[พยานพราย ในครรภ์สมุทร - The Glimmering Witness in the Ocean's Womb]
ความจริง: ทะเลไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันกำลังตั้งครรภ์...
ความลับ: ดวงดาวไม่ได้อยู่บนฟ้า แต่กำลังจะร่วงลงมาหาพวกเรา...
พยาน: เด็กสาวที่มีรอยแยกตามลำคอและดวงตาสีครามจัด...
ท่ามกลางพิธีเต้นรำที่บิดเบี้ยวของชาวบ้านและเสียงเพรียกจากก้นบึ้ง ไอลากลายเป็นแขกคนสำคัญเพียงหนึ่งเดียวในงานเลี้ยงที่มนุษย์ไม่ได้รับเชิญ นี่คือเรื่องราวการเดินทางของพยานหนึ่งเดียว ผู้ต้องแบกรับความลับของโลกไว้... ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกัดกิน
"อย่ามองหาปลาในทะเล... เพราะสิ่งที่คุณจะเจอ คือจุดจบของมนุษยชาติ"
ไซไฟ,แฟนตาซี,ลึกลับ,ระทึกขวัญ,มหาสมุทร,สยองขวัญ,ผจญภัย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
แสงแดดยามเย็นของเมืองไซเรนโฮปไม่ได้ให้ความอบอุ่น แต่มันกลับทำให้ไอลาแสบร้อนผิวหนังจนอยากจะกระโดดลงไปในถังน้ำเกลือเสียให้รู้แล้วรู้รอด
เธอนั่งอยู่ที่ม้านั่งไม้ผุๆ หลังตลาดปลา พยายามดึงแขนเสื้อลงมาให้ปิดถึงข้อมือที่สุด แต่ความเจ็บปวดจากการที่เนื้อผ้าเสียดสีกับ "เกล็ดมุก" ที่เริ่มแข็งตัวและคมกริบ ทำให้เธอเผลอร้องครางออกมาเบาๆ
“ไอลา! อยู่นี่เอง ฉันตามหาตั้งนาน” เสียงของไคดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่เดินตรงเข้ามาหา ในมือของเขามีถุงกระดาษที่ส่งกลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่ เขานั่งลงข้างเธอโดยไม่รอคำเชิญ
“หน้าเธอซีดมากเลยนะพักนี้... อากาศมันร้อนไป หรือว่าเธอไม่สบายจริงๆ?” ไคเอื้อมมือจะมาแตะหน้าผากเธอด้วยความเคยชิน
ไอลาสะดุ้งสุดตัว เธอเบี่ยงหน้าหลบและถอยกรูดไปจนชิดขอบม้านั่ง “ฉัน... ฉันโอเคไค แค่นอนน้อยน่ะ”
“โกหกไม่เนียนเลยนะ” ไคขมวดคิ้ว สายตาของเขาเหลือบไปเห็นบางอย่างที่โผล่พ้นแขนเสื้อของไอลาออกมา มันคือแสงสะท้อนวาววับที่ดูไม่เหมือนผิวหนังมนุษย์ “นั่นอะไรน่ะ? ข้อมือเธอไปโดนอะไรมา?”
“ไม่มีอะไร!” ไอลาพยายามซ่อนมือไว้ข้างหลัง แต่ไคเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แต่ทว่ามั่นคง
บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงัด... ไคนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่เมื่อเห็นแผ่นเกล็ดสีมุกละเอียดที่เรียงตัวซ้อนกันอย่างงดงามแต่น่าประหลาดใจอยู่บนผิวหนังของเธอ มันส่องประกายล้อกับแสงแดดเป็นสีรุ้งจางๆ
“ไอลา... นี่มัน...” ไคพึมพำอย่างไม่เชื่อสายตา เขาเผลอเอานิ้วลูบเบาๆ ความเย็นเฉียบของมันทำให้เขาสะดุ้ง “เธอเป็นโรคอะไรหรือเปล่า? ทำไมผิวเธอถึงเป็นแบบนี้?” ไอลาใจสั่นรัว เธออยากจะสะบัดมือหนีแต่เรี่ยวแรงกลับหายไปเฉยๆ
ในวินาทีนั้นเอง "กระแสสีเงิน" ในอากาศรอบตัวไคเริ่มปั่นป่วน เส้นแสงสีเงินพุ่งออกมาจากหน้าอกของเขาและพยายามจะ "เกี่ยวกระหวัด" เข้ากับเกล็ดบนข้อมือของเธอ เธอมองเห็นความสับสนและความกลัวที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขาผ่านเส้นแสงเหล่านั้น มันชัดเจนจนเธอรู้สึกอึดอัด
“ปล่อยเถอะไค... นายไม่เข้าใจหรอก” ไอลาพยายามเค้นเสียงบอก “มันไม่มีหมอคนไหนรักษาได้หรอก เพราะฉันไม่ได้ป่วย...”
“ถ้าไม่ป่วยแล้วมันคืออะไร? เธอจะกลายเป็น... กลายเป็นอะไรไปน่ะไอลา?” น้ำเสียงของไคสั่นเครือ มันมีความโหยหาและความเจ็บปวดปนอยู่ในนั้น
ก่อนที่ไอลาจะทันได้ตอบ เสียง "หึ่ง" ในหัวของเธอก็ดังกระหึ่มขึ้นจนเธอต้องยกมืออีกข้างขึ้นอุดหู ท้องฟ้าเหนือเมืองไซเรนโฮปที่เคยเป็นสีส้มอมชมพูพลันถูกฉีกขาดด้วยเส้นแสงสีม่วงครามที่ม้วนตัวเป็นเกลียว กระแสสีเงินนับล้านเส้นพุ่งลงสู่ทะเลอย่างรุนแรงยิ่งกว่าวันไหนๆ
ปลานับหมื่นตัวที่ไอลาเห็นด้วยตาเพียงคนเดียวเริ่มกระโดดขึ้นเหนือน้ำอย่างบ้าคลั่ง พวกมันไม่ได้กระโดดเพื่อหนีตาย แต่มันกำลัง "ถวายตัว" ให้กับบางสิ่งที่กำลังเคลื่อนที่อยู่ใต้ทะเลลึก
“มาแล้ว...มาแล้ว..มาแล้ว...” ไอลาพึมพำ ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีครามจัดจนไม่มีสีขาวหลงเหลือ
“ใครมา? ไอลา! เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ!” ไคพยายามเขย่าตัวเธอ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังจับต้องก้อนน้ำแข็งที่กำลังขยายตัว
ไอลาสะบัดมือออกจากการเกาะกุม เธอถอยหลังไปทางหน้าผา สายตาของเธอไม่ได้มองไคอีกต่อไป แต่มองไปยังเส้นขอบฟ้าที่ความมืดกำลังคืบคลานเข้ามา
เธอรู้ดีว่าเปลือกของความเป็นมนุษย์กำลังจะแตกออกจนหมดสิ้น และไค... ก็เป็นได้เพียง "พยาน" ที่มองเห็นแค่ความสลายของเธอ โดยที่เขาไม่มีวันเข้าใจความงดงามที่เธอกำลังจะไปเผชิญ
