คุณอาสาวบ้านไร่ มีอีบุ๊ค meb - ตอนที่ 40 โดย มลพิสุทธิ์. @Plotteller

"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย" ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย "ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง" กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด

คุณอาสาวบ้านไร่ มีอีบุ๊ค meb - ตอนที่ 40 โดย มลพิสุทธิ์. @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

รัก,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ยูริ,รักโรแมนติก,รัก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

แท็คที่เกี่ยวข้อง

รายละเอียด

ผู้แต่ง

มลพิสุทธิ์.

เรื่องย่อ

“หลินจะกลับพร้อมอาไหม”

ยามิกาโทรบอกลินลดาเธอขี้เกียจเดินไปเรียกหลานสาวแล้ว อีกอย่างนายแทนไทก็คงจะไม่อยากเจอหน้าเธอด้วย สงสัยคงกลัวที่เธอว่าให้วันนั้น

(กลับค่ะ)

“จะกลับบ้านก็เดินมา ถ้าไม่มาเดี๋ยวนี้ อากลับก่อนนะ”

(เดี๋ยวสิค่ะ หลินจะเดินไปเดี๋ยวนี้แหละ คนแก่อะไรใจร้อนจัง)

ตี๊ด (เสียงยามิกากดวางสาย)

“อะไรของอาเนี่ย”

ลินลดาพูดกับโทรศัพท์ ด้วยความไม่เข้าใจอารมณ์ของคุณอาสาว

“แทนเรากลับก่อนนะ คุณอาโทรเรียกแล้ว”

“อืม”

แทนไทตอบเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้ม

บอกลาแทนไทแล้ว ลินลดาก็รีบเดินไปหาคุณอาที่อยู่อีกไร่หนึ่ง ที่อยู่ติดกัน

“พักนี้มึงดูหน้าตากำลังมีความรักนะ”

พนาพรเอ่ยทักเพื่อน

“หน้าตาดูมีความรักยังไงของมึง”

ยามิกาถามเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ

“ก็มึงไม่เหมือนเมื่อก่อนไง ดูมีความสุข หน้าดูอิ่ม มีออร่าเหมือนคนกำลังมีความรัก”

“มึงคิดไปเองรึเปล่า คนอย่างกูเนี่ยนะจะมีความรัก บ้าหรือเปล่า”

“มึงต้องมีคนที่แอบชอบอยู่ใช่ไหม บอกมาเลยนะ ไม่งั้นหน้ามึงไปฟ้องออกมาแบบนี้หรอก ถึงมึงจะเก็บมันเก่งสักแค่ไหน มันก็ต้องมีวันหลุดสักครั้งละว้า ว่ามึงกำลังมีความรัก ปกติก็พูดน้อย หน้านิ่ง เงียบไม่ค่อยพูดกับคนที่ไม่ค่อยสนิทด้วย ตั้งแต่มีน้องหลินมาอยู่ด้วย หน้ามึงดูมีความสุขกว่าเมื่อก่อน เอ๊ะหรือว่ามึงจะชอบน้องเขา”

“ไม่ได้ชอบ มึงน่ะคิดไปเอง หลินเป็นหลานกูนะเว้ย มึงก็พูดไป มึงคิดว่าหลินจะชอบผู้หญิงหรือไง”

ยามิกาแก้ต่างให้ตัวเองไม่ให้มันจับได้ว่าเธอกำลังชอบใครบางคนอยู่ หารู้ไม่ว่าลินลดาที่กำลังเดินเข้ามาหายามิกานั้น ก็หยุดชะงักทันทีที่ได้ยินอาหยกพูดแบบนั้น อกข้างซ้ายของเธอมันรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที ที่ได้ยินว่าอาหยกไม่ได้รักเธอ แล้วที่ผ่านมาล่ะมันคืออะไร เธอได้แต่คิดในใจด้วยความสับสน ละคนเสียใจ ตกลงคนที่คนอาพูดถึงคือใครกันแน่

