เมื่อชีวิตมาถึงทางตันและแม่ป่วยหนักลินเด็กสาวชาวสวนผู้ต้อยต่ำกลับค้นพบไหวิเศษในตำนานที่สามารถทวีคูณสมบัติพลิกชีวิตให้ร่ำรวยในพริบตาทว่าพลังอันเหนือธรรมชาติกลับมาพร้อมกับรสชาติของความละโมบ
แฟนตาซี,รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ไทย,หักหลัง,แย่งชิง,เพื่อน,ความโลภ,ความรัด,ไหวิเศษ,นักมวยหญิง,แอบรัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อชีวิตมาถึงทางตันและแม่ป่วยหนักลินเด็กสาวชาวสวนผู้ต้อยต่ำกลับค้นพบไหวิเศษในตำนานที่สามารถทวีคูณสมบัติพลิกชีวิตให้ร่ำรวยในพริบตาทว่าพลังอันเหนือธรรมชาติกลับมาพร้อมกับรสชาติของความละโมบ
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ลินและมิ่งเนียนเดินเข้ามาในพิพิธภัณฑ์อีกครั้งในคราบนักศึกษา
โดยลินสะพายเป้ใบใหญ่ที่ซ่อนไหปลอมเอาไว้ข้างใน เมื่อสบโอกาสในช่วงที่เจ้าหน้าที่เริ่มทยอยกลับและปลอดคน ทั้งคู่รีบพุ่งตัวเข้าไปแอบซ่อนอยู่ในห้องน้ำชายโซนลึกสุด ปิดประตูเงียบและยืนเอาเท้าเหยียบบนคอห่านเพื่อไม่ให้ใครเห็นปลายเท้าจากใต้ประตู
แกร๊ก ตูม
เสียงประตูใหญ่ของพิพิธภัณฑ์ถูกปิดล็อกลงจากด้านนอก แสงไฟในอาคารดับลง เหลือเพียงไฟสลัวระบบรักษาความปลอดภัยขณะเดียวกัน วินที่นั่งสแตนด์บายอยู่ในรถกระบะเก่าที่จอดห่างออกไป 100 เมตร เปิดโน้ตบุ๊กคู่ใจขึ้นมา นิ้วรัวแป้นพิมพ์แฮกเข้าระบบส่วนกลางของพิพิธภัณฑ์อีกครั้ง
"ลิน มิ่ง ฟังนะ"
เสียงวินดังผ่านหูฟังบลูทูธ
"ฉันจะทำการเจาะระบบบล็อกสัญญาณกล้องวงจรปิด และตัดกระแสไฟระบบเลเซอร์ตรวจจับความร้อนรอบๆ ตู้โชว์ให้ชั่วคราว มีเวลาแค่ 10 นาทีเท่านั้น เริ่มได้"
ลินและมิ่งย่องออกจากห้องน้ำในความมืด ตรงดิ่งไปยังตู้กระจก ลินหยิบไหปลอมออกมา วางสลับที่กับไหวิเศษของจริงอย่างเบามือและรวดเร็ว ทันทีที่ไหจริงเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ลินสัมผัสได้ถึงพลังงานอุ่นๆ ที่แผ่ออกมา
"สำเร็จแล้วลิน รีบไป"
มิ่งยังพูดไม่ทันจบคำ
ตึก ตึก ตึก
แสงจากไฟฉายกระบอกใหญ่สาดส่องเข้ามาจากหัวมุมตึก พร้อมเสียงฝีเท้าหนักๆ ของ รปภ. ที่เดินตรวจตรากะกลางคืน
"หลบเร็วลิน มีคนเดินมา"
มิ่งกระซิบเสียงหลงพลางดึงแขนลินกระชากเข้าหลังเสาต้นใหญ่ทันทีลินกอดไหวิเศษไว้แน่นในความมืด ทั้งสองคนกลั้นหายใจจนหน้าอกแทบระเบิด แสงไฟฉายสาดวูบวาบเฉี่ยวหน้าเสาไปเพียงนิดเดียว รปภ. เดินมาหยุดอยู่หน้าตู้กระจก เขายกไฟฉายขึ้นส่องดูไหดินเผาใบปลอม อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าไหยังคงตั้งอยู่ที่เดิมและไม่มีร่องรอยการงัดแงะตู้ กระจก รปภ. จึงหันหลังเดินฮัมเพลงตรวจต่อไปทางอื่นจนเสียงฝีเท้าเงียบหายไป
ตอนที่ 6
"ฝากไว้ก่อนเถอะพวกมึง"
