"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด
รัก,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ยูริ,รักโรแมนติก,รัก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนที่ 3
09:00
"พ่อกับแม่ไปก่อนนะลูก อยู่กับอาเขาก็ทำตัวดี ๆ นะ"
กันยารัตน์เอ่ยบอกลูกสาวด้วยรอยยิ้ม และเขาไปสวมกอดลินลดาด้วยความรัก
"ค่ะ"
"มีอะไรก็โทรมาบอกพ่อนะลูก"
"ค่า เดินทางปลอดภัยนะคะ"
ลินลดาบอกคนทั้งสองด้วยรอยยิ้ม และเธอก็เดินไปส่งพ่อกับแม่ที่รถ
"ถ้าถึงที่โน้นแล้ว แม่จะโทรหานะลูก ถ้าเสร็จงานเมื่อไหร่แม่จะรีบกลับมาเลย"
กันยารัตน์หันมาบอกลูกสาวก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถ ลินลดาได้แต่มองรถของพ่อกับแม่ขับออกไป พลางถอนหายใจออกมา อยู่แค่อาทิตย์เดียวเอง แกต้องอดทนอยู่ให้ได้ ไม่รู้ว่าคุณอาจะใจดีกับเธอหรือเปล่า หรือไม่เธอก็อาจจะอยู่ที่นั่นได้ไม่ถึงเจ็ดวัน แต่ยังไงซะ ถ้าเธอไม่ชอบเธอจะกลับบ้านทันที ลินดลาได้แต่ปลอบใจตัวเอง
และขึ้นไปเก็บของต่อบนห้อง เมื่อคืนเธอยังเก็บของไม่เสร็จเพราะคิดเรื่องนี้เนี่ยแหละ เมื่อเธอเก็บของใส่กระเป๋าหมดแล้ว ลินลดาก็เดินไปล็อคหน้าต่างประตูไว้ให้แน่นหนา ถ้าคุณอามารับเธอจะได้ไปกันเลย ไม่ต้องมาปิดประตูหน้าต่างอีก พอทำเสร็จหมดทุกอย่างแล้ว เธอก็ไปนั่งรอยามิกาที่โซฟา
ครืน ครืน
"ว่าไงเพื่อน"
ยามิกาทักทายเพื่อนสมัยเรียนน้ำเสียงสดใส
(มึงถึงไหนแล้ววะ)
"กูถึงกรุงเทพแล้ว กำลังทำธุระอยู่ ตอนบ่ายเดี๋ยวกูไปรับลูกมึง"
(เออ ๆ ดูแลมันดี ๆ ด้วยนะ มีอะไรโทรมาบอกกูได้ เดี๋ยวกูโอนเงินให้ค่าดูแลยัยหลินให้)
"ไม่เป็นไรเว้ย ไม่ต้องโอนมาก็ได้"
ยามิกาปฏิเสธเพื่อน แค่ให้หลานมาอยู่ด้วยไม่จำเป็นต้องโอนเงินมาให้ก็ได้ ที่ไร่ของเขามีข้าวให้กินทุกมื้อ มีผักให้เก็บกิน แถมยังมีผลไม้ให้กินด้วย เธอไม่อยากให้เพื่อนต้องโอนเงินมา แค่นี้เอง เธอดูแลลูกมันได้สบาย
(ไม่ได้ กูจะโอนให้มึงตอนนี้แหละ แค่นี้นะ กูจะขึ้นเครื่องแล้ว)
"เดินทางปลอดภัยนะมึง"
ยามิกาว่าจบเพื่อนชายก็กดวางสายไปทันที
ติ้ง
"บอกว่าอย่าโอนมา ก็ยังจะโอนมานะมึง นึกว่าจะโอนมาแค่พันสองพัน"
ยามิกาบ่นให้เพื่อน มันโอนมาให้เธอตั้งหมื่นหนึ่ง อะไรจะโอนเยอะขนาดนั้น แต่ไม่เป็นไร ถ้าหลานเธอไม่มีเงิน ค่อยเอาเงินนี่ให้ก็ได้
13:00
ยามิกาเปิดประรั้วบ้านเพื่อนออก และขับรถเข้าไปจอดในบ้าน เธอเดินมาที่ประตูที่ยังปิดอยู่ เหมือนว่าไม่มีใครอยู่ในบ้านเลย เธอยกมือขึ้นเคาะประตูสองสามครั้ง ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากด้านใน เธอรออยู่หน้าประตูอยู่นาน ก็ไม่มีใครออกมาเลย เธอเลยตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป มันไม่ได้ล็อค
ยามิกาเดินเข้ามาในบ้าน ก็เห็นเด็กผู้หญิงกำลังนอนหลับอยู่บนโซฟา ข้าง ๆ โซฟามีกระเป๋าสองใบวางอยู่ที่พื้น เธอเดินเข้าไปใกล้ ๆ จะไปหาหลานสาว อยู่ ๆ ขาข้างหนึ่งของเธอก็เกิดลื่นขึ้นมา
"ว้าย!"
