คุณอาสาวบ้านไร่ มีอีบุ๊ค meb - ตอนที่ 13 โดย มลพิสุทธิ์. @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ยามิกาโทรบอกลินลดาเธอขี้เกียจเดินไปเรียกหลานสาวแล้ว อีกอย่างนายแทนไทก็คงจะไม่อยากเจอหน้าเธอด้วย สงสัยคงกลัวที่เธอว่าให้วันนั้น

(กลับค่ะ)

“จะกลับบ้านก็เดินมา ถ้าไม่มาเดี๋ยวนี้ อากลับก่อนนะ”

(เดี๋ยวสิค่ะ หลินจะเดินไปเดี๋ยวนี้แหละ คนแก่อะไรใจร้อนจัง)

ตี๊ด (เสียงยามิกากดวางสาย)

“อะไรของอาเนี่ย”

ลินลดาพูดกับโทรศัพท์ ด้วยความไม่เข้าใจอารมณ์ของคุณอาสาว

“แทนเรากลับก่อนนะ คุณอาโทรเรียกแล้ว”

“อืม”

แทนไทตอบเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้ม 

บอกลาแทนไทแล้ว ลินลดาก็รีบเดินไปหาคุณอาที่อยู่อีกไร่หนึ่ง ที่อยู่ติดกัน

“พักนี้มึงดูหน้าตากำลังมีความรักนะ”

พนาพรเอ่ยทักเพื่อน

“หน้าตาดูมีความรักยังไงของมึง”

ยามิกาถามเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ

“ก็มึงไม่เหมือนเมื่อก่อนไง ดูมีความสุข หน้าดูอิ่ม มีออร่าเหมือนคนกำลังมีความรัก”

“มึงคิดไปเองรึเปล่า คนอย่างกูเนี่ยนะจะมีความรัก บ้าหรือเปล่า”

“มึงต้องมีคนที่แอบชอบอยู่ใช่ไหม บอกมาเลยนะ ไม่งั้นหน้ามึงไปฟ้องออกมาแบบนี้หรอก ถึงมึงจะเก็บมันเก่งสักแค่ไหน มันก็ต้องมีวันหลุดสักครั้งละว้า ว่ามึงกำลังมีความรัก ปกติก็พูดน้อย หน้านิ่ง เงียบไม่ค่อยพูดกับคนที่ไม่ค่อยสนิทด้วย ตั้งแต่มีน้องหลินมาอยู่ด้วย หน้ามึงดูมีความสุขกว่าเมื่อก่อน เอ๊ะหรือว่ามึงจะชอบน้องเขา”

“ไม่ได้ชอบ มึงน่ะคิดไปเอง หลินเป็นหลานกูนะเว้ย มึงก็พูดไป มึงคิดว่าหลินจะชอบผู้หญิงหรือไง”

ยามิกาแก้ต่างให้ตัวเองไม่ให้มันจับได้ว่าเธอกำลังชอบใครบางคนอยู่ หารู้ไม่ว่าลินลดาที่กำลังเดินเข้ามาหายามิกานั้น ก็หยุดชะงักทันทีที่ได้ยินอาหยกพูดแบบนั้น อกข้างซ้ายของเธอมันรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที ที่ได้ยินว่าอาหยกไม่ได้รักเธอ แล้วที่ผ่านมาล่ะมันคืออะไร เธอได้แต่คิดในใจด้วยความสับสน ละคนเสียใจ ตกลงคนที่คนอาพูดถึงคือใครกันแน่

“ข้อหลังที่มึงพูดมากูก็ไม่รู้วะ ตกลงมึงไม่ได้ชอบน้องหลินใช่ไหม”

“เออ! ชัดพอไหมเพื่อน”

คำตอบครั้งที่สองยิ่งทำให้ใจเธอเจ็บ ตอบเน้นขนาดนี้ เธอเชื่อแล้วว่า อาหยกไม่ได้ชอบเธอจริง ๆ 

