"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด
รัก,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ยูริ,รักโรแมนติก,รัก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
“หลินจะกลับพร้อมอาไหม”
ยามิกาโทรบอกลินลดาเธอขี้เกียจเดินไปเรียกหลานสาวแล้ว อีกอย่างนายแทนไทก็คงจะไม่อยากเจอหน้าเธอด้วย สงสัยคงกลัวที่เธอว่าให้วันนั้น
(กลับค่ะ)
“จะกลับบ้านก็เดินมา ถ้าไม่มาเดี๋ยวนี้ อากลับก่อนนะ”
(เดี๋ยวสิค่ะ หลินจะเดินไปเดี๋ยวนี้แหละ คนแก่อะไรใจร้อนจัง)
ตี๊ด (เสียงยามิกากดวางสาย)
“อะไรของอาเนี่ย”
ลินลดาพูดกับโทรศัพท์ ด้วยความไม่เข้าใจอารมณ์ของคุณอาสาว
“แทนเรากลับก่อนนะ คุณอาโทรเรียกแล้ว”
“อืม”
แทนไทตอบเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้ม
บอกลาแทนไทแล้ว ลินลดาก็รีบเดินไปหาคุณอาที่อยู่อีกไร่หนึ่ง ที่อยู่ติดกัน
“พักนี้มึงดูหน้าตากำลังมีความรักนะ”
พนาพรเอ่ยทักเพื่อน
“หน้าตาดูมีความรักยังไงของมึง”
ยามิกาถามเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ
“ก็มึงไม่เหมือนเมื่อก่อนไง ดูมีความสุข หน้าดูอิ่ม มีออร่าเหมือนคนกำลังมีความรัก”
“มึงคิดไปเองรึเปล่า คนอย่างกูเนี่ยนะจะมีความรัก บ้าหรือเปล่า”
“มึงต้องมีคนที่แอบชอบอยู่ใช่ไหม บอกมาเลยนะ ไม่งั้นหน้ามึงไปฟ้องออกมาแบบนี้หรอก ถึงมึงจะเก็บมันเก่งสักแค่ไหน มันก็ต้องมีวันหลุดสักครั้งละว้า ว่ามึงกำลังมีความรัก ปกติก็พูดน้อย หน้านิ่ง เงียบไม่ค่อยพูดกับคนที่ไม่ค่อยสนิทด้วย ตั้งแต่มีน้องหลินมาอยู่ด้วย หน้ามึงดูมีความสุขกว่าเมื่อก่อน เอ๊ะหรือว่ามึงจะชอบน้องเขา”
“ไม่ได้ชอบ มึงน่ะคิดไปเอง หลินเป็นหลานกูนะเว้ย มึงก็พูดไป มึงคิดว่าหลินจะชอบผู้หญิงหรือไง”
ยามิกาแก้ต่างให้ตัวเองไม่ให้มันจับได้ว่าเธอกำลังชอบใครบางคนอยู่ หารู้ไม่ว่าลินลดาที่กำลังเดินเข้ามาหายามิกานั้น ก็หยุดชะงักทันทีที่ได้ยินอาหยกพูดแบบนั้น อกข้างซ้ายของเธอมันรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที ที่ได้ยินว่าอาหยกไม่ได้รักเธอ แล้วที่ผ่านมาล่ะมันคืออะไร เธอได้แต่คิดในใจด้วยความสับสน ละคนเสียใจ ตกลงคนที่คนอาพูดถึงคือใครกันแน่
“ข้อหลังที่มึงพูดมากูก็ไม่รู้วะ ตกลงมึงไม่ได้ชอบน้องหลินใช่ไหม”
“เออ! ชัดพอไหมเพื่อน”
คำตอบครั้งที่สองยิ่งทำให้ใจเธอเจ็บ ตอบเน้นขนาดนี้ เธอเชื่อแล้วว่า อาหยกไม่ได้ชอบเธอจริง ๆ
