เมื่อชีวิตมาถึงทางตันและแม่ป่วยหนักลินเด็กสาวชาวสวนผู้ต้อยต่ำกลับค้นพบไหวิเศษในตำนานที่สามารถทวีคูณสมบัติพลิกชีวิตให้ร่ำรวยในพริบตาทว่าพลังอันเหนือธรรมชาติกลับมาพร้อมกับรสชาติของความละโมบ
แฟนตาซี,รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ไทย,หักหลัง,แย่งชิง,เพื่อน,ความโลภ,ความรัด,ไหวิเศษ,นักมวยหญิง,แอบรัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อชีวิตมาถึงทางตันและแม่ป่วยหนักลินเด็กสาวชาวสวนผู้ต้อยต่ำกลับค้นพบไหวิเศษในตำนานที่สามารถทวีคูณสมบัติพลิกชีวิตให้ร่ำรวยในพริบตาทว่าพลังอันเหนือธรรมชาติกลับมาพร้อมกับรสชาติของความละโมบ
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ลินและมิ่งเนียนเดินเข้ามาในพิพิธภัณฑ์อีกครั้งในคราบนักศึกษา
โดยลินสะพายเป้ใบใหญ่ที่ซ่อนไหปลอมเอาไว้ข้างใน เมื่อสบโอกาสในช่วงที่เจ้าหน้าที่เริ่มทยอยกลับและปลอดคน ทั้งคู่รีบพุ่งตัวเข้าไปแอบซ่อนอยู่ในห้องน้ำชายโซนลึกสุด ปิดประตูเงียบและยืนเอาเท้าเหยียบบนคอห่านเพื่อไม่ให้ใครเห็นปลายเท้าจากใต้ประตู
แกร๊ก ตูม
เสียงประตูใหญ่ของพิพิธภัณฑ์ถูกปิดล็อกลงจากด้านนอก แสงไฟในอาคารดับลง เหลือเพียงไฟสลัวระบบรักษาความปลอดภัยขณะเดียวกัน วินที่นั่งสแตนด์บายอยู่ในรถกระบะเก่าที่จอดห่างออกไป 100 เมตร เปิดโน้ตบุ๊กคู่ใจขึ้นมา นิ้วรัวแป้นพิมพ์แฮกเข้าระบบส่วนกลางของพิพิธภัณฑ์อีกครั้ง
"ลิน มิ่ง ฟังนะ"
เสียงวินดังผ่านหูฟังบลูทูธ
"ฉันจะทำการเจาะระบบบล็อกสัญญาณกล้องวงจรปิด และตัดกระแสไฟระบบเลเซอร์ตรวจจับความร้อนรอบๆ ตู้โชว์ให้ชั่วคราว มีเวลาแค่ 10 นาทีเท่านั้น เริ่มได้"
ลินและมิ่งย่องออกจากห้องน้ำในความมืด ตรงดิ่งไปยังตู้กระจก ลินหยิบไหปลอมออกมา วางสลับที่กับไหวิเศษของจริงอย่างเบามือและรวดเร็ว ทันทีที่ไหจริงเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ลินสัมผัสได้ถึงพลังงานอุ่นๆ ที่แผ่ออกมา
"สำเร็จแล้วลิน รีบไป"
มิ่งยังพูดไม่ทันจบคำ
ตึก ตึก ตึก
แสงจากไฟฉายกระบอกใหญ่สาดส่องเข้ามาจากหัวมุมตึก พร้อมเสียงฝีเท้าหนักๆ ของ รปภ. ที่เดินตรวจตรากะกลางคืน
"หลบเร็วลิน มีคนเดินมา"
มิ่งกระซิบเสียงหลงพลางดึงแขนลินกระชากเข้าหลังเสาต้นใหญ่ทันทีลินกอดไหวิเศษไว้แน่นในความมืด ทั้งสองคนกลั้นหายใจจนหน้าอกแทบระเบิด แสงไฟฉายสาดวูบวาบเฉี่ยวหน้าเสาไปเพียงนิดเดียว รปภ. เดินมาหยุดอยู่หน้าตู้กระจก เขายกไฟฉายขึ้นส่องดูไหดินเผาใบปลอม อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าไหยังคงตั้งอยู่ที่เดิมและไม่มีร่องรอยการงัดแงะตู้ กระจก รปภ. จึงหันหลังเดินฮัมเพลงตรวจต่อไปทางอื่นจนเสียงฝีเท้าเงียบหายไป
