คุณอาสาวบ้านไร่ มีอีบุ๊ค meb - ตอนที่ 36 โดย มลพิสุทธิ์. @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ยามิกาโทรบอกลินลดาเธอขี้เกียจเดินไปเรียกหลานสาวแล้ว อีกอย่างนายแทนไทก็คงจะไม่อยากเจอหน้าเธอด้วย สงสัยคงกลัวที่เธอว่าให้วันนั้น

(กลับค่ะ)

“จะกลับบ้านก็เดินมา ถ้าไม่มาเดี๋ยวนี้ อากลับก่อนนะ”

(เดี๋ยวสิค่ะ หลินจะเดินไปเดี๋ยวนี้แหละ คนแก่อะไรใจร้อนจัง)

ตี๊ด (เสียงยามิกากดวางสาย)

“อะไรของอาเนี่ย”

ลินลดาพูดกับโทรศัพท์ ด้วยความไม่เข้าใจอารมณ์ของคุณอาสาว

“แทนเรากลับก่อนนะ คุณอาโทรเรียกแล้ว”

“อืม”

แทนไทตอบเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้ม 

บอกลาแทนไทแล้ว ลินลดาก็รีบเดินไปหาคุณอาที่อยู่อีกไร่หนึ่ง ที่อยู่ติดกัน

“พักนี้มึงดูหน้าตากำลังมีความรักนะ”

พนาพรเอ่ยทักเพื่อน

“หน้าตาดูมีความรักยังไงของมึง”

ยามิกาถามเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ

“ก็มึงไม่เหมือนเมื่อก่อนไง ดูมีความสุข หน้าดูอิ่ม มีออร่าเหมือนคนกำลังมีความรัก”

“มึงคิดไปเองรึเปล่า คนอย่างกูเนี่ยนะจะมีความรัก บ้าหรือเปล่า”

“มึงต้องมีคนที่แอบชอบอยู่ใช่ไหม บอกมาเลยนะ ไม่งั้นหน้ามึงไปฟ้องออกมาแบบนี้หรอก ถึงมึงจะเก็บมันเก่งสักแค่ไหน มันก็ต้องมีวันหลุดสักครั้งละว้า ว่ามึงกำลังมีความรัก ปกติก็พูดน้อย หน้านิ่ง เงียบไม่ค่อยพูดกับคนที่ไม่ค่อยสนิทด้วย ตั้งแต่มีน้องหลินมาอยู่ด้วย หน้ามึงดูมีความสุขกว่าเมื่อก่อน เอ๊ะหรือว่ามึงจะชอบน้องเขา”

“ไม่ได้ชอบ มึงน่ะคิดไปเอง หลินเป็นหลานกูนะเว้ย มึงก็พูดไป มึงคิดว่าหลินจะชอบผู้หญิงหรือไง”

ยามิกาแก้ต่างให้ตัวเองไม่ให้มันจับได้ว่าเธอกำลังชอบใครบางคนอยู่ หารู้ไม่ว่าลินลดาที่กำลังเดินเข้ามาหายามิกานั้น ก็หยุดชะงักทันทีที่ได้ยินอาหยกพูดแบบนั้น อกข้างซ้ายของเธอมันรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที ที่ได้ยินว่าอาหยกไม่ได้รักเธอ แล้วที่ผ่านมาล่ะมันคืออะไร เธอได้แต่คิดในใจด้วยความสับสน ละคนเสียใจ ตกลงคนที่คนอาพูดถึงคือใครกันแน่

“ข้อหลังที่มึงพูดมากูก็ไม่รู้วะ ตกลงมึงไม่ได้ชอบน้องหลินใช่ไหม”

“เออ! ชัดพอไหมเพื่อน”

คำตอบครั้งที่สองยิ่งทำให้ใจเธอเจ็บ ตอบเน้นขนาดนี้ เธอเชื่อแล้วว่า อาหยกไม่ได้ชอบเธอจริง ๆ 

“ชัดมาก ๆ เลยคร้าบเพื่อน ตกลงมึงไม่ได้มีความรักจริง ๆ ใช่ปะ”

พนาพรถามด้วยความไม่แน่ใจ ในคำบอกกล่าวของเพื่อนสาว ดูยังไงมันก็ไม่เหมือนเมื่อก่อน ทรงแบบนี้ มันต้องมีอะไรที่เขาไม่รู้แน่ ๆ

“จริงที่สุด”