“ชัดมาก ๆ เลยคร้าบเพื่อน ตกลงมึงไม่ได้มีความรักจริง ๆ ใช่ปะ”
พนาพรถามด้วยความไม่แน่ใจ ในคำบอกกล่าวของเพื่อนสาว ดูยังไงมันก็ไม่เหมือนเมื่อก่อน ทรงแบบนี้ มันต้องมีอะไรที่เขาไม่รู้แน่ ๆ
“จริงที่สุด”
“อ้าวน้องหลินทำไมไปยืนอยู่ตรงนั้นครับ”
พนาพรเอ่ยทักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นลินลดาหยุดยืนอยู่ไม่ไกล ยามิกาที่ยืนคุยกับเพื่อนอยู่หันหน้าไปมองลินลดาด้วยความตกใจเล็กน้อย เรื่องที่เธอคุยกับพนาพร หลินคงได้ยินแล้วสินะ ถ้ารู้ว่าหลินกำลังเดินมาหาเธอเร็วขนาดนี้ เธอไม่น่าตอบคำถามมันเลย
น่าจะเงียบปากไว้ ไม่รู้ว่าหลินคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ดูทำหน้าเข้าคงงอนเธอแล้วจริง ๆ ใช่ไหม ยามิกาได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ กับตัวเองที่ทำให้หลินโกรธ เห็นแบบนั้นยามิกาก็เดินไปหาหลานสาว
ลินลดาถอยหลังเล็กน้อย ที่คุณอาเดินเข้ามาใกล้เธอ
“กลับบ้านกันหลิน”
ยามิการ้องเรียกลินลดาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ค่ะ”
เธอตอบคุณอาไปด้วยใบหน้าปกติ แต่ในใจเธอในตอนนี้ไม่ได้ปกติเหมือนใบหน้า เธอไม่อยากเดินกลับบ้านกับคุณอาเลย แต่เธอก็ต้องเดินไปหาคุณอาโดยที่ไม่มีอะไร ทั้ง ๆ ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เมื่อได้รู้ความจริง จากปากอาหยก
“เป็นอะไรรึเปล่าหลิน”
ยามิกาถามคนข้างกายด้วยความผิดปกติ เมื่อเธอรู้สึกว่าอามรมณ์ของหลินเปลี่ยนไปเมื่ออยู่กับเธอ ไม่เหมือนเมื่อก่อน เธอรู้สึกได้ ถึงใบหน้าของหลินจะดูเหมือนเดิมก็ตาม
คงจะงอนเธอสินะ ถึงได้เป็นแบบนี้
“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”
เมื่ออยู่กันสองคน ลินลดาก็ไม่คิดจะปกปิดใบหน้าของตัวเองอีกต่อไป เธอทำหน้าบึ้งตึงใส่อาหยก
พร้อมกับตอบยามิกาน้ำเสียงราบเรียบ
“ไม่ได้เป็นแล้วทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น อาไปทำอะไรให้หลินโกรธเหรอ บอกอาได้นะ”
เธอรู้ว่าลินลดาโกรธอะไรเธอ เธอก็แค่ถามดู เพื่อว่าหลินนั้นจะบอกเธอจริง ๆ
“ไม่มีค่ะ”
ลินลดาปากแข็งไม่ยอมบอกยามิกา
“หลินมีอะไรทำไมไม่บอกอา”
ยามิกาเดินเข้าไปคว้าแขนลินลดาไว้ เมื่อหลินจะเดินหนีเธอไป
“ปล่อยนะคะ”
เธอบอกคนตรงหน้าด้วยใบหน้าหงุดหงิด
“ไม่ปล่อยจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง”
