เมื่อชีวิตมาถึงทางตันและแม่ป่วยหนักลินเด็กสาวชาวสวนผู้ต้อยต่ำกลับค้นพบไหวิเศษในตำนานที่สามารถทวีคูณสมบัติพลิกชีวิตให้ร่ำรวยในพริบตาทว่าพลังอันเหนือธรรมชาติกลับมาพร้อมกับรสชาติของความละโมบ
แฟนตาซี,รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ไทย,หักหลัง,แย่งชิง,เพื่อน,ความโลภ,ความรัด,ไหวิเศษ,นักมวยหญิง,แอบรัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อชีวิตมาถึงทางตันและแม่ป่วยหนักลินเด็กสาวชาวสวนผู้ต้อยต่ำกลับค้นพบไหวิเศษในตำนานที่สามารถทวีคูณสมบัติพลิกชีวิตให้ร่ำรวยในพริบตาทว่าพลังอันเหนือธรรมชาติกลับมาพร้อมกับรสชาติของความละโมบ
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ลินและมิ่งเนียนเดินเข้ามาในพิพิธภัณฑ์อีกครั้งในคราบนักศึกษา
โดยลินสะพายเป้ใบใหญ่ที่ซ่อนไหปลอมเอาไว้ข้างใน เมื่อสบโอกาสในช่วงที่เจ้าหน้าที่เริ่มทยอยกลับและปลอดคน ทั้งคู่รีบพุ่งตัวเข้าไปแอบซ่อนอยู่ในห้องน้ำชายโซนลึกสุด ปิดประตูเงียบและยืนเอาเท้าเหยียบบนคอห่านเพื่อไม่ให้ใครเห็นปลายเท้าจากใต้ประตู
แกร๊ก ตูม
เสียงประตูใหญ่ของพิพิธภัณฑ์ถูกปิดล็อกลงจากด้านนอก แสงไฟในอาคารดับลง เหลือเพียงไฟสลัวระบบรักษาความปลอดภัยขณะเดียวกัน วินที่นั่งสแตนด์บายอยู่ในรถกระบะเก่าที่จอดห่างออกไป 100 เมตร เปิดโน้ตบุ๊กคู่ใจขึ้นมา นิ้วรัวแป้นพิมพ์แฮกเข้าระบบส่วนกลางของพิพิธภัณฑ์อีกครั้ง
"ลิน มิ่ง ฟังนะ"
เสียงวินดังผ่านหูฟังบลูทูธ
"ฉันจะทำการเจาะระบบบล็อกสัญญาณกล้องวงจรปิด และตัดกระแสไฟระบบเลเซอร์ตรวจจับความร้อนรอบๆ ตู้โชว์ให้ชั่วคราว มีเวลาแค่ 10 นาทีเท่านั้น เริ่มได้"
ลินและมิ่งย่องออกจากห้องน้ำในความมืด ตรงดิ่งไปยังตู้กระจก ลินหยิบไหปลอมออกมา วางสลับที่กับไหวิเศษของจริงอย่างเบามือและรวดเร็ว ทันทีที่ไหจริงเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ลินสัมผัสได้ถึงพลังงานอุ่นๆ ที่แผ่ออกมา
"สำเร็จแล้วลิน รีบไป"
มิ่งยังพูดไม่ทันจบคำ
ตึก ตึก ตึก
แสงจากไฟฉายกระบอกใหญ่สาดส่องเข้ามาจากหัวมุมตึก พร้อมเสียงฝีเท้าหนักๆ ของ รปภ. ที่เดินตรวจตรากะกลางคืน
"หลบเร็วลิน มีคนเดินมา"
มิ่งกระซิบเสียงหลงพลางดึงแขนลินกระชากเข้าหลังเสาต้นใหญ่ทันทีลินกอดไหวิเศษไว้แน่นในความมืด ทั้งสองคนกลั้นหายใจจนหน้าอกแทบระเบิด แสงไฟฉายสาดวูบวาบเฉี่ยวหน้าเสาไปเพียงนิดเดียว รปภ. เดินมาหยุดอยู่หน้าตู้กระจก เขายกไฟฉายขึ้นส่องดูไหดินเผาใบปลอม อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าไหยังคงตั้งอยู่ที่เดิมและไม่มีร่องรอยการงัดแงะตู้ กระจก รปภ. จึงหันหลังเดินฮัมเพลงตรวจต่อไปทางอื่นจนเสียงฝีเท้าเงียบหายไป
ตอนที่ 12
รุจหันกลับมาหาลิน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความลำบากใจ
