นั่งสแตนด์บายอยู่ในรถกระบะเก่าที่จอดห่างออกไป 100 เมตร เปิดโน้ตบุ๊กคู่ใจขึ้นมา นิ้วรัวแป้นพิมพ์แฮกเข้าระบบส่วนกลางของพิพิธภัณฑ์อีกครั้ง

"ลิน มิ่ง ฟังนะ"

เสียงวินดังผ่านหูฟังบลูทูธ

"ฉันจะทำการเจาะระบบบล็อกสัญญาณกล้องวงจรปิด และตัดกระแสไฟระบบเลเซอร์ตรวจจับความร้อนรอบๆ ตู้โชว์ให้ชั่วคราว มีเวลาแค่ 10 นาทีเท่านั้น เริ่มได้"

ลินและมิ่งย่องออกจากห้องน้ำในความมืด ตรงดิ่งไปยังตู้กระจก ลินหยิบไหปลอมออกมา วางสลับที่กับไหวิเศษของจริงอย่างเบามือและรวดเร็ว ทันทีที่ไหจริงเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ลินสัมผัสได้ถึงพลังงานอุ่นๆ ที่แผ่ออกมา

"สำเร็จแล้วลิน รีบไป"

มิ่งยังพูดไม่ทันจบคำ

ตึก ตึก ตึก

แสงจากไฟฉายกระบอกใหญ่สาดส่องเข้ามาจากหัวมุมตึก พร้อมเสียงฝีเท้าหนักๆ ของ รปภ. ที่เดินตรวจตรากะกลางคืน

"หลบเร็วลิน มีคนเดินมา"

มิ่งกระซิบเสียงหลงพลางดึงแขนลินกระชากเข้าหลังเสาต้นใหญ่ทันทีลินกอดไหวิเศษไว้แน่นในความมืด ทั้งสองคนกลั้นหายใจจนหน้าอกแทบระเบิด แสงไฟฉายสาดวูบวาบเฉี่ยวหน้าเสาไปเพียงนิดเดียว รปภ. เดินมาหยุดอยู่หน้าตู้กระจก เขายกไฟฉายขึ้นส่องดูไหดินเผาใบปลอม อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าไหยังคงตั้งอยู่ที่เดิมและไม่มีร่องรอยการงัดแงะตู้ กระจก รปภ. จึงหันหลังเดินฮัมเพลงตรวจต่อไปทางอื่นจนเสียงฝีเท้าเงียบหายไป

รถกระบะของรุจแล่นไปตามถนนลูกรังที่ตัดผ่านดงกล้วยและสวนผลไม้อันเงียบสงบแสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกหน้ารถเข้ามาทาบทับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง มือหนาบีบพวงมาลัยแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อใกล้จะถึงจุดหมาย สามวันที่ผ่านมาที่เขาต้องติดอยู่กับอดีตที่โรงพยาบาล มันย้ำเตือนให้เขาแสนทรมานและตระหนักรู้แล้วว่า ในหัวใจของเขานั้นไม่มีพื้นที่เหลือให้ใครอีกแล้ว นอกจากลินผู้มีความเด็ดเดี่ยวคนนั้นเมื่อรถแล่นมาถึงหน้าประตูรั้วบ้านสวน รุจรีบดับเครื่องยนต์และก้าวลงจากรถทันที บรรยากาศรอบบ้านยังคงเงียบเชียบ มีเพียงเสียงสายลมพัดใบไม้ไหวเอื่อย ๆ รุจเดินตรงไปที่ประตูบ้านไม้หลังเก่า ทรุดตัวลงเคาะประตูด้วยหัวใจที่เต้นระทึกก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ลิน ลินอยู่ไหม พี่รุจเองนะ"