ยามิกาพูดเสียงเข้ม พร้อมกับจับแขนของหลานสาวแรงขึ้น
“หลินเจ็บนะคะ ถ้าจะมาเค้นเอาคำตอบกันแบบนี้ หลินไม่ชอบ ไม่มีอะไรจะคุยกับอาด้วย”
ลินลดาพูดด้วยใบหน้าโมโห พร้อมกับสะบัดแขนออกจากมือปลาหมึกของคุณอา
ยามิกายอมปล่อยแขนหลานสาวแต่โดยดี ทำให้แรงที่ลินลดาสะบัดมือของเธอนั้นไปโดนข้างลำตัวเธออย่างแรง แต่ยามิกาก็ไม่ได้สนใจอะไร
“ได้ งั้นเราก็ไม่ต้องมาพูดคุยกันอีก อาคงไม่ใช่คนสำคัญสำหรับหลินสินะ หลินถึงไม่ยอมบอกอา ว่าหลินเป็นอะไร”
ยามิกาพูดด้วยความโกรธ พูดจบเธอก็เดินออกไปเลย ทิ้งให้ลินลดารู้สึกสับสน ตกลงว่าใครโกรธใครกันแน่
“ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูดสิ”
ลินลดาตะโกนไล่หลังยามิกา
ถึงจะรู้สึกเสี
ยใจยังไง เธอก็ไม่ไปง้ออาหยกก่อนหรอก ก็เธอเป็นคนโกรธอาหยกก่อน ยามิกานั้นแหละต้องมาง้อเธอ
ตอนที่ 23
เช้าวันจันทร์ที่สดใส
07:00
ลินลดาตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นคุณอานอนอยู่บนเตียงแล้ว เธอลุกขึ้นไปล้างหน้า ล้างตาอยู่ในห้องน้ำ ล้างเสร็จเธอก็เปิดประตูออกมาจากห้อง เธอเดินผ่านห้องของตัวเองไป แล้วเดินลงไปข้างล่าง ก็เห็นคุณอานั่งอยู่บนโซฟา จิบกาแฟอยู่ เธอเดินไปนั่งลงข้างคุณอาทันที เพราะมีเรื่องจะพูดคุยด้วย
“คุณอาคะ”
ยามิกาหันหน้ามาหาสาวน้อย เพื่อฟัง
เธอพูด
“คุณอาไปจับตุ๊กแกออกจากห้องของหลินหน่อยได้ไหมคะ เมื่อคืนตุ๊กแกมันอยู่ในห้องนอนของหลิน หลินกลัวก็เลยไปขอนอนกับคุณอา”
ลินลดาบอกคนตรงหน้าด้วยใบหน้าปกติ
“ได้เดี๋ยวอาโทรให้แทนไทมาจับมันไปปล่อย”
“ค่ะ ถ้าตุ๊กแกไปแล้ว หลินก็คงไม่ไปรบกวนอาหยกแล้วล่ะค่ะ”
ประโยคสุดท้ายหลินพูดด้วยความเสียดายที่เธอไม่ได้ไปนอนห้องของคุณอาอีกแล้ว
“ทำไมทำหน้าแบบนั้น อยากนอนกับอาเหรอ”
ยามิกาถามคนตรงอย่างไม่จริงนัก เธอก็แค่อยากรู้ ว่าทำไมหลานสาวต้องทำหน้าเสียดาย และดูหม่นเศร้าลงนิดหน่อยด้วย
“ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ”
ลินลดาบอกด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว
“คุณอาถามหลิน แบบนี้ อยากนอนกับหลินเหรอคะ”
ลินลดาย้อนถามด้วยความกล้าและไม่หลบตาผู้เป็นอา
“ไม่ใช่ อาแค่ถามหลินเฉย ๆ เห็นว่าหน้าของหลินดูเสียดายอะไรสักอย่างมาก อาก็แค่ถามแล้วก็คิดเองน่ะ ว่าหลินอยากจะนอนห้องอา เมื่อคืนอารู้นะ ว่าเราทำอะไรอาบ้าง”
