"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด
รัก,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ยูริ,รักโรแมนติก,รัก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
“หลินจะกลับพร้อมอาไหม”
ยามิกาโทรบอกลินลดาเธอขี้เกียจเดินไปเรียกหลานสาวแล้ว อีกอย่างนายแทนไทก็คงจะไม่อยากเจอหน้าเธอด้วย สงสัยคงกลัวที่เธอว่าให้วันนั้น
(กลับค่ะ)
“จะกลับบ้านก็เดินมา ถ้าไม่มาเดี๋ยวนี้ อากลับก่อนนะ”
(เดี๋ยวสิค่ะ หลินจะเดินไปเดี๋ยวนี้แหละ คนแก่อะไรใจร้อนจัง)
ตี๊ด (เสียงยามิกากดวางสาย)
“อะไรของอาเนี่ย”
ลินลดาพูดกับโทรศัพท์ ด้วยความไม่เข้าใจอารมณ์ของคุณอาสาว
“แทนเรากลับก่อนนะ คุณอาโทรเรียกแล้ว”
“อืม”
แทนไทตอบเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้ม
บอกลาแทนไทแล้ว ลินลดาก็รีบเดินไปหาคุณอาที่อยู่อีกไร่หนึ่ง ที่อยู่ติดกัน
“พักนี้มึงดูหน้าตากำลังมีความรักนะ”
พนาพรเอ่ยทักเพื่อน
“หน้าตาดูมีความรักยังไงของมึง”
ยามิกาถามเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ
“ก็มึงไม่เหมือนเมื่อก่อนไง ดูมีความสุข หน้าดูอิ่ม มีออร่าเหมือนคนกำลังมีความรัก”
“มึงคิดไปเองรึเปล่า คนอย่างกูเนี่ยนะจะมีความรัก บ้าหรือเปล่า”
“มึงต้องมีคนที่แอบชอบอยู่ใช่ไหม บอกมาเลยนะ ไม่งั้นหน้ามึงไปฟ้องออกมาแบบนี้หรอก ถึงมึงจะเก็บมันเก่งสักแค่ไหน มันก็ต้องมีวันหลุดสักครั้งละว้า ว่ามึงกำลังมีความรัก ปกติก็พูดน้อย หน้านิ่ง เงียบไม่ค่อยพูดกับคนที่ไม่ค่อยสนิทด้วย ตั้งแต่มีน้องหลินมาอยู่ด้วย หน้ามึงดูมีความสุขกว่าเมื่อก่อน เอ๊ะหรือว่ามึงจะชอบน้องเขา”
“ไม่ได้ชอบ มึงน่ะคิดไปเอง หลินเป็นหลานกูนะเว้ย มึงก็พูดไป มึงคิดว่าหลินจะชอบผู้หญิงหรือไง”
ยามิกาแก้ต่างให้ตัวเองไม่ให้มันจับได้ว่าเธอกำลังชอบใครบางคนอยู่ หารู้ไม่ว่าลินลดาที่กำลังเดินเข้ามาหายามิกานั้น ก็หยุดชะงักทันทีที่ได้ยินอาหยกพูดแบบนั้น อกข้างซ้ายของเธอมันรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที ที่ได้ยินว่าอาหยกไม่ได้รักเธอ แล้วที่ผ่านมาล่ะมันคืออะไร เธอได้แต่คิดในใจด้วยความสับสน ละคนเสียใจ ตกลงคนที่คนอาพูดถึงคือใครกันแน่
“ข้อหลังที่มึงพูดมากูก็ไม่รู้วะ ตกลงมึงไม่ได้ชอบน้องหลินใช่ไหม”
“เออ! ชัดพอไหมเพื่อน”
คำตอบครั้งที่สองยิ่งทำให้ใจเธอเจ็บ ตอบเน้นขนาดนี้ เธอเชื่อแล้วว่า อาหยกไม่ได้ชอบเธอจริง ๆ
“ชัดมาก ๆ เลยคร้าบเพื่อน ตกลงมึงไม่ได้มีความรักจริง ๆ ใช่ปะ”
