เมื่อชีวิตมาถึงทางตันและแม่ป่วยหนักลินเด็กสาวชาวสวนผู้ต้อยต่ำกลับค้นพบไหวิเศษในตำนานที่สามารถทวีคูณสมบัติพลิกชีวิตให้ร่ำรวยในพริบตาทว่าพลังอันเหนือธรรมชาติกลับมาพร้อมกับรสชาติของความละโมบ
แฟนตาซี,รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ไทย,หักหลัง,แย่งชิง,เพื่อน,ความโลภ,ความรัด,ไหวิเศษ,นักมวยหญิง,แอบรัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนที่ 8
หลังจากค่ำคืนอันโหดร้ายผ่านพ้นไป ควันปืนและความบ้าคลั่งของมิ่งถูกจดบันทึกไว้ในสำนวนการสอบสวน ของตำรวจ แม้สมุนของ เสี่ยทรงพลจะถูกจับกุม แต่ลินรู้ดีว่าตราบใดที่เจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลคนนั้นยังลอยนวลอยู่ บ้านสวนผลไม้แห่งนี้ จะไม่ปลอดภัยสำหรับแม่และฟ้าอีกต่อไปเช้าวันรุ่งขึ้น ลินและวินตัดสินใจพาแม่ขึ้นรถกระบะ เดินทางลึกเข้าไปในอำเภอห่างไกลเพื่อนำแม่ไปฝากไว้ที่บ้านสวน อันเงียบสงบของ ป้าจัน
พี่สาวแท้ ๆ ของแม่ ป้าจันเป็นผู้หญิงใจดี แกอ้าแขนรับน้องสาวและหลาน ๆ ด้วยความเต็มใจทันทีที่รู้เรื่อง โดยที่ลินเล่าเพียงว่ามีขโมยขึ้นบ้านสวน
"อยู่ที่นี่ให้สบายใจนะลิน เรื่องแม่เดี๋ยวป้าดูแลเอง"
ป้าจันกุมมือลินพยักหน้าให้ความมั่นใจ ทำให้ลินยกภูเขาออกจากอกไปได้หนึ่งลูก เธอแอบนำกล่องใส่ไหวิเศษไปซ่อนไว้ในตู้นิรภัยเก่าที่มิดชิดในห้องพักใหม่ของแม่เพื่อความปลอดภัยสูงสุดทว่า ความสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเรื่องราวชีวิตที่เริ่มร่ำรวยผิดปกติของลิน และความสนิทสนมของเธอกับโค้ชรุจ เริ่มไปสะดุดตาและสะดุดใจของกลุ่มคนในเมืองที่ยิมมวยของรุจ
ในบ่ายวันจันทร์ บรรยากาศการซ้อมยังคงดำเนินไปตามปกติ
ลินเดินเข้ามาในยิมด้วยชุดกีฬาพร้อมลุย ทว่าก้าวแรกที่เธอเหยียบเข้ามา สายตาจิกกัดคู่หนึ่งก็พุ่งตรงมาจากมุมห้องพักผ่อน เจ้าของสายตานั้นคือ พลอย หญิงสาวไฮโซหน้าตาสะสวย แต่นิสัยขี้อิจฉาและเอาแต่ใจ พลอยเป็นลูกสาวคหบดีในเมืองที่แอบชอบโค้ชรุจมานาน แวะเวียน เอาขนมมาส่งและสมัครเรียนเพื่อหาเรื่องใกล้ชิดรุจอยู่เสมอ พลอยกอดอก เดินนวยนาดเข้ามาขวางหน้าลิน
พลางกวาดสายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม
"นี่เธอ ยัยชาวสวนหน้าม้า"
พลอยจีบปากจีบคอพูดเสียงดัง
"ช่วงนี้เห็นมาเกาะแกะโค้ชรุจจังเลยนะ คิดว่าตังค์หนามาจากไหนเหรอ แค่ขายผลไม้ประทังชีวิต ได้ข่าวว่าเมื่อก่อนอ้วนเป็นหมู ไม่เจียมตัวเลยจริง ๆ"