“ข้อหลังที่มึงพูดมากูก็ไม่รู้วะ ตกลงมึงไม่ได้ชอบน้องหลินใช่ไหม”

“เออ! ชัดพอไหมเพื่อน”

คำตอบครั้งที่สองยิ่งทำให้ใจเธอเจ็บ ตอบเน้นขนาดนี้ เธอเชื่อแล้วว่า อาหยกไม่ได้ชอบเธอจริง ๆ

“ชัดมาก ๆ เลยคร้าบเพื่อน ตกลงมึงไม่ได้มีความรักจริง ๆ ใช่ปะ”

พนาพรถามด้วยความไม่แน่ใจ ในคำบอกกล่าวของเพื่อนสาว ดูยังไงมันก็ไม่เหมือนเมื่อก่อน ทรงแบบนี้ มันต้องมีอะไรที่เขาไม่รู้แน่ ๆ

“จริงที่สุด”

“อ้าวน้องหลินทำไมไปยืนอยู่ตรงนั้นครับ”

พนาพรเอ่ยทักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นลินลดาหยุดยืนอยู่ไม่ไกล ยามิกาที่ยืนคุยกับเพื่อนอยู่หันหน้าไปมองลินลดาด้วยความตกใจเล็กน้อย เรื่องที่เธอคุยกับพนาพร หลินคงได้ยินแล้วสินะ ถ้ารู้ว่าหลินกำลังเดินมาหาเธอเร็วขนาดนี้ เธอไม่น่าตอบคำถามมันเลย

น่าจะเงียบปากไว้ ไม่รู้ว่าหลินคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ดูทำหน้าเข้าคงงอนเธอแล้วจริง ๆ ใช่ไหม ยามิกาได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ กับตัวเองที่ทำให้หลินโกรธ เห็นแบบนั้นยามิกาก็เดินไปหาหลานสาว

ลินลดาถอยหลังเล็กน้อย ที่คุณอาเดินเข้ามาใกล้เธอ

“กลับบ้านกันหลิน”

ยามิการ้องเรียกลินลดาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ค่ะ”

เธอตอบคุณอาไปด้วยใบหน้าปกติ แต่ในใจเธอในตอนนี้ไม่ได้ปกติเหมือนใบหน้า เธอไม่อยากเดินกลับบ้านกับคุณอาเลย แต่เธอก็ต้องเดินไปหาคุณอาโดยที่ไม่มีอะไร ทั้ง ๆ ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เมื่อได้รู้ความจริง จากปากอาหยก

“เป็นอะไรรึเปล่าหลิน”

ยามิกาถามคนข้างกายด้วยความผิดปกติ เมื่อเธอรู้สึกว่าอามรมณ์ของหลินเปลี่ยนไปเมื่ออยู่กับเธอ ไม่เหมือนเมื่อก่อน เธอรู้สึกได้ ถึงใบหน้าของหลินจะดูเหมือนเดิมก็ตาม

คงจะงอนเธอสินะ ถึงได้เป็นแบบนี้

“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”

เมื่ออยู่กันสองคน ลินลดาก็ไม่คิดจะปกปิดใบหน้าของตัวเองอีกต่อไป เธอทำหน้าบึ้งตึงใส่อาหยก

พร้อมกับตอบยามิกาน้ำเสียงราบเรียบ

“ไม่ได้เป็นแล้วทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น อาไปทำอะไรให้หลินโกรธเหรอ บอกอาได้นะ”

เธอรู้ว่าลินลดาโกรธอะไรเธอ เธอก็แค่ถามดู เพื่อว่าหลินนั้นจะบอกเธอจริง ๆ

“ไม่มีค่ะ”

ลินลดาปากแข็งไม่ยอมบอกยามิกา

“หลินมีอะไรทำไมไม่บอกอา”

ยามิกาเดินเข้าไปคว้าแขนลินลดาไว้ เมื่อหลินจะเดินหนีเธอไป

“ปล่อยนะคะ”

เธอบอกคนตรงหน้าด้วยใบหน้าหงุดหงิด

“ไม่ปล่อยจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง”

