[พยานพราย ในครรภ์สมุทร - The Glimmering Witness in the Ocean's Womb]
ความจริง: ทะเลไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันกำลังตั้งครรภ์...
ความลับ: ดวงดาวไม่ได้อยู่บนฟ้า แต่กำลังจะร่วงลงมาหาพวกเรา...
พยาน: เด็กสาวที่มีรอยแยกตามลำคอและดวงตาสีครามจัด...
ท่ามกลางพิธีเต้นรำที่บิดเบี้ยวของชาวบ้านและเสียงเพรียกจากก้นบึ้ง ไอลากลายเป็นแขกคนสำคัญเพียงหนึ่งเดียวในงานเลี้ยงที่มนุษย์ไม่ได้รับเชิญ นี่คือเรื่องราวการเดินทางของพยานหนึ่งเดียว ผู้ต้องแบกรับความลับของโลกไว้... ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกัดกิน
"อย่ามองหาปลาในทะเล... เพราะสิ่งที่คุณจะเจอ คือจุดจบของมนุษยชาติ"
ไซไฟ,แฟนตาซี,ลึกลับ,ระทึกขวัญ,มหาสมุทร,สยองขวัญ,ผจญภัย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
อนธการที่เหลวข้นเริ่มปริร้าวด้วยจังหวะที่เงียบเชียบทว่าหนักแน่น ไคลอยคว้างอยู่เบื้องหน้าไอลาในสภาพที่จิตวิญญาณสั่นระริก รัศมีสีสบายตาที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเธอนั้นไม่ได้ทำหน้าที่เพียงแค่ส่องสว่าง แต่มันคือ มวลสารที่ข้นคลักไปด้วยไอแห่งการดับสูญ ที่กระจายตัวออกรอบทิศทางเหมือนระลอกคลื่นในสระน้ำที่เต็มไปด้วยปรอท ไคจ้องมองไอลาที่สถิตอยู่ใจกลางมิตินี้ในรูปลักษณ์ของดวงอาทิตย์ที่เย็นเยือก ร่างของเธอสว่างโชติช่วงตัดกับความเวิ้งว้างจนดูเหมือนประติมากรรมแก้วที่ถูกปลุกให้มีชีวิต ผิวของเธอขาวบริสุทธิ์ราวกับมุกที่ถูกเจียระไนจากก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ลึกที่สุด โปร่งแสงจนมองเห็น ธารน้ำแข็งแห่งชีพจร หรือเส้นเลือดสีเงินที่ไหลเวียนอยู่ภายในราวกับทางช้างเผือกจิ๋วที่กำลังหมุนวนตามแรงดึงดูดที่วิปริต
สิ่งที่ดูเหมือนชุดราตรีโอบคลุมร่างกายของเธอนั้น บัดนี้ได้สำแดงธาตุแท้ออกมาเป็น อาภรณ์มุกเรืองแสง ที่ถักทอจากเศษเสี้ยวของดาราจักรที่แตกสลาย มวลสารนั้นพริ้วไหวไปตามกระแสน้ำคร่ำจักรวาลอย่างแช่มช้า ไร้น้ำหนัก ทว่ากลับดูมีมวลมหาศาลจนสามารถบดขยี้มิติรอบข้างได้เพียงแค่การสะบัดตัว ทุกครั้งที่อาภรณ์มุกนั้นขยับพริ้ว มันจะทิ้งละอองแสงที่ดูเหมือนเถ้าถ่านของดวงดาวที่มอดไหม้ ไคจ้องมองความงามนั้นด้วยสายตาที่พร่ามัว เขาเห็นมวลสารมุกเริ่มแผ่ซ่านและขยายขอบเขตออกมาเหมือนกลุ่มก๊าซเนบิวลาที่กำลังกระหายการดูดกลืนทุกสรรพสิ่ง
เส้นใยสีเงินที่เย็บติดกับมือขวาของไคเริ่มสั่นระรัวด้วยความถี่ที่แหลมสูงจนเขารู้สึกแสบพร่าไปถึงกระดูก ความรู้สึกนั้นเหมือนแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นกระชากจิตของเขาให้พุ่งตรงไปยังศูนย์กลางของหายนะ ไคเคลื่อนที่ผ่านมวลตะกอนแสงที่สั่นระริกราวกับเศษกระจกที่แตกละเอียด จนกระทั่งระยะห่างระหว่างเขากับไอลาเหลือเพียงไม่กี่ลมหายใจ เขาเริ่มสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเกลือทะเลที่เค็มปร่าและกลิ่นของออกซิเจนที่รุนแรง...ไอเย็นที่แผดเผาผิวหนังจนชาหนึบ
วินาทีที่เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปทาบลงบนหน้าท้องที่นูนเด่นของไอลา โลกทั้งใบก็สั่นสะเทือนในความเงียบ!
