[พยานพราย ในครรภ์สมุทร - The Glimmering Witness in the Ocean's Womb]
ความจริง: ทะเลไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันกำลังตั้งครรภ์...
ความลับ: ดวงดาวไม่ได้อยู่บนฟ้า แต่กำลังจะร่วงลงมาหาพวกเรา...
พยาน: เด็กสาวที่มีรอยแยกตามลำคอและดวงตาสีครามจัด...
ท่ามกลางพิธีเต้นรำที่บิดเบี้ยวของชาวบ้านและเสียงเพรียกจากก้นบึ้ง ไอลากลายเป็นแขกคนสำคัญเพียงหนึ่งเดียวในงานเลี้ยงที่มนุษย์ไม่ได้รับเชิญ นี่คือเรื่องราวการเดินทางของพยานหนึ่งเดียว ผู้ต้องแบกรับความลับของโลกไว้... ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกัดกิน
"อย่ามองหาปลาในทะเล... เพราะสิ่งที่คุณจะเจอ คือจุดจบของมนุษยชาติ"
ไซไฟ,แฟนตาซี,ลึกลับ,ระทึกขวัญ,มหาสมุทร,สยองขวัญ,ผจญภัย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
แรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากการบีบตัวของกล้ามเนื้อภายใน "มหาครรภ์วาฬ" เริ่มเปลี่ยนจังหวะไป มันไม่ใช่การบีบตัวเพื่อขับเคลื่อนร่างกายอีกต่อไป แต่คือจังหวะการ "คาย" สิ่งที่ถูกกักขังไว้เนิ่นนานให้ไหลย้อนกลับมาสู่ศูนย์กลางที่ ไอลา และ ไค สถิตอยู่ ไคสัมผัสได้ถึงของเหลวอุ่นชื้นที่พลุ่งพล่านเข้ามาตามท่อน้ำเหลืองและเส้นเลือดขนาดมหึมาที่ปูดโปนอยู่รอบผนังรังไหมมุก ของเหลวเหล่านั้นไม่ได้มีสีแดงสดของเลือด แต่มันคือ ความทรงจำเหลว ที่เรืองแสงสีเงินหม่นราวกับปรอทที่บรรจุไว้ด้วยเศษเสี้ยวของกาลเวลาที่ล่มสลาย
วาฬยักษ์เริ่มคายเอาความจริงที่มันกลืนกินเก็บรักษาไว้ตลอดหลายหมื่นปีออกมาประจักษ์แก่สายตาของสติที่หลอมรวมกัน
ภาพนิมิตเริ่มไหลบ่าเข้ามาในโสตประสาทของไคอย่างรวดเร็วและรุนแรงผ่านการนำทางของไอลา เขาไม่ได้เห็นเพียงแค่ภาพหลอน แต่มันคือการ "สัมผัส" ถึงอารยธรรมนับร้อยที่ทับถมกันอยู่ภายในท้องวาฬแห่งนี้ราวกับป่าช้าของโลกภายนอก เขาเห็นซากวิหารหินอ่อนจากยุคปฐมกาลที่ผุพังจนเหลือเพียงเสาหินที่ฉาบด้วยคราบมุก เห็นซากเครื่องจักรไอน้ำขนาดมหึมาจากยุคที่มนุษย์พยายามจะเอาชนะธรรมชาติด้วยเหล็กและไฟแต่มันกลับขึ้นสนิมและกลายเป็นส่วนหนึ่งของเนื้อเยื่อวาฬ ไปจนถึงซากเมืองลอยฟ้าที่เคยรุ่งโรจน์ด้วยเทคโนโลยีที่มนุษย์ในลูปปัจจุบันไม่อาจจินตนาการได้ แต่ทว่า... ทุกอย่างกลับลงเอยด้วยสภาพเดียวกัน คือการถูกย่อยสลายจนกลายเป็นเพียง "ตะกอนมุก" ที่ประดับอยู่ตามผนังท้องวาฬที่กว้างใหญ่ไพศาลนี้
ไคเริ่มเห็นภาพของตัวเขาเองในรูปลักษณ์ที่ต่างกันไปตามยุคสมัยนับหมื่นชาติภพ บางลูปเขาเป็นอัศวินที่สวมชุดเกราะหนักอึ้งพยายามจะใช้ดาบอาคมฟันฝ่าเข้าไปในร่างของวาฬตัวนี้เพื่อช่วย "ไอลา" ออกมาจากการถูกจองจำ บางชาติเขาเป็นนักปราชญ์ผู้อ่อนแอที่นั่งร้องไห้อยู่ริมหาดไซเรนโฮปพลางมองดูเธอเดินลงสู่ทะเลลึกด้วยแววตาที่ว่างเปล่า และบางชาติเขาก็เป็นเพียงชายหนุ่มธรรมดาที่สาบานว่าจะรักเธอตลอดไปโดยหารู้ไม่ว่าคำสาบานนั้นคือโซ่ตรวนที่มัดเขาไว้กับวงจรนี้