พนาพรถามด้วยความไม่แน่ใจ ในคำบอกกล่าวของเพื่อนสาว ดูยังไงมันก็ไม่เหมือนเมื่อก่อน ทรงแบบนี้ มันต้องมีอะไรที่เขาไม่รู้แน่ ๆ
“จริงที่สุด”
“อ้าวน้องหลินทำไมไปยืนอยู่ตรงนั้นครับ”
พนาพรเอ่ยทักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นลินลดาหยุดยืนอยู่ไม่ไกล ยามิกาที่ยืนคุยกับเพื่อนอยู่หันหน้าไปมองลินลดาด้วยความตกใจเล็กน้อย เรื่องที่เธอคุยกับพนาพร หลินคงได้ยินแล้วสินะ ถ้ารู้ว่าหลินกำลังเดินมาหาเธอเร็วขนาดนี้ เธอไม่น่าตอบคำถามมันเลย
น่าจะเงียบปากไว้ ไม่รู้ว่าหลินคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ดูทำหน้าเข้าคงงอนเธอแล้วจริง ๆ ใช่ไหม ยามิกาได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ กับตัวเองที่ทำให้หลินโกรธ เห็นแบบนั้นยามิกาก็เดินไปหาหลานสาว
ลินลดาถอยหลังเล็กน้อย ที่คุณอาเดินเข้ามาใกล้เธอ
“กลับบ้านกันหลิน”
ยามิการ้องเรียกลินลดาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ค่ะ”
เธอตอบคุณอาไปด้วยใบหน้าปกติ แต่ในใจเธอในตอนนี้ไม่ได้ปกติเหมือนใบหน้า เธอไม่อยากเดินกลับบ้านกับคุณอาเลย แต่เธอก็ต้องเดินไปหาคุณอาโดยที่ไม่มีอะไร ทั้ง ๆ ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เมื่อได้รู้ความจริง จากปากอาหยก
“เป็นอะไรรึเปล่าหลิน”
ยามิกาถามคนข้างกายด้วยความผิดปกติ เมื่อเธอรู้สึกว่าอามรมณ์ของหลินเปลี่ยนไปเมื่ออยู่กับเธอ ไม่เหมือนเมื่อก่อน เธอรู้สึกได้ ถึงใบหน้าของหลินจะดูเหมือนเดิมก็ตาม
คงจะงอนเธอสินะ ถึงได้เป็นแบบนี้
“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”
เมื่ออยู่กันสองคน ลินลดาก็ไม่คิดจะปกปิดใบหน้าของตัวเองอีกต่อไป เธอทำหน้าบึ้งตึงใส่อาหยก
พร้อมกับตอบยามิกาน้ำเสียงราบเรียบ
“ไม่ได้เป็นแล้วทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น อาไปทำอะไรให้หลินโกรธเหรอ บอกอาได้นะ”
เธอรู้ว่าลินลดาโกรธอะไรเธอ เธอก็แค่ถามดู เพื่อว่าหลินนั้นจะบอกเธอจริง ๆ
“ไม่มีค่ะ”
ลินลดาปากแข็งไม่ยอมบอกยามิกา
“หลินมีอะไรทำไมไม่บอกอา”
ยามิกาเดินเข้าไปคว้าแขนลินลดาไว้ เมื่อหลินจะเดินหนีเธอไป
“ปล่อยนะคะ”
เธอบอกคนตรงหน้าด้วยใบหน้าหงุดหงิด
“ไม่ปล่อยจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง”
ยามิกาพูดเสียงเข้ม พร้อมกับจับแขนของหลานสาวแรงขึ้น
“หลินเจ็บนะคะ ถ้าจะมาเค้นเอาคำตอบกันแบบนี้ หลินไม่ชอบ ไม่มีอะไรจะคุยกับอาด้วย”
