[พยานพราย ในครรภ์สมุทร - The Glimmering Witness in the Ocean's Womb]
ความจริง: ทะเลไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันกำลังตั้งครรภ์...
ความลับ: ดวงดาวไม่ได้อยู่บนฟ้า แต่กำลังจะร่วงลงมาหาพวกเรา...
พยาน: เด็กสาวที่มีรอยแยกตามลำคอและดวงตาสีครามจัด...
ท่ามกลางพิธีเต้นรำที่บิดเบี้ยวของชาวบ้านและเสียงเพรียกจากก้นบึ้ง ไอลากลายเป็นแขกคนสำคัญเพียงหนึ่งเดียวในงานเลี้ยงที่มนุษย์ไม่ได้รับเชิญ นี่คือเรื่องราวการเดินทางของพยานหนึ่งเดียว ผู้ต้องแบกรับความลับของโลกไว้... ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกัดกิน
"อย่ามองหาปลาในทะเล... เพราะสิ่งที่คุณจะเจอ คือจุดจบของมนุษยชาติ"
ไซไฟ,แฟนตาซี,ลึกลับ,ระทึกขวัญ,มหาสมุทร,สยองขวัญ,ผจญภัย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ไอลาปล่อยให้ร่างของเธอดิ่งลึกลงไปในความมืดที่เย็นเฉียบ น้ำทะเลซึมเข้าสู่ทุกอณูผิวหนังที่เริ่มกลายเป็นเกล็ดมุกแข็งกระด้าง แสงจันทร์จากเบื้องบนที่เคยนำทางค่อย ๆ ถูกกลืนกินด้วยสีครามเข้มจนกลายเป็นดำสนิท แทนที่ด้วยเสียงหึ่ง ๆ ที่สั่นสะเทือนมาจากก้นบึ้ง ซึ่งลึกเกินกว่าที่มนุษย์จะจินตนาการถึง รอยแยกสามรอยที่ลำคอของเธอขยับเปิดกว้างรับเอามวลน้ำข้นคลักเข้าไปในปอดที่เริ่มแปรสภาพ ความรู้สึกสำลักน้ำหายไป แทนที่ด้วยความชุ่มฉ่ำที่แผ่ซ่านไปทั่วทรวงอก เธอรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่ไม่ได้ดึงร่างเธอลงไปตามกฎฟิสิกส์ แต่เป็นการเรียกหาจากสายเลือดที่กำลังเปลี่ยนสี
ที่นั่น... ท่ามกลางรอยแยกของเปลือกโลกที่มีแสงสีเงินเรืองรองจาง ๆ ส่องออกมาจากรอยร้าวของหินใต้ทะเล มัน กำลังรออยู่ มันคือ วาฬยักษ์ ลำตัวยาวเหยียดนับร้อยเมตรที่นอนพาดอยู่บนเหวทะเลลึก ผิวหนังสีเทาดำของมันหนาและขรุขระไปด้วยเพรียงปะการังและรอยแผลเป็นจากการเดินทางข้ามกาลเวลา มันไม่ใช่ซากศพ และไม่ใช่โครงกระดูก แต่มันคือสิ่งมีชีวิตมหาอึดที่มีลมหายใจเนิบช้าและหนักหน่วง ทุกครั้งที่มันพ่นฟองอากาศออกมาจากช่องหายใจ น้ำทะเลรอบข้างจะสั่นสะเทือนจนเกิดคลื่นกระแทกใต้น้ำที่รุนแรงจนโขดหินรอบข้างแทบถล่ม ดวงตาขนาดเท่าบ้านหลังย่อมของมันปิดสนิทอยู่ภายใต้ชั้นเปลือกตาที่หนาเตอะ แต่ไอลาสัมผัสได้ถึงกระแสจิตที่ตื่นรู้และหิวกระหายที่แผ่ออกมาจากสมองอันมหึมาของมัน
