[พยานพราย ในครรภ์สมุทร - The Glimmering Witness in the Ocean's Womb]
ความจริง: ทะเลไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันกำลังตั้งครรภ์...
ความลับ: ดวงดาวไม่ได้อยู่บนฟ้า แต่กำลังจะร่วงลงมาหาพวกเรา...
พยาน: เด็กสาวที่มีรอยแยกตามลำคอและดวงตาสีครามจัด...
ท่ามกลางพิธีเต้นรำที่บิดเบี้ยวของชาวบ้านและเสียงเพรียกจากก้นบึ้ง ไอลากลายเป็นแขกคนสำคัญเพียงหนึ่งเดียวในงานเลี้ยงที่มนุษย์ไม่ได้รับเชิญ นี่คือเรื่องราวการเดินทางของพยานหนึ่งเดียว ผู้ต้องแบกรับความลับของโลกไว้... ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกัดกิน
"อย่ามองหาปลาในทะเล... เพราะสิ่งที่คุณจะเจอ คือจุดจบของมนุษยชาติ"
ไซไฟ,แฟนตาซี,ลึกลับ,ระทึกขวัญ,มหาสมุทร,สยองขวัญ,ผจญภัย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ท่ามกลางกระแสความทรงจำเหลวที่ไหลบ่าพัดพาซากอารยธรรมหมื่นปีให้ผ่านตาไป ไอลา เริ่มชะลอจังหวะแห่งจิตวิญญาณของเธอลง เธอพา ไค ดิ่งลึกลงไปผ่านชั้นเนื้อเยื่อมุกที่หนาแน่นที่สุด จนถึงจุดที่แสงสีเงินจากเส้นด้ายโชคชะตาเข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ที่นี่คือ ใจกลางแห่งเจตจำนง ของมหาครรภ์วาฬ พื้นที่กึ่งกลางที่ความจริงชุดสุดท้ายถูกเก็บซ่อนไว้หลังม่านหมอกแห่งกาลเวลา
ไคสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่นุ่มนวลกว่าที่ผ่านมา แต่มันกลับแฝงไปด้วยน้ำหนักที่กดทับดวงวิญญาณของเขาจนแทบแหลกสลาย ภาพนิมิตที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขาในตอนนี้ไม่ได้มาจากความจำของวาฬ แต่มันมาจาก ก้นบึ้งหัวใจของไอลา ในชาติภพแรกสุด...ชาติที่ทุกอย่างยังไม่เป็นวงกลม ชาติที่กาลเวลาเคยเดินทางเป็นเส้นตรงมุ่งหน้าสู่ความตายอย่างเที่ยงธรรม
เขาเห็นภาพของชายหนุ่มคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนเขา และหญิงสาวที่มีดวงตาคู่เดียวกับไอลา ในโลกที่กำลังจะดับสูญด้วยภัยพิบัติที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ในลูปที่ศูนย์นั้น ไคกำลังจะตาย... เขาพ่ายแพ้ต่อโชคชะตาและกำลังจะแตกสลายไปตามกฎของธรรมชาติ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหลุดลอยไป ไอลาในชาตินั้นกลับปฏิเสธความตายของเขา เธอไม่ได้ยอมรับความสูญเสียเหมือนมนุษย์ทั่วไป แต่เธอเลือกที่จะอ้อนวอนต่ออนธการอันไร้รูปทรง
"ข้ายินยอม... ข้าจะรับทุกพันธนาการ ขอเพียงให้เขายังคงอยู่"
