"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด
รัก,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ยูริ,รักโรแมนติก,รัก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนที่ 2
ครืด ครืด
ลินลดาล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง มองดูหน้าจอแล้วกดรับสายทันที
(กูถามพี่โอมแล้ว พี่โอมบอกว่าคงให้มึงมาอยู่ที่คอนโดไม่ได้)
"เพราะอะไรทำไมพี่โอม ถึงไม่ให้กูอยู่ด้วย"
ลินลดาถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอรู้แล้วแหละตั้งแต่ที่โทรไปถามเพื่อน ว่าแฟนมันไม่อยากให้เธอไปอยู่กับนินิวด้วย
(มันมีห้องนอนห้องเดียว พี่โอมบอกว่ามันไม่มีความเป็นส่วนตัว ก็เลยไม่อยากให้มึงมา กูขอโทษจริง ๆ วะหลิน ทำไมมึงไม่ไปเช่าห้องอยู่ล่ะ)
นินิวขอโทษเพื่อนจากใจจริง ลินลดาหันหน้ามองพ่อกับแม่ ที่กำลังมองเธอคุยโทรศัพท์กับเพื่อนอยู่ด้วยความสนใจ เธอเห็นแบบนั้นก็ลุกขึ้นยืน และเดินออกไปคุยโทรศัพท์ในห้องครัว
"กูทำไมแบบนั้นไม่ได้"
(ทำไมวะ)
นินิวถามเพื่อนด้วยความสงสัย
"พ่อกูเป็นห่วง ไม่อยากให้กูอยู่คนเดียว พ่ออยากให้กูไปอยู่กับคุณอาที่อีสาน กูไม่อยากไปก็เลยมาขออยู่กับมึงเนี่ยแหละ แต่ไม่เป็นไร กูเข้าใจแฟนมึงนะ ยังไงกูก็ต้องไปตามที่พ่อบอกนั้นแหละ"
ลินลดาบอกเพื่อน ไม่เป็นไรที่นินิวจะไม่ให้เธออยู่ด้วย เธอเข้าใจแฟนเพื่อน มันคงไม่สะดวกสบายที่จะให้เธออยู่ด้วย ยิ่งมันอยู่กับแฟน แฟนของมันก็ต้องการเป็นความส่วนตัวด้วย ถ้าเธอไปอยู่มันจะเป็นการรบกวนแฟนมันมากเกินไป เธอไม่ทางเลือกแล้ว คงต้องไปตามที่บอกนั้นแลหะ ยังดีที่เพื่อนพ่อเป็นผู้หญิง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อที่เป็นผู้ชาย เกิดเพืื่อนชายของพ่อเธอ คิดจะมาปลุกปล้ำเธอทำยังไง ไม่ใช่ว่าไม่ชอบผู้ชาย แต่เธอกลัว มันจะเหมือนนิยายที่เธออ่านมา ที่หลานสาวไปอยู่กับเพื่อนพ่อและเกิดรักกันขึ้นมา บางเรื่องแค่เห็นหน้ากันก็มองกันด้วยสายตาโลมเลียแล้ว เธอไม่ชอบ จะว่าเธอคิดมากก็ได้ แต่เธอกลัวว่าจะโดนแบบนั้น ยังดี ที่พ่อฝากเธอไว้กับผู้หญิง ยังไงซะผู้หญิงก็ไม่ทำเรื่องแบบนั้นกับเธอแน่นอน ลินลดาคิดในใจ