ลักษณะที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดของวาฬตัวนี้คือ "ส่วนท้อง" ของมัน ภายใต้ครรภ์มหึมาที่ควรจะเป็นผิวหนังเรียบเนียน กลับมีรอยแยกขนาดใหญ่ที่พาดผ่านตั้งแต่ช่วงอกลงไปถึงหาง รอยแยกนั้นดูเหมือนปากที่สองซึ่งถูกถ่างอ้าไว้ด้วยซี่โครงขนาดยักษ์ที่ทำหน้าที่เป็นซี่กรง ภายในรอยแยกนั้นไม่ได้มีอวัยวะที่เน่าเปื่อย แต่มันคือผนังมดลูกที่มีแสงสีมุกส่องประกายออกมา เผยให้เห็นเส้นเลือดแดงจัดและมัดกล้ามเนื้อสีชมพูที่เต้นตุบ ๆ ราวกับเครื่องจักรชีวภาพที่กำลังแสวงหา "ไข่" เพื่อมาเติมเต็มวงจร
ไอลาลอยตัวอยู่ตรงหน้าอสูรกายแห่งท้องทะเลลำนั้น เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเศษฝุ่นที่ไร้ค่าเมื่อเทียบกับความยิ่งใหญ่ของมัน ร่างของเธอถูกกระแสน้ำวนที่เกิดจากการหายใจของวาฬดึงดูดให้เข้าไปใกล้รอยแยกที่ท้องของมันมากขึ้นเรื่อย ๆ กลิ่นคาวของน้ำคร่ำโบราณเริ่มอบอวลอยู่ในน้ำที่เธอหายใจเข้าไป ราวกับวาฬตัวนี้คือวิหารที่มีลมหายใจ และมันกำลังเปิดประตูรับ "พยาน" กลับเข้าสู่บ้านที่แท้จริง
ในวินาทีนั้นเอง เสียงระเบิดกัมปนาทก็ดังก้องมาจากผิวน้ำเบื้องบนที่อยู่ห่างออกไปหลายไมล์! หยาดดาวดวงแรก ทะลวงผ่านผิวน้ำลงมาด้วยความเร็วที่เหนือคณา มันไม่ใช่แค่ก้อนแสง แต่มันคือ ของเหลวสีขาวโชติช่วง ที่หนืดข้นและร้อนจัดจนน้ำทะเลรอบข้างเดือดเป็นไอ มันพุ่งแหวกน้ำลงมาเหมือนหอกเทพเจ้าที่เล็งเป้ามายังจุดเดียว นั่นคือวาฬยักษ์ และร่างของไอลาที่ลอยขวางอยู่ ของเหลวสีขาวขุ่นที่อัดแน่นด้วยรหัสพันธุกรรมจากฟากฟ้าพุ่งเข้าปะทะร่างของไอลาอย่างรุนแรง มันชอนไชเข้าสู่ทวารและรอยแยกตามร่างกายของเธอเพื่อใช้เธอเป็นท่อส่งผ่าน (Conduit)
ไอลาแผดร้องออกมาในน้ำจนฟองอากาศพุ่งออกจากปาก
รสชาติโลหะที่ร้อนจัดและกลิ่นคาวจัดของ "อสุจิแห่งดวงดาว" พุ่งเข้าสู่โสตประสาทและกระแสเลือดของเธอในทันที แรงดันมหาศาลผลักร่างของเธอให้พุ่งพรวดเข้าไปในรอยแยกที่ท้องวาฬ พร้อมกับที่ดวงตาขนาดยักษ์ของอสูรใต้ทะเลลืมตาโพล่งขึ้น แสงสีมุกระเบิดออกมาจากนัยน์ตาของมันสว่างจ้าไปทั่วก้นมหาสมุทร!