ยามิกาพูดเสียงเข้ม พร้อมกับจับแขนของหลานสาวแรงขึ้น

“หลินเจ็บนะคะ ถ้าจะมาเค้นเอาคำตอบกันแบบนี้ หลินไม่ชอบ ไม่มีอะไรจะคุยกับอาด้วย”

ลินลดาพูดด้วยใบหน้าโมโห พร้อมกับสะบัดแขนออกจากมือปลาหมึกของคุณอา

ยามิกายอมปล่อยแขนหลานสาวแต่โดยดี ทำให้แรงที่ลินลดาสะบัดมือของเธอนั้นไปโดนข้างลำตัวเธออย่างแรง แต่ยามิกาก็ไม่ได้สนใจอะไร

“ได้ งั้นเราก็ไม่ต้องมาพูดคุยกันอีก อาคงไม่ใช่คนสำคัญสำหรับหลินสินะ หลินถึงไม่ยอมบอกอา ว่าหลินเป็นอะไร”

ยามิกาพูดด้วยความโกรธ พูดจบเธอก็เดินออกไปเลย ทิ้งให้ลินลดารู้สึกสับสน ตกลงว่าใครโกรธใครกันแน่

“ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูดสิ”

ลินลดาตะโกนไล่หลังยามิกา

ถึงจะรู้สึกเสี

ยใจยังไง เธอก็ไม่ไปง้ออาหยกก่อนหรอก ก็เธอเป็นคนโกรธอาหยกก่อน ยามิกานั้นแหละต้องมาง้อเธอ

สารบัญ

เนื้อหา

ตอนที่ 40

ลินลดาเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นป้านวลกำลังเดินถือไม้กวาดลงมาจากชั้นบน เธอเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่ได้สนใจนวลวรรณที่กำลังเดินลงมาสวนกันกับเธอพอดี

“คุณหยกกินอาหารที่คุณหลินทำเป็นยังไงบ้างคะ”

นวลวรรณถามด้วยรอยยิ้มด้วยความอยากรู้

“ไม่ได้กินค่ะ อาหยกคงจะชอบอาหารที่อาไกรเอามาให้มากกว่า”

ลินดลาพูดด้วยใบหน้าบึ้งตึง ด้วยความประชดถึงใครบางคนที่น่าจะชอบของที่ไกรศรซื้อมาให้มากกว่าของเธอ พูดว่าอร่อยมาก แล้วยังยิ้มหวานให้เขาอีก

‘หึ คงจะชอบเขามากล่ะสิ’

ลินลดาคิดในใจ

ไหนบอกว่าไม่ชอบและรำคาญไกรศรไง ถึงขั้นจ้างเธอมาเป็นแฟนหลอก ๆ เพื่อตบตา ทำไมอาหยกถึงได้เปลี่ยนใจไปรักเขาไวแบบนี้ ที่ผ่านมาอาหยกจ้างเธอมาเพื่ออะไรกัน ถ้าสุดท้ายจะทำแบบนี้ ไม่ต้องมาจ้างเธอก็ได้ รู้ไหมว่าการที่อาหยกทำแบบนี้มันทำให้เธอเสียใจ และเจ็บไปพร้อมกัน มาเล่นกับใจเธอแบบนี้ เธอก็เจ็บเป็นนะ

คิดแล้วลินลดาก็อยากจะร้องไห้ แต่เธอร้องไห้ตอนนี้ไม่ได้ เธอไม่อยากให้ป้านวลถามว่าเป็นอะไรทำไมถึงร้องไห้ และเธอไม่อยากให้นวลวรรณเห็นตอนที่เธอร้องไห้ด้วย

“อ้าว แล้วปิ่นโตล่ะคะไปไหน”

นวลวรรณร้องออกมาด้วยความผิดคาด เธอก็นึกว่าเจ้านายของเธอได้กินอาหารที่เธอและลินลดาทำให้จนหมดแล้ว ที่ไหนได้มันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด มิน่าล่ะคุณหลินถึงทำหน้าไม่สบอารมณ์แบบนี้