รุจส่งเสียงเรียกเข้าไปด้านใน ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ กลับมา ความเงียบสงัดที่ตอบกลับมาทำให้ในอกของโค้ชหนุ่มเริ่มเกิดความรู้สึกโหวงเหวงและใจคอไม่ดีอย่างประหลาดเขาลองบิดลูกบิดประตูก็พบว่ามันล็อกแน่นหนาจากด้านใน รุจจึงตัดสินใจเดินอ้อมไปทางข้างบ้าน มุ่งหน้าไปยังร่องสวนผลไม้ เผื่อว่าลินอาจจะกำลังง่วนอยู่กับการรดน้ำพรวนดินเหมือนอย่างวันก่อน ๆ สายตากวาดมองไปทั่วบริเวณสวนอันกว้างขวาง ทว่าในร่องสวนกลับว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของลินแต่แล้ว สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่บริเวณแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นมะม่วงใหญ่ ตะกร้าผลไม้ใบเดิมที่ลินเคยใช้ และผ้าพันมือสีขาวที่เธอใช้สำหรับซ้อมมวย บัดนี้กลับถูกพับวางทิ้งไว้บนแคร่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ราวกับเจ้าของต้องการตั้งใจทิ้งมันไว้เพื่อบอกลาสิ่งเก่า ๆ ทั้งหมดรุจเดินเข้าไปใกล้ หยิบผ้าพันมือนั้นขึ้นมาถือไว้ ความรู้สึกผิดแล่นริ้วเข้ามาในอกจนจุก

"ลินพี่ขอโทษ พี่กลับมาหาลินแล้วจริง ๆ นะ" เขากรอกเสียงแผ่วพึมพำกับความว่างเปล่าในขณะที่รุจกำลังยืนเคว้งคว้างอยู่กลางสวน ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ดังขึ้น รุจรีบดึงออกมาเปิดดูด้วยความหวังว่าจะเป็นข้อความจากลิน แต่ทว่า หน้าจอกลับปรากฏข้อความจาก คุณตำรวจสมชาย เจ้าของคดีของพิมพ์ที่เพิ่งเข้ามาคุยกับเขาเมื่อสามวันก่อน

‘คุณรุจครับ ตอนนี้ทางตำรวจได้เบาะแสสำคัญเพิ่มเติมเกี่ยวกับชายขี่รถมอเตอร์ไซค์สองคนที่ตัดหน้ารถคุณพิมพ์แล้วครับ จากการเช็กเส้นทางหลบหนีและกล้องวงจรปิดในพื้นที่รอบนอก พบว่าพวกมันขับรถมุ่งหน้าไปทางกบดานแถวชายป่าท้ายจังหวัด ซึ่งเป็นเขตอิทธิพลเก่าของเสี่ยทรงพล และที่น่าตกใจคือมีสายรายงานว่าพวกมันเพิ่งได้รับคำสั่งจากนายทุนหน้าใหม่ให้เคลื่อนไหวทำบางอย่างในวันนี้ครับ’

ข้อความของคุณตำรวจทำให้รุจเบิกตากว้าง หัวใจตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม รอยยิ้มและความหวังในตอนแรกมลายหายไปสิ้น สัญชาตญาณและ ประสบการณ์ที่เคยผ่านความเป็นความตายร่วมกับลินมา ทำให้เขาร้อยเรียงเรื่องราวเข้าด้วยกันได้ทันทีพวกมันไม่ได้ตั้งใจจะเล่นงานพิมพ์ตั้งแต่แรก พิมพ์แวะมาหาเขาที่ยิมมวยในวันนั้น และพวกโจรอาจจะแอบซุ่มดูอยู่รอบ ๆ พวกมันคงเข้าใจผิดว่าพิมพ์คือคนสำคัญของเขา หรืออาจจะเป็นแผนการตลบหลังเพื่อดึงตัวเขาให้ออกห่างจากลินและในเวลานี้ที่ลินอยู่คนเดียว ไร้คนเคียงข้าง และไร้การป้องกัน

"ลิน"

รุจอุทานเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเขารีบกดต่อสายหาลินทันที สัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้นยาวเหยียดแต่ไม่มีคนรับสาย ยิ่งทำให้ความรนลานทวีความรุนแรงขึ้น รุจไม่รอช้า เขารีบสับเท้าวิ่งกลับไปที่รถกระบะคู่ใจ สตาร์ทเครื่องยนต์จนเสียงดังสนั่น ก่อนจะเหยียบคันเร่งพุ่งรถทะยานออกไปจากบ้านสวน มุ่งหน้าตรงไปหา น้ำ เพื่อนสนิทของลินเพื่อสืบหาที่อยู่ของลินในเวลานี้ทันที คลื่นมรสุมลูกใหญ่ที่เขาคิดว่าจบลงแล้ว บัดนี้มันกำลังตั้งเค้าและเตรียมจะพัดเข้าใส่ปัจจุบันอันมีค่าของเขาอย่างบ้าคลั่ง