"ลินไปพักผ่อนก่อนนะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน พี่ขอตัวไปทำธุระแป๊บเดียวนะ"
"ค่ะ ตามสบายเลยค่ะ" ลินฝืนยิ้มบางๆ พยายามทำน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเพื่อไม่ให้รุจต้องเป็นกังวล เธอมองร่างสูงของโค้ชหนุ่มที่เดินก้าวลงจากเวทีไปพร้อมกับพิมพ์ ทั้งสองคนเดินเคียงคู่กันออกไปนอกประตูยิม ภาพแผ่นหลังของรุจที่เคยปกป้องเธอในคืนวันนั้น บัดนี้กำลังเดินตามผู้หญิงอีกคนไป ทิ้งให้ลินยืนโดดเดี่ยวอยู่บนผืนผ้าใบเวทีมวย
"ลิน"
เสียงเรียกแผ่วเบาดังมาจากข้างเวทีลินสะดุ้งเล็กน้อยหันไปมอง พบว่าเป็น น้ำ ที่เพิ่งเดินเข้ามาในยิมพร้อมกระเป๋าสะพาย
น้ำเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้น ใบหน้าของเพื่อนสนิทเต็มไปด้วยความเห็นใจและโกรธแทน น้ำรีบเดินขึ้นมาบนเวที ช่วยลินแกะเชือกผูกนวมมวยออกอย่างเบามือ
"ยัยผู้หญิงคนนั้นใครกันน่ะลิน ทำไมโค้ชรุจถึงทำท่าเหมือนเห็นผีขนาดนั้น"
"แฟนเก่าพี่รุจน่ะน้ำ
รักแรกของเขา"
ลินเอ่ยเสียงแผ่วพลางทรุดตัวลงนั่งบนเบาะข้างเวที ปล่อยให้ความเข้มแข็งที่ฝืนทำมาตลอดพังทลายลง
"เขาเลิกกันไปสามปีแล้ว แล้ววันนี้เขาก็กลับมาขอคืนดี"
"หน็อย ยัยนี่นิสัยเสียชะมัด ตอนทิ้งไปไม่คิด พอเขาได้ดี มีชื่อเสียง มีค่ายมวยเป็นของตัวเองแล้วจะมาขอคืนดี
งั้นเหรอ"
น้ำบ่นอุบอิบพลางกำหมัดแน่น
"แล้วแกจะยอมง่าย ๆ แบบนี้เหรอลิน แกกับโค้ชรุจผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันนะ แกจะปล่อย ให้ยัยนั่นคาบไปกินหน้าตาเฉยเลยเหรอ"
ลินส่ายหัวช้า ๆ นัยน์ตาไหวระริกด้วยความสับสน
"ฉันไม่ได้อยากยอมหรอกน้ำ แต่แววตาพี่รุจตอนมองผู้หญิงคนนั้น มันมีสายตาบางอย่างที่เขาไม่เคยใช้มองฉันเลย มันเป็นสายตาของคนที่ยังมีอดีตร่วมกันอยู่ลึกมาก ฉันเพิ่งเข้ามาในชีวิตเขาไม่กี่เดือน จะไปสู้คนที่เขาคบกันมาเป็นปีๆ ได้ยังไง"
"ลิน ฟังฉันนะ"
น้ำจับไหล่เพื่อนรักให้หันมาสบตา แววตาของน้ำดูจริงจัง
"ความรักมันไม่ใช่การนับคะแนนสะสมเวลาเว้ย
มันอยู่ที่ปัจจุบัน ตอนที่แกเดือดร้อน ใครอยู่ข้างแก โค้ชรุจ แล้วตอนที่โค้ชรุจมีปัญหา ใครที่คอยซ้อม คอยใส่ใจเขา ก็แก ยัยนั่นเป็นแค่อดีตที่เคยทิ้งเขาไป แผลใจที่โค้ชรุจมี แกเป็นคนรักษาแท้ ๆ แกมีสิทธิ์ในตัวเขาไม่น้อยไปกว่าใครเลยลิน อย่าเพิ่งถอดใจยอมแพ้สิ"
คำพูดเตือนสติและกำลังใจจากน้ำทำให้ดวงตาของลินเริ่มส่งประกายความหวังขึ้นมาอีกครั้ง เธอสูดหายใจเข้าลึก ความเข้มแข็งแบบนักสู้เริ่มกลับคืนมาสู่ร่างกาย
'เราผ่านพวกโจรมาได้ด้วยสองหมัดของเรา แล้วกับแค่เรื่องหัวใจ ทำไมเราต้องยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มสู้ด้วย'