“ชัดมาก ๆ เลยคร้าบเพื่อน ตกลงมึงไม่ได้มีความรักจริง ๆ ใช่ปะ”

พนาพรถามด้วยความไม่แน่ใจ ในคำบอกกล่าวของเพื่อนสาว ดูยังไงมันก็ไม่เหมือนเมื่อก่อน ทรงแบบนี้ มันต้องมีอะไรที่เขาไม่รู้แน่ ๆ

“จริงที่สุด”

“อ้าวน้องหลินทำไมไปยืนอยู่ตรงนั้นครับ”

พนาพรเอ่ยทักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นลินลดาหยุดยืนอยู่ไม่ไกล ยามิกาที่ยืนคุยกับเพื่อนอยู่หันหน้าไปมองลินลดาด้วยความตกใจเล็กน้อย เรื่องที่เธอคุยกับพนาพร หลินคงได้ยินแล้วสินะ ถ้ารู้ว่าหลินกำลังเดินมาหาเธอเร็วขนาดนี้ เธอไม่น่าตอบคำถามมันเลย

น่าจะเงียบปากไว้ ไม่รู้ว่าหลินคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ดูทำหน้าเข้าคงงอนเธอแล้วจริง ๆ ใช่ไหม ยามิกาได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ กับตัวเองที่ทำให้หลินโกรธ เห็นแบบนั้นยามิกาก็เดินไปหาหลานสาว

ลินลดาถอยหลังเล็กน้อย ที่คุณอาเดินเข้ามาใกล้เธอ

“กลับบ้านกันหลิน”

ยามิการ้องเรียกลินลดาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ค่ะ”

เธอตอบคุณอาไปด้วยใบหน้าปกติ แต่ในใจเธอในตอนนี้ไม่ได้ปกติเหมือนใบหน้า เธอไม่อยากเดินกลับบ้านกับคุณอาเลย แต่เธอก็ต้องเดินไปหาคุณอาโดยที่ไม่มีอะไร ทั้ง ๆ ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เมื่อได้รู้ความจริง จากปากอาหยก

“เป็นอะไรรึเปล่าหลิน”

ยามิกาถามคนข้างกายด้วยความผิดปกติ เมื่อเธอรู้สึกว่าอามรมณ์ของหลินเปลี่ยนไปเมื่ออยู่กับเธอ ไม่เหมือนเมื่อก่อน เธอรู้สึกได้ ถึงใบหน้าของหลินจะดูเหมือนเดิมก็ตาม

คงจะงอนเธอสินะ ถึงได้เป็นแบบนี้

“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”

เมื่ออยู่กันสองคน ลินลดาก็ไม่คิดจะปกปิดใบหน้าของตัวเองอีกต่อไป เธอทำหน้าบึ้งตึงใส่อาหยก

พร้อมกับตอบยามิกาน้ำเสียงราบเรียบ

“ไม่ได้เป็นแล้วทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น อาไปทำอะไรให้หลินโกรธเหรอ บอกอาได้นะ”

เธอรู้ว่าลินลดาโกรธอะไรเธอ เธอก็แค่ถามดู เพื่อว่าหลินนั้นจะบอกเธอจริง ๆ

“ไม่มีค่ะ”

ลินลดาปากแข็งไม่ยอมบอกยามิกา

“หลินมีอะไรทำไมไม่บอกอา”

ยามิกาเดินเข้าไปคว้าแขนลินลดาไว้ เมื่อหลินจะเดินหนีเธอไป

“ปล่อยนะคะ”

เธอบอกคนตรงหน้าด้วยใบหน้าหงุดหงิด

“ไม่ปล่อยจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง”

ยามิกาพูดเสียงเข้ม พร้อมกับจับแขนของหลานสาวแรงขึ้น

“หลินเจ็บนะคะ ถ้าจะมาเค้นเอาคำตอบกันแบบนี้ หลินไม่ชอบ ไม่มีอะไรจะคุยกับอาด้วย”