ความจริงทั้งหมดที่รุจยังไม่ทันได้ล่วงรู้ในเวลานั้น ช่างน่ากลัวและบิดเบี้ยวเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด ชายฉกรรจ์ชุดดำสองคนที่ขี่รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์สีดำตัดหน้ารถของพิมพ์จนเกิดอุบัติเหตุเกือบถึงแก่ชีวิต แท้จริงแล้วไม่ได้เกี่ยวพันกับความแค้นส่วนตัวของเสี่ยทรงพลเจ้าพ่อเมืองนี้แต่อย่างใด หากแต่เป็นแผนการอันอำมหิตของ พลอย ไฮโซสาวผู้มีจิตใจเต็มไปด้วยความริษยาและต้องการครอบครองรุจไว้เพียงคนเดียวพลอยแอบจับตาดูความเคลื่อนไหวของรุจมาโดยตลอด ตอนแรกเธอจงเกลียดจงชังลินที่เป็นเพียงเด็กชาวสวนแต่กลับได้อยู่ใกล้ชิดกับรุจ ทว่าในวันนั้น แผนการของเธอต้องเปลี่ยนไปเมื่อมี พิมพ์ คนรักเก่าและรักแรกของรุจปรากฏตัวขึ้นมาอีกคน ยิ่งเห็นรุจเดินตามพิมพ์ออกไปจากยิมมวยด้วยแววตาห่วงใย พลอยก็ยิ่งโกรธแค้นจนแทบคลั่ง เธอตระหนักดีว่าพละกำลังและเงินทองของเธอเพียงอย่างเดียวไม่อาจยื้อแย่งหัวใจของรุจมาได้ หากยังมีผู้หญิงจากอดีตคนนี้คอยเป็นก้างชิ้นใหญ่ด้วยเหตุนี้ พลอยจึงใช้เงินก้อนโตที่เธอมีอย่างเหลือเฟือ เดินทางไปติดต่อกว้านซื้อตัว คนงานเก่าของเสี่ยทรงพล ที่กำลังแตกฉานซ่านเซ็นและร้อนเงินหลังจากเสี่ยทรงพลโดนจับกุมไป คนงานพวกนี้เชี่ยวชาญงานนอกกฎหมายและรู้เส้นทางหลบหนีเป็นอย่างดี พลอยออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมให้พวกมันไปจัดการ

"ทำลายพิมพ์เสีย"

เพื่อบีบให้พิมพ์พ้นทางและไม่มีโอกาสกลับมาขอคืนดีกับรุจได้อีก โดยหวังว่าอุบัติเหตุครั้งนี้จะช่วยกำจัดเสี้ยนหนามหัวใจของเธอไปพร้อม ๆ กัน

ตัดกลับมาที่ปัจจุบันเสียงล้อรถกระบะของรุจเบรกดังลั่นสนั่นถนนปูนหน้าตึกแถวที่เป็นอู่รถยนต์และย่านชุมชน รุจรีบก้าวลงจากรถด้วยความร้อนรนลนลาน ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้เต็มไปด้วยเหงื่อผุดซึม เขาเดินกึ่งวิ่งตรงเข้าไปหา น้ำ ที่กำลังยืนเคลียร์งานอยู่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางตื่นตระหนก

"น้ำ ลินอยู่กับน้ำไหม"

รุจตะโกนถามเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามองน้ำสะดุ้งเล็กน้อยหันมามองโค้ชหนุ่ม ทันทีที่เห็นว่าเป็นรุจ ใบหน้าของเพื่อนสนิทลินก็แปรเปลี่ยนเป็นความเฉยชาและขุ่นเคืองในทันที เธอกอดอกมองร่างสูงตรงหน้าด้วยสายตาติติง

"อ้าวพี่รุจลมอะไรพัดมาถึงที่นี่ล่ะคะ ไม่ไปเฝ้าไข้คุณพิมพ์ที่โรงพยาบาลแล้วเหรอ"

น้ำเอ่ยประชดประชันประโยคแรกอย่างอดไม่ได้

"ลินไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกค่ะ ยิมมวยลินเขาก็บอกพี่ไปแล้วนี่คะว่าจะไม่ไปเรียนซ้อมอีก แล้วพี่จะมาตามหาเขาทำไมอีก"

"น้ำ ฟังพี่ก่อนนะ"

รุจขยับเข้าไปใกล้ ขอมือทั้งสองข้างยกขึ้นเป็นเชิงขอร้อง น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความอัดอั้น