“อ้าวน้องหลินทำไมไปยืนอยู่ตรงนั้นครับ”

พนาพรเอ่ยทักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นลินลดาหยุดยืนอยู่ไม่ไกล ยามิกาที่ยืนคุยกับเพื่อนอยู่หันหน้าไปมองลินลดาด้วยความตกใจเล็กน้อย เรื่องที่เธอคุยกับพนาพร หลินคงได้ยินแล้วสินะ ถ้ารู้ว่าหลินกำลังเดินมาหาเธอเร็วขนาดนี้ เธอไม่น่าตอบคำถามมันเลย

น่าจะเงียบปากไว้ ไม่รู้ว่าหลินคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ดูทำหน้าเข้าคงงอนเธอแล้วจริง ๆ ใช่ไหม ยามิกาได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ กับตัวเองที่ทำให้หลินโกรธ เห็นแบบนั้นยามิกาก็เดินไปหาหลานสาว

ลินลดาถอยหลังเล็กน้อย ที่คุณอาเดินเข้ามาใกล้เธอ

“กลับบ้านกันหลิน”

ยามิการ้องเรียกลินลดาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ค่ะ”

เธอตอบคุณอาไปด้วยใบหน้าปกติ แต่ในใจเธอในตอนนี้ไม่ได้ปกติเหมือนใบหน้า เธอไม่อยากเดินกลับบ้านกับคุณอาเลย แต่เธอก็ต้องเดินไปหาคุณอาโดยที่ไม่มีอะไร ทั้ง ๆ ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เมื่อได้รู้ความจริง จากปากอาหยก

“เป็นอะไรรึเปล่าหลิน”

ยามิกาถามคนข้างกายด้วยความผิดปกติ เมื่อเธอรู้สึกว่าอามรมณ์ของหลินเปลี่ยนไปเมื่ออยู่กับเธอ ไม่เหมือนเมื่อก่อน เธอรู้สึกได้ ถึงใบหน้าของหลินจะดูเหมือนเดิมก็ตาม

คงจะงอนเธอสินะ ถึงได้เป็นแบบนี้

“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”

เมื่ออยู่กันสองคน ลินลดาก็ไม่คิดจะปกปิดใบหน้าของตัวเองอีกต่อไป เธอทำหน้าบึ้งตึงใส่อาหยก

พร้อมกับตอบยามิกาน้ำเสียงราบเรียบ

“ไม่ได้เป็นแล้วทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น อาไปทำอะไรให้หลินโกรธเหรอ บอกอาได้นะ”

เธอรู้ว่าลินลดาโกรธอะไรเธอ เธอก็แค่ถามดู เพื่อว่าหลินนั้นจะบอกเธอจริง ๆ

“ไม่มีค่ะ”

ลินลดาปากแข็งไม่ยอมบอกยามิกา

“หลินมีอะไรทำไมไม่บอกอา”

ยามิกาเดินเข้าไปคว้าแขนลินลดาไว้ เมื่อหลินจะเดินหนีเธอไป

“ปล่อยนะคะ”

เธอบอกคนตรงหน้าด้วยใบหน้าหงุดหงิด

“ไม่ปล่อยจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง”

ยามิกาพูดเสียงเข้ม พร้อมกับจับแขนของหลานสาวแรงขึ้น

“หลินเจ็บนะคะ ถ้าจะมาเค้นเอาคำตอบกันแบบนี้ หลินไม่ชอบ ไม่มีอะไรจะคุยกับอาด้วย”

ลินลดาพูดด้วยใบหน้าโมโห พร้อมกับสะบัดแขนออกจากมือปลาหมึกของคุณอา 

ยามิกายอมปล่อยแขนหลานสาวแต่โดยดี ทำให้แรงที่ลินลดาสะบัดมือของเธอนั้นไปโดนข้างลำตัวเธออย่างแรง แต่ยามิกาก็ไม่ได้สนใจอะไร

“ได้ งั้นเราก็ไม่ต้องมาพูดคุยกันอีก อาคงไม่ใช่คนสำคัญสำหรับหลินสินะ หลินถึงไม่ยอมบอกอา ว่าหลินเป็นอะไร”

ยามิกาพูดด้วยความโกรธ พูดจบเธอก็เดินออกไปเลย ทิ้งให้ลินลดารู้สึกสับสน ตกลงว่าใครโกรธใครกันแน่

“ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูดสิ”

ลินลดาตะโกนไล่หลังยามิกา 

ถึงจะรู้สึกเสี

ยใจยังไง เธอก็ไม่ไปง้ออาหยกก่อนหรอก ก็เธอเป็นคนโกรธอาหยกก่อน ยามิกานั้นแหละต้องมาง้อเธอ

“หลิน!”