ลินลดาพูดด้วยใบหน้าโมโห พร้อมกับสะบัดแขนออกจากมือปลาหมึกของคุณอา 

ยามิกายอมปล่อยแขนหลานสาวแต่โดยดี ทำให้แรงที่ลินลดาสะบัดมือของเธอนั้นไปโดนข้างลำตัวเธออย่างแรง แต่ยามิกาก็ไม่ได้สนใจอะไร

“ได้ งั้นเราก็ไม่ต้องมาพูดคุยกันอีก อาคงไม่ใช่คนสำคัญสำหรับหลินสินะ หลินถึงไม่ยอมบอกอา ว่าหลินเป็นอะไร”

ยามิกาพูดด้วยความโกรธ พูดจบเธอก็เดินออกไปเลย ทิ้งให้ลินลดารู้สึกสับสน ตกลงว่าใครโกรธใครกันแน่

“ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูดสิ”

ลินลดาตะโกนไล่หลังยามิกา 

ถึงจะรู้สึกเสี

ยใจยังไง เธอก็ไม่ไปง้ออาหยกก่อนหรอก ก็เธอเป็นคนโกรธอาหยกก่อน ยามิกานั้นแหละต้องมาง้อเธอ

ลินลดารู้สึกเหมือนมีอะไรหนัก ๆ มาพาดที่เอวของเธอ ทำให้เธอนั้นนอนต่อไม่ได้ เพราะมันอึดอัดจนนอนไม่หลับ

เธอจึงจำต้องลืมตาตื่นขึ้นมา ก็ต้องตกใจ ตาเบิกกว้างกับภาพที่เห็นใบหน้าของคุณอาอยู่ใกล้กับหน้าของเธอจนจมูกของคุณอาเกือบจะโดนจมูกของเธอ ลินลดาหัวใจเต้นแรงเมื่อรู้ว่าอาหยกนอนหันหน้ามาหาเธอ เธอยังไม่ทันได้ขยับตัวอะไรเลย อาหยกก็กระชับกอดเอวเธอแน่นขึ้น แถมยังเอาใบหน้าของตัวเอง มาซุกที่หน้าอกของเธออีก 

'โอ้ยใจฉัน ทำไมมันยิ่งเต้นแรงกว่าเดิมนะ’

ลินลดาคิดในใจ เธอรู้สึกเกร็งขึ้นมาที่อาหยกทำแบบนี้ เธอหายใจไม่ทั่วท้องเลย กลัวว่าถ้าหายใจแรง อาหยกจะตื่นขึ้นมา ซึ่งเธอไม่อยากให้อาหยกตื่นมาเห็นสภาพตัวเองที่กำลังนอนกอดเธออยากน่าหวาดเสียวแบบนี้ ถึงอาหยกจะเป็นผู้หญิงก็เถอะ แต่เธอก็เขินอยู่ดี เธอเขินเหมือนกับว่าผู้ชายมานอนกอดเธออยู่บนเตียงแบบนั้นเลย ทำไมเธอถึงรู้สึกแบบนั้นก็ไม่รู้ ทั้ง ๆ ที่อาหยกก็เป็นผู้หญิงเหมือนกับเธอ ไม่รู้แหละเธอเขินและก็อายด้วย กลัวว่าตัวเองจะทำตัวไม่ถูกถ้ายามิกาตื่นขึ้นมาตอนนี้ เธอค่อย ๆ ขยับตัวออกจากศรีษะของอาหยกที่กำลังซุกหน้าอกของเธออยู่ เพียงเธอขยับนิดเดียวอาหยกก็ร้องออกมาด้วยความรำคาญว่า

“อื้ม”