มิ่งตัดสินใจกระโดดพุ่งหน้าต่างโถงกลางบ้าน วิ่งหนีฝ่าความมืดหายเข้าไปในร่องสวนผลไม้ท้ายบ้านทันทีด้วยความขลาดกลัว เมื่อเหตุการณ์สงบลง ลินทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หอบหายใจถี่ด้วยความเหนื่อยและตื่นเต้น ฟ้าวิ่งเข้ามาสวมกอดพี่สาวด้วยความกลัว ส่วนวินเดินเข้ามาตบไหล่ลินเบา ๆ
"ลิน แผลที่หน้ามิ่งน่ะ ฝีมือแกใช่ไหม สุดยอดเลยว่ะ"
ลินยิ้มแห้ง ๆ พยักหน้า
"อื้ม ถ้าไม่ได้วิชามวยที่เรียนมา ฉันคงแย่แน่ ๆ ขอบใจแกมากนะวินที่ตามมาช่วย
เช้าวันรุ่งขึ้นวันพุธ
เป็นวันปัจฉิมนิเทศของฟ้าแสงแดดอบอุ่นยามเช้าสาดส่องเข้ามาในสวนผลไม้ บรรยากาศร่องรอยการต่อสู้เมื่อคืนถูกเก็บกวาดจนหมดสิ้น ลินแต่งตัวด้วยชุดแซกสีขาวสะอาดตา หน้าตาแจ่มใสสลัดความเครียดเมื่อคืนทิ้งไป เธอช่วยพยุงแม่ที่สวมเสื้อผ้าชุดใหม่เนื้อดีลงมานั่งบนรถเข็นคันหรูที่ซื้อมาให้ โดยมีวินอาสาขับรถพาทุกคนมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนมัธยมของฟ้า
ณ หอประชุมใหญ่ของโรงเรียน เต็มไปด้วยกลุ่มนักเรียน ม.6 ในชุดนักเรียนขาวสะอาด มีเสียงหัวเราะ คราบน้ำตาแห่งความยินดี และเสื้อนักเรียนที่เต็มไปด้วยรอยปากกาเมจิกเขียนความในใจ ฟ้าเดินยิ้มร่าหอบช่อดอกไม้กิที่ซื้อมาเข้ามาสวมกอดแม่และพี่
"ยินดีด้วยนะยัยฟ้า จบ ม.6 แล้ว"
ลินยิ้มกว้างน้ำตาคลอ กดชัตเตอร์กล้องถ่ายรูปครอบครัวสามคนแม่ลูกอย่างมีความสุข โดยมีวินช่วยถือของอยู่ข้างๆ แม่ของลินลูบหัวฟ้าด้วยความภาคภูมิใจ
"แม่ดีใจเหลือเกินที่ได้เห็นวันนี้ ขอบใจลินมากนะลูกที่สู้เพื่อครอบครัวมาตลอด"
ในระหว่างที่ลินกำลังเดินไปหาน้ำดื่มให้แม่ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตสีฟ้าอ่อนยืนอยู่ตรงซุ้มลูกโป่งหน้าหอประชุม ชายหนุ่มคนนั้นหันมาสบตากับลินพอดีแล้วยิ้มละมุนให้ พี่รุจ
เดินถือช่อดอกไม้ทานตะวันช่อโตตรงเข้ามาหาลินที่ยืนนิ่งอึ้งไป
"ยินดีด้วยนะน้องฟ้า แล้วก็ ยินดีด้วยกับลินด้วยนะ"
รุจยื่นช่อดอกไม้ให้ลิน
ลินหน้าร้อนผ่าว แก้มแดงระเรื่อ
"อ้าว พี่รุจ มาได้ยังไงคะเนี่ย"
"อ๋อ พอดีพี่มาร่วมงานในฐานะศิษย์เก่าน่ะ แล้วก็ ตั้งใจเอาดอกไม้มาแสดงความยินดีกับนักเรียนมวยอันดับหนึ่งของพี่ด้วย"
รุจแซวขำๆ แววตาของเขามองลินด้วยความชื่นชมและดูอบอุ่นกว่าทุกครั้ง
ลินยิ้มกว้าง แววตาเป็นประกายแห่งความสุขอย่างแท้จริง เงินทองมหาศาลจากไหวิเศษอาจจะซื้อความสะดวกสบายได้ แต่มิตรภาพของวิน ความสำเร็จของน้องสาว รอยยิ้มที่แข็งแรงขึ้นของแม่ และความรู้สึกดีๆ จากพี่รุจตรงหน้านี้ต่างหาก คือสิ่งมีค่าที่สุดที่เธออยากจะปกป้องไว้ด้วยสองหมัดของเธอเอง