แต่เอ๊ะทำไมแววตาของคุณหลินถึงได้เศร้าแบบนี้กันนะ

นวลวรรณคิดวิเคราะห์ในใจอย่างสังเกตสีหน้าของคนที่ยืนอยู่ต่อหน้าเธอ

“พี่พนาเอาไปกินในไร่ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วหลินขอตัวนะคะ”

ลินลดาว่าอย่างคนที่เกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ พูดจบเธอก็รีบเดินขึ้นไปบนห้องทันที ไม่รอให้นวลวรรณตอบรับหรืออะไรทั้งนั้น ตอนนี้เธอไม่ไหวแล้ว เธออยากขึ้นห้อง ไปร้องไห้คนเดียว

นวลวรรณมองตามหลังลินลดาที่รีบเดินขึ้นไปด้วยความสงสัย เธอเห็นน้ำตาที่มันคลออยู่เหมือนจะไหลออกมาแต่ก็ไม่ไหล

คงจะไปร้องไห้นั้นแหละ ถึงได้รีบขอตัวขึ้นไปบนห้อง ว่าแต่ร้องไห้เรื่องอะไร นวลวรรณถามตัวเองในใจด้วยความอยากรู้ เธอเก็บความสงสัยไว้ในใจ แล้วเดินเอาอุปกรณ์ทำความสะอาดไปเก็บไว้ที่เดิม เสร็จแล้วเธอก็กลับบ้านพัก

ลินลดาเข้ามาในห้องแล้วน้ำตาที่กลั้นไว้ก็รินไหลลงมา เธอเช็ดมันออกอย่างลวก ๆ แล้วเธอก็เดินขึ้นเตียงนอนอย่างคนที่เจ็บปวดหัวใจ เธอนอนร้องไห้หลายนาที

จนปวดหัว น้ำมูกไหล และตาบวม

ลินลดาไม่ได้สนใจ เธอยังคงนอนร้องไห้ต่อ อย่างคนต้องการที่จะปลดปล่อยความเศร้า และความเสียใจออกมา ลินลดาร้องไห้จนพอใจแล้ว เธอก็หยุดร้องแล้วเดินไปหยิบกระดาษทิชชูที่อยู่ข้างเตียงขึ้นมาซับน้ำตาที่มันเหนียวเนอะนะออกอยู่ข้างแก้มอย่างช้า ๆ ถ้าทำแรงแก้มของเธอจะรู้สึกเจ็บนิด ๆ เนื่องจากเธอเอามือเช็ดน้ำตาซ้ำ ๆ จนแก้มเริ่มแดง และรู้สึกเจ็บขึ้นมาถ้าเอามือหรือกระดาษทิชชู่มาเช็ดที่แก้มอีกครั้ง มันก็จะเจ็บ

“เราไม่ควรมาร้องไห้เสียใจแบบนี้หลิน”

ลินลดาบอกตัวเอง

เธอไม่ควรมาเสียน้ำตาให้กับยามิกา เพราะเธอกับอาหยกยังไม่ได้เป็นอะไรกัน แล้วก็ไม่มีความชัดเจนอะไรด้วย มีแต่เธอที่รักอาหยกอยู่ฝ่ายเดียว เธอรักอาหยกเอง แล้วก็เจ็บเองคนเดียว โดยที่ยามิกาไม่ได้รู้สึกเสียใจเหมือนกับเธอเลย เธอไม่น่าเผลอใจไปรักเพื่อนของพ่อเลย มันไม่ควรเป็นอย่างนั้นตั้งแต่แรก อาหยกเป็นผู้หญิงทำไมเธอต้องหลงรักผู้หญิงด้วย เธอไม่เข้าใจตัวเองเลย ผู้ชายหล่อ ๆ มีตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมเธอถึงไปชอบผู้หญิงที่อายุเยอะกว่าตั้งหลายปี ลินลดาคิดแล้ว เธอก็ลุกเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ

“เราต้องตัดใจให้ได้หลิน”