"ขอบคุณนะ ที่มึงเขาใจพี่โอม ไว้เดี๋ยวกูจะโทรไปเล่นด้วยนะ"
"อืม"
หลังจากที่นินิววางสายไป ลินลดาก็เดินมาหย่อนก้นนั่งลงข้างพ่อด้วยใบหน้าเซ็ง ๆ นิดหน่อย
"ทำหน้าแบบนี้เพื่อนไม่ให้ ไปอยู่ล่ะสิลูก"
กันยารัตน์ถามลูกสาว เมื่อเห็นหน้าตาของลิดลดา ที่บึงตึ้ง
"ค่ะ หนูไม่มีทางเลือกอื่นแล้วใช่ไหมคะ ทำไมพ่อไม่ให้หลิน เช่าห้องอยู่ไปเลย ไม่ต้องไปลำบากคุณอาเขาหรอกค่ะ"
"ไม่ลำบากเลยลูก ไอ้หยกมันเต็มใจที่จะดูแลลูก"
อธิกรบอกลูกสาวน้ำเสียงปกติ
"ไม่ใช่ว่าพ่อไปข่มขู่เขาให้มาดูแลหนูเหรอ"
ลินลดาว่าให้อธิกรอย่างไม่จริงจังนัก
"ที่พ่อไม่อยากให้หลินไปเช่าห้องเอง พ่อเป็นห่วง พ่ออยากให้หลินไปอยู่ กับไอ้หยกที่ไร่ พ่อกลัวลูกจะเบื่อ ที่นั่นมีทั้งสวนปาลม์ ไร่มันสำปะหลัง และไร่อ้อยด้วย และมันยังปลูกดอกมะลิขายด้วย หลินจะได้ไปเปิดหูเปิดตา อยู่แต่บ้านลูกไม่เบื่อเหรอ"
ที่เขาฝากลินดลาไว้กับเพื่อนก็เพราะแบบนี้แหละ เขาอยากให้ลูกสาวไปเปิดหูเปิดตา อยากให้ไปเห็นไร่ของยามิกาว่าเป็นยังไง เพื่อว่าลูกสาวเขาอยากจะไปลองทำดู อีกอย่างไอ้หยก มันใจดี อบอุ่น ลูกสาวเขาต้องชอบมันแน่ ๆ เขาคิด ถ้ายัยหลินไปอยู่กับมัน รับลองว่าไม่อยากกลับบ้านเลย
"ไม่เบื่อค่ะ หลินชอบอยู่บ้าน"
ลินลดาตอบผู้เป็นพ่ออย่างมั่นใจ
"ลูกลองไปอยู่สักอาทิตย์หนึ่งก่อนก็ได้ ถ้าลูกไม่ชอบลูกก็ไปเช่าห้องอยู่ พ่อจะไม่บังคับลูกแล้ว แล้วแต่หลินเลย แต่ลูกต้องลองไปอยู่ที่นั่นก่อนนะ ถ้าไม่ชอบค่อยโทรมาบอกพ่อ โอเคไหม"
เขาอยากให้ลินลดาไปเห็นและไปลองอยู่ก่อนเพื่อว่า ลูกสาวของเขาจะชอบ ลองดูก่อนก็ไม่เสียหาย ถ้าไม่อยากอยู่ที่นั่นแล้ว ค่อยว่ากัน เขาไม่อยากบังคับลินลดา แต่จริง ๆ แล้วเขาอยากให้ลูกอยู่ที่นั้นเลย ไม่อยากให้ไปเช่าห้องอยู่ ไม่ว่าหลินจะชอบหรือไม่ชอบ เขาก็เคารพให้การตัดสินของลินลดา
"โอเคค่ะ"
ลินลดายิ้มออกมาเมื่อได้ฟังแบบนั้น แบบนี้ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย เธอจะลองดูก่อนก็ได้ ลินดาคิดในใจ ยังไงซะเธอก็ไม่ได้อยู่นี่นั้นเกินสองอาทิตย์หรอก
"ถ้าอย่างนั้น พ่อจะโทรไปบอกมันให้มารับลูกวันพรุ่งนี้ตอนสิบเอ็ดโมงนะ"
อธิกรบอกลูกสาวด้วยใบหน้ามีรอยยิ้ม ที่ลินลดายอมเชื่อฟังเขาแล้ว
"ค่ะ"