"พี่เคลียร์เรื่องทางโรงพยาบาลจบแล้ว แม่กับญาติ ๆ ของพิมพ์มาจากต่างประเทศเพื่อดูแลเขาแล้ว พี่บอกแม่เขาไปแล้วว่าพี่เป็นแค่เพื่อน และพี่ก็บอกพิมพ์ไปแล้วว่าพี่ไม่ได้รักเขาตอนนี้พี่ไม่ได้มีพันธะอะไรกับฝั่งนั้นแล้วจริง ๆ พี่อยากมาอธิบายให้ลินฟัง"

น้ำได้ยินคำอธิบายของรุจก็ชะงักไปเล็กน้อย แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มอ่อนลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความจริงใจและอารมณ์ระทมทุกข์ที่ฉายชัดบนใบหน้าของโค้ชหนุ่ม

"แต่เรื่องที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือน้ำ"

รุจลดเสียงลงต่ำ แววตาเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดและหวาดวิตกขั้นสุด

"คุณตำรวจเพิ่งส่งข่าวมาบอกพี่เรื่องอุบัติเหตุของพิมพ์มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มีคนจงใจส่งพวกโจรมาตัดหน้ารถเพื่อทำลายพิมพ์ และพี่สังเกตเห็นว่าโจรพวกนั้นเป็นคนงานเก่าของเสี่ยทรงพล พี่กลัวว่าพวกมันอาจจะไม่ได้มุ่งเป้าไปที่พิมพ์คนเดียว แต่พวกมันกำลังรอจังหวะที่พี่ไม่อยู่เพื่อลงมือทำร้ายลินและชิงไหวิเศษด้วย ตอนนี้ลินอยู่ที่ไหนน้ำ บอกพี่ที"

คำสารภาพและข้อมูลคดีใหม่ที่หลุดออกมาจากปากรุจทำให้น้ำเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจของเธอหล่นวูบ ความขุ่นเคืองในตอนแรกมลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความห่วงใยในชะตากรรมของเพื่อนรัก

"ลิน ลินบอกฉันว่าจะกลับไปเก็บตัวเงียบ ๆ ทำสวนผลไม้และดูแลบ้านสวนค่ะพี่รุจ"

น้ำละล่ำละลักบอก

"แต่เมื่อเช้านี้ลินโทรมาหาฉัน บอกว่าลินรู้สึกแปลก ๆ เหมือนมีรถเก๋งคันหรูแปลกหน้ามาขับวนเวียนอยู่หน้าประตูรั้วบ้านสวนตั้งแต่เช้าตรู่หรือว่าหรือว่าพวกมันจะไปที่บ้านสวนแล้ว"

"รถเก๋งคันหรูเหรอ"

รุจทวนคำพึมพำ สมองของเขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวหากเป็นคนงานเก่าของเสี่ยทรงพล พวกมันไม่มีทางขับรถเก๋งคันหรูแน่ เว้นเสียแต่ว่าจะมีคนบงการใหญ่ที่เป็นคนมีเงินและมีอิทธิพลอยู่เบื้องหลังคอยชักใยพวกมันให้ไปทำลายพิมพ์และกำลังมุ่งเป้าไปที่ลินในตอนนี้

"พี่จะรีบกลับไปที่บ้านสวนเดี๋ยวนี้แหละน้ำ"

รุจพูดจบก็หันหลังวิ่งกลับไปที่รถกระบะทันที

"ฉันไปด้วยค่ะ ฉันเป็นห่วงลิน"

น้ำตะโกนบอกพลางวิ่งตามขึ้นรถมาติด ๆ เสียงเครื่องยนต์รถกระบะคำรามลั่นก่อนจะทะยานออกสู่ถนนใหญ่ มุ่งหน้ากลับไปยังบ้านสวนผลไม้อย่างรวดเร็วราวกับพายุ ท่ามกลางเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่อันตรายครั้งใหญ่ โดยที่ลินซึ่งกำลังถือจอบพรวนดินอยู่กลางสวนเงียบ ๆ ยังไม่รู้เลยว่า เงามืดอันชั่วร้ายของพลอยและคนงานเก่าของเสี่ยทรงพล ได้คืบคลานมาหยุดอยู่ประชิดรั้วบ้านของเธอเรียบร้อยแล้ว