ลินลดาพูดด้วยใบหน้าโมโห พร้อมกับสะบัดแขนออกจากมือปลาหมึกของคุณอา
ยามิกายอมปล่อยแขนหลานสาวแต่โดยดี ทำให้แรงที่ลินลดาสะบัดมือของเธอนั้นไปโดนข้างลำตัวเธออย่างแรง แต่ยามิกาก็ไม่ได้สนใจอะไร
“ได้ งั้นเราก็ไม่ต้องมาพูดคุยกันอีก อาคงไม่ใช่คนสำคัญสำหรับหลินสินะ หลินถึงไม่ยอมบอกอา ว่าหลินเป็นอะไร”
ยามิกาพูดด้วยความโกรธ พูดจบเธอก็เดินออกไปเลย ทิ้งให้ลินลดารู้สึกสับสน ตกลงว่าใครโกรธใครกันแน่
“ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูดสิ”
ลินลดาตะโกนไล่หลังยามิกา
ถึงจะรู้สึกเสี
ยใจยังไง เธอก็ไม่ไปง้ออาหยกก่อนหรอก ก็เธอเป็นคนโกรธอาหยกก่อน ยามิกานั้นแหละต้องมาง้อเธอ
ตอนที่ 24
ที่โต๊ะอาหาร
08:00
“อาลองชิมอันนี้ดูนะคะ หลินตั้งใจทำให้อาสุดฝีมือเลย”
ลินลดาพูดพร้อมกับตักผัดไก่ใส่ถั่วงอกลงไปในจานข้าวของคุณอา
ยามิกาได้ไม่พูดอะไร เพียงแค่ตักอาหารที่หลานสาวตักให้เข้าปาก
“ก็อร่อยดีนะหลิน อาชอบ”
ยามิกาได้ชิมอาหารที่ลินลดาทำเธอก็เอ่ยชมคนตรงหน้าด้วยความจริง เพราะหลินนั้นทำอาหารจานนี้อร่อย มันเผ็ดพอดีและ กลมกล่อม แล้วก็หอมกระเทียมด้วย
ลินลดาได้ฟังก็อมยิ้ม พร้อมกับคิดในใจหัวไปด้วยว่าถ้าอาหยกบอกชอบเธอจริง ๆ มันคงจะดีไม่หน่อย แค่คิดก็ใจเต้นตึกตักแล้วอะ
“อาจะไปซื้ออะไรเหรอคะ”
ลินลดาเคี้ยวข้าวในปากหมดแล้ว ก็เอ่ยถามยามิกาด้วยความอยากรู้ และดีใจที่อาหยกจะพาเธอไปเที่ยว
ข้างนอก อยู่แต่ในไร่เธอก็เบื่อ อยากจะไปเที่ยวไปเห็นในเมืองบ้าง
“อาว่าจะไปซื้อวัตถุดิบมาให้แม่ครัวในโรงอาหารทำ พอดีเนื้อหมู แล้วก็ผักมันหมดเมื่อเช้านี้ อาจะไปซื้อมาให้แม่ครัวทำตอนเที่ยง หลินอยากไปไหม ถ้าไม่อยากไปก็บอกอาได้นะ”
“อยากไปสิคุณอา ทำไมจะไม่อยากไปละค่ะ”
ลินลดารีบตอบยามิกาด้วยความไว ประโยคหลังเธอไม่ได้พูดออกไป ได้แต่คิดในใจ
“เก็บจานชามไปล้างแล้ว ก็มารออาที่โซฟานะ อาจะพาแทนไทเขาไปจัดการตุ๊กแกในห้องเรา”
“ค่ะ”
แค่ฟังลินลดาก็กลัวขึ้นมาแล้ว
หลังจากกินข้าวเสร็จแทนไทก็เดินเข้ามาในบ้าน
เขายกมือทักทายลินลดาที่กำลังเก็บจานด้วยรอยยิ้ม ส่วนลินลดานั้นก็หันไปยิ้มตอบเขาโดยไม่ได้พูดอะไร
“ตามฉันมา”
ยามิกาพูดขึ้นระหว่างที่ทั้งสองยิ้มให้กัน
“ครับ”
ห้องลินลดา
“อย่าเพิ่งจับตุ๊กแก”
พอเข้ามาในห้อง เขาก็เดินหาตัวตุ๊กแกทันที แทนไทหยุดเดินและหันหน้าไปหาเจ้านายด้วยความสงสัย
“ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย นั่งลงก่อนสิ”