ปัง เสียงแก้วเหล้าราคาแพงถูกเขวี้ยงอัดเข้ากับกำแพงปูนจนแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อย ภายในห้องทำงานสุดหรูที่บุด้วยหนังสีดำสนิทของคฤหาสน์หลังใหญ่ท้ายเมือง ชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลสีเทาภูมิฐาน นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักทองอัน ใหญ่ หน้าของเขาเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยร่องรอยของความโหดเหี้ยม ชายคนนี้คือ
เสี่ยทรงพล หรือที่คนในวงการมืดเรียกกันว่า เจ้าพ่อทรงพล ผู้ทรงอิทธิพลที่ทำธุรกิจสีเทาทั้งจังหวัด ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเสี่ยทรงพล มีร่างของ มิ่งในสภาพสะบักสะบอม ใบหน้าบวมเป่ง จมูกมีผ้าก๊อซแปะเอาไว้หนาเตอะจากการโดนหมัดขวาของลินซัดเข้าเต็มเปาเมื่อคืน มิ่งกำลังคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพรมหรูหราด้วยความกลัว แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วย ความอาฆาตมาดร้าย
"มึงแน่ใจนะ ว่าสิ่งที่มึงพูดมาเป็นความจริง" เสี่ยทรงพลเอ่ยเสียงเรียบต่ำ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลพลางพ่นควันบุหรี่ซิการ์ราคาแพงลอยคลุ้งไปทั่วห้อง
"ถ้ามึงหลอกกูเพื่อเอาเงินไปใช้หนี้บ่อน มึงรู้ใช่ไหมว่าจะต้องเจอกับอะไร"
"แน่ใจครับเสี่ย แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ"
มิ่งรีบก้มกราบหัวแทบติดพื้น เสียงสั่นเครือด้วยความเร่งรีบ
"ไอ้ไหดินเผาซอมซ่อใบที่เสี่ยสั่งให้คนตามหาทั่วประเทศน่ะ มันไม่ได้อยู่ต่างประเทศหรืออยู่ในกรุสมบัติของมหาเศรษฐีที่ไหนเลยครับ แต่มันตั้งโชว์อยู่ในพิพิธภัณฑ์แห่งชาติประจำจังหวัดเรานี่เอง แต่ตอนนี้มันโดนพวกเพื่อนเก่าของผมแอบสลับเอาของปลอมไปวางแทนแล้วครับ ของจริงอยู่ที่บ้านสวนผลไม้ของอีลินท้ายหมู่บ้านดอนเสือครับเสี่ย"
เสี่ยทรงพลหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด
"ไหใบนั้น ถ้าหย่อนอะไรลงไป มันจะเพิ่มพูนออกมาจริงอย่างในตำนานงั้นเหรอ"
"จริงครับเสี่ย ผมเห็นกับตามาแล้ว"
มิ่งรีบใส่ไฟทันที
"อีลินมันหย่อนทองคำ สร้อยทอง เงินสด ล้นทะลักออกมาเต็มพื้นห้องนอนมันเลยครับเสี่ย ตอนนี้มันรวยเละ แอบเสวยสุขอยู่คนเดียว ขนาดยอดฝีมือระบบคอมพิวเตอร์อย่างไอ้วินยังได้เงินไปเปิดอู่รถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดเลยครับ ทั้งหมดนั่นเป็นเงินที่มาจากไหวิเศษใบนั้นทั้งสิ้นครับเสี่ยทรงพล"
เสี่ยทรงพลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นอาณาจักรธุรกิจของเขา ความโลภในใจของเจ้าพ่อเริ่มลุกโชนขึ้นมาทันที หากเขาได้ไหใบนั้นมาครอบครอง อำนาจ เงินทอง และอิทธิพลของเขาจะไม่มีวันสิ้นสุด และจะกลายเป็นผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศนี้
"ชาญ"
เสี่ยทรงพลเรียกชื่อมือขวาคนสนิทที่เป็นอดีตทหารรับจ้างร่างกำยำ
"จัดกำลังคนฝีมือดีไป 5 คน เอาอาวุธไปให้ครบมือ คืนวันศุกร์นี้ บุกไปที่สวนผลไม้นั่น ลากคออีลินกับครอบครัวมันมาให้กู พร้อมกับไหวิเศษใบนั้น"
