เมื่อชีวิตมาถึงทางตันและแม่ป่วยหนักลินเด็กสาวชาวสวนผู้ต้อยต่ำกลับค้นพบไหวิเศษในตำนานที่สามารถทวีคูณสมบัติพลิกชีวิตให้ร่ำรวยในพริบตาทว่าพลังอันเหนือธรรมชาติกลับมาพร้อมกับรสชาติของความละโมบ
แฟนตาซี,รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ไทย,หักหลัง,แย่งชิง,เพื่อน,ความโลภ,ความรัด,ไหวิเศษ,นักมวยหญิง,แอบรัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนที่ 2
ทันทีที่เศษหยากไย่แห้ง ๆ ร่วงผ่านช่องระบายอากาศตู้กระจกจมหายลงไปในก้นไหดินเผาโบราณ สิ่งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น แสงสีทองส่องประกายวาบขึ้นมาเงียบ ๆ ภายในความมืดของไห หยากไย
ผุดขึ้นมาเติมเต็มจนสูงถึงครึ่งไห ลินและมิ่งเบิกตากว้าง หัวใจแทบหยุดเต้น ตำนานในหนังสือเป็นเรื่องจริง
ลินพยายามควบคุมสติไม่ให้มือสั่น เธอหันไปยิ้มหวานให้เจ้าหน้าที่ดูแลพิพิธภัณฑ์แล้วเอ่ยถามเสียงใส
"พี่คะ หนูสามารถลองสัมผัสเนื้อผิวของไหใบนี้ได้ไหมคะ อยากรู้ว่าดินเผาสมัยก่อนผิวสัมผัสเป็นยังไง เผื่อเอาไปเขียนลงในรายงานน่ะคะ"
"อ๋อ ได้สิค่ะ ตรงฝาครอบด้านบนมันเผยออยู่ ขยับเปิดออกนิดหน่อยแล้วเอามือล้วงลงไปจับได้ แต่อย่าทำตกนะ"
เจ้าหน้าที่ตอบอย่างใจดีโดยไม่เอะใจอะไรเลยในจังหวะเดียวกันนั้นเอง
วินที่แฝงตัวอยู่ข้างนอกพิพิธภัณฑ์ เขานั่งอยู่ที่ร้านกาแฟฝั่งตรงข้าม บนตักมีโน้ตบุ๊กคู่ใจที่กำลังรันโค้ดเจาะเข้าสู่ระบบเน็ตเวิร์กของพิพิธภัณฑ์ นิ้วของวินรัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว เหงื่อผุดตามไรผมด้วยความลุ้นระทึก อีกนิดเดียวก็สำเร็จ
วินแฮกระบบควบคุมกล้องได้สำเร็จ เขาบังคับให้เลนส์กล้องวงจรปิดตัวที่ส่องมายังตู้ไหค่อยๆ หันเหไปทางมุมอื่น เพื่อเปิดทางให้ลิน เมื่อเห็นสัญญาณไฟสีเขียวบนหน้าจอมือถือสว่างขึ้น ลินรู้ทันทีว่ากล้องถูกเบี่ยงเบนแล้ว เธอรีบเปิดฝาครอบตู้กระจกออกอย่างเบามือ แล้วล้วงมือลงไปในไหอย่างรวดเร็ว สัมผัสหยากไย่ที่มิ่งหย่อนลงไป มันมีเยอะจนเป็นก้อนใหญ่ที่อัดแน่นเกือบจะเต็มไห ทำให้อะดรีนาลินในก้อนเนื้ออกซ้ายสูบฉีด ลินกวาดเอาหยากไย่ทั้งหมดออกมายัดใส่กระเป๋าเป้อย่างเงียบเชียบที่สุด ขณะที่ลินกำลังลงมือ มิ่ง ก็ทำหน้าที่หน้าม้าได้อย่างยอดเยี่ยม เขาชู
สมุดโน้ตขึ้นมาบังสายตาเจ้าหน้าที่ แสร้งทำเป็นกดถ่ายรูปมุมต่างๆ ของไหอย่างกระตือรือร้น
"พี่ครับ แล้วลวดลายตรงฐานนี่มันมีความหมายเฉพาะไหมครับ" มิ่งชวนคุยเสียงดังฟังชัดเพื่อดึงความสนใจทั้งหมดไว้ จนกระทั่งลินรูดซิปกระเป๋าเป้เสร็จสรรพ
"ขอบคุณพี่มากเลยนะคะ ข้อมูลแน่นมากเลย เดี๋ยวพวกหนูไปดูโบราณวัตถุชิ้นอื่นต่อก่อนค่ะ"
ลินกล่าวลาเจ้าหน้าที่อย่างเนียนๆ ทั้งสองเดินแยกย้ายไปดูของชิ้นอื่นในห้องถัดไปเพื่อไม่ให้ดูน่าสงสัย ก่อนที่ลินจะเดินเลี่ยงออกไปนอกอาคารแล้วโทรศัพท์หาวินด้วยเสียงกระซิบ
"วิน ฉันได้ของมาแล้ว ตอนนี้กำลังไปรอที่รถนะ"
ทว่ามิ่งไม่ได้เดินตามลินออกมาด้วย
"ลิน เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะ เยี่ยวจะราดแล้ว"
