[พยานพราย ในครรภ์สมุทร - The Glimmering Witness in the Ocean's Womb]
ความจริง: ทะเลไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันกำลังตั้งครรภ์...
ความลับ: ดวงดาวไม่ได้อยู่บนฟ้า แต่กำลังจะร่วงลงมาหาพวกเรา...
พยาน: เด็กสาวที่มีรอยแยกตามลำคอและดวงตาสีครามจัด...
ท่ามกลางพิธีเต้นรำที่บิดเบี้ยวของชาวบ้านและเสียงเพรียกจากก้นบึ้ง ไอลากลายเป็นแขกคนสำคัญเพียงหนึ่งเดียวในงานเลี้ยงที่มนุษย์ไม่ได้รับเชิญ นี่คือเรื่องราวการเดินทางของพยานหนึ่งเดียว ผู้ต้องแบกรับความลับของโลกไว้... ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกัดกิน
"อย่ามองหาปลาในทะเล... เพราะสิ่งที่คุณจะเจอ คือจุดจบของมนุษยชาติ"
ไซไฟ,แฟนตาซี,ลึกลับ,ระทึกขวัญ,มหาสมุทร,สยองขวัญ,ผจญภัย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
อากาศเหนือชายหาดเมืองไซเรนโฮปเริ่มบิดเบี้ยวจนมองเห็นเป็นคลื่นความร้อนหม่นๆ ทั้งที่เป็นเวลาค่ำคืน ชาวบ้านที่รายล้อมรอบตัวไอลายังคงขยับกายบิดเบี้ยวไปมาอย่างเชื่องช้า เสียงฮัมเพลงที่ไร้พยางค์ของพวกเขาสอดประสานไปกับเสียงคลื่นที่ซัดสาดรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมหาสมุทรกำลังคำรามเรียกหา "ไข่" ที่หลงทางกลับคืนสู่ครรภ์
ไอลาหยุดยืนอยู่ที่ขอบน้ำ สัมผัสเย็นเยียบของคลื่นที่ซัดเข้ามาไม่ได้ทำให้เธอสั่นสะท้านอีกต่อไป แต่มันกลับรู้สึกเหมือนผิวหนังที่โหยหากำลังได้รับหยาดน้ำทิพย์ เธอมองเห็น "กระแสสีเงิน" จากทะเลพุ่งเข้ามาพันรอบขาของเธอเหมือนโซ่ตรวนที่นุ่มนวลที่สุด
"ไอลา! หยุดนะ! อย่าเดินลงไป!" เสียงตะโกนที่แตกพร่าของไคดังแทรกวงล้อมที่น่าสะอิดสะเอียนเข้ามา ไอลาหันไปมอง... เห็นไคที่สภาพสะบักสะบอมจากการพยายามฝ่าฝูงชนที่ยืนแข็งทื่อเข้าหาเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแต่ดวงตายังคงมีประกายของความเป็นห่วงอย่างที่สุด เขาโถมตัวเข้าหาเธอจนมือของเขาคว้าเข้าที่ต้นแขนที่มีเกล็ดมุกของไอลาไว้ได้ วินาทีนั้น... โลกของคนทั้งสองได้เข้าปะทะกันอย่างรุนแรง
ไคสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสถูกผิวหนังของไอลา มันเย็นจัดจนแสบผิวเหมือนน้ำแข็งขั้วโลก และเขารู้สึกได้ถึง "แรงสั่นสะเทือน" ที่ส่งออกมาจากหน้าอกของเธอ มันไม่ใช่จังหวะหัวใจมนุษย์ แต่มันคือจังหวะที่เนิบช้าและลึกลับเหมือนเสียงคลื่นใต้น้ำ
"ไค... ปล่อยฉันไปเถอะ" ไอลาพึมพำ น้ำตาที่เป็นหยดไขมันสีเงินไหลอาบแก้มที่เริ่มโปร่งแสงจนมองเห็นโครงกระดูก "โลกของนาย... มันสว่างเกินไปสำหรับฉัน ที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉันอีกแล้ว"
"ฉันไม่สนว่าเธอจะกลายเป็นอะไร!"
ไคตะโกนลั่น น้ำตาไหลอาบหน้าขณะที่เขาพยายามยื้อร่างของเธอไว้ "ฉันจะรอเธออยู่ที่นี่ ทุกวัน... ฉันจะไม่ลืมเธอ ไอลา!" ในจังหวะที่ไคออกแรงดึง เกล็ดมุกชิ้นหนึ่งบนข้อมือของไอลาที่กำลังจะผลัดเปลี่ยนก็ได้หลุดติดมือเขาไป แสงสีเงินจากเกล็ดนั้นวาบขึ้นสู้กับแสงจันทร์ พร้อมๆ กับที่ท้องฟ้าเบื้องบนถูกฉีกออก
หยาดดาวดวงแรก... ทิ้งตัวลงมาจากฟากฟ้า มันไม่ใช่ก้อนหินที่ลุกไหม้ แต่มันคือหยาดแสงสีขาวโชติช่วงที่ดูเหมือนหยดน้ำขนาดมหึมาที่ตกลงสู่มหาสมุทรห่างออกไป แรงอัดอากาศมหาศาลผลักไคให้ล้มคว่ำลงบนทรายเปียกๆ ร่างของเขาถูกซัดออกห่างจากเธอด้วยกำแพงลมที่มองไม่เห็น
ไอลาตัดสินใจหันหลังให้ชายฝั่ง เธอไม่ได้เดิน... แต่เธอปล่อยให้กระแสน้ำพัดพาร่างที่ไร้เรี่ยวแรงจมดิ่งลงไป เมื่อน้ำทะเลท่วมมิดศีรษะ รอยแยกสามรอยที่ลำคอของเธอก็ขยับเปิดกว้างรับเอามวลน้ำเข้าไปแทนที่อากาศ ปอดที่เคยแสบร้อนพลันชุ่มฉ่ำและผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไอลาเบิกตาขึ้นในความมืดมิด... เธอเห็นปลาล้านตัวที่เคยเป็นวิญญาณ บัดนี้พวกมันเปล่งแสงนำทางให้เธอดิ่งลึกลงไป
เธอหันกลับไปมองผิวน้ำเป็นครั้งสุดท้าย เห็นเงาของไคที่ตะเกียกตะกายอยู่บนชายหาด มือข้างหนึ่งของเขายังคงกำเกล็ดมุกของเธอไว้แน่น แสงจางๆ จากเกล็ดนั้นคือสิ่งสุดท้ายที่เธอเห็นจากโลกบนบก
บทสรุปของสายเลือดที่หายไปจบลงที่นี่... บนพื้นทรายใต้ทะเลที่ไม่มีชื่อ ไอลาไม่ใช่เด็กสาวผู้โดดเดี่ยวอีกต่อไป แต่เธอได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของงานเลี้ยงนิรันดร์ที่จะขับเคลื่อนจักรวาลนี้สืบไป และสิ่งที่อยู่บนฟากฟ้า... ก็กำลังจะร่วงหล่นลงมาเพื่อสมทบกับงานเลี้ยงนี้ในไม่ช้า