"ครับเสี่ย"
ชาญรับคำเสียงนิ่งกริบเสี่ยทรงพลหันกลับมามองมิ่งที่ยังคุกเข่าอยู่
"ส่วนมึง มิ่ง คืนวันศุกร์นี้มึงต้องเป็นคนนำทางคนของกูไปที่บ้านสวนนั่น ถ้างานนี้สำเร็จ กูจะยกหนี้บ่อนทั้งหมดให้มึง แถมจะตบรางวัลให้อีกสิบล้าน แต่ถ้ามึงตุกติก กูจะให้คนฝังมึงไว้ใต้ต้นมะม่วงที่สวนนั่นแหละ"
"ขอบคุณครับเสี่ย"
มิ่งยิ้มกว้างจนหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความสะใจ ในใจคิดพยาบาทอย่างบ้าคลั่ง
'อีลิน ไอ้วิน วันศุกร์นี้พวกมึงเตรียมตัวพังพินาศกันได้เลย'
ตัดภาพมาที่ยิมมวยของโค้ชรุจ เย็นวันพฤหัสบดีหลังจากวันปัจฉิมนิเทศของฟ้าผ่านไปอย่างมีความสุข ลินก็กลับมาเข้าสู่โหมดการฝึกซ้อมมวยอย่างเข้มงวดอีกครั้ง วันนี้ลินดูมีสมาธิและออกหมัดได้หนักหน่วงกว่าเดิมมากเนื่องจากได้ผ่านสถานการณ์จริงเมื่อคืนมาแล้ว
ตับ ตับ ตับ ปัง
ลินออกหมัดชุด แย็บซ้าย หมัดตรงขวา และเตะตัดล่างเข้าเป้าล่อที่รุจถืออยู่อย่างแม่นยำ น้ำหนักของการสลัดสะโพกส่งแรงทำให้อดีตนักมวยอย่างรุจถึงกับต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อรับแรงกระแทก
"เฮ้ยลิน พัฒนาการเร็วมากเลยนะเนี่ย"
รุจเอ่ยชมพลางถอดเป้าล่อออกมา ยกน้ำขึ้นดื่ม แววตาเต็มไปด้วยความทึ่ง น้ำหนักหมัดสัปดาห์นี้ต่างกับวันแรกราวฟ้ากับเหวเลย ไปโกรธใครมาหรือเปล่า"
ลินยิ้มบางๆ พลางใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่อบนใบหน้า
"เปล่าหรอกค่ะ แค่รู้สึกว่า ยิ่งเรามีสิ่งที่อยากปกป้องมากเท่าไหร่ เราก็ยิ่งต้องเก่งขึ้นให้เร็วที่สุดเท่านั้นน่ะค่ะ"
รุจมองลึกเข้าไปในดวงตาของลิน เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจและเดินเข้ามานั่งลงบนขอบเวทีข้าง ๆ เธอ บรรยากาศในยิมช่วงค่ำเริ่มปลอดคน เหลือเพียงเสียงพัดลมเพดานหมุน
เอื่อย ๆ
"ลิน ตั้งแต่เรากลับมาเจอกัน พี่สังเกตเห็นแววตาของลินดูมีความกังวลอยู่ตลอดเวลาเลยนะ"
รุจเอ่ยถามด้วยความห่วงใยจากใจจริง
"ถ้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจ หรือมีใครมาข่มขู่รังควานลิน บอกพี่ได้เสมอนะ พี่ไม่ได้เป็นแค่โค้ชมวยของลินนะแต่พี่เป็นรุ่นพี่ที่ เป็นห่วงลินจริงๆ"
คำว่าเป็นห่วงจากปากของชายหนุ่ม
ที่เธอแอบชอบมานาน ทำเอาลินใจสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอสบตากับรุจและเกือบจะหลุดปากเล่าเรื่องไหวิเศษและเรื่องของมิ่งให้ฟัง แต่ความระแวงว่าความลับนี้จะนำอันตรายมาสู่รุจ ทำให้เธอเลือกที่จะเงียบและยิ้มตอบแทน
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่รุจแค่ช่วงนี้สวนผลไม้มีขโมยชุกชุมน่ะค่ะ ลินเลยต้องเตรียมพร้อมไว้ก่อน ขอบคุณพี่รุจมากนะคะที่เป็นห่วงลิน"
ลินกล่าวเสียงนุ่ม