[พยานพราย ในครรภ์สมุทร - The Glimmering Witness in the Ocean's Womb]
ความจริง: ทะเลไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันกำลังตั้งครรภ์...
ความลับ: ดวงดาวไม่ได้อยู่บนฟ้า แต่กำลังจะร่วงลงมาหาพวกเรา...
พยาน: เด็กสาวที่มีรอยแยกตามลำคอและดวงตาสีครามจัด...
ท่ามกลางพิธีเต้นรำที่บิดเบี้ยวของชาวบ้านและเสียงเพรียกจากก้นบึ้ง ไอลากลายเป็นแขกคนสำคัญเพียงหนึ่งเดียวในงานเลี้ยงที่มนุษย์ไม่ได้รับเชิญ นี่คือเรื่องราวการเดินทางของพยานหนึ่งเดียว ผู้ต้องแบกรับความลับของโลกไว้... ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกัดกิน
"อย่ามองหาปลาในทะเล... เพราะสิ่งที่คุณจะเจอ คือจุดจบของมนุษยชาติ"
ไซไฟ,แฟนตาซี,ลึกลับ,ระทึกขวัญ,มหาสมุทร,สยองขวัญ,ผจญภัย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ลมทะเลที่หน้าผา "ปีกกา" พัดแรงจนไอลาเกือบจะเสียหลักหกล้ม เสียงลมที่หวีดหวิวสอดรับกับเสียง "หึ่ง" ต่ำๆ ในโสตประสาทจนกลายเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอเหมือนเสียงเครื่องจักรขนาดมหึมาที่กำลังทำงานอยู่ใต้ชั้นหิน
เธอยืนอยู่บนจุดสูงสุดของหน้าผาที่ชาวบ้านต่างพากันสาปแช่งว่ามันคือจุดจบของคนสิ้นหวัง แต่สำหรับสายตาที่พร่ามัวของไอลา... ที่นี่คือจุดเดียวที่ "กระแสสีเงิน" ทั้งหมดในเมืองไซเรนโฮปไหลมารวมกัน
มันไม่ได้พริ้วไหวเอื่อยๆ เหมือนใยแมงมุมอีกแล้ว แต่ที่นี่ เส้นแสงนับพันเส้นสอดประสานกันจนดูเหมือน "ลำธารล่องหน" ที่ไหลบ่าออกจากแผ่นดิน พุ่งตรงลงสู่ท้องทะเลเบื้องล่างอย่างบ้าคลั่ง ราวกับผืนทรายและก้อนหินกำลังถูก "คั้น" เอาสารบางอย่างทิ้งลงสู่มหาสมุทร
“มันกำลัง... ไหลลงไปหมดเลย” ไอลาพึมพำ เธอเอื้อมมือที่สั่นเทาพยายามจะแตะต้องเส้นแสงเหล่านั้น
วินาทีที่ปลายนิ้วซึ่งมีเกล็ดมุกบางๆ สัมผัสกับกระแสสีเงินเข้มข้น ร่างกายของเธอก็สะท้านเยือกเหมือนถูกความเย็นจัดกัดกิน ตะกอนที่หลงเหลือ ในทรวงอกเต้นระรัวตอบรับแรงสั่นสะเทือนนั้น ภาพในลานสายตาของเธอเปลี่ยนไปชั่วขณะ... เธอมองทะลุผิวน้ำที่มืดมิดลงไปได้ลึกอย่างประหลาด
ที่ก้นบึ้งนั่น... เธอไม่ได้เห็นความว่างเปล่าเธอเห็น "ปลา"...
ฝูงปลาจำนวนมหาศาลที่หนาแน่นจนผิวน้ำดูเหมือนแผ่นหนังสีดำที่ขยับได้ พวกมันไม่ได้ว่ายน้ำไปมาเพื่อหาอาหาร แต่พวกมันกำลัง "รอคอย" อะไรบางอย่างใต้มืดมิดนั่น
“ไอลา!” เสียงตะโกนกระชากเธอหลุดจากภวังค์ ไอลาหันไปเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่คุ้นตา เขาคือ "ไค" ลูกชายของคนหาปลาที่ชอบเอาเศษปลามาวางไว้หน้าห้องเธอเสมอ เขายืนอยู่ห่างๆ ด้วยสีหน้าหวาดวิตก
“ไปทำอะไรตรงนั้น! หน้าผามันกำลังจะถล่มนะ!” ไคตะโกนพลางสาวเท้าเข้ามาหาด้วยท่าทางรีบร้อนไอลาพยายามจะอธิบาย เธอชี้ไปที่อากาศที่ดูเหมือนจะว่างเปล่าสำหรับเขา
“ไค... นายไม่เห็นเหรอ? เส้นพวกนี้... มันกำลังไหลลงไปหาพวกปลา นายไม่เห็นปลาพวกนั้นเหรอ?” ไคหยุดชะงัก เขามองตามมือของไอลาไปที่ท้องทะเลที่เงียบงันและว่างเปล่า
"ปลาอะไรของเธอ? พ่อฉันบอกว่าปลาหายไปหมดทะเลมาสามอาทิตย์แล้ว ตลาดปลาเกือบจะเจ๊งกันหมดเมือง... ไอลา เธอดูไม่ค่อยดีนะ ตัวเธอก็... ดูซีดแปลกๆ” ไอลาลดมือลงด้วยความรู้สึกชาวาไปถึงขั้วหัวใจ ความจริงที่เขาพูดสวนทางกับสิ่งที่เธอเห็นอย่างสิ้นเชิง สำหรับไคและคนในเมือง
ทะเลตอนนี้คือสุสานที่ไร้ชีวิต แต่สำหรับเธอ ทะเลกำลัง "แน่นขนัด" ด้วยบางอย่างที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงามืดเธอคือพยานเพียงคนเดียวที่เห็นความลับนี้... แต่เธอก็เป็นเพียงพยานที่พูดอะไรไปก็ไม่มีใครเชื่อ
“ฉันแค่... อยากมาดูน้ำทะเลใกล้ๆ น่ะ” เธอโกหกคำโตพลางก้มหน้าหลบสายตาที่ห่วงใยของเขา
ขณะที่เธอเดินตามไคกลับเข้าเมือง ไอลาสัมผัสได้ว่ากระแสสีเงินเส้นหนึ่งเริ่ม "เกี่ยวกระหวัด" เข้ากับปลายนิ้วของเธอ มันไม่ได้แค่ไหลผ่านไป แต่มันเริ่มยึดเกาะราวกับสายเบ็ดที่มองไม่เห็น เสียง "หึ่ง" ในหัวเปลี่ยนโทนเสียง
มันดูเร่งเร้าและกระชั้นชิดขึ้น ราวกับว่า "งานเลี้ยง" ที่เธอแว่วได้ยินชื่อนั้น กำลังจะเริ่มเสิร์ฟจานแรกในไม่ช้า และเธอก็คือแขกคนสำคัญที่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