ตอน 16
ความเร็วของรถกระบะคู่ใจที่โค้ชรุจกำลังเหยียบคันเร่งจมมิด เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นไปทั่วทั้งถนนปูนสายหลัก ก่อนจะหักเลี้ยวเข้าสู่ทางลูกรังมุ่งตรงไปยังบ้านสวนผลไม้อย่างไม่คิดชีวิต ในรถเต็มไปด้วยความตึงเครียดและอึดอัด น้ำที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ ได้แต่กำมือถือแน่น สายตาจับจ้องไปที่เส้นทางข้างหน้าพลางภาวนาในใจขอให้เพื่อนรักปลอดภัย
"พี่รุจ พี่ว่าคนที่บงการเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงต้องทำลายทั้งคุณพิมพ์แล้วตอนนี้ยังส่งคนมาป้วนเปี้ยนรอบบ้านลินอีก"
น้ำเอ่ยถามเสียงสั่นด้วยความระแวง
"พี่ก็ยังไม่แน่ใจ แต่คนที่รู้เรื่องพิมพ์ รู้เรื่องยิม แล้วยังเจาะจงใช้คนงานเก่าของเสี่ยทรงพลได้แบบนี้ มันต้องเป็นคนที่จับตาดูพวกเรามาตลอด และมีเงินหนาพอจะจ้างพวกมัน" รุจตอบด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม แววตาจ้องตรงไปข้างหน้า
"แต่ไม่ว่ามันจะเป็นใครถ้ามันกล้าแตะต้องลินแม้แต่ปลายก้อย พี่ไม่มีวันปล่อยมันไว้แน่"
ขณะเดียวกัน ณ บริเวณหน้าประตูรั้วบ้านสวนของลินแสงแดดยามบ่ายส่องกระทบตัวรถเก๋งคันหรูสีดำทมิฬที่จอดดับเครื่องนิ่งสนิทอยู่ใต้ร่มเงาของต้นจามจุรีใหญ่ห่างจากหน้าบ้านสวนไปไม่ไกลนัก ภายในรถติดฟิล์มดำมืดสนิทจนมองไม่เห็นคนข้างใน แต่บนเบาะหลังพลอย กำลังนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสง่างาม ทว่าใบหน้าที่ฉาบด้วยเครื่องสำอางราคาแพงกลับบิดเบี้ยวด้วยความเย่อหยิ่งและสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
"พวกแกแน่ใจนะว่าอีนังลินมันอยู่บ้านคนเดียวไอ้โค้ชรุจนั่นไม่ได้ย้อนกลับมาใช่ไหม"
พลอยเอ่ยเสียงเรียบต่ำ น้ำเสียงทรงอำนาจส่งตรงไปถึงชายฉกรรจ์สองคนที่นั่งอยู่เบาะหน้า
"แน่ใจครับคุณหพลอย สายของเราที่โรงพยาบาลรายงานว่าสาย ๆ วันนี้แม่กับญาติของอีพิมพ์เพิ่งมาถึง โรงพยาบาลวุ่นวายไอ้รุจมันไม่มีเวลาปลีกตัวมาที่นี่แน่นอนครับ"
ชายชุดดำที่เป็นหัวหน้าเอ่ยตอบ
"ส่วนอีนังเด็กชาวสวนนี่ผมเห็นมันเดินถือจอบไปทางท้ายสวนผลไม้ได้พักใหญ่แล้วครับ"
"ดี"
พลอยเหยียดยิ้มร้ายกาจ แววตาส่องประกายวาวโรจน์ด้วยความสะใจ
"ฉันอุส่าต์ลงทุนจ้างพวกแกที่เป็นถึงคนงานเก่าของเสี่ยทรงพลมาทำงานนี้ งานแรกที่สั่งให้ไปทำลายยัยพิมพ์นั่นก็นับว่าทำได้ดีแต่อีนังลินนี่มันต่างออกไป มันทั้งอวดดีแล้วยังแรดมาอ่อยพี่รุจของฉันทุกวัน วันนี้ฉันจะทำให้มันรู้สำนึกว่าคนชั้นต่ำอย่างมันไม่มีสิทธิ์มาเสนอหน้าแข่งบุญแข่งวาสนากับฉัน"
พลอยเคาะนิ้วเรียวยาวที่แต่งแต้มด้วยยาทาเล็บสีแดงสดลงบนเบาะหนังเบา ๆ เป็นจังหวะ