บนฝั่งไซเรนโฮป ไคที่นอนหมดแรงบนพื้นทรายชุ่มน้ำสะดุ้งสุดตัวเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต เขายันกายขึ้นมองมหาสมุทรที่บัดนี้กลายเป็นสีเงินเรืองแสงสลับครามจัด แสงจาก เกล็ดมุก ในมือของเขาวาบขึ้นแรงจนผิวหนังรอบ ๆ เริ่มไหม้เกรียม เขาครางออกมาด้วยความเจ็บปวดที่ผสมปนเปกับความรู้สึกประหลาด มือขวาของเขาสั่นระริกไม่หยุด เพราะในวินาทีนี้ เขาสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่หนักหน่วงของวาฬยักษ์ตัวนั้น... มันเต้นอยู่ในอกของเขาเอง เป็นจังหวะเดียวกับที่ไอลาเริ่มถูกหลอมรวมเข้ากับครรภ์ของอสูรกาย ไอลาปล่อยให้ร่างของเธอดิ่งลึกลงไปในความมืดที่เย็นเฉียบ น้ำทะเลซึมเข้าสู่ทุกอณูผิวหนังที่เริ่มกลายเป็นเกล็ดมุกแข็งกระด้าง แสงจันทร์จากเบื้องบนที่เคยนำทางค่อย ๆ ถูกกลืนกินด้วยสีครามเข้มจนกลายเป็นดำสนิท แทนที่ด้วยเสียงหึ่ง ๆ ที่สั่นสะเทือนมาจากก้นบึ้ง ซึ่งลึกเกินกว่าที่มนุษย์จะจินตนาการถึง รอยแยกสามรอยที่ลำคอของเธอขยับเปิดกว้างรับเอามวลน้ำข้นคลักเข้าไปในปอดที่เริ่มแปรสภาพ ความรู้สึกสำลักน้ำหายไป แทนที่ด้วยความชุ่มฉ่ำที่แผ่ซ่านไปทั่วทรวงอก เธอรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่ไม่ได้ดึงร่างเธอลงไปตามกฎฟิสิกส์ แต่เป็นการเรียกหาจากสายเลือดที่กำลังเปลี่ยนสี
ที่นั่น... ท่ามกลางรอยแยกของเปลือกโลกที่มีแสงสีเงินเรืองรองจาง ๆ ส่องออกมาจากรอยร้าวของหินใต้ทะเล มัน กำลังรออยู่ มันคือ วาฬยักษ์ ลำตัวยาวเหยียดนับร้อยเมตรที่นอนพาดอยู่บนเหวทะเลลึก ผิวหนังสีเทาดำของมันหนาและขรุขระไปด้วยเพรียงปะการังและรอยแผลเป็นจากการเดินทางข้ามกาลเวลา มันไม่ใช่ซากศพ และไม่ใช่โครงกระดูก แต่มันคือสิ่งมีชีวิตมหาอึดที่มีลมหายใจเนิบช้าและหนักหน่วง ทุกครั้งที่มันพ่นฟองอากาศออกมาจากช่องหายใจ น้ำทะเลรอบข้างจะสั่นสะเทือนจนเกิดคลื่นกระแทกใต้น้ำที่รุนแรงจนโขดหินรอบข้างแทบถล่ม ดวงตาขนาดเท่าบ้านหลังย่อมของมันปิดสนิทอยู่ภายใต้ชั้นเปลือกตาที่หนาเตอะ แต่ไอลาสัมผัสได้ถึงกระแสจิตที่ตื่นรู้และหิวกระหายที่แผ่ออกมาจากสมองอันมหึมาของมัน
ลักษณะที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดของวาฬตัวนี้คือ "ส่วนท้อง" ของมัน ภายใต้ครรภ์มหึมาที่ควรจะเป็นผิวหนังเรียบเนียน กลับมีรอยแยกขนาดใหญ่ที่พาดผ่านตั้งแต่ช่วงอกลงไปถึงหาง รอยแยกนั้นดูเหมือนปากที่สองซึ่งถูกถ่างอ้าไว้ด้วยซี่โครงขนาดยักษ์ที่ทำหน้าที่เป็นซี่กรง ภายในรอยแยกนั้นไม่ได้มีอวัยวะที่เน่าเปื่อย แต่มันคือผนังมดลูกที่มีแสงสีมุกส่องประกายออกมา เผยให้เห็นเส้นเลือดแดงจัดและมัดกล้ามเนื้อสีชมพูที่เต้นตุบ ๆ ราวกับเครื่องจักรชีวภาพที่กำลังแสวงหา "ไข่" เพื่อมาเติมเต็มวงจร
