THE GLIMERING WITNESS IN THE OCEAN' WOMB พยานพราย ในครรภ์สมุทร - ตอนที่ 1 [บทที่1] เปลือกไม้ที่ปริร้าว โดย N Y X A @Plotteller

[พยานพราย ในครรภ์สมุทร - The Glimmering Witness in the Ocean's Womb] ความจริง: ทะเลไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันกำลังตั้งครรภ์... ความลับ: ดวงดาวไม่ได้อยู่บนฟ้า แต่กำลังจะร่วงลงมาหาพวกเรา... พยาน: เด็กสาวที่มีรอยแยกตามลำคอและดวงตาสีครามจัด... ท่ามกลางพิธีเต้นรำที่บิดเบี้ยวของชาวบ้านและเสียงเพรียกจากก้นบึ้ง ไอลากลายเป็นแขกคนสำคัญเพียงหนึ่งเดียวในงานเลี้ยงที่มนุษย์ไม่ได้รับเชิญ นี่คือเรื่องราวการเดินทางของพยานหนึ่งเดียว ผู้ต้องแบกรับความลับของโลกไว้... ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกัดกิน "อย่ามองหาปลาในทะเล... เพราะสิ่งที่คุณจะเจอ คือจุดจบของมนุษยชาติ"

THE GLIMERING WITNESS IN THE OCEAN' WOMB พยานพราย ในครรภ์สมุทร - ตอนที่ 1 [บทที่1] เปลือกไม้ที่ปริร้าว โดย N Y X A @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ไซไฟ,แฟนตาซี,ลึกลับ,ระทึกขวัญ,มหาสมุทร,สยองขวัญ,ผจญภัย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

แท็คที่เกี่ยวข้อง

รายละเอียด

ผู้แต่ง

N Y X A

เรื่องย่อ

สารบัญ

เนื้อหา

ตอนที่ 1 [บทที่1] เปลือกไม้ที่ปริร้าว

อากาศบนบกสำหรับ ไอลา ในวัยสิบแปดปี... ช่างแห้งแล้งและสากระด้างเหมือนเศษแก้วที่ถูกบดละเอียด

เธอนั่งอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ในห้องเช่าริมหน้าผาของเมืองไซเรนโฮป เมืองที่กลิ่นเกลือรุนแรงพอจะกัดกร่อนความทรงจำให้จางหาย ไอลาขยับปลายนิ้วลูบไล้ไปตามหน้าแขนของตัวเอง ความรู้สึกที่ปลายนิ้วสัมผัสไม่ใช่ผิวหนังนุ่มนวลของเด็กสาวทั่วไป แต่คือความสากของแผ่นหนังที่เริ่ม "ลอกออก" เป็นขุยสีขาวหม่น

มันดูเหมือนผิวที่ไหม้แดด... แต่เบื้องล่างนั้น กลับมีบางอย่างที่วาววับเหมือนมุกซ่อนอยู่

“มันลามขึ้นมาอีกแล้ว...” เธอกระซิบกับความมืด

ทุกครั้งที่ผิวหนังชั้นนอกร่วงหล่นลงบนพื้นห้อง ไอลาจะรู้สึกแสบร้อนอย่างประหลาด มันไม่ใช่ความเจ็บจากแผลสด แต่เป็นความรู้สึกเหมือนร่างกายกำลัง "ปฏิเสธ" สัมผัสของอากาศที่แห้งผาก เธอต้องคอยชโลมตัวด้วยน้ำเกลือเข้มข้นทุกคืน เพื่อบรรเทาอาการ "คัดตึง" ที่หน้าอก ตรงที่มีก้อนแข็งลึกลับฝังอยู่ใต้กระดูกซี่โครง—ตะกอนที่หลงเหลือ ที่พ่อเคยบอกว่าเป็นมรดกชิ้นสุดท้ายจากสายเลือดที่หายไป

ไอลาเดินไปที่หน้าต่างไม้ที่สีลอกร่อน กลิ่นคาวของมหาสมุทรพุ่งเข้าปะทะใบหน้า แต่อิลาไม่ได้รู้สึกเหม็นเหมือนคนในเมือง เธอกลับสูดดมมันเข้าไปอย่างหิวกระหาย ลึกๆ ในสัญชาตญาณ เธอรู้สึกว่าท้องทะเลเบื้องหน้าไม่ใช่แค่ผืนน้ำ แต่มันคือ "อ้อมกอดที่เย็นเฉียบ" ที่เธอกำลังโหยหาอย่างบ้าคลั่ง

แต่โลกบนบกไม่เคยปรานีเธอ...

"ไอลา! นังเด็กเหลือขอ! แกทำน้ำนองเต็มพื้นอีกแล้วใช่ไหม?!" เสียงเคาะประตูที่เหมือนการทุบตีดดังขึ้นจากป้าเจ้าของหอพักใจร้าย "ถ้าคืนนี้ไม่เช็ดให้แห้ง ข้าจะเตะแกออกไปนอนข้างถนน!"

ไอลาสะดุ้งตัวสั่น เธอลนลานดึงเสื้อแขนยาวมาปกปิดรอยเกล็ดที่แขน

เธอเกลียดเสียงตะคอก เกลียดความวุ่นวาย เกลียดความแข็งกระด้างของมนุษย์ที่นี่ ทุกครั้งที่เธอพยายามจะสื่อสารออกไป เสียงที่หลุดออกจากลำคอกลับเป็นเพียงเสียงแหบพร่าที่ไม่มีใครตั้งใจฟัง

เธอเหมือนคนหูหนวกที่ยืนอยู่กลางพายุ... ได้ยินเพียงเสียง "หึ่ง" ต่ำๆ ที่ดังมาจากก้อนเมฆและผิวน้ำ เสียงนั้นเรียกขานเธอด้วยท่วงทำนองที่โหยหวน

ไอลาจ้องมองดวงดาวดวงแรกที่กะพริบอยู่บนขอบฟ้า แสงของมันดูหนาวเย็นและโดดเดี่ยวไม่ต่างจากเธอ เธอไม่รู้เลยว่า แสงดวงนั้นกำลังเคลื่อนที่ใกล้เข้ามา... และมันไม่ได้มาเพื่อปลอบประโลม แต่มาเพื่อ "ทวงคืน" บางอย่างที่อยู่ในตัวเธอ

การปริแตกของเปลือกมนุษย์เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเงียบเชียบ โดยที่ไอลาเองก็ยังไม่รู้ว่า... เธอคือจุดเริ่มต้นของงานเลี้ยงที่โลกใบนี้กำลังเฝ้ารอ