ลินลดาหน้าเจื่อนลงที่ได้ฟังคำพูดของคนตรงหน้า แต่พอได้ยินประโยคสุดท้ายเธอก็เขิน แล้วก็หลบสายตาอาหยกทันที เหมือนคนมีความผิด ที่แอบกอดคุณอา
“ทะ ทำไมอะไรเหรอคะ”
ลินลดาถามน้ำเสียงตะกุกตะกัก
“กอดอาไง เมื่อคืนหลินหนาวใช่ไหมเลยมากอดอา กอดน่ะกอดได้ อาไม่ว่าหรอก แต่ก่อนที่จะกอดบอกกันก่อนได้ไหม”
ยามิกาพูดบอกหลานสาวตรง ๆ โดยไม่ปกปิด
“อะ เออ..จริงเหรอคะ”
เธอถามด้วยความดีใจที่อาหยกไม่ว่าอะไรเธอ ที่เธอไปกอดอาหยกเมื่อคืน แถมยังให้เธอกอดด้วย
“จริงสิ”
ยามิกาตอบด้วยใบหน้าจริงจังไม่มีแว่วล้อเล่น
“ถ้าหลินจะกอดอาหลินจะบอกอาก่อนค่ะ”
ลินลดาว่าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“เมื่อวานพ่อหลินโทรมาบอกอาว่า จะมารับหลินกลับบ้านวันอาทิตย์นี้ วันนี้ก็วันจันทร์ อีกหกวันก็วันอาทิตย์แล้ว”
ลินลดาได้ฟังก็รู้สึกไม่อยากกลับบ้านไวขนาดนี้ เธออยากอยู่กับคุณอาก่อน สักสามสี่อาทิตย์
“ทำไมพ่อกลับไวจังคะ”
เธอถามด้วยใบหน้าปกติ แต่ข้างในนั้นไม่อยากกลับไวตามที่อธิกรพ่อของเธอบอกกับอาหยกเลย
“งานใกล้เสร็จแล้ว ก็เลยกลับมาไวน่ะ”
“ออค่ะ”
ลินลดาไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เธอก็เลยลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะกลับห้องอาหยก เพื่อไปอาบน้ำ แต่ก่อนจะไปเธออยากจะถามอาหยกก่อน
“อาหยกอยากให้หลินกลับไหมคะ”
ลินลดาถามด้วยความคาดหวัง
“กลับสิ ทำไมอาไม่อยากจะให้หลินกลับบ้าน หลินก็อยากกลับบ้านแล้วใช่ไหมล่ะ”
ยามิกาพูดด้วยใบหน้าปกติ ไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำพูดของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเลย ลินลดาเห็นแบบนั้น ก็ทำหน้าเศร้า แล้วก็กลับมาทำหน้าปกติเหมือนเดิม
‘นี่คุณอาไม่ได้รักเธอใช่ไหม ทำไมตอบเหมือนไม่มีอะไรเลย’
ลินลดาคิดในใจ
“ออค่ะ”
ว่าจบเธอก็เดินออกไปเลย
“เดี๋ยวหลิน”
ยามิการ้องเรียกลินลดาไว้ ก่อนที่เธอนั้นจะเดินขึ้นไปบนบันได
“มีอะไรคะ”
ลินลดาหันหน้ามาถามคุณอาด้วยใบหน้าปกติ
“อาบน้ำเสร็จแล้ว ลงมาช่วยป้านวลทำกับข้าวแล้วอาจะพาเราไปตลาดในเมือง ถ้าหลินไม่กล้าไปเอาชุดที่ห้อง ก็ใส่ชุดของอาแทนก็ได้ หรือจะให้แทนไทจับตุ๊กแกออกก่อนก็ได้ หลินค่อยเข้าไปเอาชุดในห้อง”
“หลินใส่ของคุณอาก็ได้ค่ะ”
ว่าจบก็เดินออกไปเลย
“แทน”
(มีอะไรครับคุณหยก)