ไอลาลอยตัวอยู่ตรงหน้าอสูรกายแห่งท้องทะเลลำนั้น เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเศษฝุ่นที่ไร้ค่าเมื่อเทียบกับความยิ่งใหญ่ของมัน ร่างของเธอถูกกระแสน้ำวนที่เกิดจากการหายใจของวาฬดึงดูดให้เข้าไปใกล้รอยแยกที่ท้องของมันมากขึ้นเรื่อย ๆ กลิ่นคาวของน้ำคร่ำโบราณเริ่มอบอวลอยู่ในน้ำที่เธอหายใจเข้าไป ราวกับวาฬตัวนี้คือวิหารที่มีลมหายใจ และมันกำลังเปิดประตูรับ "พยาน" กลับเข้าสู่บ้านที่แท้จริง
ในวินาทีนั้นเอง เสียงระเบิดกัมปนาทก็ดังก้องมาจากผิวน้ำเบื้องบนที่อยู่ห่างออกไปหลายไมล์! หยาดดาวดวงแรก ทะลวงผ่านผิวน้ำลงมาด้วยความเร็วที่เหนือคณา มันไม่ใช่แค่ก้อนแสง แต่มันคือ ของเหลวสีขาวโชติช่วง ที่หนืดข้นและร้อนจัดจนน้ำทะเลรอบข้างเดือดเป็นไอ มันพุ่งแหวกน้ำลงมาเหมือนหอกเทพเจ้าที่เล็งเป้ามายังจุดเดียว นั่นคือวาฬยักษ์ และร่างของไอลาที่ลอยขวางอยู่ ของเหลวสีขาวขุ่นที่อัดแน่นด้วยรหัสพันธุกรรมจากฟากฟ้าพุ่งเข้าปะทะร่างของไอลาอย่างรุนแรง มันชอนไชเข้าสู่ทวารและรอยแยกตามร่างกายของเธอเพื่อใช้เธอเป็นท่อส่งผ่าน
ไอลาแผดร้องออกมาในน้ำจนฟองอากาศพุ่งออกจากปาก
รสชาติโลหะที่ร้อนจัดและกลิ่นคาวจัดของ "อสุจิแห่งดวงดาว" พุ่งเข้าสู่โสตประสาทและกระแสเลือดของเธอในทันที แรงดันมหาศาลผลักร่างของเธอให้พุ่งพรวดเข้าไปในรอยแยกที่ท้องวาฬ พร้อมกับที่ดวงตาขนาดยักษ์ของอสูรใต้ทะเลลืมตาโพล่งขึ้น แสงสีมุกระเบิดออกมาจากนัยน์ตาของมันสว่างจ้าไปทั่วก้นมหาสมุทร!
บนฝั่งไซเรนโฮป ไคที่นอนหมดแรงบนพื้นทรายชุ่มน้ำสะดุ้งสุดตัวเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต เขายันกายขึ้นมองมหาสมุทรที่บัดนี้กลายเป็นสีเงินเรืองแสงสลับครามจัด แสงจาก เกล็ดมุก ในมือของเขาวาบขึ้นแรงจนผิวหนังรอบ ๆ เริ่มไหม้เกรียม เขาครางออกมาด้วยความเจ็บปวดที่ผสมปนเปกับความรู้สึกประหลาด มือขวาของเขาสั่นระริกไม่หยุด เพราะในวินาทีนี้ เขาสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่หนักหน่วงของวาฬยักษ์ตัวนั้น... มันเต้นอยู่ในอกของเขาเอง เป็นจังหวะเดียวกับที่ไอลาเริ่มถูกหลอมรวมเข้ากับครรภ์ของอสูรกาย