ลินชะงักไปเล็กน้อย แต่เธอมองพลอยด้วยสายตานิ่งกริบ ความมั่นใจจากการฝึกฝนทำให้อารมณ์ของเธอไม่แกว่ง
"ฉันมาเรียนมวยค่ะคุณพลอย ไม่ได้มาหาเรื่องใคร และเงินทุกบาทที่ฉันจ่ายให้ยิม ก็เป็นเงินที่ได้มาอย่างถูกต้อง"
"เหรอจ๊ะ ถูกต้องแน่เหรอ"
พลอยเบ้ปาก
"แอบไปทำเรื่องสกปรกอะไรมาหรือเปล่าอยู่ๆ ถึงมีเงินส่งแม่เข้าโรงพยาบาลหรูได้ห๊ะชุบตัวซะเนียนเลยนะ"
"พลอย หยุดพูดจาเหลวไหลได้แล้ว"
เสียงเข้มของ รุจดังแทรกขึ้นมา รุจเดินเข้ามาขวางระหว่างทั้งสองคน ใบหน้าของเขาบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจ
"ลินเขาเป็นนักเรียนของผม และเป็นรุ่นน้องของผม กรุณาให้เกียรติเขาด้วย ถ้าพลอยยังไม่หยุดสร้างความวุ่นวายในยิม ผมคงต้องขออนุญาตคืนเงินคอร์สและเชิญพลอยออกนะครับ"
พลอยหน้าเสีย กระทืบเท้าด้วยความขัดใจ
"พี่รุจ พี่ปกป้องมันเหรอคะ ฝากไว้ก่อนเถอะยัยลิน"
พลอยสะบัดหน้าเดินกระแทกส้นสูงออกไปจากยิมด้วยความเคียดแค้นในใจ เธอสาบานว่าจะต้องหาทางทำลายลินให้ได้ ในขณะที่ลินต้องรับมือกับความอิจฉาของพลอย เธอยังมี น้ำ เพื่อนสนิทที่แสนดีอีกคนหนึ่งในชีวิต น้ำเป็นเพื่อนผู้หญิงตัวเล็กๆ นิสัยน่ารัก จริงใจ และคอยช่วยเหลือลินทุก
อย่างมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย น้ำทำงานเป็นเจ้าหน้าที่บัญชีในตัวเมือง พอรู้ข่าวเรื่องที่บ้านลินโดนโจรขึ้น น้ำก็รีบขับรถมอเตอร์ไซค์มาหาลินที่ยิมทันที พร้อมหอบกล่องปฐมพยาบาลและขนมมาให้
"ลิน แกเป็นยังไงบ้างฉันเป็นห่วงแกแทบแย่"
น้ำพุ่งเข้ามากอดลิน
พลางสำรวจตามเนื้อตัว
"วินเล่าให้ฟังคร่าว ๆ ฉันตกใจมากเลยนะ ยัยฟ้าปลอดภัยดีใช่ไหม มีอะไรให้ฉันช่วยแกบอกมาได้เลยนะลิน เงินทองหรือเรื่องที่พัก ฉันซัพพอร์ตแกเต็มที่"
ลินยิ้มออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ มิตรภาพที่แท้จริงของน้ำทำให้เธออบอุ่นหัวใจเสมอ
"ฉันปลอดภัยดี ขอบใจแกมากนะ อาการแม่ดีขึ้นแล้ว ตอนนี้พาไปอยู่กับป้าจันแล้วล่ะ"
"ดีแล้ว ๆ มีอะไรบอกฉันนะลิน ฉันอยู่ข้างแกเสมอ"
น้ำตบไหล่เพื่อนรักด้วยรอยยิ้ม แต่ความน่ากลัวที่แท้จริงกลับคืบคลานเข้ามาจากทางฝั่งครอบครัว ลุงใจ ลุงแท้ ๆ ของลิน พี่ชายของแม่ ชายวัยห้าสิบกว่าที่มีพฤติกรรมติดการพนัน ดื่มเหล้าหยำเป และนิสัยเห็นแก่ตัว ขี้คดโกง ลุงใจแอบรู้ข่าวเรื่องที่ลินพาแม่ย้ายไปอยู่บ้านป้าจัน และแอบเห็นลินมีเงินก้อนโตใช้จ่ายอย่างมือเติบผิดปกติ ประกอบกับตัวแกเองกำลังโดนโต๊ะบอลตามล่าทวงหนี้