ลินลดาบอกตัวเองในกระจก

“อาหยกไม่ได้รักเรา เขาบอกชัดเจนแล้ว ว่าไม่ได้คิดอะไรกับเรา”

ลินลดามองตัวเองในกระจก พรางพูดกับตัวเองด้วยความแน่วแน่ แต่ในใจของเธอนั้นมันไม่ได้เป็นอย่างที่พูดเลยสักนิด เธอแค่พูดเพื่อให้ตัวเองนั้นตัดใจให้ได้ แต่ในความเป็นจริงนั้น มันตัดใจยากมาก

พูดแล้วน้ำตาก็คลอหน่วยออกมา

ก๊อก ก๊อก

ลินลดาได้ยินเสียงเคาะประตู เธอก็เอาน้ำมาล้างหน้าอีกรอบ เพื่อกลบเกลื่อนน้ำตาที่มันยังอยู่ในตา ถึงมันจะปกปิดไม่ได้ก็เถอะ เพราะยังไงป้านวลก็ต้องรู้อยู่ดี เพราะตาของเธอนั้นมันบวมจากการร้องไห้ แถมตาของเธอมันก็แดงอีกด้วย เธอเดินไปเปิดประตู ก็เป็นป้านวลจริง ๆ อย่างที่เธอคิดไว้ เธอไม่รู้ว่าอาหยกจะกลับบ้านเมื่อไหร่ และเธอก็ไม่อยากจะรู้ด้วย

“เที่ยงแล้วนะคะ ลงไปกินข้าวค่ะ ป้าทำแกงเขียวหวานไว้ให้คุณหลินทานค่ะ”

นวลวรรณมองใบหน้าของลินลดาแล้วเอ่ยบอกคนตรงหน้าด้วยสีหน้าปกติ เธอไม่ได้เอ่ยถามหรือทักอะไรที่เห็นตาของคุณหลินนั้นบวมแดง

“หลินไม่ค่อยหิวน่ะคะ ถ้าป้านวลอยากกินก็เอาไปกินได้เลยนะคะ”

ลินลดาบอกด้วยใบหน้าปกติ เธอไม่หิวจริง ๆ และเธอก็ไม่อยากกินอาหารด้วย เธอกินไม่ลง

“ทำไมล่ะคะ คุณหย เอ่อ… ไม่กินก็ไม่กินค่ะ”

นวลววรณจะเกือบหลุดบอกไปแล้ว แต่เธอก็รีบแก้ตัวอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้มีพิรุจ

ลินลดาขมวดคิ้วด้วยความสงสัยกับการที่ป้านวลหยุดพูดขึ้นมากระทันหัน ทำตัวเหมือนมีพิรุจอะไรสักอย่าง

“งั้นป้าขอตัวไปกินแกงเขียวหวานก่อนนะคะ เดี๋ยวมันจะเย็นเสียก่อน”

ลินลดากำลังเอ่ยปากถาม แต่ป้านวลก็รีบพูดขึ้นมาก่อน พอพูดจบก็รีบลงไปข้างล่างทันทีเหมือนกลัวว่าเธอจะรั้งไว้

แต่ก็ชั่งเถอะ เธอคงคิดมากไปเอง เหมือนเมื่อกี้ป้านวลจะออกเสียงว่าหยกนะ เธอได้ยินไม่ค่อยชัด มันคงไม่ใช่หรอก เธอคงเสียใจจนได้ยินชื่อของอาหยก หลังจากนี้เธอต้องตัดใจจากอาหยกให้ได้ ลินลดาบอกตัวเอง แล้วกลับไปล้มตัวลงนอนบนเตียงด้วยความเหม่อลอย จิตใจของเธอไม่อยากจะทำอะไร อยากจะนอนอยู่บนเตียงให้ถึงตอนเช้าจนของพ่อมารับเธอ และไม่อยากลงไปข้างล่างจนกว่าพ่อกับแม่จะมาถึงบ้านยามิกา อีกอย่างเธอก็ไม่อยากลุกไปไหนทั้งนั้น แล้วเธอก็ปล่อยใจไปตามที่ตัวเองคิด