ยามิกาชี้นิ้วไปให้แทนไทนั่งลงที่เตียง เขานั่งลงบนเตียงด้วยความเกร็ง ๆ ที่อยู่สองต่อสองกับเจ้านายสาว ไม่รู้ว่าคุณหยกจะคุยอะไรกับเขา นึกว่าจะให้จับแค่ตุ๊กแก แล้วกลับไปทำงานต่อซะอีก
“คุยเรื่องอะไรเหรอครับ”
“เรื่องหลิน นายสนิทกับหลินเหรอ”
ยามิกาถามด้วยใบหน้าปกติ
“ก็ไม่ได้สนิทกันหรอกครับ คุณหลินชอบมาหาผมตอนที่ผมกำลังทำงานอยู่”
แทนไทพูดไปตามความจริง
“แล้วนายรู้จักหลานฉันได้ยังไง”
“ผมกับคุณหลินรู้จักกันตอนที่อยู่สวนมะลิน่ะครับ ผู้จัดการบอกให้ผมพาคุณหลินเก็บดอกมะลิ หลังจากนั้นคุณหลินก็ชอบมาคุยกับผม”
“เหรอ”
ยามิกาตอบโดยไม่แสดงสีหน้าอะไร
“ครับ”
เขาอยากจะถามเจ้านายสาวเหลือเกิน ว่าทำไมต้องอยากรู้เรื่องเขากับลินลดาด้วย แต่เขาก็ไม่กล้าถาม
“งั้นนายก็ไปจับตุ๊กแกเถอะ ฉันจะนั่งรอ”
แทนไทขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
‘จะมานั่งรอทำไมเนี่ย’
แทนไทคิดด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมคุณหยกต้องมานั่งรอเขาจับตุ๊กแกด้วย คิดแล้วเขาก็เดินเข้าไปหาตุ๊กแกในห้องน้ำ เขามองหาบนผนัง และก็ตรงฝักบัวอาบน้ำ ก็ไม่เห็นตัวของตุ๊กแกเลย
หาจนทั่วห้องน้ำก็ไม่มี เขาก็เลยออกมาหาตุ๊กแกที่หัวเตียงของลินลดาก็ไม่เห็น เขาเลยก้มลงมองใต้เตียงเพื่อว่ามันจะมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่
มันเกาะอยู่ที่ผนังใต้เตียงอยู่ตรงกับหัวเตียงที่ลินลดานอน เขามุดเข้าไปในใต้เตียงด้วยความทุลักทุเล เพราะใต้เตียงนั้นไม่ได้สูงมาก และเกือบจะพอดีตัวของเขา เขาค่อย ๆเอื้อมมือไปจับเจ้าตุ๊กแก เพื่อไม่ให้มันตื่นตกใจงับมือของเขา พอจับมันได้แล้ว แทนไทก็เอาตุ๊กแกไปให้ยามิกาดู
“ผมจับได้แล้วครับ”
ยามิกาเงยหน้าขึ้นมาจากจอโทรศัพท์
เธอมองสำรวจตัวตุ๊กแกด้วยความสงสัยอยู่ในใจ
‘ทำไมมันเหมือนกับตัวนั้นที่ลูกน้องพี่ไกรเอาไปปล่อยเลยวะ ทั้งลายแล้วก็ขนาดตัว มันเหมือนกันมาก อย่างกับเป็นตัวเดียวกัน’
“เอามันไปปล่อยในบ้านท้ายไร่นะ เสร็จแล้ว ฉันจะโอนเงินให้ห้าสิบบาท”
ยามิกาบอกคนตรงหน้า
“ครับ”
แทนไทไม่ได้ปฏิเสธเงินค่าจับตุ๊กแก เพราะถึงเขาปฏิเสธไปคุณหยกก็ไม่ยอมอยู่ดี เขาก็เลยเลือกที่จะรับไว้ด้วยความยินดีแทน
“เดี๋ยวฉันขอถ่ายรูปไว้ก่อน”
บอกเสร็จ ยามิกาก็ยกมือถือขึ้นมาถ่ายตุ๊กแก สามสี่รูป มีรูปที่ถ่ายติดแทนไทด้วย
“เสร็จแล้ว เอามันไปปล่อยเถอะ”
“ครับ”
แทนไทรับคำแล้ว ก็เดินถือตุ๊กแกตัวใหญ่ออกไปจากห้อง ลินลดาที่ล้างจานเสร็จแล้ว มานั่งรอคุณอาที่โซฟา เธอเห็นแทนไทจับตุ๊กแกมาทางนี้ ก็รีบวิ่งเข้าไปในครัวทันทีด้วยความกลัว