พนาพรร้องเรียกลินลดาเสียงดัง 

พร้อมกับวิ่งตามน้องหลินไป

ไกรศรแอบยิ้มที่มุมปาก เมื่อลินลดารีบวิ่งหนีไปด้วยความเสียใจ หมดเสียนหนามสักที ไกรศรคิดด้วยความสะใจ

“น้องหยกครับ”

ไกรศรพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ เหตุการณ์เมื่อกี้มันชวนน่าอึดอัดและน่าสงสัยไปพร้อมกัน

“คะ”

ลินลดาหันหน้ามามองไกรศรอย่างช้า ๆ

“พี่ทำให้น้องหลินเข้าใจน้องหยกผิดไปรึเปล่าครับ”

ไกรศรแกล้งทำหน้ารู้สึกผิดถามยามิกา ในใจเขาตอนนี้สะใจมากที่เด็กนั่นมันเข้าใจผิดและเสียใจที่น้องหยกไม่รัก หึไปได้ก็ดี ไกรศรคิดด้วยความพอใจ ที่ทั้งสองคนมีปัญหากัน เลิกกันได้ยิ่งดี

“ไม่หรอกค่ะ หยกว่าจะเลิกกับหลินอยู่พอดี”

ยามิกาพูดด้วยใบหน้าปกติ

ไกรศรได้ฟังแบบนั้นก็ยิ้มกริ่มด้วยความพอใจ ที่ในที่สุดเขาก็กำจัดมันออกไปได้ 

“ทำไมถึงเลิกล่ะครับ ถ้าเป็นเพราะพี่เดี๋ยวพี่ไปเคียร์ให้เอาไหม”

ไกรศรพูดด้วยความหวังดีประสงค์ร้าย

“ไม่ต้องไปเคียร์หรอกค่ะ ยังไงซะหยกก็จะเลิกกับหลินอยู่ดี”

ยามิกาพูดด้วยใบหน้าบึ้งตึงนิดหน่อย ๆ เมื่อเธอต้องพูดแบบนี้กับไกรศร

“น้องหยกคิดดีแล้วเหรอครับ”

“ค่ะ หยกคิดดีแล้ว เราคงไปกันไม่ได้หรอกค่ะ”

“แล้วน้องหลินจะยอมเหรอครับ เมื่อกี้น้องเขาดูจะโกรธและเสียใจมากเลยนะครับ”

“ยอมไม่ยอม หยกก็จะเลิกค่ะ”

เธอบอกด้วยสายตาที่แน่วแน่ปนเจ็บปวด ไกรศรมั่วแต่ดีใจกับตัวเองจนไม่เห็นสายตาที่เสียใจและสับสนของยามิกา

“เลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่านะครับ น้องหยกกินข้าวไปแค่คำเดียวเอง”

“หยกอิ่มแล้วค่ะ”

ยามิกาบอกพร้อมกับล้มตัวลงนอน 

“กินเยอะ ๆ จะได้มีแรงนะครับ เดี๋ยวพี่ป้อนอีกสามคำ”

“ค่ะ”

ยามิกาตอบรับไกรศรด้วยใบหน้าที่ปกติ เธอไม่อยากกินข้าว และไม่หิวด้วย เธอขี้เกียจจะพูดกับพี่ไกรแล้ว เธอก็เลยยอม ๆ เขาไป

“หลิน! หยุดก่อน!”

พนาพรวิ่งตามลินลดาออกมาจนถึงหน้าทางเข้าโรงพยาบาลจนเหนื่อยหอบ 

ลินลดาหยุดวิ่งพร้อมกับเอาหลังมือเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ แล้วหันหน้ามาหาพนาพรที่กำลังเดินมา 

“หลินจะไปไหน”

พนาพรเอ่ยถามด้วยความเหนื่อยจากการวิ่งตามลินลดาลงมาข้างล่าง

“ไม่รู้ค่ะ”

ลินลดาพูดด้วยใบหน้าที่หม่นลงดูไม่สดใสเหมือนเวลาปกติ

“แล้ววิ่งมาทำไม หลินมีอะไรบอกพี่ได้นะ ถ้าหลินไม่อยากขึ้นไปข้างบนอีก งั้นรอพี่แถวนี้ก็ได้ เสร็จแล้วพี่จะพากลับ”

พนาพรพูดด้วยน้ำเสียงปกติ พร้อมกับมองหน้าลินลดาที่ตอนนี้กำลังตาแดงจากการร้องไห้ 

“.....”