เย็นวันนั้น ลินขับรถกลับมาที่บ้านสวนผลไม้เพื่อเก็บของใช้ที่จำเป็นเพิ่มเติม ทันทีที่เปิดประตูรั้วเข้าไป เธอต้องตกใจเมื่อเห็นลุงใจกำลังนั่งกระดกเหล้าขาวอยู่บนแคร่หน้าบ้าน แววตาของลุงใจเต็มไปด้วยความโลภและเจ้าเล่ห์
"อ้าว นึกว่าใคร หลานรักนี่เอง"
ลุงใจเอ่ยเสียงยานคางพลางยิ้มแสยะ
"ช่วงนี้ร่ำรวยใหญ่เลยนี่หว่า พาแม่ไปนอนโรงพยาบาลหรู แถมย้ายหนีไปอยู่บ้านอีจันอีก มีเงินเยอะขนาดนี้ ไม่คิดจะแบ่งให้ลุงเอาไปตั้งตัวบ้างเลยเหรอฮะ"
ลินเดินเลี่ยงนิ่ง ๆ
"เงินของหนู หนูเอาไว้รักษาแม่ค่ะลุงใจ ส่วนของลุงใจ หนูไม่มีให้หรอกค่ะ"
ลุงใจลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาดักหน้าลินพลางข่มขู่เสียงเข้ม
"มึงอย่ามาโกหกกู ไอ้มิ่งมันโดนจับ แต่มันแอบส่งข่าวบอกคนในบ่อนว่าพวกมึงมี ของดี ซ่อนอยู่ไหอะไรสักอย่างใช่ไหม ที่เสี่ยทรงพลกำลังตามหาอยู่ด้วย มึงเอาเงินไปซ่อนไว้ไหน บอกกูมา ไม่งั้นกูจะแจ้งตำรวจว่ามึงขโมยของโบราณมา หรือไม่ กูก็จะไปบอกคนของเสี่ยทรงพลให้มาลากคอมึง"
ลินกำหมัดแน่นลอบสั่นสะท้านในใจ ความลับเรื่องไหวิเศษกำลังจะระเบิดออกอีกครั้ง ลุงใจแฝงตัวเป็นงูเห่าในบ้าน พร้อมที่จะหักหลังหลานแท้ ๆ เพื่อเงินพนัน
ลินยืนกำหมัดแน่นอยู่ตรงระเบียงบ้าน ดวงตาคมทอดมองร่างของลุงใจที่กำลังเมามายได้ที่ แกยังคงพ่นคำขู่ฟ่อ ๆ ราวกับงูเห่าที่พร้อมจะแว้งกัดหลานแท้ ๆ ได้ทุกเมื่อเพื่อแลกกับเงินพนัน ความเหนื่อยล้าสะสมจากเรื่องเมื่อคืนวานทำให้ลินต้องลอบสูดหายใจเข้าลึก เธอรู้ดีว่าการใช้กำลังกับคนในครอบครัว โดยเฉพาะในยามที่สถานการณ์รอบด้านแบบนี้ มีแต่จะทำให้เรื่องบานปลาย
"ลุงใจ กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ"
ลินเอ่ยเสียงเรียบ พยายามรักษาความนิ่งสุขุมอย่างที่สุด
"เรื่องที่ลุงพูดมา หนูไม่รู้เรื่องจริงๆ ถ้าลุงอยากได้เงินเอาไปใช้หนี้ ลุงก็ควรจะไปหางานทำ ไม่ใช่มาคาดคั้นเอากับคนในบ้านแบบนี้"
"หน็อย อีลิน มึงปีกกล้าขาแข็งนักนะ"
ลุงใจกระแทกขวดเหล้าขาวลงบนโต๊ะไม้จนน้ำเหล้ากระเด็น
"กูขอนิดขอหน่อยทำเป็นงก ถ้ากูเอาเรื่องนี้ไปบอกพวกในบ่อน หรือบอกไอ้พวกที่มันตามล่ามึงอยู่
มึงจะหนาว"
แกสบถสาบานอย่างหัวเสีย ก่อนจะเซซังคว้าขวดเหล้าเดินกระฟัดกระเฟียดออกไปทางประตูรั้วท้ายสวน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นละอองเหล้าขาวที่ชวนให้สะอิดสะเอียน ลินมองตามหลังลุงแท้ ๆ ไปด้วยความกังวลที่เริ่มก่อตัวขึ้นเป็นระลอกใหม่ ลุงใจไม่ใช่คนฉลาด แต่ความโลภและหนี้สินที่รัดตัวอาจทำให้แกทำเรื่องโง่ ๆ ที่คาดไม่ถึงได้ในที่สุด