เสียงนั้นคือจุดเริ่มต้นของนรกนิรันดร์ ไคประจักษ์แจ้งในนาทีนั้นว่า ไอลาคือผู้ที่ "ยินยอม" รับพันธนาการนี้เองตั้งแต่ต้น เธอไม่ได้เป็นเหยื่อของโชคชะตาที่โชคร้าย แต่เธอคือผู้ที่กุมกุญแจและอาสาเป็น ภาชนะ เพื่อรักษาตัวตนของไคไว้ในวงจรนี้ตลอดกาล เธอแลกอิสรภาพของโลกทั้งใบ แลกกับความพินาศของอารยธรรมนับหมื่นปี เพื่อให้ได้พบเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในกงล้อกาลเวลาที่เธอบิดมันให้กลายเป็นวงกลมด้วยมือของเธอเอง
แต่ความจริงที่น่าขนลุกยิ่งกว่านั้นกำลังปรากฏขึ้นตามมา เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงตัวตนของ มหาวาฬ ที่โอบอุ้มพวกเขาไว้ ไม่ได้เกิดจากคำสาปของพระเจ้าองค์ใด แต่มันคือ เจตจำนงของไค ในชาติแรกเริ่มที่ต้องการปกป้องไอลาอย่างบ้าคลั่ง ความปรารถนาที่จะเป็นเกราะกำบังให้เธอ ความต้องการที่จะซ่อนเธอไว้จากความเจ็บปวดภายนอก ได้หลอมรวมกับมวลสารมุกและขยายร่างออกจนกลายเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่ไร้ขอบเขต
วาฬคือปราสาทมุกที่ไคสร้างขึ้นเพื่อขังเธอไว้ และมันก็คือคุกที่ขังเขาทั้งคู่ไว้ในเวลาเดียวกัน
ไคสัมผัสได้ถึงความย้อนแย้งที่แสนเจ็บปวด เขาต้องการปกป้องเธอ จึงกลายเป็นวาฬมหาครรภ์ที่กลืนกินเธอไว้ตลอดกาล ส่วนเธอต้องการรักษาเขาไว้ จึงยอมกลายเป็นภาชนะที่แบกรับความพินาศของโลกทุกลูปไปซ้ำๆ พวกเขาต่างเป็นทั้ง "ผู้คุม" และ "นักโทษ" ของกันและกันในพันธสัญญาที่แลกมาด้วยหยดเลือดและน้ำตานับหมื่นปี
"เธอเห็นหรือยัง... ไค? สัญญาของเราไม่ได้เริ่มที่ความรัก แต่มันเริ่มจากการปฏิเสธความจริง" เสียงของไอลาแผ่วเบาและสั่นพร่าเป็นครั้งแรกในเขตอาณาจิตของเธอเอง ความนิ่งสงบของเธอพังทลายลงชั่วขณะเมื่อความลับปฐมกาลถูกเปิดเผยต่อหน้าชายที่เธอรักที่สุด เธอคือผู้กุมความลับของสัญญาที่แลกด้วยอิสรภาพของโลก และตอนนี้สัญญานั้นกำลังเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุดของมันอีกครั้ง
ผนังท้องวาฬรอบตัวพวกเขาสั่นสะท้อนด้วยความโศกเศร้า คลื่นเสียงความถี่สูงที่เคยแข็งกร้าวแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคร่ำครวญลึกๆ ที่บาดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ ไคสัมผัสได้ถึงน้ำหนักของความผิดชอบชั่วดีที่บดขยี้เขา เขาคือเหตุผลที่โลกต้องพินาศนับหมื่นปี และไอลาคือผู้ที่ยอมแบกรับนรกนั้นไว้เพียงลำพังเพื่อรอวันที่เขาจะ ตื่นขึ้น มามองเห็นความจริงนี้
ในอาณาเขตมุกที่ร้อนระอุ ไคที่เหลือเพียงเศษเสี้ยวสติพยายามโอบกอดไอลาด้วยจิตวิญญาณที่บอบช้ำ พันธสัญญาปฐมกาลนี้คือโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นแต่มั่นคงกว่าสิ่งใดในจักรวาล และตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่า การจะทำลายลูปนี้ลงได้ ไม่ใช่การหนีออกจากท้องวาฬ... แต่คือการยอมรับความตายที่พวกเขาเคยปฏิเสธมันไปเมื่อหลายหมื่นปีก่อน เพื่อปลดปล่อยทุกวิญญาณให้เป็นอิสระเสียที