ลินคิดในใจทว่า ในขณะที่เพื่อนรักกำลังดึงสติกันอยู่นั้น ที่มุมมืดนอกประตูยิม กลับมีสายตาอีกคู่หนึ่งจับจ้องมองตามรถของรุจและพิมพ์ที่ขับออกไปด้วยความแค้นเคืองสุดขีด เจ้าของสายตานั้นคือ พลอย หญิงสาวไฮโซที่แอบสะกดรอยตามรุจมาตลอด
"หน็อย นึกว่าจะมีแค่ยัยชาวสวนผลไม้นั่น
คนเดียว ที่ไหนได้ ยัยคนรักเก่าตัวดีดันโผล่หัวกลับมาอีกคนเหรอ" พลอยกัดฟันกรอดจนหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความริษยา
"พี่รุจต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น ในเมื่อพวกแกชอบมาขวางทางฉันนัก ฉันจะทำให้พวกแกทุกคนพังพินาศ
ไปพร้อม ๆ กันเลย" พลอยสบถเบา ๆ พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาใครบางคนเพื่อเริ่มแผนการร้ายครั้งใหม่ทันที
ค่ำคืนนั้นที่ร้านกาแฟริมแม่น้ำอันเงียบสงบ แสงไฟสีส้มรำไรสะท้อนกับผิวน้ำที่ไหวระลอก รุจนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับพิมพ์ ความเงียบงันเข้าปกคลุมคนทั้งคู่ จนกระทั่งพิมพ์เอื้อมมือมากุมมือเขาไว้พร้อมน้ำตาที่ร่วงหล่น ถ้อยคำขอโทษและเรื่องราวความทุกข์ระทมของเธอที่เมืองนอก ค่อย ๆ กัดเซาะกำแพงน้ำแข็งในใจ ของรุจลงทีละน้อย ภาพความทรงจำอันแสนหวานตอนที่คบกันสมัยมหาวิทยาลัยผุดขึ้นมาเป็นฉาก ๆ หัวใจของชายหนุ่มเริ่มแกว่งและใจอ่อนลงด้วยอานุภาพของรักแรกที่เขาเคยฝังมันไว้ลึกที่สุด ทว่าในขณะที่ถ่านไฟเก่ากำลังคุกรุ่น แผนการร้ายจากความริษยาของ พลอย
ก็เริ่มทำงานอย่างเงียบเชียบ พลอยจ้างคนให้สะกดรอยตามพิมพ์ และในจังหวะที่พิมพ์กำลังขับรถเก๋งส่วนตัวกลับโรงแรมกลางดึก รถกระบะคันยักษ์ที่พวกโจรขับก็พุ่งเข้าตัดหน้าและเบียดรถของพิมพ์อย่างรุนแรงจนเสียหลักพลิกคว่ำลงข้างทาง
ตูม
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ โรงพยาบาลเอกชนในเมืองเสียงเครื่องช่วยหายใจและเสียงสัญญาณชีพดังกดดันอยู่ภายในห้องพักผู้ป่วยระดับวีไอพี พิมพ์นอนอยู่บนเตียงในสภาพมีผ้าพันแผลที่ศีรษะและแขนซ้ายขยับไม่ได้ รุจที่รู้ข่าวรีบมาเฝ้าไข้ตั้งแต่เช้าตรู่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและรู้สึกผิดที่ปล่อยให้เธอต้องเผชิญอันตราย
ในเวลาเดียวกัน ลิน ที่มีความเป็นห่วงและอยากรู้ความคืบหน้าของรุจ ได้ตัดสินใจเอาตะกร้าผลไม้สดจากสวน เดินทางมายังโรงพยาบาลแห่งนี้เช่นกัน เธอก้าวเท้าไปตามโถ่งทางเดินหินอ่อนอันเงียบเชียบ จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าห้องพักของพิมพ์ ประตูไม้บานใหญ่แง้มเปิดอยู่เล็กน้อย และนั่นทำให้ลินเห็นและได้ยินทุกอย่างชัดเจน
"พิมพ์ พี่อยู่ตรงนี้แล้วนะ ไม่ต้องกลัว"
เสียงของรุจทุ้มต่ำและสั่นเครือด้วยความอาทรอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนลินมองผ่านช่องประตู เห็นรุจนั่งอยู่ข้างเตียง มือหนาทั้งสองข้างกุมมือของพิมพ์ไว้แน่น พิมพ์สะอื้นไห้เบา ๆ