"พวกแกสองคนบุกเข้าไปเงียบ ๆ ล็อกตัวมันเอาไว้ เค้นความจริงเรื่องไหวิเศษที่เสี่ยทรงพลเคยตามล่ามาให้ได้ ถ้ามันยอมบอกที่ซ่อนก็ถือว่าโชคดีของมันแต่ถ้ามันปากแข็งพยศนักล่ะก็ทุบมือทุบขาของมันให้หักซะเอาให้มันพิการจนไม่สามารถกลับมาซ้อมมวยหรือชูคอต่อหน้าพี่รุจได้อีกเลย"
"รับทราบครับพลอย งานถนัดของพวกเราอยู่แล้ว"
โจรชุดดำสองคนแสยะยิ้มเหี้ยมพวกมันเปิดประตูรถก้าวลงมาอย่างเงียบเชียบ ในมือของหัวหน้าโจรกระชับท่อนเหล็กแป๊บขนาดพอดีมือ ส่วนลูกน้องอีกคนเหน็บมีดพกสั้นไว้ที่หลังเอว ทั้งสองอาศัยความรกครึ้มของพุ่มไม้และดงกล้วยข้างกำแพง ลอบปีนข้ามรั้วลวดหนามขึ้นสนิมเข้าไปในเขตบ้านสวนของลินทันที โดยมีรถเก๋งหรูของพลอยจอดคุมเชิงรอจังหวะซ้ำเติมอยู่ด้านนอกอย่างเยือกเย็น
ทางด้านของ ลินสวมเสื้อแขนยาวและหมวกสานกันแดด กำลังก้มหน้ากุมด้ามจอบขุดสับลงบนผิวดินรอบโคนต้นมะม่วงเพื่อพรวนดินและใส่ปุ๋ย เม็ดเหงื่อไหลซึมตามกรอบหน้าหวานหยดลงบนผิวดินทีละหยาด ความเหนื่อยล้าทางกายช่วยลดทอนความฟุ้งซ่านในใจเรื่องของรุจไปได้บ้าง แต่ในส่วนลึกของหัวใจเธอก็ยังคงหน่วงทึบ
แกรก
เสียงกิ่งไม้แห้งหักดังแผ่วเบามาจากทางด้านหลัง ดึงให้ลินสะดุ้งสุดตัวและหยุดชะงักมือที่กำลังถือจอบทันที ด้วยสัญชาตญาณของคนที่เคยผ่านศึกหนักปะทะโจรมาแล้ว และการฝึกฝนวิชามวยอย่างเข้มงวด ทำให้ประสาทสัมผัสของเธอตื่นตัวเร็วกว่าคนปกติ ลินไม่ได้หันกลับไปมองในทันที แต่เธอค่อย ๆ ขยับลดตัวต่ำลงเล็กน้อยเพื่อตั้งหลัก แสร้งทำเป็นก้มลงเก็บเศษหญ้าบนพื้นแต่สายตาคมกริบของเธอกลับชำเลืองมองเงาที่สะท้อนลงบนผิวน้ำในร่องสวนมีร่างสูงใหญ่ของชายแปลกหน้าสองคนกำลังย่องสามขุมเข้ามาหาเธอจากทางด้านหลัง ระยะห่างเหลือไม่ถึงห้าเมตร
"ใครน่ะ"
ลินตวัดเสียงเข้มพลางเอี้ยวตัวหมุนกลับมาเผชิญหน้าทันควัน พร้อมกับยกด้ามจอบไม้ในมือขึ้นตั้งการ์ดขวางหน้าอกไว้เป็นอาวุธป้องกันตัว แววตาของลินแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบและกร้าวระแวงดุจแม่เสือร้าย
"หึ ๆ ปฏิกิริยาไวดีนี่หว่าอีหนู" หัวหน้าโจรชุดดำหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ มันควงท่อนเหล็กแป๊บในมือไปมา
"พวกกูมารับตัวมึงไปคุยด้วยหน่อย ถ้าไม่อยากเจ็บตัวเหมือนยัยผู้หญิงที่อยู่โรงพยาบาลก็บอกมาดี ๆ ว่า ไหวิเศษซ่อนอยู่ที่ไหน"
คำว่า เจ็บตัวเหมือนยัยผู้หญิงที่อยู่โรงพยาบาล ทำให้ลินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความโกรธและเข้าใจเรื่องราวทันที ที่แท้พวกมันคือพวกเดียวกับที่ทำร้ายพิมพ์ และตอนนี้พวกมันย้อนกลับมาเล่นงานเธอถึงในบ้าน!