ยามิกาล้มลงกับพื้นดีที่หน้าของเธอไม่ไปกระแทกหน้าของหลานสาวที่กำลังนอนอยู่ แต่หน้าของเธอก็เกือบจะโดนขอบโซฟา
"โอ้ย! ซวยอะไรวะเนี่ย"
เธอสถบออกมาอย่างคนอารมณ์เสีย ที่อยู่ ๆ เธอก็ลื่นล้มขึ้นมา เพราะพื้นมันลื่น
ลินลดาลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงคนพูด เธอเห็นหน้าผู้หญิงอยู่ใกล้ ๆ หน้าของเธอ ก็ตกใจตาเบิกกว้าง
รีบลุกขึ้นนั่งทันที
"แกเป็นใครเขามาในบ้านฉันได้ยังไง!"
ลินลดาลุกขึ้นยืนถามผู้หญิงผมสั้นสีดำ หน้าตาดี ผิวสีแทน ดวงตาคมเฉี่ยว จมูกโด่ง
คิ้วหนาดกดำเหมือนผู้ชาย
ยามิกาได้ยินแบบนั้นก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
"อาไม่ใช่โจร อามารับหนูไปอยู่ที่ไร่"
ยามิกาอธิบายให้หลานฟัง พร้อมกับจับก้นดตัวเองไปด้วยความเจ็บที่ลื่นล้มเมื่อกี้
"เออ หลินขอโทษนะคะ แล้วคุณอาลงไปนั่งแบบนั้นทำไมคะ หลินตกใจหมด นึกว่าโจรขึ้นบ้าน"
ลินลดาขอโทษคุณสาวแล้วยิ้มบาง ๆ ออกมาอยากรู้สึกผิดที่เข้าใจผิด
"อาลื่นล้มน่ะ อาชื่ิอยามิกานะ เรียกอาว่าหยกก็ได้"
ยามิกาแนะนำตัวกับลูกสาวเพื่อนด้วยใบหน้านิ่ง ๆ ลินลดาเห็นแบบนั้นก็รู้สึกกลัวขึ้นมานิด ๆ ตั้งแต่เห็นหน้าคุณอา เธอก็รู้สึกไม่ดี มันอึดอัด เพื่อนของพ่อคนนี้เธอไม่รู้จัก หน้านิ่งอยู่ตลอดเวลา เหมือนเป็นคนหยิ่ง ๆ และก็ไม่ยิ้มด้วย เวลาพูดก็พูดแข็ง ๆ ราบเรียบยังไงไม่รู้ เหมือนไม่อยากพูดกับเธอ เธอสัมผัสได้ หรือว่าเพิ่งเคยเจอกัน คุณอาก็เลยเป็นแบบนี้
"ค่ะ หนูชื่อลินลดา จะเรียกว่าหลินก็ได้ค่ะ"
เธอบอกคุณอาแล้วยิ้มน้อย ๆ ให้เขา ลินลดาอายุ ยี่สิบสาม ผิวขาว ตาโต สูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบ ผมสีน้ำตาล จมูกโด่ง
ยามิกาเพียงแค่พยักหน้าให้หลานสาว แล้วเดินไปถือกระเป๋าทั้งสองไปเดินออกไปจากบ้าน ลินลดาเห็นแบบนั้นก็เดินตามคุณอาออกไป ไม่ลืมที่จะปิดประตูบ้านด้วย