"พิมพ์กลัวมากเลยค่ะ อย่าทิ้งพิมพ์ไปไหนอีกนะคะ"
ภาพบาดตาที่สุดพุ่งเข้าชนกลางอกของลิน เมื่อรุจขยับตัวลุกขึ้นแล้วโน้มตัวลงไปโอบกอดพิมพ์ไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น ราวกับจะใช้ร่างกายของเขาปกป้องเธอจากฝันร้ายทั้งหมด ลินยืนตัวแข็งทื่อ ตะกร้าผลไม้ในมือแทบหลุดร่วง ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจ น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มสลัดภาพนักสู้สาวบนเวทีมวยไปจนหมดสิ้น
'ที่ผ่านมา เราคิดไปเองฝ่ายเดียวสินะ พี่รุจไม่เคยชอบเราเลย'
ลินคิดในใจด้วยความน้อยใจและสมเพชตัวเอง เธอค่อย ๆ ก้าวถอยหลัง หันหลังวิ่งหนีออกจากโรงพยาบาลแห่งนั้นทั้งน้ำตานองหน้า
บ่ายวันเดียวกัน
ณ ร้านกาแฟเล็ก ๆ ท้ายเมืองลินนั่งคู้ตัวก้มหน้าอยู่ตรงมุมอับของร้าน เสียงสะอื้นไห้เบา ๆ ทำเอา น้ำเพื่อนสนิทที่รีบวางมือจากงานบัญชีแล้วบึ่งรถมาหา ต้องรีบขยับเข้าไปโอบกอดเพื่อนรักไว้ด้วยความสงสารและเห็นใจ
"ลิน แกใจเย็น ๆ ก่อนนะ"
น้ำลูบหลังลินเบา ๆ
"แกไปเห็นอะไรมา เล่าให้ฉันฟังซิ"
ลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมโตบัดนี้แดงก่ำและบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก
"น้ำ ฉันไปหาพี่รุจที่โรงพยาบาลมา ฉันเห็นเขาคุยกัน เห็นเขาจับมือ แล้วเขาก็กอดกัน พี่รุจเขาเป็นห่วงผู้หญิงคนนั้นมาก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรักแบบที่เขาไม่เคยใช้มองฉันเลย"
ลินสะอื้นจนตัวโยน
"ฉันมันแค่เด็กชาวสวน
ธรรมดา ๆ ที่บังเอิญผ่านเข้ามาในตอนที่เขาเหงา พอรักแรกของเขากลับมา ฉันก็กลายเป็นส่วนเกินทันที ฉันน้อยใจว่ะ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีค่าอะไรสำหรับเขาเลย"
น้ำฟังแล้วกำหมัดเเน่นด้วยความอึดอัดใจ แต่อารมณ์โกรธก็ต้องข่มไว้เพื่อดึงสติเพื่อน
"ลิน ฟังฉันนะ แกห้ามน้อยใจเด็ดขาด ภาพที่แกเห็นมันคือตอนที่ยัยพิมพ์กำลังบาดเจ็บ โค้ชรุจเขาเป็นคนจิตใจดี เขาก็ต้องแสดงความห่วงใยเป็นธรรมดา แต่อดีตมันก็คืออดีต แกอย่าเพิ่งเอาตัวเองไปเปรียบเทียบแล้วก้าวถอยหลังสิ"
"แต่น้ำ เขากอดกันนะแก ความรู้สึกที่พี่รุจมีให้พิมพ์มันไม่ได้หายไปไหนเลย ฉันสู้ไม่ไหวหรอก"
ลินส่ายหัวด้วยความสิ้นหวังน้ำดึงมือลินมากุมไว้แน่น แววตาประกายความมุ่งมั่น
"ลิน แกคือคนที่คว่ำพวกโจรมาด้วยสองหมัดนะเว้ย เรื่องแค่นี้แกจะยอมแพ้ปล่อยให้ตัวเองจมน้ำตาเหรอ ตอนนี้ยัยพลอยกำลังสะใจ ยัยพิมพ์กำลังได้คะแนนสงสาร แต่แกมีความจริงใจและปัจจุบันที่อยู่กับเขา แกต้องพิสูจน์ให้โค้ชรุจเห็นว่าใครคือคนที่อยู่เคียงข้างเขาในโลกของความเป็นจริง"