"พวกแกเองสินะที่ทำร้ายคุณพิมพ์"
ลินเค้นเสียงลอดไรฟัน มือเรียวที่กำด้ามจอบกระชับแน่นจนเส้นเลือดปูดโป่ง
"อยากได้ของงั้นเหรอข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ"
พูดจบ ลินไม่รอให้พวกมันบุกเข้ามา เธอเป็นฝ่ายระเบิดพลังฝีเท้า พุ่งตัวเข้าใส่โจรทั้งสองคนทันที ศึกสายเลือดที่บ้านสวนปะทะคนงานเก่าของเสี่ยทรงพลกำลังจะระเบิดขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์รถกระบะของรุจที่กำลังแล่นใกล้เข้ามาทุกขณะ
รุจเข้ามาช่วยทันเวลา แล้วลงมาต่อสู้เคียงข้างลินจนแผนแตก พลอยที่นั่งบนรถเห็นท่าไม่ดีจะขับรถหนีจนในที่สุดลินก็สู้ไม่ไว เพราะมันมา 2 คน ส่วนรุจเเละน้ำที่กำลังเดินทางมาหาลิน ก็ถึงหน้าบ้านลินพอดี รุจตะโกนเรียกลิน เเละเดินเข้าไปในบ้าน ลินได้ยินเสียงรุจ ลินเลยร้องขอความช่วยเหลือ
"ช่วยด้วย"
รุจเเละน้ำได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งเขาไปดูเเละช่วยเหลือทันที ส่วนพวกโจรก็พากันหนี้มาบอกพลอยว่ามีคนมาช่วยมัน คุณพลอยรีบกลับไปก่อนครับเดี๋ยวพวกไม่ไล่ตามมาจะเห็นคุณพลอยเอาครับ"
ฟึ่บ พลั่ก
เสียงด้ามจอบ
ไม้เนื้อแข็งในมือของลินหวดกระแทกเข้าใส่ท่อนแขนของหัวหน้าโจรจนมันร้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด ลินอาศัยความคล่องตัวและฟุตเวิร์กที่โค้ชรุจเคยเคี่ยวเข็ญหลบหลีกการจู่โจมอย่างสุดชีวิต ทว่า ความได้เปรียบเรื่องแรงปะทะและจำนวนคนของศัตรูเริ่มสำแดงผล ชายฉกรรจ์ทั้งสองคนเป็นถึงอดีตคนงานสายบู๊ของเสี่ยทรงพล พวกมันผ่านศึกมาโชกโชนและไม่มีความปรานีในจังหวะที่ลินกำลังจะหมุนตัวหลบ ท่อนเหล็กแป๊บจากโจรอีกคนก็ฟาดเข้าที่สีข้างของเธออย่างจังจนเด็กสาวทรุดฮวบลงกับพื้นหญ้า จอบในมือหลุดกระเด็น ลินพยายามจะยันตัวลุกขึ้นตั้งการ์ดสู้ต่อ แต่ความจุกและอาการบาดเจ็บสะสมทำให้ร่างกายของเธอเริ่มประท้วง สองหมัดที่เคยคว่ำโจรมาบัดนี้เริ่มสั่นเทาด้วยความล้าเต็มที
"หึหมดฤทธิ์แล้วล่ะสิมึง อวดดีนักนะ"
หัวหน้าโจรพุ่งเข้ามาล็อกแขนทั้งสองข้างของลินไขว้หลังไว้แน่นจนเธอขยับเขยื้อนไม่ได้ ส่วนลูกน้องอีกคนขยับเข้ามาประชิดเตรียมลงมือทุบตีซ้ำตามคำสั่งของพลอย