แค่นั้นยังไม่พอ ยังเอาหน้าของตัวเองมาถูไถหน้าอกของเธอเล่นอีก 

ลินลดาหายใจแรง เหมือนหัวใจของเธอจะระเบิดออกมาเลย มันทั้งเขินทั้งอาย ที่คุณอาสาวทำเหมือนว่า เธอเป็นแฟนของหนุ่มของคุณอา คิดแล้วทำไมมันฟิน มันดีแบบนี้กันนะ เกิดมาเธอไม่เขินโดนผู้หญิงทำแบบใส่แล้วตัวเองก็เขินจนหน้าร้อนผ่าวแบบนี้มาก่อน แถมหัวใจเจ้ากรรมก็ดันมาเต้นแรงกับเฉพาะอาหยกด้วย ขนาดว่ายัยนินิวเคยเอาหน้ามาถูไถแขนของเธอเหมือนกับแมว เพื่ออ้อนขอให้เธอไปผับด้วย เธอยังไม่ได้รู้สึกอะไรเลย นินิวมันทั้งสวย ทั้งหุ่นดี แถมสูงตั้งร้อยเจ็ดสิบห้า เธอก็ยังไม่หวั่นไหวกับมันเลย หรือเพราะว่าเราเป็นเพื่อนกันก็ไม่รู้เธอเลยไม่รู้สึกอะไรแบบนั้น เหมือนกับที่เธอรู้สึกกับยามิกาตอนนี้เลย เธอไม่ได้ชอบผู้หญิงนิ ทำไมอาการของเธอมันเหมือนกับว่าเขินอายผู้ชายหล่อ ๆ ที่เคยมาจีบตอนเรียนอยู่มหาลัย ทั้ง ๆ ที่จริงแล้วคนตรงหน้าของเธอนี้ ไม่ใช่ผู้ชายหล่อ ๆ ขาว ๆ แบบฉบับหนุ่มตี๋ แต่เป็นอาหยก ผู้มีผิวสีแทน ใบหน้าคมเข้ม คิ้วเข้มดกหนา จมูกโด่ง แถมแขนของอาหยกยังมีกล้ามเหมือนผู้ชายอีก ถ้าลองเบ่งกล้ามดู คงจะเห็นกล้ามแขนใหญ่ ๆ ของคุณอาชัดมากแน่ ๆ เธอไม่รู้ว่ามันจะแข็งแล้วก็แน่นแค่ไหน ที่เธอรู้ก็เพราะอาหยกใส่เสื้อกล้ามไว้ข้างใน

ส่วนข้างนอกนั้นเป็นเสื้อแขนยาวสีกรมมีกระดุม สงสัยคุณอาคงจะปลดกระดุมออกละมั้ง แต่เมื่อคืนเธอหนาวมาก เพราะมีคนกอดเธอทั้งคืน เธอก็เลยไม่ค่อยหนาวสักเท่าไหร่ ลินลดาไม่รู้จะทำยังไง พอเธอลองขยับตัวออก อาหยกก็ขยับตามเธอ ถ้าเธอขยับไปเรื่อย ๆ เธอก็ต้องตกเตียงน่ะสิ อะไร

จะหลับลึกและรู้สึกตัวไวขนาดนั้นกัน

ลินลดาข่มตาหลับลง ทั้งที่เธอพึ่งตื่นนอน และไม่อยากจะนอนต่อแล้ว เพราะอาหยกทำให้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะจนตื่นเต็มตา แถมใจเธอมันยังตื่นไปด้วย ถึงจะไม่อยากนอนต่อสักเท่าไหร่ แต่เธอต้องพยายามนอนให้หลับอีกครั้ง ขืนให้เธอนอนลืมตาอยู่เฉย ๆ แบบนี้ ใจเธอก็ได้วายพอดี เพราะหัวใจของเธอมันเต้นไม่หยุดยังไงล่ะ แล้วไหนจะกล้ามแขน และหัวไหล่ของอาหยกนั้นอีก มันน่ามองน้อยเสียที่ไหน คิดแล้วก็อยากจะลองจับดู แต่ติดที่ว่าเธอกลัวอาหยกจะตื่น

'นอน นอน นอนได้แล้ว’

ลินลดาบอกตัวเองในใจ จนผ่านไปสิบนาที ในที่สุดเธอก็ผล็อยหลับไปในอ้อมกอดคุณอาอีกครั้ง

09:30 

ก๊อก ก๊อก  

“คุณหลินค่ะ คุณหลินอยู่ในห้องรึเปล่าคะ”

“....”