แทนไทเห็นลินลดารีบวิ่งเข้าไปในครัวก็มองตามเธอด้วยความสนใจ
‘ที่ให้เขามาจับตุ๊กแก ก็เพราะหลินกลัวตุ๊กแกนี่เอง แล้วก็เรียกเรามาคุยเรื่องหลินด้วยสอนะ’
แทนไทคิดในใจ เขาคิดว่ามันต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน
“ปะไปกัน”
ลินลดาเดินลงมาข้างแล้ว ก็เอ่ยชวนหลานสาวที่กำลังเล่นโทรศัพท์อยู่
ยามิกาพูดเสร็จก็เดินออกไปจากหน้าประตู เธอไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตามมาก็หันหลังกลับไปมอง ก็ไม่เห็นลินลดาเดินตามาเลย
“หลิน! ตกลงจะไปกลับอาไหม”
ยามิกาเดินไปที่โซฟาแล้วก้มหน้าลงไปเรียกลินลดาเสียงดัง ใกล้ ๆใบหู
ของหลานสาว
ลินลดาที่เล่นโทรศัพท์อยู่ ตกใจรีบหันหน้าไปตามที่อาหยกเรียกเธอ
ฟอด
ลินลดาตกใจอีกครั้งพร้อมกับตาที่เบิกกว้าง ที่เธอเผลอจุ๊บแก้มของคุณอาสาวไป
ส่วนยามิกานั้นก็ตกใจนิดหน่อย แต่เธอก็ไม่ได้เอาแก้มของตัวเองออกจากปากของลินลดาแต่อย่างใด เพราะเธอรอดูว่าหลานสาวของเธอจะทำยังไงต่อ
พอลินลดาได้สติ ก็รีบเอาหน้าของตัวเองออกทันที ด้วยความเขินอายพร้อมกับพูดบอกคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักว่า
“อะ..เออ….หลิน…ขอโทษนะคะ ไม่ได้ตั้งใจ”
ลินลดามองหน้าอาสาวด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ
“ไม่เป็นไร”
ยามิกาบอกด้วยท่าทางปกติ แต่มุมปากนั้นยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย อย่างไม่รู้ตัว
“งั้นเราไปกันเถอะค่ะ”
ลินลดาบอกแล้ว ก็รีบเดินนำออกไปก่อนทันที
‘บ้า นี่เราได้จุ๊บแก้มของอาหยกแล้วเหรอเนี่ย’
เธอคิดด้วยความเขินอาย ก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถ เปิดยังไงก็เปิดไม่ได้ เพราะอาหยกนั้นยังไม่กดเปิดรถเลย
หลักจากที่ปลดล็อกประตูแล้ว ลินลดาก็ขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังทันที
ยามิกาขึ้นมานั่งในรถแล้ว เธอก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วขับรถออกไปทันที พรางแอบมองลินลดาในกระจกไปด้วย เธอเห็นแก้มทั้งสองข้างของลินลดาที่แดงก่ำน้อยลงกว่าตอนที่อยู่โซฟาแล้วก็อมยิ้มกับภาพที่เห็น คงจะอายเธอ หน้าก็เลยแดงอย่างที่เธอเห็น
เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรลินลดาหรอก เพราะเธอรู้ว่าหลินไม่ได้ตั้งใจ ที่สำคัญมีคนมาจุ๊บแก้มแบบนี้ เธอก็กระชุ่มกระช่วยใจดีเหมือนกัน