มิ่งตะโกนบอกเบา ๆ ก่อนจะเดินแยกไปทางป้ายสุขาที่อยู่ลึกเข้าไปในโซนส่วนบุคคลของเจ้าหน้าที่ ทว่าในระหว่างที่กำลังเดินหาห้องน้ำ สายตาของมิ่งก็เหลือบไปเห็นประตูไม้บานใหญ่ห้องหนึ่งที่แง้มอยู่เล็กน้อย มีเสียงเข้ม ๆ ของชายสองคนกำลังสนทนากันอย่างเคร่งเครียด
"เฮ้ย มาทำอะไรอยู่ตรงนี้"
เสียงห้าวของ รปภ. ร่างใหญ่ดังขึ้นข้างหลัง พร้อมกับจับหมับเข้าที่หัวไหล่ของมิ่งอย่างแรงมิ่งสะดุ้งสุดตัว หัวใจแทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขารีบหันกลับมาสะบัดหน้า แสร้งทำหน้าตาเลิกลั่กขี้อายให้สมกับเป็นนักศึกษาปี 1
"อ๋อ อ๋อ พี่ครับ พอดีผม ท้องเสียครับ กำลังเดินหาห้องน้ำ เดินวนไปวนมาเลยมาโผล่ตรงนี้ พี่ช่วยบอกทางหน่อยได้ไหมครับ ปวดจะราดแล้วครับพี่"
มิ่งแกล้งบิดตัวไปมาอย่างสมบทบาท
รปภ. มองหน้ามิ่งอย่างจับผิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วชี้มือไปอีกทาง
"ห้องน้ำอยู่ฝั่งนู้น ตรงนี้มันเขตหวงห้ามของเจ้าหน้าที่ วันหลังดูป้ายด้วย"
"ขอบคุณครับพี่ ขอบคุณครับ"
มิ่งรีบก้มหัวปะลก ๆ แล้วซอยเท้าวิ่งแน่บออกมาทันที โดยไม่ลืม ที่จะจดจำบทสนทนาลึกลับเมื่อครู่ไว้ในสมอง
ภายในรถกระบะเก่า ๆ ท้ายสวนผลไม้ลิน วิน และมิ่ง นั่งสุมหัวกันอยู่ภายในรถที่จอดซ่อนอยู่ใต้ร่มเงาของต้นมะม่วง บนเบาะมีหยากไย่วางอยู่ แต่บรรยากาศกลับเคร่งเครียดเมื่อมิ่งเล่าสิ่งที่แอบได้ยินมาให้เพื่อน ๆ ฟัง
"พวกแกฟังฉันน่ะ"
มิ่งพูดด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ
"ในห้องนั้น พวกเจ้าหน้าที่ระดับสูงมันคุยกันเรื่อง เจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่ง เจ้าพ่อคนนี้กำลังตามหาไหวิเศษในตำนานอยู่ และประกาศรับซื้อในตลาดมืดด้วยราคาสูงถึง หลายสิบล้านบาท ใครหาไปประเคนมันให้ได้คือรวยพลิกชีวิตเลย"
"อ้าว แล้วพวกเจ้าหน้าที่มันรู้ไหมว่าไหใบนั้นอยู่กับพวกมัน"
วินถามขัดขึ้นพลางดันแว่นสายตา
"ไม่รู้"
มิ่งทุบเบาะรถเบาๆ อย่างตื่นเต้น
"พวกมันรู้แค่ว่าเจ้าพ่อต้องการไหใบนี้ แต่พวกมันโง่ มันไม่รู้ว่าไหดินเผาเก่า ๆ ซอมซ่อที่ตั้งโชว์อยู่ในพิพิธภัณฑ์ของพวกมันเองนั่นแหละคือของจริงที่เจ้าพ่อตามหาอยู่ มีแค่พวกเราสามคนเท่านั้นที่รู้ความลับนี้จากหนังสือของพ่อลิน"
ลินกำมือแน่น ดวงตาเป็นประกาย
ลินรู้ว่าหย่อนหยากไย่ลงไปในไหเเล้วมันเพิ่มพูนขึ้นมา
"ถ้าเป็นแบบนี้ พวกเราขโมยแค่ทองในไหมาเรื่อย ๆ สักวันเจ้าหน้าที่ก็ต้องจับได้ และถ้าวันหนึ่งพวกเจ้าหน้าที่รู้ความจริงว่าไหใบนี้คืออะไร พวกมันต้องเอาไปขายให้เจ้าพ่อแน่ๆ แล้วแม่ของฉันก็จะไม่มีโอกาสได้ใช้ไหใบนี้รักษาโรคอีกเลย
"ลินหันไปมองหน้ามิ่งและวินด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว
"เราจะเปลี่ยนแผน เราจะไม่ใช้แค่แอบหย่อนของแล้วจิ๊กทองออกมาแล้ว แต่พวกเราต้องขโมยไหวิเศษใบนี้ออกมาจากพิพิธภัณฑ์คืนนี้เลย ก่อนที่พวกเจ้าหน้าที่หรือคนของเจ้าพ่อจะรู้ตัว
วินกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก ความกลัวเริ่มกลับเข้ามาอีกครั้ง
"ขะ ขโมยไหทั้งใบเลยเหรอ ลิน คืนนี้ระบบรักษาความปลอดภัย ระบบเลเซอร์ และเครื่องจับการเคลื่อนไหวจะเปิดทำงานเต็มรูปแบบเลยนะ"