พริบตานั้น มวลสารมุกที่โอบล้อมกายไอลาพลันระเบิดออกและพุ่งเข้าหาไคเหมือนเกลียวคลื่นของปรอทเหลว มันพรั่งพรูอย่างไร้ควบคุมเข้ามาพันธนาการร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว มวลสารนั้นแทรกซึมเข้าไปในอณูรูขุมขน หลอมรวมเนื้อหนังมังสาของเขาสู่รัศมีของไอลา ไครู้สึกเหมือนร่างกำลังจะละลายกลายเป็นแก้วเหลวที่ถูกหลอมใหม่ในความว่างเปล่า ท่ามกลางความเจ็บปวดที่เย้ายวนจนแทบเสียสติ นิมิตหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในมโนสำนึกของเขาอย่างชัดเจนและรุนแรง
ไคมองเห็นเกาะไซเรนโฮปผ่านม่านแสงมุก... เมืองท่าที่เขาเคยอาศัยอยู่บัดนี้กำลังตกอยู่ในสภาวะของการถูกย่อยสลาย ภายใต้ฟากฟ้าที่เป็นสีชมพูหม่นสลับกับพายุสีดำขลับที่ม้วนตัวลงมาแตะผิวน้ำ ทะเลเบื้องบนเริ่มเดือดพล่านด้วยแรงกดดันจากมิติที่ซ้อนทับ เขาเห็นภาพของชาวเกาะที่เขาเคยรู้จัก ลุงเบิร์ตที่ท่าเรือ, เอเลน่าที่ร้านขายของ—ทุกคนยืนนิ่งค้างเหมือนหุ่นขี้ผึ้งก่อนที่ร่างกายจะเริ่ม "เปลี่ยนสถานะ" ผิวหนังของมนุษย์เหล่านั้นปริแตกออกเหมือนดินที่แห้งผากสลับกับแสงสีมุกที่ปะทุออกมาจากภายใน ก่อนจะสลายกลายเป็นธุลีแสงที่พุ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรเพื่อมุ่งตรงมายังครรภ์ที่เขากำลังสัมผัสอยู่
ทุกหยดเลือดที่หลั่งริน ทุกเสียงกรีดร้องที่โอดครวญ ทั้งหมดถูกแปรสภาพเป็นพลังงานดิบที่ลำเลียงผ่านเส้นใยสีเงินลงมาหล่อเลี้ยง "ความลับ" ที่ขยับเขยื้อนอยู่ใต้ฝ่ามือของเขา
ภายใต้เยื่อบุผิวที่บางใส ไคมองเห็นรูปทรงเรขาคณิตที่บิดเบี้ยวเริ่มดันตัวออกมาจากภายในหน้าท้องของไอลาอย่างดิบเถื่อน มันไม่ใช่การดิ้นของทารก แต่คือการ "จัดระเบียบมิติใหม่" รอยนูนเหล่านั้นแหลมคมและเปลี่ยนแปลงรูปทรงตลอดเวลา ราวกับสิ่งที่อยู่ข้างในคือเครื่องจักรมีชีวิตที่สร้างจากแสงดาวและความมืด ทุกครั้งที่มันขยับ หน้าท้องของไอลาจะตึงเปรี๊ยะจนเห็นเป็นเหลี่ยมมุมที่คมกริบของโลกใหม่ที่กำลังจะถอดรหัสออกมาจากร่างกายของเธอ ไคจ้องมองความสยดสยองที่วิจิตรนั้นด้วยสายตาที่คลุ้มคลั่ง เขาเริ่มเห็นภาพสะท้อนของเนบิวลาสีม่วงครามและกลุ่มก๊าซสีทองหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นอยู่ในท้องของเธอ ทุกจังหวะหายใจของไอลาคือการระเบิดตัวของดวงดาวนับพันล้านดวงที่เกิดขึ้นและดับไปภายใต้ผิวหนังเพียงชั้นเดียว
ร่างกายของไคในตอนนี้โปร่งแสงจนมองเห็นโครงกระดูกที่กลายเป็นแก้วใสสะท้อนแสงสีเงิน เขากลายเป็น "ส่วนขยายของครรภ์ดาราสูญ" มวลสารมุกที่โอบรัดเขาเริ่มเย็บวิญญาณของเขาเข้ากับระบบประสาทของไอลาจนแยกไม่ออกว่าจุดไหนคือผิวหนังของเขา และจุดไหนคือรัศมีของเธอ ไคหลับตาลงรับเอาความร้อนรุ่มของดาราจักรที่กำลังจะระเบิด สัมผัสถึงความถี่ที่ดิบเถื่อนที่เต้นเร้าอยู่ในข้อมือของเขาเอง
"จงสัมผัสสิ่งที่กำลังจะถือกำเนิดขึ้นในตัวฉัน..." เสียงของไอลาดังก้องสะท้อนอยู่ในแก่นกลางของดวงจิต เป็นสัญญาณสุดท้ายจากดวงดาวที่กำลังดับสูญที่บอกเขาว่า โลกใบเดิมจบสิ้นลงแล้ว และเขาก็คือเศษซากสุดท้ายที่เหลืออยู่เพื่อเป็นพยานและเป็นเชื้อเพลิงในการจุติครั้งนี้ ไคปล่อยให้มวลสารมุกปิดบังดวงตาของเขาจนทุกอย่างกลายเป็นสีมุกสว่างจ้า เขายอมสยบต่อความวินาศที่สวยงามที่สุดเท่าที่จักรวาลเคยสร้างมา ขณะที่สติสัมปชัญญะสุดท้ายกำลังจมดิ่งลงไปในครรภ์ที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้เป็นจุลเพื่อกำเนิดใหม่