แทนไทกดรับสายแล้วเอ่ยถามเจ้านายสาวด้วยความแปลกใจ ปกติยามิกาไม่เคยโทรหาเขามาก่อนเลย เจ้านายเอาเบอร์โทรเขามาจากไหน ก็คงจะเอามาจากผู้จัดการนั่นแหละมั้งแทนไทคิดในใจ
“ตอนนี้นายอยู่ไหน”
(อยู่ที่ไร่ข้าวโพดครับ)
“มาหาฉันที่บ้านหน่อย ฉันมีเรื่องอยากให้แทนช่วย”
(ได้ครับ ผมจะรีบไป)
“คุณหยกโทรมาหาเหรอ”
คนงานชายที่หยอดเมล็ดข้าวโพดข้างกัน เอ่ยถามแทนไทรุ่นน้องด้วยความสนิท เพราะทั้งสองคนนั้นถือว่าสนิทกันพอสมควรอยู่ ก็เลยกล้าที่จะเอ่ยถามเพื่อนร่วมงานคนนี้
“ใช่ครับ”
แทนไทตอบไปแค่นั้น เขาไม่อยากบอกอะไรเพื่อนคนงานด้วยกันไปมากกว่านี้ ถึงจะสนิทกัน และกินข้าวด้วยกันบ่อย ๆ ก็ตาม แต่เขาก็ไม่ค่อยอยากจะพูดคุยเรื่องเจ้านายให้พี่บายฟัง
“คุณหยกโทรมาหาทำไมเหรอ”
คนที่อยู่ข้างกันเอ่ยถามเขาอีกครั้งด้วยใบหน้าที่อยากรู้
“ไม่รู้เหมือนกัน คุณหยกไม่ได้บอกอะไรผมเลยพี่ สงสัยจะใช้ผมไปทำงานอะไรซักอย่างละมั้ง”
“ออ แล้วน้องหลินหลานคุณหยก มีแฟนรึยังวะ กูว่าสวยน่ารักดี วันนั้นกูเห็นนะ ว่ามึงสอนน้องเขาสับมันด้วย”
บายพูดยิ้ม ๆ
“ไม่รู้เหมือนกันวะพี่ ว่าหลินเขามีแฟนหรือยัง พี่สนใจเหรอ”
“ไม่ได้สนใจอะไรหรอก ก็เห็นว่าน่ารักดี ก็เลยอยากรู้ว่าน่ารักแบบนี้ มีแฟนรึยัง แล้วมึงละไม่สนใจเหรอวะ น้องเขาชอบมาหามึงตลอด เวลาที่เห็นมึงทำอะไร ก็จะเข้ามาถาม”
บายถามด้วยความอยากรู้
“ก็นึดหนึ่งพี่ เขาจะชอบผมเหรอ”
“ชอบไม่ชอบก็ลองบอกชอบเขาก่อนดู”
บายแนะนำรุ่นน้อง
“บอกชอบเลยเหรอ ผมว่าหลินก็ไม่ได้ดูจะสนใจผมขนาดนั้น เหมือนว่าหลินเขาจะสนใจอาตัวเองมากกว่าผมนะ”
แทนไทบอกรุ่นพี่ตามที่ตัวเองเห็นเมื่อวาน เขาเห็นว่าลินลดานั้นดูจะสนใจคุณหยกมาก หรือเขาคิดไปเองก็ไม่รู้แทนไทคิดในใจ
“ก็ต้องสนใจน่ะถูกแล้ว เพราะเขาเป็นอาหลานกัน”
บายออกความเห็น
“พี่คิดอย่างนั้นเหรอ”
“ใช่ หรือมึงคิดว่าน้องหลินจะชอบอาตัวเอง”
บายพูดขึ้นด้วยความสงสัย ในคำพูดของรุ่นน้อง
“มันก็ไม่เชิงอะพี่ ผมก็แค่คิด มันคงจะไม่ใช่หรอกมั้ง”
ประโยคหลังแทนไทปลอบใจตัวเอง
มากกว่า จะพูดให้พี่บายฟัง
“อย่าคิดมาก น้องหลินเขาอาจจะไม่ได้ชอบผู้หญิงด้วยกันก็ได้ อีกอย่างเขาก็เป็นอาหลานกัน อากับหลานรักกันไม่ได้หรอก ไปได้แล้ว เดี๋ยวคุณหยกจะรอนาน”
ประโยคหลังบายไล่รุ่นน้องให้ไปหาเจ้านายสาว
“เอ้อวะพี่ คุยเพลินจนลืมเลย”
ว่าจบแทนไทก็เดินขึ้นจากไร่ข้าวโพด แล้วไปตักน้ำในกระติกน้ำของตัวเองมาล้างมือ ล้างมือเสร็จก็รีบเดินไปที่บ้านเจ้านายทันที