เธอเห็นยามิกากำลังยกกระเป๋าของเธอใส่ท้ายกระบะรถอยู่ เธอไม่รู้จะทำอะไร ก็เลยเดินไปเปิดประตูข้างคนขับแล้วเข้าไปนั่ง ไม่นานคุณอาก็เปิดประตูเข้ามานั่งประจำที่คนขับ สตาร์ทรถ แล้วขับออกไปจากรั้วบ้าน
"กุญแจรั้ว"
ยามิกาถามลินลดาน้ำเสียงราบเรียบ
ลินลดารีบหากุญแจในกระเป๋า แล้วยื่นให้คุณอาอย่างรีบร้อน จนทำให้พวงกุญแจตกลงไปในซอกเบาะรถข้างกระปุกเกียร์ ลินลดารีบก้มหน้าลงไปหยิบทันที โดยไม่รู้ว่าคุณอาก็ก้มหน้าลงมาหากุญแจเหมือนกัน
ปึก
"โอ้ย!"
ลินลดาร้องออกมาด้วยความเจ็บ เมื่อหัวเธอชนกันกับคุณอา เธอเงยหน้าขึ้นมาดูหน้าผากของคุณอา มันแดงขึ้นมาและมันก็ยังบวมขึ้นมาเล็กน้อย เธอเห็นแบบนั้นก็รีบเอ่ยขอโทษยามิกาทันที
"ขอโทษนะคะ หลินไม่คิดว่าคุณอาจะก้มลงหน้าลงมาหาหลิน เจ็บมาไหมคะ"
"ไม่เป็นไร อาผิดเองที่ก้มหน้าลงไป"
ยามิกาบอกลูกเพื่อนอย่างไม่สนใจ ที่ตัวเองเจ็บตัว มาวันแรก เธอก็เจ็บตัวแล้ว ทั้งลื่นล้มแล้วก็ต้องมาเจ็บหน้าผากอีก ลินดาไม่ได้ตั้งใจเธอรู้ เธอผิดเองที่ก้มหน้าลงไปช่วยหากุญแจ ส่วนที่เธอเจ็บก้นนั้นไม่ใช่เพราะหลานสาว แต่เป็นเธอเองที่ลื่นล้มเอง
"เดี๋ยวอาเก็บเอง"
ไม่นานยามิกาก็คว้านหากุญแจเจอ เธอลงไปจากรถ เพื่อปิดประตูรั้วบ้านเพื่อน แล้วใส่กุญแจล็อคมันเรียบร้อยแล้ว ก็ขึ้นรถแล้วขับออกไปจากบ้าน
ภายในรถลินลดาแอบชำเรืองมองหน้าอาสาว ที่ตอนนี้กำลังมองตรงไปข้างหน้าอย่างตั้งใจ ตั้งแต่ที่คุณอาขับรถออกมา ภายในรถนั้นเงียบสนิทไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลย ถ้าคุณอาไม่พูดเธอก็จะไม่พูดเหมือนกัน ดูสิว่าคุณอาจะพูดไหมระหว่างทาง
เธอก็อยากรู้เหมือนกัน คิดแล้วลินลดาก็มองออกไปนอกหน้าต่าง ผ่านไปสามสิบนาทีลินลดาก็ผลอยหลับไป
ยามิการู้ว่าลินลดาแอบมองเธออยู่บ่อยครั้ง แต่เธอก็ไม่ได้สนใจหันกับไปถามหลานสาว เดี๋ยวไม่นานก็คงจะหยุดมองเธอไปเองนั้นแหละ