ทุกลูป... ทุกชาติ... จบลงที่จุดเดิมเสมอ คือความพินาศย่อยยับของโลกภายนอก และการถูกกระชากกลับเข้ามาสู่มหาครรภ์แห่งนี้เพื่อรอการเริ่มต้นใหม่
ไอลาเฝ้ามองภาพเหล่านั้นด้วยความนิ่งเฉยที่น่าสะพรึงกลัว เธอไม่ได้สั่นไหวไปกับโศกนาฏกรรมหมื่นปีที่ไหลผ่านหน้าไปแม้แต่น้อย สำหรับเธอ ความทรงจำเหล่านี้นั้นไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่มันคือ "หลักฐาน" ที่เธอต้องการให้ไคประจักษ์แจ้งด้วยสติของเขาเองว่า โลกที่เขาพยายามปกป้องและชีวิตที่เขาพยายามรักษาไว้นั้น เป็นเพียงเปลือกนอกที่เน่าเปื่อยซ้ำแล้วซ้ำเล่า มหาวาฬไม่ใช่สัตว์ร้ายที่เป็นผู้ล่า แต่มันคือ หอจดหมายเหตุที่มีชีวิต ที่ทำหน้าที่เก็บซากศพของกาลเวลาเอาไว้เพื่อไม่ให้มันเลือนหายไปสูญเปล่าในความว่างเปล่าของจักรวาล
ในวินาทีนั้น ไคสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวของเลือดปนกับกลิ่นหอมสะอาดของมุกที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมไอลาถึงดูเย็นเยือกนัก เพราะในขณะที่เขากำลังแตกสลายและกรีดร้องอยู่ในใจกับความสูญเสียซ้ำซาก ไอลาได้ก้าวข้ามความเสียใจเหล่านั้นไปนานนับพันปีแล้ว เธอเห็นจุดจบจนชินชา และเธอกำลังพาเขาดิ่งลึกลงไปสู่จุดที่ลึกที่สุดของความจริง...จุดที่ความจำของวาฬจะเปิดเผยให้เห็นว่า ใครคือผู้ที่เริ่มต้น กงล้อแห่งชีวิตอนันต์ ที่แสนโหดร้ายนี้ขึ้นมา
ผนังท้องวาฬสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นเมื่อความทรงจำลูปสุดท้ายถูกคายออกมา มันคือภาพของความว่างเปล่าก่อนที่โลกใบแรกจะอุบัติขึ้น ภาพของ พันธสัญญา ที่ยังไม่ถูกเอ่ยถึง ไคเริ่มรู้สึกถึงน้ำหนักของกาลเวลาหมื่นปีที่กดทับลงมาบนบ่าที่ไม่มีรูปทรงของเขา ความเป็น 'มนุษย์' ของเขาถูกเจือจางลงด้วยตัวตนของชายหนุ่มนับล้านคนในอดีตที่หลอมรวมกันผ่านความทรงจำเหลวเหล่านี้ จนเหลือเพียงแก่นแท้เพียงอย่างเดียวคือความรักที่ปนไปด้วยความแค้นเคืองต่อโชคชะตา
ไอลาโอบกระชับสติของเขาไว้แน่นขึ้นท่ามกลางพายุความทรงจำที่หมุนวน เธอพาเขาฝ่ากระแสน้ำปรอทความทรงจำและเส้นเลือดมุก เพื่อมุ่งหน้าไปสู่ใจกลางของความจริงที่เจ็บปวดที่สุด ซึ่งซ่อนอยู่หลังนิมิตนี้... ความจริงที่ว่าลูปกาลเวลานี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากคำสาปของเทพเจ้าองค์ใด แต่มันเกิดขึ้นจาก 'เจตจำนง' ที่แสนเห็นแก่ตัวของใครบางคน ที่ไม่อาจปล่อยมือจากคนรักได้แม้โลกทั้งใบจะต้องพินาศลงก็ตาม