“ถ้าน้องหลินไม่อยากจะเล่าก็ไม่เป็นไร อาหารในปิ่นโตหลินไม่ต้องเอาไปให้หมาหรอก เดี๋ยวพี่จะเอาไปกินเองในไร่ตอนพักเที่ยง ถ้าหยกไม่มันไม่กิน พี่จะกินเอง”

เขาบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล และเสียดายอาหารที่น้องหลินทำกับป้านวล ลินลดาบอกว่าตั้งใจทำมาให้เพื่อนของเขา ในเมื่อไอ้หยกมันไม่กินเดี๋ยวเขาเอาไปกินเองดีกว่า เขาไม่อยากทำให้ความตั้งใจของลินลดาต้องศูนย์เปล่า ถึงน้องหลินอยากจะให้ยามิกากิน แต่มันก็ดีกว่าไม่มีใครกินเลย พูดแล้วพนาพรก็ยื่นมือไปตรงหน้าเพื่อรับปิ่นโตจากเธอ

“พี่เอาไปกินเลยค่ะ”

ลินลดาพูดด้วยใบหน้าที่ซึมลง พร้อมกับยื่นปิ่นโตไปให้คนตรงหน้า

เธอไม่ได้จะเอาไปให้หมากินหรอก ที่พูดไปเพราะความเสียใจและความโกรธเท่านั้น เธอจะเอาไปกินเองต่างหาก ตั้งใจทำแล้ว เธอก็จะกินเองนี่แหละเสียดายของ

พี่พนาว่าแบบนั้น เธอก็ยื่นปิ่นโตไปให้เขา

 

พนาพรไม่ได้เอ่ยถามอะไรลินลดาอีก เพราะตอนนี้น้องหลินไม่น่าจะอยากตอบคำถาม และไม่ยอมบอกเขาแน่ ๆ และเขากับเธอก็ไม่ได้สนิทกันขนาดที่น้องหลินจะมาเล่าให้เขาฟัง เขารู้ว่ามันต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ เกี่ยวกับสองคนนี้ที่เขายังไม่รู้ ท่าทางที่ลินลดากับยามิกาแสดงออกมานั้น มันดูไม่ปกติ เหมือนว่าทั้งสองต่างเสียใจ เขาดูจากสีหน้าของเพื่อนสาวแล้ว ก็ดูเศร้า ๆ เหมือนคนอกหัก พยายามทำตัวให้เป็นปกติ ทั้ง ๆ ที่ในใจก็เจ็บอยู่เหมือนกัน แต่ก็ทำเป็นว่าเหมือนไม่มีอะไร ดูเหมือนเพื่อนของเขาก็ไม่อยากจะทำแบบนั้น แต่ก็ต้องทำเพื่ออะไรบางอย่างที่เขาก็ไม่รู้ ปกติมันไม่ได้เป็นแบบนี้กับพี่ไกร แต่วันนี้มันดูแปลกไป เหมือนว่ามันจงใจทำแบบบนั้นใส่น้องหลิน และจงใจให้ลินลดาเห็นด้วย แถมมันยังยอมให้พี่ไกรศรป้อนข้าวอีก ดูยังไง มันก็ไม่ใช่มัน ถ้าไม่มีอะไรมันไม่ยอมทำแบบนี้

เขาดูออก พนาพรคิดขณะเดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง 

“หรือสองคนนั้นจะเกิดรักกันขึ้นมาจริง ๆ วะ”

พนาพรพูดกับตัวเองแล้วก็ตกใจที่สองคนนั้นรักกัน

เพื่อนของเธอเนี่ยนะจะรักผู้หญิง 

พนาพรคิดอีกครั้งด้วยความสับสน ใจหนึ่งก็คิดว่าทั้งสองรักกัน แต่อีกใจหนึ่งมันก็คิดว่ายามิกาไม่มีทางรักเพศเดียวกันแน่นอน แต่ที่แน่ ๆ ลินลดารักเพื่อนของเขา แสดงออกว่าเสียใจและหึงหวงขนาดนั้น ใครก็ดูออก รวมถึงเพื่อนสาวของเขาด้วย แต่สำหรับยามิกานั้นเขายังไม่แน่ใจ