“คุณหลิน ป้าเปิดเข้าไปนะคะ”

ว่าจบนวลวรรณก็ลองหมุนลูกบิดประตูดูทันที มันไม่ได้ล็อค เธอเดินเข้ามาก็เห็นทั้งสองคนนอนด้วยกัน เธอไม่ได้ตกใจอะไรที่เจ้าของบ้านกับคนเป็นหลานจะนอนด้วยกัน เพราะคนทั้งคู่นั้นเป็นผู้หญิงแต่ที่เธอแปลกใจจนต้องขมวดคิ้วสงสัยก็คือทำไมคุณหยกต้องนอนกอดหลานสาวด้วย แถมยังเอาหน้าไปซุกที่อกของคุณหลินอีก คุณหยกคงคิดว่าตอนนี้ตัวเองกำลังนอนกอดตุ๊กตาอยู่ละมั้ง นอนกอดซะสบายใจเชียว และเธอก็ต้องแปลกใจอีกที่ยามิกามานอนห้องของลินลดา ปกติถ้าไม่สนิทกัน เจ้านายของเธอไม่มานอนกับลินลดาหรอก ถ้าไม่สนิทอย่าหวังว่าจะได้รับรอยยิ้มที่จริงใจจากเจ้านายของเธอ ที่ยิ้มออกมานั้น ก็ยิ้มตามมารยาทก็แค่นั้นเอง และบางครั้งคุณหยกก็ไม่ค่อยจะยิ้มด้วย ส่วนเรื่องกอดกันนั้น เจ้านายของเธอไม่ชอบให้ใครกอด และไม่ชอบกอดคนที่ไม่สนิทใจด้วย แต่นี่อะไร เธอไม่เข้าใจเลย คนที่หวงเนื้อหวงตัวกับคนไม่ค่อยสนิทกัน ทำไมถึงไปนอนกอดลินลดาแบบนั้นได้ เธอละประหลาดใจจริง ๆ  

นวลวรรณเกิดความสองจิตสองใจขึ้นมา ว่าจะปลุกให้ทั้งสองคนลงไปกินข้าวดีไหม แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากไปรบกวนการนอนของคุณทั้งสองคน ที่เธอขึ้นมาบนชั้นสองก็เพื่อมาเรียกให้ไปกินข้าว เธอไม่เห็นใครลงมาเลย ปกติคุณหลินกับคุณหยกไม่ได้ตื่นสาย ขนาดนี้ เธอสงสัยก็เลยขึ้นมาดู ว่าเป็นอะไรกันถึงยังไม่ลงไปข้างล่าง แต่ภาพที่เธอเห็นก็ชัดแล้วว่าเพราะอะไรถึงไม่ลงมาข้างล่างสักที

นวลวรรณไม่ปลุกคนทั้งสอง เธอเลือกที่จะเดินลงไปข้างล่าง 

หลังจากแม่บ้านเดินลงไปข้างล่างแล้ว ยามิกาก็ลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นหน้าอกของผู้หญิงอยู่ใกล้กับหน้าของตัวเอง เธอรีบลุกขึ้นด้วยความอยากรู้ ว่าเธออยู่ที่ไหน ทำไมตัวเองถึงได้มานอนกอดกับผู้หญิง

เป็นหลานสาวเธอนั้นเอง และห้องนี้ก็เป็นห้องของลินลดา 

‘เมื่อคืนเธอเมามาก จนเข้าห้องผิดเลยเหรอเนี่ย แถมตัวเองยังไปนอนกอดลินลดาอีก บ้าไปแล้ว ยัยหยก’

ยามิกาคิดแล้วก็จับไปที่ศรีษะของตัวเองด้วยความมึนหัวจากการดื่มมาเมื่อคืน เธอก้าวลงจากเตียง แล้วหันหน้าไปมองคนที่นอนอยู่บนเตียง แล้วเดินกลับห้องของตัวเองไปทันที